บทที่ 7: ฉันมีค่าแค่ห้าหมื่นเองเหรอ?

บทที่ 7: ฉันมีค่าแค่ห้าหมื่นเองเหรอ?

อย่างไรก็ตาม พอมาคิดดูอีกที เขาก็รู้สึกโล่งใจ เพราะตั้งแต่พลังพิเศษปรากฏขึ้น ปืนผาหน้าไม้ก็กลายเป็นของล้าสมัยและไม่มีใครใช้กันแล้ว จะมีก็แต่ผู้ใช้พลังพิเศษระดับต่ำๆ เท่านั้นที่ยังพึ่งพาของพรรค์นี้อยู่

ยิ่งไปกว่านั้น ประเทศจีนมีกฎหมายห้ามครอบครองอาวุธปืนอย่างเคร่งครัด และผู้ใช้พลังพิเศษก็ถูกห้ามไม่ให้ต่อสู้กันเอง แม้แต่การแข่งขันต่อสู้ระหว่างผู้ใช้พลังพิเศษก็ยังไม่มี ถ้าอยากสู้ ก็เชิญไปสู้กับสัตว์อสูรจากต่างโลกโน่น

ดังนั้น ทันทีที่เห็นปืนพกในมือซูซู ความคิดแรกที่แวบเข้ามาในหัวของพวกเขาคือ... ปืนปลอม

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องหยุมหยิม เขาเอาปากกระบอกปืนจ่อไปที่เป้ากางเกงของอีกฝ่ายทันที "จะพูดไม่พูด? ถ้าไม่พูด พ่อจะยิงให้กลายเป็นขันทีเดี๋ยวนี้แหละ!"

อีกฝ่ายยังคงส่ายหน้า!

ซูซูของขึ้นทันที มีคนพยายามจะฆ่าเขา จะมามัวใจอ่อนหรือพูดเรื่องมนุษยธรรมอยู่ไม่ได้ เขากัดฟันกรอด เตรียมจะเหนี่ยวไก

พอเห็นท่าไม่ดี อีกฝ่ายก็รู้ว่าซูซูไม่ได้ล้อเล่น จึงรีบละล่ำละลักบอก "พูดแล้ว! พูดแล้ว! หวงจ่งครับ เขาเป็นคนสั่งให้ผมมาฆ่าคุณ!"

แม้จะพอเดาได้ แต่พอได้ยินชื่อหวงจ่งออกจากปากอีกฝ่าย ซูซูก็ยังรู้สึกไม่อยากจะเชื่ออยู่บ้าง

เขารู้ดีว่าต่อให้เขากับหวงจ่งจะบาดหมางกันแค่ไหน มันก็เป็นแค่เรื่องกระทบกระทั่งเล็กน้อยระหว่างเพื่อนร่วมชั้น ไม่น่าจะถึงขั้นเอาเป็นเอาตายกันขนาดนี้

ไม่นึกเลยว่าอีกฝ่ายจะอำมหิตถึงขั้นส่งคนมาเก็บเขา

ได้... ในเมื่อเอากันถึงตาย ก็อย่าหาว่าฉันไร้เมตตาก็แล้วกัน

จากนั้น ซูซูก็มองไปที่นักฆ่าอีกครั้ง "เขาจ้างแกมาเท่าไหร่? ค่าหัวฉันน่ะ?"

ชายคนนั้นรีบชูมือขึ้น "ห้าหมื่น!"

ซูซูโกรธจนควันออกหูทันที "ฉันมีค่าแค่ห้าหมื่นเองเรอะ?"

ทันใดนั้น ซูซูก็ฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงถามว่า "แกชื่ออะไร?"

"เหอ... เหอจื่อจิน" อีกฝ่ายตอบตะกุกตะกัก

ซูซูพยักหน้า "ดี ลุกขึ้น!"

จากนั้นเขาก็ถือปืนจ่ออีกฝ่าย บังคับให้เดินไปพิงกำแพง "ถอดเสื้อผ้าออก!"

เหอจื่อจินหันขวับมามองด้วยความตกใจ "หะ?"

ซูซูยกปืนขึ้น "อย่ามาลีลา รีบๆ ถอด!"

เหอจื่อจินไม่มีทางเลือก จำต้องรีบเปลื้องผ้าจนล่อนจ้อน

สุดท้าย ซูซูก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาถ่ายรูปรัวๆ "หันหลังกลับมา ฉันจะถ่ายข้างหน้า!"

หลังจากเหอจื่อจินหันกลับมาและถูกถ่ายภาพด้านหน้าจนครบทุกมุม ซูซูก็หยุดมือ "โอเค เดี๋ยวฉันจะไปหาซอสมะเขือเทศมา แล้วแกก็ถ่ายรูปให้ฉันบ้าง เสร็จแล้วแกก็เอารูปพวกนี้กลับไปให้หวงจ่ง บอกมันว่าฉันถูกแกเก็บเรียบร้อยแล้ว อ้อ... แล้วก็ไถเงินมันเพิ่มอีกสักแสนนึง บอกมันว่าถ้าไม่จ่าย แกจะแฉเรื่องทั้งหมด!"

"เงินห้าหมื่นค่าจ้างแกก็เก็บไว้ ส่วนอีกแสนนึงน่ะของฉัน! แล้วอย่าคิดหนีนะ ไม่ว่าแกจะหนีไปสุดล่าฟ้าเขียวที่ไหน ฉันก็ใช้พลังดึงแกกลับมาได้!"

อันที่จริง ซูซูแค่ขู่ให้กลัวเฉยๆ เขาเองก็ไม่รู้ระยะทำการของพลังตัวเองเหมือนกัน และไม่เคยทดสอบด้วย

เหอจื่อจินกลัวจนลาน รีบพยักหน้าตกลงเป็นพัลวัน

หลังจากนั้น ทั้งสองก็ไปหาซื้อซอสมะเขือเทศมาโปะบนหัวซูซู พอเหอจื่อจินถ่ายรูปเสร็จ เขาก็ปล่อยอีกฝ่ายไป

ขากลับบ้าน ซูซูแวะล้างซอสมะเขือเทศออกที่ก๊อกน้ำสาธารณะ ก่อนจะกลับไปกินข้าวเย็นที่บ้าน

กลางดึกคืนนั้น ซูซูย่องออกจากบ้านไปยังจุดนัดพบกับเหอจื่อจิน

อีกฝ่ายหอบกล่องใบใหญ่มาด้วย มองซูซูอย่างหวาดระแวง ก่อนจะโยนกล่องมาตรงหน้าซูซู

ซูซูหยิบขึ้นมาลองชั่งน้ำหนักดู กะว่าน่าจะครบตามจำนวน ก็โบกมือไล่ "รีบไสหัวไปซะ! ถ้าพรุ่งนี้หวงจ่งรู้เรื่องเข้า แกคงหนีลำบากแน่!"

ตระกูลหวงมีอิทธิพลไม่น้อย ถ้าหวงจ่งรู้ตัวว่าโดนเหอจื่อจินตลบหลังไถเงิน ด้วยบารมีของตระกูลหวง การจะหาผู้ใช้พลังพิเศษสักคนมาเก็บเหอจื่อจินคงง่ายเหมือนปอกกล้วย

กลับถึงบ้าน ซูซูรีบเปิดกล่องดู พอเห็นธนบัตรปึกใหญ่วางเรียงกันเป็นระเบียบ เขาก็ยิ้มแก้มปริ

หนึ่งแสนหยวน! ซื้อแกนผลึกสัตว์อสูรเหล็กดำได้ตั้งร้อยอัน

เดี๋ยวนะ! ได้แค่ร้อยอันเองเหรอ! งั้นก็แปลว่าพอแค่อัปเกรดคุณภาพพลังได้แค่อย่างเดียวน่ะสิ!

ไม่ได้การ ยังน้อยเกินไป

นาทีนี้ ซูซูซึ้งเลยว่าการเป็นผู้ใช้พลังพิเศษนี่มันใช้เงินเปลืองชะมัด เงินแสนที่เคยคิดว่ามหาศาล ตอนนี้กลายเป็นแค่เศษเงินยาไส้

จริงๆ แล้วเป็นเพราะซูซูต้องการยกระดับคุณภาพพลังของตัวเอง การเผาผลาญทรัพยากรเลยมหาศาลกว่าชาวบ้านเขา คนอื่นไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้น แค่แกนผลึกสัตว์อสูรเหล็กดำร้อยอัน ก็เพียงพอให้ผู้ใช้พลังพิเศษทั่วไปเลื่อนขั้นเป็นระดับทองแดงได้แล้ว

แต่ซูซูก็ฉุกคิดถึงปัญหาอีกอย่าง: เขามี พลังคู่ นี่นา นั่นหมายความว่าจำนวนผลึกสัตว์อสูรที่ต้องใช้ในการอัปเกรดก็ต้องเป็นสองเท่าของผู้ใช้พลังพิเศษทั่วไป

พอคิดได้แบบนี้ ซูซูก็หมดอารมณ์ตื่นเต้นกับเงินแสนตรงหน้าทันที เขาเตะกล่องนั้นไปให้พ้นทาง "จะมีประโยชน์อะไรวะเนี่ย!"

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ทันทีที่ซูซูก้าวเท้าเข้าประตูโรงเรียน เขาก็เจอกับหวงจ่งเข้าจังๆ

พอเห็นหน้าซูซู อีกฝ่ายทำหน้าเหมือนเห็นผี ชี้หน้าซูซูมือไม้สั่น ปากคอสั่น "กะ... แก... แก..." อยู่นานสองนาน แต่พูดไม่ออกสักคำ

ซูซูขี้เกียจจะเสวนากับมัน เลยเดินหนีไปดื้อๆ ส่วนเรื่องแก้แค้น ซูซูรู้สึกว่าเวลายังไม่สุกงอม

จนกระทั่งบ่ายสองโมง ซูซูที่คอยจับตาดูหวงจ่งอยู่ตลอด ในที่สุดก็เห็นหมอนั่นเดินไปเข้าห้องน้ำ เขาจึงรีบสะกดรอยตามไปทันที

หลังจากดักรอหน้าห้องน้ำอยู่ครู่หนึ่ง ซูซูก็ใช้พลัง 'อ่อนแรง' ใส่หวงจ่งที่อยู่ข้างใน

ในห้องน้ำ หวงจ่งที่กำลังปลดทุกข์อย่างสบายอารมณ์ จู่ๆ ก็หลุดเสียงครางออกมาโดยไม่รู้ตัว "อ๊า~~~"

ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกตัว เบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก "ไม่นะ—"

ร่างของหวงจ่งหายวับไป แล้วไปโผล่ที่หน้าห้องน้ำ ในอ้อมกอดของซูซู ทั้งสองสบตากันปิ๊งๆ!

หน้าของหวงจ่งแดงเถือก "ซูซู อย่าทำแบบนี้ ปล่อยฉันกลับไปเดี๋ยวนี้!"

ซูซูไม่สนใจ ใบหน้าเปลี่ยนเป็นบิดเบี้ยวบ้าคลั่งทันที เขาชักมีดสั้นออกมาจากอกเสื้อ "เมื่อคืนแกใช่ไหมที่ส่งคนไปฆ่าฉัน? พ่อจะแทงให้ไส้ไหลเลย! ย้าก! ฉันจะฆ่าแก!"

พูดจบ ซูซูก็เงื้อมีดในมือทำท่าจะจ้วงแทงหวงจ่งอย่างบ้าคลั่ง ราวกับคนเสียสติ

เสียง "ติ๋ง-ติ๋ง-ติ๋ง" ดังเข้าหูทันที

หวงจ่งกลัวจนขีดสุด ของเหลวอุ่นๆ ไหลทะลักออกจากเป้ากางเกง หยดลงพื้นดังแปะๆ

"ซูซู ไม่ใช่ฉัน! ไม่ใช่ฉันนะ!"

คมมีดในมือซูซูจ่ออยู่ที่คอหอยหวงจ่ง เขาตะคอกถามอย่างบ้าคลั่ง "ยังไม่ยอมรับอีกเหรอ? มันสารภาพหมดแล้ว! ถ้าแกไม่รับ ฉันจะเชือดแกทิ้งซะ!"

พอได้ยินแบบนั้น หวงจ่งเหมือนคนจมน้ำที่คว้าฟางเส้นสุดท้าย รีบละล่ำละลักบอก "ฉันส่งมันไปเอง อย่าฆ่าฉันเลย ฉันยอมรับแล้ว ยอมรับแล้ว!"

สิ้นเสียงหวงจ่ง สีหน้าของซูซูก็กลับมาสงบนิ่งเป็นปกติ แล้วยิ้มมุมปาก "ไม่ต้องกลัว ลุงจะตัดใจฆ่าหลานลงได้ยังไง! ลุงรักหลานจะตาย!"

พูดจบ ซูซูก็ผลักหวงจ่งลงไปกองกับพื้น จนตัวอีกฝ่ายเปรอะเปื้อนของเหลวที่นองอยู่เต็มไปหมด

ซูซูมองหวงจ่ง มืออีกข้างเล่นมีดในมือไปมา

ตอนนั้นเอง หวงจ่งถึงได้เห็นว่าใบมีดนั้นจริงๆ แล้วนิ่มปวกเปียก บิดเบี้ยวไปมาตามแรงมือของซูซู

เห็นสีหน้าเหวอรับประทานของอีกฝ่าย ซูซูก็อดรนทนไม่ไหวระเบิดหัวเราะออกมา "ฮ่าๆๆๆๆ นึกไม่ถึงว่าคุณชายหวงผู้สูงส่ง จะกลัวของเล่นยางจนขี้หดตดหายขนาดนี้!"

พูดพลาง ซูซูก็หยิบมือถือออกมาถ่ายรูปหวงจ่งรัวๆ

หวงจ่งเงยหน้ามองซูซูด้วยใบหน้าดำคล้ำ ความอับอายอย่างที่ไม่เคยพบเจอมาก่อนแล่นพล่านไปทั่วอก

เวลานั้นเพิ่งจะเลิกเรียนพอดี นักเรียนที่กำลังจะมาเข้าห้องน้ำเห็นเหตุการณ์เข้าจึงพากันมุงดู

หวงจ่งรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้น หมายจะวิ่งหนีกลับเข้าไปในห้องน้ำ

แต่ซูซูใช้สกิล 'อ่อนแรง' ใส่เขาอีกรอบ ดึงเขากลับมาแล้วเหวี่ยงลงไปกองกับพื้นเหมือนเดิม