ระบบเส้นทางแห่งสวรรค์ บทที่ 42 แบบฟอร์มการ์เดี้ยน

วาเรี้ยนเปิดประตูและเห็นมายา เธอผอมบางและตัวเล็กเช่นเคยและให้ความรู้สึกถึงความใจดี

“สวัสดีมายา ไคล์เป็นยังไงบะ บะ บ้าง ...” วาเรี้ยน หยุดชั่วคราวเมื่อเห็นชายคนหนึ่งที่คลุมศีรษะด้วยผ้าพันแผล เขาเดินกะเผลกๆออกมา

เนื่องจากมีรอยฟกช้ำบนใบหน้า วาเรี้ยนจึงจำเขาไม่ได้ในทันที แต่ชายคนนี้ก็ให้ความรู้สึกที่คุ้นเคยกับเขาเป็นอย่างมาก

“ไคล์!” วาเรี้ยนเดินไปหาเขาและตบไหล่เขา “ฉันรู้อยู่แล้วว่านายต้องรอดไอ้เพื่อนรัก”

"โอ๊ย" ไคล์คร่ำครวญเมื่อวาเรี้ยนจับไกล่ของเขา

วาเรี้ยนเลยดึงมือของเขาออกและพูดอย่างเคร่งขรึมว่า "อาการบาดเจ็บบางอย่าง... มันก็หลีกเลี่ยงไม่ได้"

“นายอยากให้ฉันตายจริงๆ ใช่ไหม” ไคล์พูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ หลังจากที่ฉันกลับถึงบ้าน ฉันรู้สึกปลาบปลื้มกับตัวเองที่เป็นอันดับ 1 แล้วมายาก็มาหาที่ห้อง

ฉันคิดว่าเธอมาเพื่อฉลองกับฉัน แต่เธอกลับทั้งเตะทั้งต่อยฉันโดยไม่พูดอะไร ปาทุกอย่างในบ้าน ตั้งแต่ของใช้ไปจนถึงของประดับตกแต่งถูกใช้เป็นอาวุธ และฉันทำได้แค่หลบและไม่ตอบโต้เพราะฉันทำผู้หญิงที่ฉันรักไม่ลง ฉันขอความเมตตาและตอนนี้ที่ฉันกำลังจะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ใจของตัวเอง ข้อความของวาเรี้ยนก็ส่งมา

"มายาเข้ามา" วาเรี้ยนไม่สนใจไคล์ที่กำลังพูดและยินดีต้อนรับเธอ แน่นอนว่าไคล์ตามพวกเขาเข้ามา

ไคล์ มายา และวาเรี้ยนนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น เป็นห้องที่เรียบง่ายไม่มีเครื่องตกแต่งใดๆ มีเพียงโซฟา โต๊ะ และเก้าอี้บีนแบ็กไม่กี่ตัว (เก้าอี้ที่เป็นทรงถั่วนิ่มๆ)

“กินข้าวเช้าด้วยกันไหมเดี่ยวฉันสั่งให้” วาเรี้ยนถาม

"กิน" ไคล์พูดออกมาดังๆ และมายาก็พยักหน้า หลังจากศึกอันแสนโหดร้ายที่ตอบโต้ไม่ได้ ห้องกินข้าวของฉันก็ไม่มีอีกแล้วละ

"ดี" วาเรี้ยนพยักหน้าและสั่งอาหารจานเป็นเนื้อสัตว์เวทมนตร์และผักจากพืชที่ปลูกเป็นพิเศษ

“ทำไมสั่งของแพงจัง” มายาถาม เธอรู้ว่าวาเรี้ยนไม่ได้ยากจน แต่เขาก็ไม่รวยเช่นกัน แต่ตอนนี้ทุกอย่างที่วาเรี้ยนสั่งนั้นมีราคาแพง อาหารเช้าจะมีค่าใช้จ่ายอย่างน้อย 1,000 cp รายได้เฉลี่ยของผู้ใหญ่เพียง 5,000 cp

“ทุกอย่างในสถาบันต้องการคะแนน MP คะแนนเครดิตของฉันก็ไร้ประโยชน์ที่นั่น ฉันจะใช้ให้หมดภายใน 4 วันก่อนที่จะไปอยู่ที่สถาบันหน่ะ” วาเรี้ยนพูด

"แต่ว่าของฉันนะเริ่มเรียนคลาสแรกพรุ่งนี้แล้วละ" มายากล่าว “ฉันก็มีอะไรอยากจะพูดเหมือนกัน”

ด้วยเหตุนี้เธอจึงยืนขึ้นและโค้งคำนับ

"เห้ย! เธอทำอะไรหน่ะ?" วาเรี้ยนพยายามจะหยุดเธอ แต่เธอก็ยังก้มต่อไป

“ไคล์บอกฉันว่าเกิดอะไรขึ้นตอนสอบเข้า” ตัวของเธอสั่น และเธอก็พูดต่อด้วยน้ำเสียงที่กำลังร้องไห้ “ไคล์น่าจะตายไปแล้ว แต่วาเรี้ยนเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยไคล์”

หน้าของมายาตอนนี้อาบไปด้วยน้ำตา "ฉันดีใจจริงๆ... ที่ฉันและไคล์มีเพื่อนเหมือนคุณ"

วาเรี้ยนรู้สึกไม่สบายใจ แม้ว่าเขาจะไม่พยายามคิดมาก แต่ก็เป็นความจริงที่เขาเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยไคล์จนเกือบตาย

ในยุคนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกที่พี่น้องจะแทงข้างหลังกันหรือให้ลูกชายฆ่าพ่อ

ความสัมพันธ์แบบนี้หาได้ยากมาก ...

วาเรี้ยนถอนหายใจและพูดว่า “ฉันไม่ได้ขอให้เธอขอบคุณ หากเธอยังทำแบบนี้ มันจะทำให้ฉันรู้สึกเหมือนว่าฉันทำเพื่อต้องการ 'คำขอบคุณ' ของเธอ”

มายาลุกขึ้นปาดน้ำตา

วาเรี้ยนจ้องไปที่ไคล์ และไคล์มองมาที่เขาด้วยหน้าตาขอโทษ เขาบังเอิญพูดเรื่องนี้ออกมาตอนที่เขากำลังโดนมายากระทืบอยู่

นั่นเป็นเหตุผลที่ทำไมเธอถึงมาขอบคุณนาย แต่เธอก็ไม่ได้ทำสีหน้าผิดปกตินะตอนนั้น

การที่เราเอาเรื่องที่เราเกือบตายเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่แล้วมาพูดกันเป็นเรื่องปกตินี่มันเป็นเรื่องปกติหรอ แต่โชคดีหรือโชคร้ายก็ไม่รู้ที่เราทั้ง 3 คนเป็นคน "ไม่ปกติ" ฮ่าฮ่า

{คำสั่งซื้อของคุณมาถึงแล้ว} AI แจ้งและวาเรี้ยนส่งสัญญาณให้ไคล์พามายาออกจากห้อง

ตั้งแต่เขาแก้แค้นไคล์เมื่อวาน ตอนนี้ไคล์จะมีโอกาสคืนดีกับมายา

ไคล์ยกนิ้วให้และเริ่มปลอบมายา

"ที่รัก ผมไม่เป็นไร ผมยังมีชีวิตอยู่"

“ฉัน... เกือบเสียเธอไป”

“ถ้าผมไปในที่อันตรายผมจะบอกนะที่รัก”

"สัญญา?"

"ผมสัญญา"

มายาเงยหน้าขึ้นและเหลือบมองไคล์ ไคล์รู้สึกว่าหัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะและโน้มตัวลงไปที่—

“บูม!”

ไคล์ และ มายา ตกใจจนสะดุ้งและเห็นอาหารถูกกระแทกลงบนโต๊ะ วาเรี้ยนมองดูพวกเขาและไอ

"แค่ก แค่กๆๆ" "กินข้าวไปคุยกันไป" เขาเริ่มอาหารเช้าพร้อมกับด่าพวกเขาในใจว่า 'พวกแก... ฉันยังโสดอยู่ ถ้าจะจูบก็ไปจูบในห้องนอนของพวกแกสิ ทำไมต้องมาจูบที่บ้านของฉัน?'

วาเรี้ยนกินอย่างตะกละตะกลาม ราวกับว่าเขากำลังล้างแค้นอาหารอยู่ ไคล์และมายากินกันแบบคนปกติ ต่างกับวาเรี้ยน

มายาหัวเราะคิกคัก “วาเรี้ยนควรจะหาแฟนนะได้ไม่อิจฉา”

วาเรี้ยนหยิบเนื้อขึ้นมาและก้มหน้ากินและพูดว่า "ฉันไม่ได้อิจฉา"

ไคล์แซวว่า “นั้นหน่ะหรอ... ปฎิกิริยาของคนไม่อิจฉา”

วาเรี้ยนมองดูพวกเขาสักครู่แล้วกินสเต็กอีกชิ้นนึง เขากำลังวางแผนแก้แค้นในหัวอีกแล้ว

'ฉันไม่สนใจที่จะหาแฟนในตอนนี้ แต่เมื่อฉันมี ฉันจะพาไปที่บ้านของพวกนายและจูบเธอในห้องนั่งเล่นของนาย'

พวกเขากินอาหารเช้าเสร็จและวาเรี้ยนกินไปครึ่งนึงจากที่เขาสั่ง โชคดีที่เขาสั่งเยอะและเพียงพอสำหรับทุกคน

"ว่าแต่นายหน่ะ?"

“นายยังไม่ได้กรอกแบบฟอร์มการ์เดี้ยนใช่ไหม” ไคล์ถาม

วาเรี้ยนพยักหน้า ผู้ปกครองจะได้รับแจ้งเมื่อนักเรียนนายร้อยได้รับบาดเจ็บหรือต้องการความช่วยเหลือเกินกว่าที่สถาบันจะช่วยได้

ตัวอย่างเช่น การพักฟื้นในกรณีที่ได้รับบาดเจ็บรุนแรงจากออร่าอาจใช้เวลาถึงสัปดาห์หรือเป็นเดือน

หุ่นยนต์ทางการแพทย์ไม่เพียงพอสำหรับการรักษาผู้บาดเจ็บในกรณีเช่นนี้

นักเรียนนายร้อยทุกคนจึงต้องกรอกแบบฟอร์มผู้ปกครอง ถ้าเด็กกำพร้าก็ไม่ต้องกรอกอะไรเลย แต่นั่นเกือบจะหมายความว่าพวกเขาจะตกอยู่ในอันตรายหากต้องเผชิญกับความเสี่ยง บางครั้งการรักษาจำเป็นต้องใช้ยาราคาแพง และมีเพียงคนใกล้ชิดเท่านั้นที่จะจ่ายเงินให้นายได้

บางครั้งอัจฉริยะก็กลายเป็นคนพิการได้ และสถาบันการศึกษาก็ให้การรักษาเท่าที่พวกเขาจะทำได้เท่านั้น มีเพียงชื่อที่นายกรอกในใบการ์ดเดี้ยนของนายเท่านั้นที่ดูแลถ้าหากว่านายเกิดเป็นอะไรขึ้นมา

“กรอกชื่อแม่ฉัน” ไคล์พูดและโยนข้อมูลของเธอให้วาเรี้ยน

“แม่ของนาย… ฉันไม่เคยเห็นเธอเลย” วาเรี้ยนเอียงศีรษะและนึกขึ้นได้ เขารู้จักไคล์มาเกือบปีและไปบ้านตั้งหลายครั้ง แต่ไม่เคยเห็นเธอเลย

“ก็… ฉันเห็นเธอประมาณ 10 ครั้งในช่วง 5 ปีที่ผ่านมา” ไคล์ไอ

วาเรี้ยนกลอกตาไปมา

“ไม่ต้องห่วง เธอบอกว่าฉันจะติดต่อเธอได้ในกรณีฉุกเฉิน นั้นก็รวมถึงนายเหมือนกันเพื่อน” ไคล์ตบหน้าอกของเขาและยืนยันกับวาเรี้ยน

วาเรี้ยนยังคงลังเล

มายาพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชันว่า “นายต้องเผชิญกับการต่อสู้ที่เสี่ยงอยู่ตลอดเวลา หากนายได้รับบาดเจ็บสาหัส ใครจะดูแลนาย หุ่นยนต์พยาบาลในสถาบันมันไม่เพียงพอหรอกถ้านายบาดเจ็บสาหัส พวกเขาจะให้แค่การรักษาแบบปกติ อย่างน้อยก็อาจจะเป็นการรับประกันชีวิตนายได้”

วาเรี้ยนถอนหายใจและพูดว่า “ก็ได้ ฉันจะใช้ชื่อแม่นาย”

เขานึกถึงแบบฟอร์มและข้อความใหม่ของเขาก็เปิดขึ้นโดยอัตโนมัติ

เขาเหลือบดูข้อมูลแม่ของ ไคล์:

(ชื่อ: อลิสัน

อายุ: _______

ระดับ: _____)

เขาลงนามในแบบฟอร์มภายใต้การจ้องมองของพวกเขา

“วาเรี้ยน ฉันรู้ว่านายกำลังจะไปสถาบันฝึกทหารจักรพรรดิด้วยเหตุผลสำคัญบางอย่าง ฉันจะไม่ถามแต่ได้โปรดดูแลตัวเองด้วย” มายายืนขึ้นและพูดอย่างเคร่งขรึม

'นี่คือความรู้สึกของการมีน้องสาวอย่างนั้นหรอ' วาเรี้ยนสงสัยและยิ้มให้เธอ

“ฉันจะระวัง ฉันก็ยังไม่อยากตายเหมือนกัน”

“ฉันรู้ว่านายจะไม่ตาย คนดีอย่างฉันอยู่แค่ร้อยปี คนเลวอย่างนายจะอยู่เป็นพันปี” ไคล์ยิ้มและพูด

ใบหน้าของวาเรี้ยนกระตุก

“นี่คือของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ของเรา” มายาหยิบกล่องของขวัญเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋าของเธอแล้ววางลงบนโต๊ะ

วาเรี้ยนเปิดของขวัญและพบว่ามันเป็นแหวนอวกาศ 5 ดาว

'นี่มันแพงเกินไปนะมายา! ราคาอย่างน้อยก็ 20000 kp.'

“ฉันไม่ยะ อยาก—เฮ้!” วาเรี้ยนเห็นมายาและไคล์วิ่งออกจากบ้านของเขา

“เอาไปเถอะ ยังไงก็ต้องมีอยู่แล้ว” เสียงของไคล์ดังขึ้นและพวกเขาก็หนีออกมาและขึ้นมอเตอร์ไซค์โฮเวอร์

วาเรี้ยนหัวเราะเยาะกับการแสดงตลกของพวกเขาและยอมรับของขวัญของพวกเขา แหวนอวกาศของเขาในปัจจุบันคือสมบัติระดับ 1 ดาว และเต็มไปด้วยคริสตัลออร่า ซึ่งเพียงพอสำหรับตอนนี้

เขาตรวจสอบด้านในของวงแหวนอวกาศระดับ 5 ดาวและตระหนักว่าพื้นที่อย่างน้อยก็เท่ากับคฤหาสน์ทั่วไปหลังนึง

'ถ้าฉันมีแหวนอวกาศนี้ ฉันคงได้คริสตัลออร่าทั้งหมดจากห้องนั้น' เขาจินตนาการว่ามีคริสตัลออร่าทั้งหมด

'แต่ส่วนใหญ่มันถูกบดขยี้ไปแล้ว' เขาส่ายหัวและสวมแหวนอวกาศไว้กับตัวเอง

เขากลับไปที่ห้องนอนเพื่อนอนต่อและกล่องสีดำบนโต๊ะก็ดึงดูดความสนใจของเขา

มันคือกล่องที่เขาพบในซากปรักหักพังของบ้านเก่าของเขา มีเพียงเขาเท่านั้นที่สามารถเปิดกล่องได้ ถ้าไม่ใช่เขาเปิดมันจะทำลายของที่อยู่ข้างใน

'ฉันไม่สามารถเปิดมันได้ตอนที่พลังฉันยังไม่ตื่น แต่ตอนนี้ฉันเป็นระดับ 2 ของผู้ปลุกพลังร่างกาย ฉันสงสัยว่าฉันจะเปิดมันได้หรือยัง?'

วาเรี้ยนคิดแล้วตัดสินใจลองดู..