ระบบเส้นทางแห่งสวรรค์ บทที่ 18 เกาะเมอร์ล็อค

วาเรี้ยนกระโดดข้ามผ่านพื้นที่ที่ถูกปกคลุมไปด้วยโคลนด้วยความเร็ว เขาไม่เคยรู้สึกเป็นอิสระและรวดเร็วได้แบบนี้มาก่อน

'นี่คือสิ่งที่ผู้ถูกปลุกพลังรู้สึกกันยังงั้นหรอ' เขาคิดและกระโดดขึ้นไปบนยอดไม้

เขาเหยียบบนต้นไม้สูงสี่เมตรโดยออกแรงแค่นิดหน่อยเท่านั้น จากนั้นเขาก็มองลงไปที่พื้นและถอดถุงมือออกด้วยรอยยิ้มที่อยากผจญภัยเต็มที่ ตอนนี้เขาอยากทดสอบอะไรบางอย่างเขากระโดดลงมาจากยอดไม้และใช้มือเปล่าๆต่อยไปที่พื้นโดยใช้พลังจากความสูงที่เขากระโดดลงมาบวกกับแรงของเขาเอง

'ตู้ม'

'เสียงแตก!'

ฝุ่นฟุ้งเต็มอากาศและพื้นดินแตกวาเรี้ยนยืนอยู่ตรงพื้นที่ที่เขาต่อย ดวงตาของเขามองที่มือของตัวเองอย่างไม่เชื่อสายตา

มือของฉันควรจะแตกไปแล้วสิ แต่นี้ยังขยับและใช้งานต่อได้อีก

'ฉันต้องกระดูกหักแน่นอนถ้าฉันทำแบบนี้ก่อนที่พลังจะตื่น' วาเรี้ยนเริ่มคุ้นเคยกับพลังของเขาเองมากขึ้นแล้ว

แม้ว่าเขาจะไม่เข้าใจพลังของเส้นทางของเขสักเท่าไรแต่เขาก็คุ้นเคยกับมันแล้ว

ตอนนี้เขาสัมผัสได้ถึงออร่าที่เข้าสู่ร่างกายของเขาและรู้สึกว่ามันเปลี่ยนไปเป็นอีกอย่างนึง สิ่งที่ไหลอยู่ภายในตัวเขาไม่ใช่ออร่าเปล่าๆอีกต่อไป มันเป็นส่วนหนึ่งของออร่า แต่แตกต่างจากออร่า

ผู้ปลุกพลังร่างกายเรียกว่า 'ชี่' วาเรี้ยนรู้สึกว่าออร่าเข้าสู่ร่างกายของเขาและเปลี่ยนเป็นพลังชี่ ไหลผ่านกล้ามเนื้อและกระดูกของเขา เขาสามารถบอกได้โดยสัญชาตญาณว่าเขาไม่ได้ใช้พลังชี่ในร่างกายของเขาอย่างเต็มที่ ซึ่งเขาต้องการที่จะทำให้ตัวเองใช้พลังได้อย่างเต็มที่

การที่ใช้พลังนี้ได้จะเป็นพื้นฐานของความก้าวหน้าของเขาในระดับ 1

[+5 Xp]

[เส้นทางแรก:

ระดับร่างกาย 1: 10/100

สถิติ: มหามนุษย์ 3.5%]

วาเรี้ยนรู้สึกว่าสถานะของเขาเพิ่มขึ้นอย่างมากและถอนหายใจด้วยความพึงพอใจ

"กร๊อกกก" หูของวาเรี้ยนได้ยินบางอย่างเขาได้ยินเสียงที่มาจากระยะไกล

เขาพยายามหาต้นตอของเสียงและพบกลุ่มเมอร์ล็อคที่จ้องมาที่เขาจากระยะไกล

เขาไม่สนใจสิ่งแล้วตอนนี้ เขาสวมถุงมือสวมมือของเขาในทันทีซึ่งตอนนี้มันเป็นสมบัติระดับ 2 ดาว

อาวุธพร้อมแล้วและวาเรี้ยนพุ่งเข้าใส่พวกมันทันที การวิ่งของเขาเพียงแค่ก้าวเดียวก็สามารถไปได้ไกลมากกว่า 1 เมตร และเพียงครู่เดียวเขาก็อยู่หน้าพวกเมอร์ล็อคแล้ว

โดยวาเรี้ยนพุ่งเข้าไปและต่อยมันในทีนที

'โป้ง'

เขาเหวี่ยงหมัดของเขาเข้าที่คอของเมอร์ล็อคตัวนึง

'แคว้กกกก'

ถุงมือของเขาฉีกทะลุคอของมัน เลือดของมันพุ่งกระฉูดขึ้นไปบนอากาศเหมือนกับน้ำพุ

'กากจังเลยนะ' วาเรี้ยนคิดและสังเกตเมอร์ล็อคตัวอื่นๆ รอบๆนี้มีอีกประมาณ 6 ตัว

พวกมันพุ่งเข้าใส่วาเรี้ยนในทันที กรงเล็บของพวกมันนั้นแหลมคมมากสามารถทำให้วาเรี้ยนเป็นแผลได้แน่นอน

วาเรี้ยนไม่ให้โอกาสพวกมันได้ทำแบบนั้นและโจมตีเมอร์ล็อคไป 1 ตัว เขาฆ๋าพวกมันได้เหมือนกับว่าตอนนี้เขาเป็นผู้ใหญ่และเขากำลังสู้กับเด็กอนุบาลอยู่ วาเรี้ยนฆ่าเมอร์ล็อคไปอีกตัวและหลบการโจมตีของอีกตัว

หนามแหลมของถุงมือของเขาแทงทะลุหัวใจของเมอร์ล็อคและทำให้มันตายในทันที วาเรี้ยนดึงแขนของเขาออกจากศพและโยนศพออกไป เหลืออีก 4

'ความเมตตาต่อศัตรูคือความโหดร้ายต่อตนเอง' วาเรี้ยนเชื่อแบบนั้นและปฏิบัติตาม เขาไม่ได้รู้สึกสำนึกผิดแม้แต่น้อยที่ใช้เมอร์ล็อคเพื่อฝึกฝนตัวเอง

เมื่อเขาเริ่มฝึกครั้งแรก เขาไร้เดียงสาและพยายามแสดงความเห็นอกเห็นใจกับคู่ต่อสู้ของเขาให้ได้มากที่สุด

เขาต่อสู้กับสัตว์ธรรมดาตัวนึงที่ไม่มีพลัง แต่แข็งแกร่งกว่าสายพันธุ์ปกติของพวกมัน พวกมันถูกเรียกว่าระดับ 0

เขาแค่พยายามซ้อมและไม่พยายามฆ่ามัน แต่เมื่อถึงจุดหนึ่ง มันก็ฆ่าใครบางคนไป...

'ทำไมฉันจำไม่ได้ว่าอะไรที่ทำให้ฉันเปลี่ยนไปเป็นคนไร้ความเมตตาขนาดนี้? ฉันเคยเป็นคนนึงที่มีความเห็นอกเห็นใจคนอื่นมาก แต่ก็มีจุดเปลี่ยนที่ทำให้ฉันพอใจกับการฆ่า"

วาเรี้ยนพยายามนึกหาความทรงจำของเขาในอดีตแต่ก็จำไม่ได้ บางทีการฝึกฝนอย่างต่อทำให้ฉันชินกับการฆ่าก็ได้ละมั้ง มั้งนะ

และเขาก็เรื่องคิดเรื่องนี้ในหัวและเพ่งเล็งไปที่เมอร์ล็อคทั้งสี่ตัวที่อยู่ข้างหน้า

“กร๊อกกก” พวกมันกรีดร้องและพุ่งเข้าใส่เขาอีกครั้ง

วาเรี้ยนกระโจนเข้าหาเมอร์ล็อคตัวหนึ่ง แต่ทันใดนั้นพวกเมอร์ล็อคก็ใช้หางฟาดใส่เขา

หางทั้งสี่มาจากสี่ทิศทางและปิดเส้นทางหลบหนีของเขา เนื่องจากเขาอยู่กลางอากาศ เขาจึงกระโดดหรือหลบไม่ได้ตอนนี้เขาเป็นเป้านิ่งมีทางเลือกเดียวคือรับการโจมตี

แม้ว่าเมอร์ล็อคจะไม่ฉลาดเท่ามนุษย์ แต่พวกมันสามารถร่วมมือกันเป็นกลุ่มและต่อสู้ได้เป็นอย่างดี

"เวรเอ้ย!"วาเรี้ยนกัดฟันและเลือกที่จะเดิมพันกับความคล่องตัวของผู้ปลุกพลังร่างกาย

เขาบิดร่างของเขากลางอากาศและหลบการโจมตีของหาง 2 หางที่ฟาดมา เขาจับหางของพวกมัน 2 ตัวด้วยมือ 2 ข้างด้วยถุงมือและทุบมันด้วยมือเปล่าทำให้กระดูกหางของพวกมันแตก วาเรี้ยนลงมาถึงพื้นแล้วตอนนี้ ในเวลาต่อมา เขาพุ่งเข้าไปเตะมันทำให้กระดูกหน้าอกแตกและฆ่ามันได้ในการเตะครั้งเดียว

ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในพริบตาเดียว

วินาทีถัดมาวาเรี้ยนกลิ้งลงกับพื้นเพื่อหลีกเลี่ยงการโจมตีของอีกตัวนึงที่ยังไม่ถูกโจมตีเลย

ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นหรือขยับตัว เมอร์ล็อคสองตัวที่กระดูกแตกใช้กรงเล็บพุ่งใส่วาเรี้ยนด้วยความโกรธเต็มที่ ถ้าเขาไม่สามารถปัดการโจมตีนี้ออกไปได้ กรงเล็บพวกนี้ต้องเจาะสมองของเขาได้อย่างแน่นอน

"บ้าเอ้ย!"วาเรี้ยนสาปแช่งและยกถุงมือขึ้นมาตั้งการ์ดเพื่อป้องกันการโจมตี

เมอร์ล็อคแสดงความฉลาดแกมโกงและเปลี่ยนการโจมตีในวินาทีสุดท้ายโดยเล็งไปที่บริเวณหัวใจของเขาแทน แต่เนื่องจากการเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันทำให้พวกมันโจมตีช้าขึ้นนิดหน่อย

“แกพลาดแล้ว!” วาเรี้ยนคลายการ์ดและเหวี่ยงหมัดไปที่เมอร์ล็อคสุดแรงเกิด

'ปัง'

'ปัง'

ด้วยพลังอันมหาศาล เมอร์ล็อคตัวกระเด็นไปไกลก่อนที่กรงเล็บของมันจะได้ทำอะไรวาเรี้ยน

วาเรี้ยนรีบวิ่งตามตัวที่กระเด็นไปและใช้เท้าเหยียบคอของมัน ฆ่าพวกแกเพื่อทำให้ฉันรอด

'นั้นแหละหน่านี่มันกฎของธรรมชาติ' เขาปาดเหงื่อออกจากหน้าผากและถอดถุงมือออก

[+10 Xp]

[เส้นทางร่างกาย ระดับ 1: 20/100

4% มหามนุษย์]

วาเรี้ยนรู้สึกว่าการไหลเวียนของชี่ในร่างกายของเขาดีขึ้น

'ฉันรู้แล้ว การต่อสู้เป็นการฝึกฝนที่ดีที่สุดสำหรับฉัน' เขายิ้ม แล้วหูของเขาก็ได้ยินอะไรบางอย่างและเขาก็พุ่งไปข้างหน้า

'เฟียวว'

หอกพุ่งผ่านบริเวณตำแหน่งก่อนหน้านี้ของเขาและกระแทกก้อนหินแตกเป็นสองท่อน

วาเรี้ยนหันไปทางที่หอกปามาและเห็นเมอร์ล็อคตัวหนึ่งกำลังเดินเข้ามาหาเขา

มันสูง 1.5 เมตร เกล็ดของมันเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้มและหางยาวกว่าปกติ ในมือมีหอกที่ทำจากกระดูก

'นี่คือ... คือเมอร์ล็อคระดับ 1 สูงสุด' วาเรี้ยนอ้าปากค้าง เขาสามารถบอกได้ว่าอยู่จุดสูงสุดของระดับ 1 จากแรงกดดันที่ปล่อยออกมา

นี่คือศัตรูที่แข็งแกร่งที่สุดของเขาในตอนนี้ ไม่ใช่แม้แต่อะบิซอลถึงแม้ว่าอะบิซอลจะแข็งแกร่งที่สุดในการกำหนดระดับชั้นก็เถอะ

เหตุผลที่เขาสามารถฆ่า อะบิซอล ได้ 2 ครั้งเพราะว่า หนึ่งคือกลยุทธ์ที่กล้าหาญของวาเรี้ยน อย่างที่สองคืออาการบาดเจ็บของพวกมัน ถ้าไม่มีอาการบาดเจ็บวาเรี้ยนคงตายแล้วอย่างแน่นอน

ดังนั้นวาเรี้ยนไม่ได้ฆ่าระดับระดับ 1 สูงสุดของอะบิซอล เขาฆ่าอะบิซอล ระดับ 1 ที่ได้รับบาดเจ็บแถมยังเกือบตายอีก

ตอนนี้เขาต้องเผชิญกับ เมอร์ล็อคระดับ 1 ที่ไม่มีอาการบาดเจ็บ

วาเรี้ยนไม่กลัวมันแม้แต่น้อย เมอร์ล็อคที่ยืนอยู่ข้างหน้าเขาตอนนี้แข็งกว่าศัตรูทั้งหมดที่เขาเคยเจอมา

วาเรี้ยนยิ้ม

'ศัตรูของฉันอาจจะแกร่งกว่าตัวฉัน แล้วใครสนละ?'

วาเรี้ยนและเมอร์ล็อคมองเข้าไปในดวงตาของกันและกัน และในวินาทีถัดมา พวกเขาสองคนก็พุ่งใส่กันด้วยความเร็วสูง..