ระบบเส้นทางแห่งสวรรค์ บทที่ 11 ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย

ไม่มีท่าทีว่าความช่วยเหลือจะมาเลย

ไม่มีมนุษย์คนอื่นในบริเวณใกล้เคียง ควันนั้นบ่งบอกว่าทีมของอาเธอร์ยังสู้อยู่

ทีมของอาเธอร์ก็ไม่สามารถมาช่วยพวกเขาได้เพราะฝั่งนุ้นก็แทบจะเต็มกลืนแล้วเหมือนกัน

“ไม่มีใครมาช่วยแกหรอก หัวหน้าหน่วยของเรากำลังจับหัวหน้าทีมของแกอยู่ เร็วๆนี้เราจะฆ่าพวกแกทุกคน

แกอาจเคยฆ่าฉันเพื่อนที่บาดเจ็บก่อนหน้านี้ได้ สถานการณ์มันเปลี่ยนไปแล้ว ฉันว่าแกฆ่าตัวตายซะดีกว่า”

จะได้ไม่ต้องถูกฉันฆ่าแบบไร้ความปราณี" อะบิซอลพูดพร้อมกับมองเข้าไปในดวงตาของวาเรี้ยน

วาเรี้ยนรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติแต่ได้แต่เก็บความคิดนี้ไว้ในใจและพยายามจะทดสอบอะไรบางอย่าง

อะบิซอลและมนุษย์ต่างก็มีความเป็นปฏิปักษ์ต่อกัน ไม่มีทางที่จะได้ตายอย่างสงบสุขหรอก

ถ้าหากมนุษย์กับอะบิซอลสู้กันจะมีแต่การตายที่ทรมาน หรือถ้าไม่ตายก็ต้องสูญเสียอวัยวะ

วาเรี้ยนวิ่งหนีอย่างสุดแรง

“เวรเอ้ย!” อะบิซอลตามติดวาเรี้ยนทันที

ระยะห่างจากเขาและอะบิซอลตอนนี้ห่างกันแค่นิดเดียวเท่านั้น และวาเรี้ยนกลิ้งไปทางขวาเพื่อหลบหนีจากหมัดของอะบิซอล

'บูม!'

พื้นดินแตก และวาเรี้ยนได้วิ่งไปในทิศทางตรงกันข้าม

ตอนนี้เขาเลือกไม่ได้ว่าจะไปที่ไหน เขาอ่านการโจมตีของอีกฝ่ายไม่ออก

'บูม!'

'บูม!'

'บูม!'

วาเรี้ยน ยังคงหลบต่อไปและรู้ว่าเขาคาดเดาถูก อะบิซอลนี้มันมีอะไรแปลกไป

อะบิซอลช้าลงและเริ่มกระอักเลือด เขาได้รับบาดเจ็บภายใน

นั่นคือเหตุผลที่เขาแสร้งทำเป็นเป็นคนใจกว้างและให้โอกาสวาเรี้ยน ฆ่าตัวตาย

วาเรี้ยนควรจะรู้สึกดีมากขึ้นเมื่อรู้ว่ามันมีแผลภายในอยู่ แต่เขาไม่เขารู้สึกแบบนั้นเลยตอนนี้เขาเริ่มเหนื่อยแล้ว

การต่อสู้อย่างต่อเนื่องในช่วงเช้าทำให้เขาสูญเสียงพลังงานไปเยอะ การต่อสู้กับอะบิซอลแขนเดียวได้ส่งผลเสียต่อเขาแล้ว ครั้งนั้นที่รอดมาได้เพราะมันมีแค่แขนเดียวมันเลยทำอะไรไม่ได้มาก

เขาจะไม่สามารถหลบการโจมตีได้เมื่อสติของเขาหลุดไปเพราะความเหนื่อยล้า

จากนั้นเขาก็คงโดนโจมตีจากนั้นหลังต่อหลังจากที่หลบการโจมตีนั้นไม่ได้แน่ๆ ฉันคงตายแน่ๆแล้วละ

คู่ต่อสู้ของเขาอยู่ระดับ 1 โดยรอยบนคางของมันเป็นตัวแสดง แต่มันก็เหนื่อยเหมือนกัน แต่มันคงจะสู้ต่ออย่างน้อยได้อีกครึ่งชั่วโมง

'ฉันไม่สามารถทำให้มันเหนื่อยได้ มันมีความแข็งแกร่งโดยธรรมชาติที่สูงกว่าและถึงแม้จะได้รับบาดเจ็บ

มันก็ยังหลบการโจมตีของฉันได้ ใครหมดแรงก่อนคนนั้นแหละคือคนที่แพ้ ตอนนี้วาเรี้ยนมีทางเดียวเท่านั้น'

วาเรี้ยนหลบการโจมตีอีกครั้งและไถลไปบนพื้นดินสีแดง

'บูม!'

วาเรี้ยน เล็งที่จะต่อยไปที่ดวงตาของอะบิซอลโดยหวังว่าหนามแหลมของถุงมือจะแทงเข้าไปที่ดวงตาของอะบิซอลอะบิซอลเกือบที่จะหลบไม่พ้นและใช้มือซ้ายของเขาปัดการโจมตีทิ้งไป

หมัดซ้ายของวาเรี้ยนเล็งไปที่คอของอะบิซอลและเขาต่อยโดน แต่มันขวาของวาเรี้ยนชนกับหมัดซ้ายของอะบิซอล

'แตก'

วาเรี้ยน ชักมือขวาที่เปื้อนเลือดกลับมา กระดูกของเขาแตกและเขาสูญเสียความรู้สึก ความเจ็บปวดนั้นแย่มาก และวาเรี้ยนรู้สึกว่าร่างกายของเขากำลังสั่น

อะบิซอลจับคอของเขาเพื่อห้ามเลือดและมองไปที่วาเรี้ยน ด้วยความกลัวและความโกรธ แม้ว่าบาดแผลจะไม่ได้สัมผัสกล่องเสียงลึกเนื่องจากกล้ามเนื้อของเขานั้นหนา แต่บาดแผลนั้นช่างน่าละอายใจ

วาเรี้ยนกำลังรู้สึกว่าถ้าเขาตายตรงนี้การตายของเขาจะเป็นการตายที่น่าสมเพศเป็นอย่างมากเพราะอีกแค่ไม่กี่ก้าวก็จะสามารถออกไปได้อยู่แล้ว

'ฉันไม่ต้องการที่จะตาย ไม่มีทาง'วาเรี้ยน บอกตัวเองและหลบหมัดอะบิซอลอีกครั้ง

มือขวาของเขาตอนนี้ไม่สามารถใช้การได้เลย และเขาคิดในใจว่าเขาจะทำอะไรกับมือซ้ายนี้ได้บ้าง

มีวิธีไหนที่ทำแล้วจะรอดไปได้ไหมด้วยมือซ้ายข้างเดียว

'แต่ทำอย่างไงละ? ต้องใช้เวลาอย่างน้อยสิบนาทีจึงจะได้รับความช่วยเหลือจากคนข้างนอก ฉันคงจะทนได้อีกแค่ไม่กี่นาทีแล้วละ'

วาเรี้ยนขยับตัวเพื่อจะหลบการเตะแต่เขาพลาดเขาไม่สามารถหลบได้ทั้งหมด ถึงแม้ว่าจะโดนแบบไม่เต็มข้อแต่นั้นก็ทำให้เขาบาดเจ็บมาก

ตอนนี้ แม้แต่ความเร็วของเขาก็ดร็อปลงอย่างเห็นได้ชัด

ในขณะนั้น หน้าจอสีน้ำเงินปรากฏขึ้นบนหน้าของเขา ทำให้เขามีความหวัง

[เส้นทางร่างกาย: ระดับ 0 (Xp): 15/30]

[มาเร็ว!]

วาเรี้ยนกัดฟันและเหวี่ยงแขนซ้ายใส่อะบิซอลโดยเล็งไปที่จุดเดิม แต่อะบิซอลก็หลบไม่พ้นจึงออกหมัดเหมือนกัน วาเรี้ยนรู้ทันทีว่าเขาไม่สามารถหลบได้แน่ๆ เขาจึงใช้ไหล่ขวารับหมัดแทนที่จะโดนตัวเต็มๆ

'แกร๊ก!'

ข้อไหล่ของเขารู้สึกร้าว และครึ่งขวาของวาเรี้ยน ก็มีเลือดอาบจนหมด เขาสูญเสียความรู้สึกทั้งหมดที่ไหล่ขวาของเขา

แต่หนามแหลมที่หมัดซ้ายของเขาสามารถเจาะจุดเดิมและเจาะลึกลงไปได้

คราวนี้วาเรี้ยนจะเจาะกล่องเสียงของมัน

[เส้นทางร่างกาย: ระดับ 0 (Xp): 20/30]

อะบิซอลไม่สามารถห้ามเลือดได้และเขาก็เริ่มหายใจแรงขึ้นทุกที เนื่องจากเป็นผู้ปลุกพลังเขาจะสามารถอยู่รอดได้นานกว่าปกติ แต่เขาก็ยังจะตายและเขารู้ดี

"แก! ฉันจะฉีกแกออกจากกัน!" อะบิซอลพูดด้วยความโกรธและพุ่งไปด้านหน้าวาเรี้ยน ด้วยความเร็วสูงและเหวี่ยงหมัดไปที่หน้าอกของเขา

วาเรี้ยน ไม่มีเวลาที่จะบล็อคและทำได้เพียงใช้มือซ้ายของเขาเพื่อสกัดการโจมตีของอะบิซอลจากการจู่โจมบริเวณหัวใจของเขา

'แตก'

วาเรี้ยน ถูกลมพัดปลิวไปกระแทกลงกับพื้น ตอนนี้มือซ้ายของเขาก็หักและใช้งานไม่ได้แล้ว

ซี่โครงของเขาถูกทุบและปอดของเขาเสียหาย อีกไม่กี่นาทีเขาจะตายถ้าไม่มีการรักษา

แม้ว่ากระดูกจะหัก กล้ามเนื้อฉีกขาด และเลือดไหล วาเ้รียนก็ยังยืนขึ้น เขาไม่อยากตาย เขาต้องเติมเต็มความปรารถนาสุดท้ายของแม่ ถึงตอนนั้นเขาต้องมีชีวิตอยู่

อะบิซอลมาถึงหน้าวาเรี้ยน และตีเข่าใส่อกวาเรี้ยน

วาเรี้ยนฮึดกำลังเฮือกสุดท้ายของเขาและหลบ เขากระโดดขึ้นไปบนอากาศและเตะไปที่จุดที่เขาเคยเจาะไว้ที่คอของอะบิซอล

เมื่อเตะโดน กระดูกขาของเขาก็หักเช่นกัน

อะบิซอลทรุดตัวลงกับพื้นและมีเลือดไหลออกมาจากคอของเขา เขาพยายามที่จะหยุดมัน แต่มันก็ไม่มีประโยชน์

การโจมตีครั้งแรกของวาเรี้ยน ทำให้กล้ามเนื้อปกป้องกล่องเสียงของเขาขาด

การโจมตีครั้งที่สองของเขาทำให้เสียหาย และการเตะครั้งสุดท้ายของเขาทำให้กล่องเสียงแตก

อะบิซอลอาจมีประสบการณ์มากกว่า แต่วาเรี้ยนนั้นกล้าหาญกว่าและกล้าที่จะทำมากกว่า

อะบิซอลไม่อยากจะเชื่อเลยว่ามันจะเป็นแบบนี้ แต่หลังจากเหลือบมองวาเรี้ยน ที่ทรุดตัวลงไปข้าง ๆ เขาก็มีความภูมิใจปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา

อย่างน้อย เขาก็จัดการกำจัดมนุษย์อันตรายที่ถึงแม้พลังจะไม่ได้ตื่น แต่ก็สามารถฆ่าอะบิซอลระดับ 1 ได้ หากมนุษย์ผู้นั้นพลังตื่นขึ้นและแข็งแกร่งขึ้น เขาจะนำปัญหาที่ไม่รู้จบมาสู่พวกเราอะบิซอลแน่นอน

วาเรี้ยนไม่รู้ว่าอะบิซอลกำลังคิดอะไรอยู่ ความหวังในการเอาชีวิตรอดของเขาไม่ได้อยู่ที่ทีมของอาเธอร์หรือการช่วยเหลือของไคล์

ความหวังสุดท้ายของเขาอยู่บนหน้าจอสีน้ำเงิน

[เส้นทางร่างกาย: ระดับ 0 (Xp): 30/30]

[คุณได้เลื่อนเป็นขั้นสูง]

*** *** ***