บทที่ 24 ในที่สุดก็ได้พบราชันย์แห่งฮูเอโกมุนโด้! เกมของบารากัน?
บทที่ 24 ในที่สุดก็ได้พบราชันย์แห่งฮูเอโกมุนโด้! เกมของบารากัน?
"แก๊ง ~ แก๊ง ~ แก๊ง ~"
ระฆังสีเหลืองเก่าคร่ำคร่า แขวนอยู่บนเสาสูงเสียดฟ้า ลูกตุ้มยาวแกว่งไกวไปตามแรงลม ส่งเสียงดังก้องกังวานไปทั่ว
บารากันผู้สวมมงกุฎและกำไลทอง นั่งเอนกายเท้าคางอยู่บนบัลลังก์ ส่งเสียงจิ๊จ๊ะในลำคออย่างไม่สบอารมณ์
ด้านหลังของเขา เมนอสเพศเมียในชุดสาวใช้เดินออกมาพร้อมเหยือกไวน์ นางเดินตรงเข้าไปหาบารากันหมายจะเติมไวน์ใส่แก้ว
แต่เมื่อบารากันเห็นเข้า เขาก็โบกมือไล่อย่างรำคาญ "ไม่ต้อง"
"น่าเบื่อชะมัด" บารากันบ่นพึมพำ "กองทัพที่ไร้ศัตรู ก็เหมือนกองทัพที่ไร้จุดหมาย พวกเจ้าว่าไหม?"
เหล่าแอดจูคัสที่หมอบอยู่เบื้องล่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่มีใครกล้าปริปาก
บารากันแค่นเสียง "ถึงถามไป พวกเจ้าก็คงมีแค่คำตอบเดียวคือ 'ใช่' อยู่ดีนั่นแหละ..."
เขาวางมือบนพนักบัลลังก์แล้วเอนหลังพิง "น่าเบื่อจริงๆ... จนป่านนี้พวกทหารยังไม่มีข่าวคราวของแรงดันวิญญาณนั่นอีกเรอะ..."
"ฉัวะ ~ ฉัวะ ~ ฉัวะ ~"
ทันใดนั้น เสียงการต่อสู้และเสียงดาบปะทะกันก็ดังมาจากด้านนอก ตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวนของเหล่าเมนอส "อ๊ากกก~~~"
แอดจูคัสตนหนึ่งตะโกนถามด้วยความตกใจ "เกิดอะไรขึ้น?"
พริบตาเดียว ร่างของคนกลุ่มหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าบารากัน... เป็นการรวมตัวที่แปลกประหลาดระหว่างยมทูตหนึ่งคนและอารันคาร์สามตน
อารันคาร์ทั้งสามยืนล้อมรอบยมทูต ดูเหมือนจะยกย่องให้เขาเป็นผู้นำ
แอดจูคัสยักษ์ผมแดงตะโกนลั่น "พวกแกเป็นใคร?" ก่อนจะก้าวออกมาแล้วเหวี่ยงหมัดยักษ์ใส่โทโจ อายาเนะ
โทโจยืนนิ่งไม่ไหวติง แต่โซมารีที่อยู่ข้างๆ ชิงลงมือก่อน เขาชักดาบฟันวิญญาณฟันแอดจูคัสยักษ์ขาดครึ่งท่อนในดาบเดียว
เหล่าแอดจูคัสใต้บัลลังก์คำรามกึกก้อง "อภัยให้ไม่ได้! ทุกคน... ฆ่ามัน!"
แต่บารากันกลับตาลุกวาวด้วยความสนใจ เขาลุกขึ้นจากบัลลังก์แล้วยกมือห้าม "เดี๋ยวก่อน!"
"???" ลูกน้องต่างมองบารากันด้วยความงุนงง ไม่เข้าใจว่าทำไมราชาถึงสั่งหยุด
บารากันกล่าว "กำลังเบื่อๆ อยู่พอดี ข้าจะเป็นคู่มือให้พวกมันเอง!"
โทโจก้าวออกมาข้างหน้า "ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันชื่อ โทโจ อายาเนะ เป็นแค่ยมทูตคนหนึ่ง นายคงจะเป็น บารากัน ราชันย์แห่งฮูเอโกมุนโด้สินะ?"
บารากันเชิดหน้าตอบ "ข้านี่แหละ! แล้วพวกเจ้าเป็นใคร? ข้าเห็นฮอลโลว์ที่ล้อมหน้าล้อมหลังเจ้า ยังมีเศษหน้ากากติดอยู่หน่อยนี่"
"ฮึ! ช่างเถอะ จะเป็นใครก็ไม่สำคัญ วันนี้ข้ากำลังเบื่อสุดๆ ถ้าพวกเจ้าไม่โผล่มา ข้ากะว่าจะยกทัพไปตีหัวเมืองอื่นแก้เซ็งอยู่พอดี"
บารากันผายมือต้อนรับ "ยังไงซะ ข้าก็ต้องกล่าวคำว่า 'ยินดีต้อนรับ' ยินดีต้อนรับสู่ปราสาทของข้า... ลาซ นอเช่!"
โซมารีได้ยินบารากันพูดจาไม่ให้เกียรติโทโจก็เริ่มหงุดหงิด เขาพูดเหน็บแนม "น่าขำสิ้นดี ที่ที่ไม่มีหลังคา ไม่มีกำแพงแบบนี้ กล้าเรียกว่าปราสาทงั้นรึ?"
"ไม่จำเป็นต้องมีหลังคาหรอก สำหรับราชาอย่างข้า ท้องฟ้าทั้งหมดของฮูเอโกมุนโด้คือกำแพงและหลังคาปราสาทของข้า!" บารากันกล่าวอย่างโอหัง
โซมารีขำพรืด "ไม่ยักรู้ว่าราชันย์แห่งฮูเอโกมุนโด้จะเป็นคนตลกขนาดนี้"
โทโจขัดจังหวะ "โซมารี เลิกต่อล้อต่อเถียงไร้สาระได้แล้ว"
"รับทราบครับ ท่านโทโจ" โซมารีรีบถอยกลับไปยืนด้านหลังโทโจ แต่ในใจยังคงหมั่นไส้ราชาขี้โม้ตนนี้ไม่หาย
โทโจก้าวเข้าไปใกล้บารากัน "ราชันย์แห่งฮูเอโกมุนโด้ ฉันมีคำถามจะถามนาย"
"คำถาม?" บารากันทวนคำ
โทโจถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ใช่ คำถามเดียว... นายพอใจกับตัวเองในตอนนี้แล้วเหรอ?"
"ว่าไงนะ?"
"นายรู้ตัวไหมว่าโลกใบนี้มันเปลี่ยนไปจากเดิมขนาดไหน? นายไม่อยากเห็นโลกที่แท้จริงงั้นเหรอ? ฉันจะช่วยนายเอง สยบต่อฉันซะ! แล้วฉันจะมอบพลังที่ทำให้นายมองเห็นโลกใบนี้ได้อย่างชัดเจน!"
"พลังที่จะมองเห็นโลกได้ชัดเจน?" บารากันถาม
"ใช่ งานวิจัยของฉันเสร็จสมบูรณ์แล้ว... การทำฮอลโลว์ให้เป็นยมทูต ด้วยวิธีการทำลายกำแพงกั้นระหว่างเผ่าพันธุ์ และยกระดับวิญญาณไปสู่อีกขั้น! และนายกำลังจะได้เห็นโลกใบนั้น!"
พูดจบ โทโจก็ยืนนิ่งรอดูท่าทีของบารากัน
"ฮ่า ~ ฮ่า ~ ฮ่า ~" บารากันระเบิดเสียงหัวเราะลั่น "พลังที่จะมองเห็นโลกชัดเจน? อีกระดับของวิญญาณ? ตลกสิ้นดี ไอ้พวกยมทูตมดปลวก!"
น้ำเสียงของบารากันเปลี่ยนเป็นเหี้ยมเกรียม แผ่จิตสังหารรุนแรง "ข้าคือราชันย์แห่งฮูเอโกมุนโด้ คือราชาของโลกใบนี้! ไม่มีใครหน้าไหนยิ่งใหญ่ไปกว่าข้า! นอกจากโลกที่ข้าสร้างขึ้นนี้ ไม่มีโลกไหนที่ข้ามองไม่เห็น!"
โทโจยิ้มมุมปาก "อย่างนั้นเหรอ? ฮูเอโกมุนโด้นี่นายเป็นคนสร้างรึไง? สามโลกนี้นายแบ่งแยกมันเองเหรอ? ถึงได้บอกว่านายมองโลกไม่ชัดเจนเอาซะเลย"
บารากันหันไปสั่งลูกน้อง "ไปฆ่าพวกมันซะ! บดขยี้ไอ้พวกมดปลวกจองหองนี่ให้เละ!"
"อ๊าก~~" "ย้ากก~~" "โฮก~~" เหล่าเมนอสส่งเสียงคำรามประหลาด แล้วกรูเข้าใส่กลุ่มของโทโจ
ฮาริเบล นอยโทร่า และโซมารี เห็นดังนั้นก็ชักดาบฟันวิญญาณออกมา แล้วกระโจนเข้าต่อสู้กับฝูงเมนอสทันที
บารากันชี้หน้าโทโจ อายาเนะ "ส่วนคู่ต่อสู้ของเจ้าคือข้า! เวลามีน้อย ถือซะว่าเจ้าเป็นของเล่นฆ่าเวลาของข้าก็แล้วกัน! จงภูมิใจซะเถอะไอ้มดปลวก ที่จะได้ตายด้วยน้ำมือของราชันย์แห่งฮูเอโกมุนโด้!"
โทโจมองเครื่องแต่งกายของบารากันแล้วเอ่ย "ตลกดีนะ ราชันย์แห่งฮูเอโกมุนโด้ ทั้งที่เป็นฮอลโลว์แท้ๆ แต่กลับมีรูปร่างเป็นโครงกระดูก ถืออาวุธ หน้าตาเหมือน 'ยมทูต' ในจินตนาการของมนุษย์ไม่มีผิด"
บารากันกระโดดลงจากบัลลังก์พร้อมอาวุธคู่กาย "พล่ามบ้าอะไรของแก!" แล้วเหวี่ยงขวานยักษ์ใส่โทโจ
"ฟุ่บ!" โทโจที่ยังเอามือล้วงกระเป๋า เอี้ยวตัวหลบการโจมตีของบารากันได้อย่างสบายๆ
"ไอ้มดปลวก ดีแต่หนีรึไง?" บารากันถือขวานสองคมไล่ฟันโทโจไม่ยั้ง
"วิถีทำลายที่ 31 ชัคคาโฮ (กระสุนเพลิงแดง)!" โทโจดีดนิ้วยิงลูกไฟใส่โดยไม่ต้องร่ายคาถา
บารากันไม่เกรงกลัว ใช้ขวานยักษ์รับชัคคาโฮของโทโจตรงๆ "คิดว่าของแค่นี้จะทำอะไรข้าได้รึ? ไอ้มดปลวก!"
"ตูม~~~"
ทันทีที่ขวานยักษ์ปะทะกับชัคคาโฮ แรงระเบิดมหาศาลก็ปะทุขึ้น เปลวเพลิงอันร้อนแรงอัดกระแทกใส่ขวานเต็มๆ
ขวานสองคมของบารากันทนแรงระเบิดไม่ไหว "เคร้ง~" มันแตกกระจายไปครึ่งหนึ่ง แรงระเบิดยังส่งผลให้บารากันเสียหลักจนขวานหลุดมือกระเด็นไปไกล
บารากันไม่ได้ดูสุขุมเยือกเย็นเหมือนตอนแรกอีกแล้ว ร่างกายของเขาโดนแรงระเบิดจากชัคคาโฮเข้าไปเต็มๆ เสื้อคลุมสีม่วงไหม้ไปครึ่งแถบ แขนขวาเต็มไปด้วยบาดแผล
โทโจค่อยๆ ร่อนลงพื้น "สมกับเป็นราชันย์แห่งฮูเอโกมุนโด้ วิถีมารของฉันทำให้นายบาดเจ็บได้แค่นี้เองเหรอ?"
คำพูดของโทโจเปรียบเสมือนน้ำมันราดบนกองไฟ บารากันโกรธจัดจนควันออกหู "แค่ทำข้าบาดเจ็บได้นิดหน่อย อย่าได้ใจไปนักนะเว้ย!"
ไอหมอกสีม่วงดำทะลักออกมาจากร่างของบารากัน ราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งรอบข้างให้สูญสลาย
"เรสปิร่า (ลมหายใจมรณะ)!!!"
...