บทที่ 38 - ผลกรรมจากอดีต

บทที่ 38 - ผลกรรมจากอดีต

★★★★★

อวี๋ซูหลานสังเกตเห็นว่าหลินเกอดูเครียดเกร็งไปทั้งตัว จึงตั้งใจจะปลอบโยนลูกสาว

พอมือแม่อันอบอุ่นมากุมมือเธอไว้ หลินเกอก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลง ฝืนยิ้มออกมาชนิดที่ว่าดูแย่ยิ่งกว่าร้องไห้ "แม่คะ หนูไม่เป็นไรหรอกค่ะ ความลำบากที่ผ่านมาหนูถือซะว่าเป็นบททดสอบชีวิต ตอนนี้หนูมีพ่อกับแม่อยู่เคียงข้าง แค่นี้ก็มีความสุขที่สุดแล้ว"

พูดจบ หลินเกอก็บีบน้ำตาออกมาได้หนึ่งหยดพอดีเป๊ะ ทำเอาอวี๋ซูหลานใจจะขาดรอนๆ แม้แต่หลีต้าฟู่ที่นั่งขับรถอยู่ข้างหน้า ยังอดพูดปลอบใจไม่ได้ "ไม่ต้องห่วงนะลูก วันนี้ผ่านไปเมื่อไหร่ หนูจะเป็นลูกสาวตระกูลหลีอย่างสมบูรณ์แบบ"

"หนูจะไม่เกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลหลินอีกต่อไป หนูคือคุณหนูใหญ่ตระกูลหลี อยากได้อะไรพ่อกับแม่จะหามาประเคนให้หมด ขอแค่หนูเอาใจฉีเหลียนเฉิงให้ดี รีบแต่งงานกับเขาไวๆ พ่อกับแม่อยากเห็นหนูมีความสุข"

หลีต้าฟู่พูดพลางหันมายิ้มให้ลูกสาวผ่านกระจกมองหลัง

หลินเกอพยักหน้า นี่แหละคือชีวิตที่เธอฝันใฝ่มาตลอด

ชาติก่อน เธอเคยหลงรักหลิงจั๋วฉวิน ตอนนั้นเธอยังไม่รู้ความจริงเรื่องสลับตัวลูก เธอหลงใหลในความหล่อเหลาสูงใหญ่ของเขา แต่ลูกติดสามคนของเขานั่นแหละที่ทำให้เธอปวดหัวจนแทบระเบิด

คนหนึ่งเป็นใบ้ คนหนึ่งบ้าบอคอแตก อีกคนก็เอาแต่จ้องเธอด้วยสายตาอาฆาต... ไม่ว่าเธอจะทำอะไรก็ต้องคอยระวังตัวแจ ยิ่งกว่าเดินบนเปลือกไข่

เด็กสามคนนั้นไม่เคยญาติดีกับเธอ แถมยังขยันเอาเรื่องเธอไปฟ้องหลิงจั๋วฉวิน หาว่าเธอไม่ยอมทำกับข้าวบ้างล่ะ หาว่าเธอวันๆ เอาแต่ผลาญเงินบ้างล่ะ

หลังจากแต่งงานกับหลิงจั๋วฉวิน เขาไม่เคยแตะต้องตัวเธอเลยสักครั้ง แยกห้องนอนกันตลอด เขาเอาแต่บ้างาน เวลาอยู่บ้านแทบจะนับนาทีได้

พ่อแม่ตระกูลหลินมักจะเป่าหูว่า ถ้าไม่มีลูกมาเป็นโซ่ทองคล้องใจ หลิงจั๋วฉวินไม่มีทางมองเธอเป็นเมียจริงๆ หรอก แต่ต่อให้เธองัดมารยาหญิงร้อยเล่มเกวียนออกมาใช้ หลิงจั๋วฉวินก็นิ่งเฉยราวกับพระอิฐพระปูน

เธอถึงขั้นสงสัยว่าเขาตายด้านหรือเปล่า

ต่อมา ทนแรงรบเร้าจากพ่อแม่ที่ให้พาหลิงจั๋วฉวินไปตรวจร่างกายไม่ไหว จู่ๆ เธอก็ได้รับรู้ความจริงว่าตัวเองคือคุณหนูตัวจริงของตระกูลหลีในเมือง!

พอเห็นหน้าผู้หญิงรุ่นป้าที่หน้าตาพิมพ์เดียวกับเธอ เธอก็มั่นใจทันทีว่าเธอไม่ใช่ลูกชาวนา และสุดท้ายเธอก็ได้กลับคืนสู่ฐานะคุณหนูหลี

ส่วนนังหลีลั่วที่สลับตัวกับเธอมานานถึงยี่สิบปี นอกจากจะขโมยชีวิตเธอไปแล้ว ยังแย่งคู่หมั้นของเธอ แต่งงานกับลูกชายข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ แถมแต่งไปไม่ถึงสองปีก็ตั้งท้องสมใจ

ทุกเรื่องราวเหล่านี้ ทำให้หลินเกออิจฉาจนแทบคลั่ง ทั้งหมดนี่มันควรจะเป็นของเธอ!

ดังนั้น พอรู้ความจริง เธอไม่เพียงเกลียดพ่อแม่ตระกูลหลินที่ทำให้เธอต้องตกระกำลำบากในชนบท แต่ยังเคียดแค้นหลีลั่วที่ฉกฉวยชีวิตอันสวยหรูของเธอไป

ตอนที่เธอถือใบตรวจดีเอ็นเอจะไปแฉความจริงกับพ่อแม่ตระกูลหลี จู่ๆ เธอก็โดนรถชนตาย

แต่สวรรค์ยังมีตา ให้โอกาสเธอได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง ไม่เพียงได้กลับคืนสู่ครอบครัวที่แท้จริง แต่ยังให้โอกาสเธอได้เหยียบย่ำศัตรูให้จมดิน เธอจะไม่ดีใจได้ยังไง

ทันทีที่มั่นใจว่านี่ไม่ใช่ความฝัน เธอก็รีบดำเนินการ เข้าหาพ่อแม่ตระกูลหลี และบอกความจริงว่าเธอคือลูกสาวตัวจริง

เธอรีบร้อนอยากจะสลัดโชคชะตาเดิมๆ ทิ้ง และตอนที่เธอแกล้งรับปากจะแต่งงานกับหลิงจั๋วฉวิน แล้วสลับตัวให้หลีลั่วมาแต่งแทนในนาทีสุดท้าย ก็เป็นแผนของเธอเอง

เธออยากให้หลีลั่วได้ลิ้มรสความขมขื่นที่เธอเคยเจอในชาติก่อน ต้องเจ็บปวดเหมือนเธอ หลีลั่วถึงจะชดใช้กรรมได้สาสม!

สามีไฮโซของหลีลั่วในชาติก่อน ตอนนี้กลายเป็นของเธอแล้ว

ต่อให้ตอนนี้ฉีเหลียนเฉิงจะยังไม่รักเธอแล้วไงล่ะ อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้รักหลีลั่ว ถ้ารักจริงคงไม่ยุให้พ่อเธอรีบย้ายชื่อหลีลั่วกลับไปอยู่บ้านนอกหรอก

ในสายตาหลินเกอ ฉีเหลียนเฉิงใส่ใจเธอมากกว่าหลีลั่วเห็นๆ เรื่องความรักมันสร้างกันทีหลังได้

อีกอย่างเธอก็สวยไม่แพ้ใคร ฉีเหลียนเฉิงไม่ใช่พวกพระอิฐพระปูนแบบหลิงจั๋วฉวินสักหน่อย เธอมีวิธีจัดการผู้ชายตั้งเยอะแยะ จะพิชิตใจฉีเหลียนเฉิงไม่ได้เชียวเหรอ

ฉีเหลียนเฉิงไม่ชอบผู้หญิงเก่งเกินหน้าเกินตา และเกลียดพวกผู้หญิงที่คอยตามติดเป็นเงาตามตัว เขาชอบผู้หญิงเรียบร้อย อ่อนหวาน ขี้อายแบบสาวน้อยในห้องหอ

เธอถึงได้สร้างภาพลักษณ์แบบที่เขาชอบขึ้นมา แล้วมันก็ได้ผลจริงๆ

ฉีเหลียนเฉิงอยากให้หลีลั่วจมปลักอยู่ที่บ้านนอกตลอดไป ไม่อยากเห็นหน้าหลีลั่วในเมืองอีก ซึ่งก็เข้าทางเธอพอดี

แต่คำพูดของชาวบ้านเมื่อกี้ ก็ยังตามมาหลอกหลอนทิ่มแทงใจเธออยู่ดี

ตั้งแต่เด็ก เธอรู้ตัวว่าหน้าตาไม่เหมือนพ่อแม่กับพี่ชาย เธอดูเหมือนคนนอก แปลกแยกจากครอบครัว เวลาคนชมตระกูลหลิน เธอก็เหมือนแค่ส่วนเกินที่ถูกชมตามมารยาท

เธอเกลียดชีวิตแบบนั้นที่สุด

"พ่อคะ ขับเร็วหน่อยสิคะ หนูอยากรีบย้ายทะเบียนบ้านแล้วรีบกลับ" หลินเกอเลียริมฝีปากแห้งผาก พูดด้วยความหงุดหงิด

"ใจเย็นๆ ลูก ทางมันชัน ต้องระวังหน่อย" อวี๋ซูหลานตบไหล่ลูกสาวเบาๆ ปลอบโยน

โชคดีที่การเดินทางไม่ได้ยาวนานนัก ไม่นานรถก็มาจอดที่ตีนเขา ทางที่เหลือรถขึ้นไม่ได้ ต้องเดินเท้าขึ้นไป

ตลอดทางมีแต่กลิ่นใบไม้เน่าและกลิ่นปุ๋ยคอกโชยมาทำให้อวี๋ซูหลานขมวดคิ้วไม่หยุด ยิ่งรู้สึกสงสารลูกสาวจับใจที่ต้องมาโตในที่แบบนี้

พอมาถึงบ้านตระกูลหลิน ประตูก็เปิดอ้าซ่า เห็นหลีลั่วกำลังช่วยงานบ้านอย่างขะมักเขม้น ไม่ห่วงสวยเลยสักนิด

ทั้งซาวข้าว ล้างผัก ข้างๆ ยังมีผู้ชายคอยช่วยตักน้ำ

พ่อแม่ตระกูลหลีไม่เคยเจอหลิงจั๋วฉวินมาก่อน แต่ดูจากการแต่งตัวก็รู้ว่าไม่ใช่ชาวนาทั่วไป บุคลิกสง่าผ่าเผยเหมือนพวกทหาร

สองคนนั้นคุยกันกระหนุงกระหนิง หัวร่อต่อกระซิก ภาพนี้บาดตาบาดใจหลินเกอเหลือเกิน ปีนั้นไม่ว่าเธอจะทำดีแค่ไหน หลิงจั๋วฉวินไม่เคยยิ้มให้เธอเลย แต่หลีลั่วกลับทำได้อย่างง่ายดาย

เหอะ ผีเน่ากับโลงผุจริงๆ คู่นี้!

หัวเราะไปเถอะหลีลั่ว ตอนนี้หัวเราะให้พอ เพราะต่อไปแกจะต้องร้องไห้จนไม่มีน้ำตา!

หลิงจั๋วฉวินขึ้นชื่อเรื่องไม่สนผู้หญิง ต่อให้ยิ้มให้แกแล้วไง ผู้ชายที่ทำหมันแล้วมันก็ไร้น้ำยา มีลูกไม่ได้หรอก

แถมลูกติดสามคนนั่นก็ร้ายกาจไม่ใช่เล่น เตรียมตัวรับกรรมเถอะแก!

คิดได้แบบนี้ หลินเกอก็รู้สึกสะใจขึ้นมา

"หลีลั่ว เธอมาทำอะไรที่นี่" หลินเกอแสร้งทำเป็นตกใจ ยกมือปิดปากเหมือนเพิ่งรู้เรื่อง

"พ่อคะ แม่คะ ดูสิคะ โลกกลมจริงๆ ไปไหนก็เจอหลีลั่ว ไม่นึกว่ามาเปลี่ยนทะเบียนบ้าน จะมาเจอหลีลั่วทำตัวเป็นคนรับใช้อยู่ที่นี่" น้ำเสียงของหลินเกอเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม

[จบแล้ว]