ราชันย์เร้นลับ 9 : สมุดบันทึก

ราชันย์เร้นลับ 9 : สมุดบันทึก

 

หลังจากพักผ่อนได้ชั่วโมงครึ่ง โจวหมิงรุ่ยที่ตัดสินใจเรียกตัวเองว่าไคลน์ ร่ายกายของมันเริ่มฟื้นฟูกลับมาหลายส่วน

 

ไคลน์ชำเลืองมองไปยังหลังมือของตน บนผิวหนังปรากฏจุดดำขนาดไม่ใหญ่มากจำนวนสี่จุด เรียงตัวกันเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาดเล็ก

 

จุดดำซึมหายเข้าไปในผิวหนัง ไคลน์ทราบดีว่า มันไม่ได้หายไปถาวร เพียงแต่รอวันถูกปลุกขึ้นมาใหม่

 

“สี่จุด… หมายถึงอาหารที่วางไว้สี่มุมห้องอย่างนั้นหรือ หมายความว่าครั้งหน้า เราไม่ต้องเตรียมอาหารแล้วรึไง? แค่ท่องบทสวดพิธีกรรมและเดินก็ทวนเข็มนาฬิกาพอ…”

 

ไคลน์ใช้ความคิด

ถ้าเป็นเช่นนั้นคงสะดวกสบายขึ้นมาก แต่ก็ยังไม่มีสิ่งใดยืนยันว่าจริง ความไม่รู้คือบ่อเกิดความหวาดกลัวเสมอ ทั้งที่เรื่องที่ เหตุใดพิธีกรรมจีนโบราณถึงมีผลในโลกใบนี้ เหตุใดตนถึงถูกส่งข้ามโลกในตอนที่นอนหลับสนิท เสียงโหยหวนขณะทำพิธีเปลี่ยนดวงชะตาคือสิ่งใด? รวมถึงมิติสายหมอกสีเทานั่นอีก

 

ไคลน์กำลังยืนสั่นกลัวแม้จะเป็นช่วงกลางฤดูร้อน

 

“อารมณ์ที่เก่าแก่และรุนแรงที่สุดของมนุษย์คือความกลัวกลัว และความกลัวที่รุนแรงทีสุดคือการกลัวในสิ่งที่ไม่รู้จัก”

 

ไคลน์หวนนึกถึงคำคมที่เคยอ่าน

 

ภายในใจกำลังรู้สึกประหลาด มันต้องการเรียนรู้สิ่งลี้ลับของโลกให้มากกว่านี้ เพราะไม่ว่าอย่างไร ตนก็ต้องไขปริศนาและหาทางกลับโลกใบเดิมให้ได้

 

ไม่เพียงเท่านั้น ในใจยังรู้สึกขัดแย้งกันเองอย่างพิลึก เมื่อต้องแสร้งสวมรอยเป็นไคลน์ต่อไป และต้องทำเหมือนกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น

 

แสงแดดสาดส่องลงบนโต๊ะอ่านหนังสือเบื้องหน้า สีของมันเหลืองระยิบระยับประหนึ่งมีใครบางคนโปรยผงทองลงไป

 

ไคลน์นั่งจ้องมองโต๊ะไม้ด้วยใบหน้าเหม่อลอย ในใจเกิดความสงบสุขชั่วขณะ

 

มันปล่อยร่างกายให้ผ่อนคลายตามธรรมชาติ อาการเหนื่อยล้าตามร่างกายกำลังแผ่ปกคลุมไปทุกส่วน

 

เปลือกตาหนักอึ้งประหนึ่งถูกมัดหินถ่วง พวกมันพยายามปิดตัวเองลงโดยไม่ฟังคำสั่งเจ้าของร่าง คงเป็นผลจากการแทบไม่ได้นอนทั้งคืน รวมถึงเหตุการณ์ชวนให้สิ้นเปลืองพลังงานในช่วงเช้า

 

ไคลน์ส่ายศีรษะพลางพยุงร่างขึ้นโดยมีขอบโต๊ะเป็นจุดค้ำยัน ร่างกายโงนเงนขณะเดินไปยังเตียงสองชั้น มันทิ้งตัวลงบนเตียงโดยไม่สนใจขนมปังไรย์สี่ชิ้นที่วางมุมห้อง

 

…

 

โครก! โครก!

 

ไคลน์ได้สติกลับมาอีกครั้งพร้อมกับเสียงร้องจากกระเพาะ เมื่อลืมตาขึ้น ร่างกายรู้สึกสดชื่นเหมือนกับได้เกิดใหม่

 

“ยังปวดหัวนิดหน่อยแฮะ”

 

ไคลน์ลูบขมับอย่างนุ่มนวลหลังจากพยุงตัวนั่งบนเตียง มันกำลังหิวมาก ชนิดที่สามารถกินม้าได้ทั้งตัว!

 

เมื่อจัดระเบียบเสื้อผ้าจนเรียบร้อย ไคลน์เดินกลับมาที่โต๊ะอ่านหนังสืออีกครั้ง นาฬิกาห้อยคอใบองุ่นถูกหยิบออกจากกระเป๋าเสื้อ

 

กริ๊ก!

 

กลไกลดีดฝาเปิดออกด้วยสปริง เข็มบอกนาทียังคงเดินเป็นปรกติ

 

“เที่ยงครึ่ง เราหลับไปสามชั่วโมง…”

 

มันเก็บนาฬิกากลับที่เก่าพลางกลืนน้ำลายอึกใหญ่

 

ในหนึ่งวันของทวีปเหนือจะถูกแบ่งเป็น 24 ชั่วโมง ชั่วโมงละ 60 นาที และนาทีละ 60 วินาที หรือก็คือ เหมือนกับโลกเก่าทุกประการ นับเป็นเรื่องประหลาดที่สร้างความฉงนและโล่งใจในเวลาเดียวกัน

 

แต่ในวินาทีนี้ ไคลน์มิอาจขบคิดหาคำอธิบายให้กับเรื่องเหนือธรรมชาติ ไม่ว่าจะเป็นความบังเอิญที่เกิดขึ้น หรือเรื่องมิติสายหมอกสีเทา ในสมองมีเพียงเรื่องเดียวคือ—อาหาร

 

ทุกสิ่งจะถูกครุ่นคิดใหม่อีกครั้งหลังจากมื้ออาหารจบลง กองทัพต้องเดินด้วยท้องเท่านั้น!

 

ไคลน์เดินไปหยิบขนมปังไรย์ที่มุมห้องทั้งสี่ชิ้นมาปัดฝุ่น มันไม่ลังเลที่จะกินขนมปังซึ่งเป็นของเซ่น ในห้วงเวลาความเป็นความตาย ทุกสิ่งที่กินได้คืออาหาร

 

ไคลน์ไม่สนว่าที่จะเป็นของเซ่นหรือไม่ เพราะในโลกเก่าเองก็มีธรรมเนียมกินของเซ่นหลังจากไหว้เสร็จ และเหนือสิ่งอื่นใด ขนมปังก็ยังใหม่มาก การประหยัดคือสิ่งที่ดี เพราะเงินในกระเป๋าเหลือเพียงห้าเพนนี่เท่านั้น

 

บางที… นี่อาจเป็นความตระหนี่ที่หลงเหลือมาจากความทรงจำของไคลน์·โมเร็ตติคนเดิม

 

คงสิ้นเปลืองค่าแก๊สน่าดู หากเปิดวาล์วแล้วใช้เพียงให้แสงสว่าง ไคลน์จึงเดินไปยังครัวเพื่อใช้แก๊สให้เกิดประสิทธิภาพสูงสุด

เตาแก๊สถูกจุด มันวางหม้อต้มไว้ด้านบนพร้อมกับเทน้ำเปล่าลงไป ก่อนจะเติมถ่านและวางขนมปังไรย์ไว้ข้างเตา

 

ไคลน์เดินวนหน้าเตานานหลายนาที

 

ใครก็ตามที่กระเดือกขนมปังบัดซบนั่นเข้าไปโดยไม่ทำให้นุ่มลง รับประกันได้เลยว่าต้องติดคอตายแน่นอน

 

เฮ่อ! ชีวิตที่กินเนื้อได้เฉพาะมื้อเย็น ช่างเป็นชีวิตที่น่าเศร้านัก เดี๋ยวก่อน… ถ้าจำไม่ผิด เมลิสซ่าเคยบอกว่า ครอบครัวโมเร็ตติจะกินเนื้อแค่สัปดาห์ละสองมื้อเท่านั้น!

 

ถ้าสัมภาษณ์งานไม่ผ่าน อนาคตของตนและครอบครัวคงมืดมนไร้หนทาง

 

เมื่อพยายามควานหาของกินรอบห้องและไม่พบสิ่งใด ไคลน์จำใจต้องกระเดือกขนมปังไรย์ตามยถากรรม

 

ความหิวโหยไม่เคยปราณีใคร

 

มันเริ่มเหลือบมองเนื้อแกะข้างตู้กับข้าวที่ซื้อมาเมื่อช่วงเช้า แต่หลังจากครุ่นคิดอยู่นาน ไคลน์ตัดสินใจอดทนรอกินพร้อมเมลิสซ่า

 

ถึงจะแค่ครึ่งเดียว แต่การกินก่อนนับเป็นเรื่องเสียมารยาทมาก

 

ไคลน์วางแผนทำอาหารรสเลิศของโลกเก่าให้เมลิสซ่าได้ชิม ถึงมันจะเคยใช้ชีวิตโดยการทานอาหารนอกบ้านบ่อยครั้ง แต่ฝีมือการปรุงก็อยู่ระดับพึ่งพาได้

 

ไม่เสียแรงที่ได้รับฉายาว่า—ทำเป็นทุกอย่าง แต่ไม่เก่งสักทาง

 

อาหารฝีมือไคลน์มิได้เลิศรสเหมือนภัตตาคาร แต่รับประกันว่ามนุษย์กินได้และพึงพอใจ

 

มันเบือนหน้าหนีจากเนื้อแกะเพื่อไม่ให้ถูก ‘เย้ายวน’ ไปมากกว่านี้ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่า เมื่อเช้าตนได้ซื้อถั่วและผักติดไม้ติดมือกลับมาอีกหลายชนิด

 

มันฝรั่ง!

 

เมื่อฉุกคิดได้ ไคลน์รีบเดินกลับไปยังตู้กับข้าวเพื่อนำมันฝรั่งสองชิ้นออกมาจากกองวัตถุดิบที่มีไม่มาก

 

ขั้นแรก ล้างทำความสะอาดมันฝรั่งในห้องน้ำรวม จากนั้นก็นำไปใส่ในหม้อ

 

เมื่อผ่านไปสักพัก ไคลน์เติมเกลือเหลืองลงในหม้อ เป็นเพียงเครื่องปรุงเดียวที่ควานหาได้จากตู้กับข้าว

 

มันยืนรอหน้าเตาต่ออีกสองถึงสามนาที ก่อนจะยกหม้อขึ้นและเท ‘ซุป’ ลงในชาม จากนั้นก็ใช้ส้อมตักมันฝรั่งต้มขึ้นจากหม้อและวางลงบนชาม เมื่อเตรียมตัวเสร็จสรรพ ไคลน์ยกอาหารมาวางบนโต๊ะทานข้าวให้เป็นกิจจะลักษณะ

 

ฟู่ววว

 

มันใช้ปากเป่ามันฝรั่งต้มครู่หนึ่ง ก่อนจะใช้มือบรรจงปลอกเปลือกอย่างปราณีต กลิ่นแสนหอมหวลอันเป็นเอกลักษณ์ของมันฝรั่งต้มโชยฟุ้งทั่วห้อง ชวนให้น้ำลายสอเป็นที่สุด

 

ไคลน์สวาปามอย่างบ้าคลั่ง ไม่สนอีกแล้วว่าอาหารจะร้อนบดซบเพียงใด มันใช้ปากกัดเข้าไปในเนื้อมันฝรั่งที่ยังปอกเปลือกได้เพียงครึ่งเดียว

 

หอมฉิบ!

 

ผิวสัมผัสนุ่มละมุน รสชาติยิ่งหวานเมื่อยิ่งเคี้ยว ความสุขกำลังปรากฏบนใบหน้าไคลน์อย่างชัดเจน เพียงไม่นาน มันจัดการกับมันฝรั่งทั้งสองชิ้นในพริบตาโดยไม่เหลือเนื้อติดเปลือก

 

…ถึงขั้นกินเปลือกเข้าไปเล็กน้อย

 

ถัดมาเป็นการยกซดน้ำซุป เกลือเหลืองที่เติมปรุงลงไปช่วยเพิ่มความสดชื่นได้มากทีเดียว

 

‘มันฝรั่งเคยเป็นอาหารที่เราในวัยเด็กชอบมาก…’

 

ไคลน์คิดเช่นนี้ขณะฉีกขนมปังจุ่มลงใน ‘ซุป’ เพื่อทำให้นุ่มลง

 

สงสัยพิธีกรรมจะทำให้หิวโหย มันทำการซัดขนมปังสองชิ้นที่หนักรวมหนึ่งปอนด์เรียบในพริบตา

 

ไคลน์รู้สึกราวกับได้เกิดใหม่อย่างแท้จริง ซุปในถ้วยถูกซดจนเกลี้ยง ชีวิตของมันกลับมามีความสุขอีกครั้งหลังจากท้องถูกเติมเต็ม

 

เมื่อเก็บกวาดทำความสะอาดเสร็จ ไคลน์เดินกลับไปที่หน้าต่างเพื่อรับแสงตะวันแสนอบอุ่นด้านนอก

 

หลังจากทุกอย่างเข้าสู่ภาวะสงบ มันเดินกลับมานั่งบนเก้าอี้ไม้พร้อมกับครุ่นคิด

 

“เราคงหนีโชคชะตาไม่ได้ การจะหาทางกลับต้องศึกษาเรื่องลี้ลับให้มากกว่านี้ และการเป็น ‘ผู้วิเศษ’ ที่แฮงแมนกับจัสติสพูดถึงก็นับเป็นสิ่งสำคัญไม่แพ้กัน

 

“ต้องขจัดความกลัวที่เกิดจากความไม่รู้

 

“ทางเดียวของเราในตอนนี้คือ… รอให้ถึงชุมนุมไพ่ทาโร่ต์สัปดาห์หน้า จากนั้นก็แอบฟังสูตรการผสมโอสถ ‘ผู้ชม’ รวมถึงหาข่าวเกี่ยวกับเรื่องลึกลับของโลกใบนี้”

 

“เหลืออีกสี่วันกว่าจะถึงวันจันทร์ ก่อนหน้านั้นต้องสืบหาให้ได้ก่อนว่า ทำไมไคลน์ถึงฆ่าตัวตาย และเกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่”

 

เมื่อตัดสินใจพักการกลับโลกเก่าไว้ชั่วคราว ไคลน์เดินไปยังห้องน้ำเพื่อล้างมือ และกลับมานั่งลงบนเก้าอี้ไม้ตัวเดิม

 

สมุดบันทึกของไคลน์ตัวจริง บางทีอาจมีเบาะแสในการฆ่าตัวตายรวมถึงความทรงจำในอดีตเขียนไว้

 

ไคลน์ตัวจริงมีนิสัยชอบจดบันทึก โดยเฉพาะในรูปแบบไดอารี

มันชำเลืองมองตู้เก็บของที่วางฝั่งขวามือของโต๊ะ ด้านในบรรจุไดอารีเก่าหลายเล่มที่เขียนจนครบทุกหน้ากระดาษ

 

ด้านสมุดเล่มบนโต๊ะ เรื่องราวถูกบันทึกไว้ตั้งแต่วันที่ 10 เมษายน เนื้อหาส่วนใหญ่เกี่ยวกับมหาวิทยาลัยและอาจารย์ รวมถึงความรู้ทั่วไปเล็กน้อย

 

“วันที่ 12 เมษายน มิสเตอร์อะซิก เล่าว่า ภาษาที่นิยมในใช้จักรวรรดิไปลันของทวีปใต้ ถูกพัฒนามาจากภาษาฟุซัคโบราณ ซึงถือมีรากฐานจากภาษายักษ์แขนงหนึ่ง… เรื่องนี้หมายความว่าอย่างไร? สิ่งมีชีวิตทุกชนิดในอดีตใช้ภาษาเดียวกันอย่างนั้นหรือ? ไม่เลย ไม่ใช่แบบนั้นแน่ เพราะจากบันทึก ‘พระคัมภีร์แห่งรัตติกาล’ และ ‘บันทึกแห่งวายุสลาตัน’ ได้ระบุไว้ชัดเจนว่า เผ่าคนยักษ์ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตประเภทเดียวที่มีพลังอำนาจในยุคบรรพกาล สมัยนั้นยังมีเอลฟ์ สัตว์ประหลาด รวมถึงมังกร… แต่ในความเป็นจริง ไม่เคยมีหลักฐานปรากฏว่าสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นเคยอาศัยอยู่ อาจเป็นเพียงเรื่องแต่งในนิยายก็ได้”

 

…

 

“วันที่ 16 เมษายน รองศาสตราจารย์อาวุโสโคเฮนและมิสเตอร์อะซิกสนทนากันในหัวข้อ ‘ยุคแห่งไอน้ำ’ ที่มนุษย์มิอาจหลีกเลี่ยง มิสเตอร์อะซิกให้ความเห็นว่า ยุคไอน้ำเป็นเรื่องบังเอิญอย่างแท้จริง เพราะหากโลกไม่มีมหาจักรพรรดิโรซายล์ ทวีปเหนือก็ยังคงกวัดแกว่งดาบสู้รบกันไม่ต่างจากทวีปใต้… การโต้เถียงระหว่างอาจารย์กับมิสเตอร์อะซิกเป็นไปอย่างดุเดือดและออกรส อาจารย์ได้ให้ความเห็นว่า ต่อให้ไม่มีจักรพรรดิโรซายล์ แต่ก็คงมีจักรพรรดิโรเบิร์ตหรือใครสักคนปรากฏตัวขึ้นและทำแบบเดียวกัน ยุคสมัยแห่งไอน้ำคืออนาคตที่ต้องมาถึงในสักวันอยู่แล้ว… แต่ทำไมเราถึงไม่รู้สึกตื่นเต้นกับหัวข้อสนทนาสักเท่าไร บางที อาจเป็นเพราะเราไม่เหมาะกับการเรียนสาขาประวัติศาสตร์ เราชอบที่จะขุดคุ้ยความลับในอดีตมากกว่าอนาคต รู้แบบนี้ลงเรียนสาขาโบราณคดีก็ดี”

 

…

 

“วันที่ 29 เมษายน เวิร์ชมาหาเราและบอกว่า เขาเพิ่งได้สมุดบันทึกหายากจากยุคสมัยที่สี่เมื่อไม่นานมานี้… หนังสือยุคสมัยที่สี่เชียวนะ! พระเจ้า! เวิร์ชไม่ต้องการให้คนนอกทราบเรื่องนี้ จึงไม่ได้ขอร้องให้อาจารย์สาขาโบราณคดีช่วยตรวจสอบ แต่เขาเลือกเรากับนาย่าให้ช่วยถอดรหัสสมุดบันทึกเล่มนี้แทน… ใครจะปฏิเสธลง? แต่แน่นอน ไว้ค่อยทำหลังจากสอบโปรเจคจบเรียบร้อยแล้ว เราไม่ควรแบ่งสมาธิไปทำเรื่องอื่นในช่วงเวลาสำคัญ”

 

เมื่ออ่านจบ ไคลน์เริ่มให้ความสนใจกับเนื้อหา สาเหตุที่ไคลน์คนก่อนฆ่าตัวตายคงไม่เกี่ยวกับการถกเถียงของอาจารย์ แต่มาจากสมุดบันทึกปริศนาจากยุคสมัยที่สี่

 

ยุคสมัยที่สี่ต้องย้อนกลับไปราวพันห้าร้อยปีก่อน เป็นยุคที่เต็มไปด้วยปริศนามากมาย แทบไม่มีการค้นพบสุสานโบราณหรือเมืองโบราณซึ่งบ่งบอกว่ามาจากยุคสมัยที่สี่ หลักฐานเดียวที่ปรากฏคือบันทึกประวัติศาสตร์ของเจ็ดโบสถ์หลักที่คอยเผยแพร่ศาสนาอย่างต่อเนื่อง แต่ข้อความในบันทึกมีเพียงรายละเอียดเลือนลางที่สืบทอดต่อกันมา เนื้อหาจากบันทึกของเจ็ดโบสถ์หลัก โดยมากจะพูดถึงจักรวรรดิโบราณ เช่นจักรวรรดิทรันซอสต์ จักรวรรดิโซโลม่อน และราชวงศ์ทูดอร์

 

ความอยากรู้อยากเห็นของไคลน์คนเก่าได้มุ่งเน้นไปยังยุคสมัยที่สี่—ยุคสมัยแห่งเทพ มากเป็นพิเศษ เรื่องราวตั้งแต่ยุคสมัยที่หนึ่งถึงสามไม่เป็นที่น่าสนใจสักเท่าไร เพราะช่วงเวลาล่วงผ่านมานานเกินไป ส่วนใหญ่จึงเป็นตำนานที่ไม่มีหลักฐานอ้างอิง

 

“หืม… ไคลน์เป็นห่วงอนาคตตัวเอง จึงตั้งใจเรียนให้จบและเตรียมตัวสอบสัมภาษณ์ แต่กลับไม่มีโอกาสได้ใช้ชีวิตที่ต้องการ…”

 

ไคลน์ถอนหายใจยาว

 

ในยุคสมัยที่มหาวิทยาลัยยังมีไม่มาก และนักเรียนส่วนใหญ่มาจากครอบครัวขุนนางร่ำรวย หากไม่ใช่มนุษย์ที่มีจิตผิดปรกติจนเกินไป เด็กจากครอบครัวสามัญที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยติด จะมีโอกาสอยู่ในแวดวงชนชั้นสูงได้ไม่ยากนัก

 

ยิ่งถ้าความสนใจเป็นไปในทางเดียวกัน พวกมันก็ยิ่งสนิทกันง่าย ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดคือไคลน์กับเวิร์ช

 

เวิร์ช·แม็กโกเวิน—บุตรชายของนายธนาคารจากเมืองคอนสแตน รัฐเลียบทะเล อาณาจักรโลเอ็น สนิทสนมกับไคลน์และนาย่าเพราะมักทำงานกลุ่มร่วมกัน

 

ไคลน์ไม่มัวคิดมาก มันอ่านไดอารีต่อ

 

“วันที่ 18 มิถุนายน ในที่สุดเราก็จบการศึกษา ลาก่อน มหาวิทยาลัยโฮอี้!”

 

“วันที่ 19 มิถุนายน เราได้อ่านสมุดบันทึกเล่มนั้นแล้ว เมื่อลองเทียบโครงสร้างคำและรากศัพท์ สมุดเล่มนั้นถูกเขียนด้วยภาษาที่ดัดแปลงจากภาษาฟุซัคโบราณ ไม่สิ กล่าวให้ชัดคือ ภาษาฟุซัคมีการเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา และเนื้อความในสมุดคงเป็นยุคหนึ่งของภาษาฟุซัค”

 

“วันที่ 20 มิถุนายน พวกเราถอดรหัสเนื้อหาหน้าแรกได้แล้ว ดูเหมือนคนเขียนจะเป็นสมาชิกของตระกูลที่ชื่อ ‘อันทิโกนัส’”

 

“วันที่ 21 มิถุนายน ภายในสมุดมีการพูดถึงจักรพรรดิมืด ซึ่งค่อนข้างขัดแย้งกับยุคสมัยที่สมุดเล่มนั้นถูกเขียนขึ้น หรือข้อมูลของศาสตราจารย์จะผิดไป? หรือ ‘จักรพรรดิมืด’ จะเป็นสมญานามที่จักรพรรดิโซโลม่อนทุกพระองค์ใช้?”

 

“วันที่ 22 มิถุนายน พวกเราได้ทราบว่าตระกูลอันทิโกนัสมีตำแหน่งทางสังคมสูงมากภายในจักรวรรดิโซโลม่อน และผู้เขียนระบุถึงการค้าขายลับกับบุคคลที่ชื่อว่าทูดอร์… ทูดอร์? เกี่ยวอะไรกับราชวงศ์ทูดอร์รึเปล่า?”

 

“วันที่ 23 มิถุนายน เราต้องเลิกคิดถึงสมุดเล่มนั้นก่อน เราไม่ควรไปบ้านเวิร์ชขณะการสอบสัมภาษณ์ใกล้เข้ามาทุกขณะ! มันสำคัญกับชีวิตเรามาก!”

 

“วันที่ 24 มิถุนายน นาย่าบอกกับเราว่า พวกเขาค้นพบเรื่องใหม่ที่น่าสนใจ เราต้องชอบแน่ เธอว่าอย่างนั้น”

 

“วันที่ 25 มิถุนายน จากเนื้อความที่ถอดได้ ผู้เขียนได้รับภารกิจให้ไปเยือน ‘อาณาจักรรัตติกาล’ ซึ่งตั้งอยู่บนยอดเขาที่สูงสุดของเทือกเขาโฮนาซิส พระเจ้า! มีอาณาจักรตั้งอยู่บนยอดเขาเหนือน้ำทะเล 6,000 เมตรได้อย่างไร? มนุษย์อาศัยอยู่ที่นั่นด้วยวิธีไหน?”

 

“วันที่ 26 มิถุนายน เรื่องราวประหลาดเหล่านี้เป็นความจริงทั้งหมดอย่างนั้นหรือ?”

 

ไดอารีจบเพียงเท่านี้ โจวหมิงรุ่ยเดินทางข้ามโลกในวันที่ 28 มิถุนายน หลังเที่ยงคืนเล็กน้อย

“หรืออีกนัยหนึ่ง… ข้อความที่เราเห็นบนสมุดเป็นของวันที่ 27 มิถุนายน…

 

“ทุกคนต้องตาย รวมถึงเรา…”

 

ไคลน์พลันขนลุกเมื่อพลิกกระดาษมายังหน้าแรกที่เขาได้พบหลังจากเดินทางข้ามโลก

 

มันเริ่มมั่นใจ

 

หากต้องการแก้ปมปริศนาการฆ่าตัวตายของไคลน์·โมเร็ตติ มันต้องเดินทางไปยังบ้านของเวิร์ชเพื่อหาหลักฐานเพิ่มเติมจากสมุดบันทึกเก่าแก่เล่มนั้น

ทว่า จากประสบการณ์มากมายที่สั่งสมในโลกเก่า ทั้งการอ่านนิยาย ละครทีวี ภาพยนต์ หากสมุดบันทึกเล่มนั้นคือสาเหตุของปริศนาทั้งหมดจริง การไปเยือนบ้านเวิร์ชต้องมีอันตรายรออยู่แน่

 

…เหมือนกับกลุ่มตัวเอกที่เดินทางสำรวจบ้านผีสิงเพื่อค้นหาความจริง! ปลายทางมักมีความฉิบหายรออยู่เสมอ!

 

ทว่า การเอาแต่หนีคงไม่ช่วยให้ปริศนากระจ่างขึ้น อาจเลวร้ายลงด้วยซ้ำ และตนต้องใช้ชีวิตอยู่กับความไม่รู้ไปตลอดกาล

 

เรียกตำรวจดีไหม? แต่หากแจ้งความว่าเราเคยลงมือฆ่าตัวตายมาก่อน มันคงพิลึกน่าดู…

 

ก็อก!

 

ก็อก ก็อก!

 

เสียงเคาะประตูที่หนัักแน่นดังขึ้น

 

ไคลน์ลุกยืนพลางเงี่ยหูฟัง

 

ก็อก!

 

ก็อก ก็อก!

 

เสียงเคาะประตูดังกังวาลทั่วทางเดินอันว่างเปล่าของหอพัก

 

▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬

ลงวันละตอน ทุกวันจันทร์ - ศุกร์

ติดตามผู้แปลได้ที่ : www.facebook.com/bjknovel/