บทที่ 149: นี่เป็นเพียงรอยขีดข่วนสำหรับข้ำ
บทที่ 149: นี่เป็นเพียงรอยขีดข่วนสำหรับข้ำ
บนเวทีหวงเสี่ยวหลงได้ยืนรับพลังโมตีของหลินฮานจากทักษะหมัดจันทราสาดส่อง แต่เขายังคงยืนนิ่งเหมือนภูเขา การโจมตีไม่ได้ส่งผลกระทบต่อเขามากนัก
เฉินไฉเซี้ยวก็ตะลึง
เฉินเสี่ยวจิงก็ตะลึง
บนเวทีหลักทั้งซุนจาง และเซี่ยงฉู่ก็ยังตะลึงไปกับเขาด้วย
คนที่กาลังเฝ้าดูการต่อสู้ของหวงเสี่ยวหลง และหลินฮงก็ตะลึงเช่นกัน
เขาได้ยืนรับพลังโจมตีจากทักษะหมัดจันทราสาดส่องของนักรบระดับสิบแรกเริ่มอย่างหลินฮาน ?!
รอยยิ้มบนใบหน้าของโจวเต็งหายไปทันทีแล้วใบหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นจมลง
หวงเสี่ยวหลงมองไปที่หลินฮานที่กาลังตะลึงงัน ในขณะที่เขาใช้มือข้างหนึ่งจับไปกาปั้นของหลินฮันให้ออกไปจากเสื้อ และปัดฝุ่นทาความสะอาด
"ทักษะหมัดจันทราสาดส่อง? มีพลังเพียงแค่นี้หรือ ? " เสียงของหวงเสี่ยวหลงได้วิพากษ์วิจารณ์ถึงพลังหมัดที่ว่า "นี่เป็นพลังเต็มที่แล้วหรือ การชกดังกล่าวแค่เกาให้หายคันยังไมได้เลย "
เกาให้หายคัน!
"ว้าว ~~!" ฝูงชนตกใจมาก
หวงเสี่ยวหลงพูดอะไร? หลินฮานเป็นนักรบระดับสิบแรกเริ่ม แต่การโจมตีด้วยทักษะหมัดจันทราสาดส่องของเขาทาได้เพียงแค่เกิดอาการคันสาหรับเขา
นี่มันประหลาดเหลือเกิน!
เหล่าหญิงที่รู้สึกผิดหวังเมื่อครู่ ในตอนนี้วิญญาณของพวกนางกระปรี้กระเปร่าขึ้น และเริ่มประกาศความรักของพวกนางอีกครั้ง
"หวงเสี่ยวหลง เจ้า เจ๋งมาก~~! ”
"หวงเสี่ยวหลง ข้ารักเจ้า ~~!”
"หวงเสี่ยวหลง เจ้าเป็นคนที่เข้มแข็งมาก ข้าขอสาบานว่าจะไม่แต่งงานกับใครนอกจากเจ้า !"
คาสารภาพที่ผสมกับความหลงใหลของหญิงสาวพุ่งตรงไปที่หวงเสี่ยวหลงเหมือนกับคลื่นกระแทกที่รุนแรง
บนเวทีหลักซุนจาง และเซี่ยงฉู่ก็เปลี่ยนรูปลักษณ์ และแสดงรอยยิ้มแห้ง ๆ
"เด็กคนนี้ข้าไม่ได้รู้ว่าเขาได้หักผ่านไปยังนักรบระดับสิบแล้ว พวกเราไม่จาเป็นต้องห่วงอะไรเลย! " ซุนจางกล่าวออกมาในขณะที่เขาดูหวงเสี่ยวหลง
เซี่ยงฉู่หัวเราะออกมาก่อนกล่าวว่า "ถูกต้อง!! ยิ่งไปกว่านั้นการป้องกันของเขาเข้มแข็งมากขนาดไหน? ท่านสามารถบอกขอบเขตที่แท้จริงของพลังของเขาได้หรือไม่ ? "
ซุนจางส่ายหัว "ข้าไม่สามารถ"
แม้ว่าซุนจางจะเป็นผู้เชี่ยวชาญขั้นนักรบเหนือธรรมชาติ เขาก็ไม่สามารถกาหนดระดับความแข็งแกร่งที่แท้จริงของหวงเสี่ยวหลงได้
ใบหน้าของหลินฮานค่อย ๆ บิดเบี้ยวมากขึ้นเรื่อย ๆ ในขณะที่ยืนอยู่บนเวทีโดยฟังคาพูดของหวงเสี่ยวหลง และฟังเสียงกรีดร้องจากศิษย์สาวกหญิงที่อยู่รอบข้าง เขารู้สึกหงุดหงิด และอับอาย หลินฮานจ้องมองอย่างหงุดหงิดไปที่หวงเสี่ยวหลง เจ้าบัดซบตัวน้อยคนนี้บังอาจว่าพลังหมัดของข้ายังไม่พอที่จะเกาจริง ๆ ใช่ไหม? นี่ไม่ใช่เรื่องน่าอายหรือ? ความอับอายขายหน้า!
"หวงเสี่ยวหลง!! ข้ายอมรับว่าพลังป้องกันของเจ้ามีความแข็งแกร่งมาก แต่ข้าไม่เชื่อว่าการโจมตีของเจ้าจะเข้มแข็งเหมือนพลังป้องกันของเจ้า!" หลินฮานร้องกล่าว และแสงวาบ ๆ กระพริบอยู่ข้างหลังของเขา ในขณะที่เหล็กสีดาปรากฏตัวขึ้นยาวหลายจั้ง เผยกลิ่นอายที่ดูน่าหวาดกลัว และน่าขนลุก
นี่คือจิตวิญญาณของหลินฮาน
เมื่อมองไปที่จิตวิญญาณการต่อสู้ของหลินฮาน หวงเสี่ยวหลงได้แต่ส่ายศีรษะพร้อมด้วยรอยยิ้มที่บอบบาง จิตวิญญาณการต่อสู้ของหลินฮานเรียกว่าเหล็กดา ซึ่งเป็นประเภทเครื่องมือของจิตวิญญาณการต่อสู้
หลินฮวนพบว่าหวงเสี่ยวหลงกาลังส่ายหัว และยิ้มอย่างดูถูก เมื่อเขาเรียกจิตวิญญาณการต่อสู้ของเขาออกมา ความโกรธในหัวใจของเขาเริ่มที่จะเผาผลาญมากยิ่งขึ้น จิตวิญญาณของเขาเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน และแสงสีดาปกคลุมไปทั่วร่างกายของเขาในขณะที่ชั้นโลหะสีดาโผล่ขึ้นมาบนพื้นผิวของเขา
ในเวลาต่อมาหลินฮานกระโดดขึ้นไป และปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของหวงเสี่ยวหลง และร่างกายของเขาก็หมุนเหมือนลูกข่าง และกดไปที่หวงเสี่ยวหลง
"พลังการปิดผนึกพัวพัน!
นี่คือทักษะโดยธรรมชาติของจิตวิญญาณการต่อสู้ของหลินฮาน มีคุณสมบัติกดดันลงบนเป้าหมายเหมือนภูเขาที่หล่นลงมากดทับ มีความสามารถในการบดทุกอย่าง !
ภายใต้ความกดดันนี้แม้ว่าจะเป็นผู้เชี่ยวชาญที่แข็งแกร่งกว่าเขาเช่นเดียวกับนักรบระดับสิบขั้นกลาง พวกเขาก็ยังจะต้องหลีกเลี่ยงการถูกกดทับในครั้งนี้
เขาไม่เชื่อว่าหวงเสี่ยวหลงจะยืนนิ่งเหมือนที่เคยทามาก่อน
หวงเสี่ยวหลงได้เฝ้าดูหลินฮานที่กาลังส่งพลังลงมาจากด้านบนพร้อมกับใบหน้าที่นิ่งสงบ จากนั้นเขาได้กาหมัด และชกขึ้นไปมันเป็นเพียงแค่การชกที่เรียบง่ายซึ่งปะทะกับการโจมตีของหลินฮาน
เกิดการระเบิดเสียงดังก้องอยู่กลางอากาศ
ก่อนที่สายตาที่สยดสยองของฝูงชนไปจ้องมองที่หลินฮานที่กาลังกรีดร้องอยู่ในอากาศ และภาพเงาของเขาก็ถูกมองเห็นว่าได้กระเด็นลอยออกไป และล้มลง แม้ในขณะที่เวทีต่อสู้ยังคงสั่นสะเทือนอยู่ ในเวลานี้เหลือเพียงเมฆฝุ่นละอองบนเวทีเพียงอย่างเดียวเท่านั้น
ตอนนี้เมฆฝุ่นได้จางหายไปเหลือเพียงร่างที่นอนนิ่งอยู่บนเวที
มันจบแค่นี้?
หลินฮานได้เรียกจิตวิญญาณของเขาออกมา และใช้การเปลี่ยนวิญญาณเพื่อแสดงความสามารถในการต่อสู้ของจิตวิญญาณของเขา แต่เขายังคงพ่ายแพ้ ?
ความเงียบได้กินเวลานานไปกว่าสิบอึดใจ ก่อนที่หอศักดิ์สิทธิ์จะปะทุขึ้นด้วยเสียงอันดัง
"หลินฮานแพ้แล้ว !!"
"เขาใช้เพียงแค่หมัดเดียว!"
"พลังที่แท้จริงของหวงเสี่ยวหลงคืออะไร? นี้มันช่างน่ากลัวเกินไปแล้ว ! "
ฝูงชนตกลงไปในกระแสของการพูดคุยกันอย่างบ้าคลั่ง และเสียงกรีดร้องของเหล่าหญิงสาวบางคนก็เพิ่มความสูงขึ้นไปอีกหลายระดับ
ส่วนใหญ่คาดการณ์เกี่ยวกับเรื่องความแข็งแกร่งที่แท้จริงของหวงเสี่ยวหลง
เบื้องล่างเวที เฉินเสี่ยวจิงจ้องมองไปที่หลินฮานที่นอนอยู่บนเวที และส่ายศีรษะด้วยความขมขื่น คิดถึงคาแนะนาของเขาต่อหวงเสี่ยวหลงที่ให้ไปท้าทายหลินฮานในปีหน้า สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงเนื่องจากความอับอาย
กลุ่มศิษย์ชายกลุ่มเล็ก ๆ ที่ไม่พอใจหวงเสี่ยวหลงหุบปากเงียบ
ซุนจาง และเซี่ยงฉู่กาลังเบ่งบานเมื่อเห็นผลลัพธ์นี้
ในที่สุด, หวงเสี่ยวหลงก็ได้เติบโตขึ้นมา!
ปีนี้หวงเสี่ยวหลงเป็นอันดับหนึ่งของชั้นเรียน!
ตานานไร้พ่ายยังคงมีชีวิตอยู่!
แม้กระทั่งหลังจากที่หวงเสี่ยวหลงเดินลงจากเวทีแล้ว การสนทนายังคงดังก้องต่อไป
จากจุดที่ไกลออกไป ดวงตาของโจวเต็งวูบวาบ ในขณะที่เขาจ้องมองไปที่หวงเสี่ยวหลงอย่างเงียบ ๆ
เยาวชนที่อ่อนแอเบื้องหลังโจวเต็งหัวเราะเยาะ "ข้าไม่ได้คาดหวังว่าพลังของหวงเสี่ยวหลงจะถึงระดับนี้แล้วจริง ๆ! ด้วยจุดแข็งของเขาบางทีเป้าหมายของเขาไม่ใช่เรื่องง่ายเหมือนกับการเป็นที่หนึ่งของชั้นเรียนเท่านั้น ! "
ชายหนุ่มอีกคนกล่าวอย่างสุภาพว่า "อะไร? อย่าพูดว่าเขากล้าที่จะแข่งขันกับพี่ใหญ่โจว สาหรับตาแหน่งจุดสูงสุดของอันดับหนึ่งของสถาบัน "
เยาวชนที่อ่อนวัยอยากจะพูดอะไรให้มากขึ้นกว่านี้ แต่โจวเต็งยกมือให้พวกเขาเงียบ "พอแล้วไม่จาเป็นต้องพูดมากไปกว่านี้" กลิ่นอายที่คมชัดกระจายออกมาจากร่างกายของเขา "ในปีนี้ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม, ถ้าพวกเขากล้าที่จะขวางทางของข้าไปสู่ตาแหน่งจุดสูงสุดของสถาบัน พวกเขาทั้งหมดจะต้องตาย ! "
ตาย!
เจตนาฆ่าในสายตาของโจวเต็งเพิ่มสูงขึ้น ในขณะที่เขาประกาศความคิดของเขา
เยาวชนที่อ่อนเยาว์ และชายอีกคนที่ยืนอยู่เบื้องหลังโจวเต็งก็แสดงความตื่นเต้นออกมาจากภายใน
ศิษย์ทุกคนในลานด้านในรู้ดีว่าโจวเต็งทาในสิ่งที่เขาพูดได้เสมอ และตั้งแต่ที่เขาบอกว่าใครก็ตามที่กล้ามาขวางเส้นทางของเขา จะต้องมีใครบางคนต้องตายอย่างแน่นอน !
โจวเต็งไม่เคยเสียคาพูดของเขา!
เร็ว ๆ นี้ผลสาหรับผู้ชนะจากห้องต่าง ๆ ของชั้นปีที่สามถูกประกาศ
อันดับแรกของปีที่สามห้องสองคือความหายนะที่เรียกว่าหลงกวง และอันดับแรกของห้องที่สามคือหลิวเหม่ยจวิน
สถาบันแสงดารา มีสามความงามที่ยอดเยี่ยม: หลี่ลู่, เฉินไฉเซี้ยว และที่เหลือเป็น หลิวเหม่ยจวิน!
หลี่ลู่เป็นคนที่น่ารัก และอ่อนโยน ความงามของเฉินไฉเซี้ยวคือความงามแบบที่แสดงถึงศักดิ์ศรีอันสูงส่ง แต่ความรู้สึกที่พบหลิวเหม่ยจวินคือความเย็นชา และสง่างามเหมือนนางฟ้า หรือหิมะที่ปกคลุมอยู่บนภูเขา
การแข่งขันของชั้นปีที่สามแตกต่างไปจากปชั้นปีแรก และปีที่สอง
"ในช่วงสองปีที่ผ่านมาผู้ชนะในแต่ละห้องของชั้นเรียนได้รับเลือกให้เข้าร่วมต่อสู้แบบแพ้คัดออกจนเหลือคนสุดท้าย ในขณะที่ผู้ชนะชั้นปีที่ 3 จะให้ขึ้นไปบนเวทีในเวลาเดียวกัน และทาการต่อสู้พร้อมกันทั้งหมดจนกว่าจะเหลือคนสุดท้ายที่จะกลายเป็นอันดับหนึ่งที่แท้จริงของชั้นปีที่สาม
อันดับหนึ่งที่แท้จริงของชั้นปีที่สามมีสิทธิ์ที่จะท้าทายศิษย์จากลานด้านใน
หวงเสี่ยวหลง, หลงกวง และหลิวเหม่ยจวินยืนอยู่ที่สามจุดที่แตกต่างกันในขั้นตอนการรบที่สร้างเป็นรูปสามเหลี่ยม
การต่อสู้ยังไม่ได้เริ่มต้น แต่กระแสที่ไหลล้นบนเวทีกาลังปะทะกันอยู่กาลังลุกโชติช่วง
ภายในหอศักดิ์สิทธิ์ทุกคนต่างให้ความสาคัญกับทั้งสามคนในเวลานี้