บทที่ 148: ปะทะหลินฮาน!

หลังจากนั้นไม่นานซุนจาง และเซี่ยงฉู่ก็ได้ปรากฏตัวขึ้นเพื่อไปสู่เวทีหลัก เช่นเดียวกับการแข่งขันก่อนหน้านี้เหมือนเช่นทุกปี เมื่อทั้งสองคนมาถึงพวกเขาคนหนึ่งก็จะอธิบายกฎสั้น ๆ ก่อนที่จะประกาศเริ่มต้นของการแข่งขัน -มันกลายเป็นประเพณีไปแล้ว

ครูชั้นปีที่สามปีซึ่งเป็นผู้ดูแลชั้นของหวงเสี่ยวหลง มีชื่อว่าเฉินเสี่ยวจิง อย่างไรก็ตามเมื่อเขาแนะนาผู้สมัครที่แข็งแกร่งที่สุดสองคนประจาชั้นเรียน หวงเสี่ยวหลงกับไม่ใช่หนึ่งในนั้น

หลินฮาน และหญิงสาวคนหนึ่งถูกเสนอชื่อ นางมีนามว่า ฮวงเหวิน

หลินฮานเป็นนักรบระดับสิบแรกเริ่ม และฮวงเหวินอยู่ในจุดสูงสุดของนักรบระดับเก้าขั้นปลาย

เมื่อหวงเสี่ยวหลงได้ยินคนที่แข็งแกร่งที่สุดในชั้นเรียนของเขาคือหลินฮาน และฮวงเหวินเขาไม่ได้คัดค้านหรือรู้สึกแปลก ๆ อย่างไรก็ตามเขาเพิ่งได้รับการเลื่อนชั้นเรียนมาเมื่อเร็ว ๆ นี้และในความเห็นของคนอื่น ๆ ไม่ว่าอย่างไรเขาก็อาจจะยังแข็งแกร่งไม่พอ

ในเวที

หลินฮาน และฮวงเหวินยืนอยู่บนเวที และช่วงเวลาที่ผู้จัดการแข่งให้สัญญาณเริ่มต้นขึ้นฮวงเหวินได้เรียกจิตวิญญาณของนางออกมา จิตวิญญาณของนางเป็นน้าแข็งชนิดหนึ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งมันเป็นจิตวิญญาณธรรมชาติที่มีความสัมพันธ์กับน้าแข็งสูงอย่างมาก

จิตวิญญาณน้าแข็งของฮวงเหวิน คือน้าแข็งสีขาว

เมื่อจิตวิญญาณของนางปรากฎออกมา ดูเหมือนว่านางถูกปกคลุมไปด้วยน้าแข็ง การเปลี่ยนวิญญาณของนางเกิดขึ้นในทันที และนางได้ริเริ่มที่จะโจมตีหลินฮานก่อน อย่างไรก็ตามหลินฮานไม่ได้ตั้งใจจะเรียกจิตวิญญาณของเขาออกมาเผชิญหน้ากับฮวงเหวิน เขาเพียงแค่ใช้กาปั้นธรรมดาชกออกไปเท่านั้น

ถึงกระนั้นในตอนท้ายหลินฮานก็ยังคงสามารถเอาชนะฮวงเหวินได้

แม้ว่าจะมีช่องว่างเล็ก ๆ ระหว่างนักรบระดับสิบแรกเริ่ม และจุดสูงสุดของนักรบระดับเก้าขั้นปลาย แต่ช่องว่างเล็ก ๆ นี้เป็นเหมือนหุบเขาลึกที่ยากจะเอาชนะได้ นี่คือความแตกต่างในความแข็งแกร่ง

ทุกคนที่ได้เฝ้าดูรู้สึกว่าเป็นเรื่องปกติธรรมดาที่ฮวงเหวินจะพ่ายแพ้ เนื่องจากการที่หลินฮานได้รับการยอมรับว่าเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาเพื่อนของเขาในชั้นปีที่สาม มันอยู่ในความคาดหวังว่าเขาจะมอบความพ่ายแพ้ให้แก่ฮวงเหวินได้

หลังจากที่เขาชนะฮวงเหวิน หลินฮานยืนอยู่ตรงกลางเวทีพร้อมด้วยมือของเขาไขว้ไปที่ด้านหลัง ในขณะที่ดวงตาของเขากวาดไปทั่วเพื่อนร่วมห้องของเขา และเมื่อสายตาของเขามาตกลงบนร่างของหวงเสี่ยวหลงก็แผ่ความหนาวเย็นออกมา และเต็มไปด้วยการยั่วยุ

"หลินฮานชนะ! ผู้ที่ต้องการท้าทายให้แสดงตัวออกมา ? " ผู้จัดการแข่งยืนอยู่บนเวที และพูดด้วยน้าเสียงที่กังวาลว่า "ถ้าไม่มีใครกล้าท้าทาย หลินฮานจะได้รับตาแหน่งอันดับหนึ่งของชั้นปีที่สาม! "

"ข้า!" เสียงดังออกมาจากความเงียบได้ดึงดูดความสนใจของศิษย์ชั้นปีที่ 3

เมื่อพวกเขาเห็นว่ามันคือหวงเสี่ยวหลง เสียงซุบซิบก็ดังขึ้นมาจากฝูงชนด้วยความประหลาดใจ แต่ละคนมีปฏิกิริยาแตกต่างกันที่แสดงออกบนใบหน้าของพวกเขา

"ถูกต้อง ข้าหวงเสี่ยวหลงต้องการที่จะท้าทายเขา !"

"เขาคิดว่าเขาสามารถเอาชนะ หลินฮานได้หรือไม่ ? เขากาลังฝันว่าได้ตาแหน่งอันดับหนึ่งของชั้นเรียน ? "

เสียงสูง และต่าเสียงดังขึ้นไปในอากาศ

หวงเสี่ยวหลงเคยเป็นหัวข้อพูดคุยของสถาบัน มาตั้งแต่ปีแรกของเขา และเมื่อเห็นว่าเขาต้องการที่จะท้าทายหลินฮาน มันทาให้เกิดปฏิกิริยาสะท้อนออกมาจากฝูงชน

ในเวลานี้ครูชั้นปีที่ 3 ก้าวเดินออกมาข้างหน้าของหวงเสี่ยวหลง และเตือนเขาด้วยเสียงเคร่งขรึม "หวงเสี่ยวหลงเจ้าต้องการท้าทายหลินฮานจริง ๆ หรือ ? เจ้าเพิ่งผ่านการเลื่อนมาสู่ชั้นปีที่สามในปีนี้ ในความเห็นของข้า ... ทาไมเจ้าไม่รอจนถึงปีหน้าก่อนที่เจ้าจะเริ่มต้นท้าทายเขา ? "

พรสวรรค์ของหวงเสี่ยวหลงอาจเป็นเรื่องที่น่าทึ่ง แต่ก็ยังคงให้ความสาคัญกับศิษย์ของชั้นปีที่สาม อาจารย์สงสัยว่าหวงเสี่ยวหลงอาจไม่สามารถเป็นคู่ต่อสู้ของหลินฮานได้ หวงเสี่ยวหลงได้รับการยกย่องว่าเป็นความหวังของสถาบันแสงดาราโดยซุนจาง และได้รับการดูแลเป็นอย่างมากจากเขา อาจารย์ผู้นี้จึงไม่ต้องการให้หวงเสี่ยวหลงท้าทายฝ่ายตรงข้ามที่เข้มแข็ง

แต่ตอนนี้หลินฮานผู้ที่ยืนอยู่บนเวทีร้องตะโกนด้วยเสียงเยาะเย้ย "อาจารย์เฉินมันเป็นเพียงการประลอง ไม่ต้องกังวลข้าจะออมมือให้ "

หวงเสี่ยวหลงเดินขึ้นมาบนเวทีโดยไม่มีการเปลี่ยนแปลงใด ๆ ในการแสดงออกของเขา

เฉินเสี่ยวจิงได้แต่จ้องมอง ในขณะที่เขาดูหวงเสี่ยวหลงแต่เขาไม่ได้พยายามที่จะห้ามปรามเขาอีกต่อไป

ตั้งแต่เขายืนกรานเช่นนี้แล้ว บางครั้งหากเขาได้รับบทเรียนเสียบ้างอาจเป็นผลดีสาหรับเขา และมันจะได้ช่วยลดความเย่อหยิ่งของเขาลงบ้าง! เฉินเสี่ยวจิงคิดกับตัวเองภายในหัวใจของเขา อัจฉริยะที่พรสวรรค์ที่ยอดเยี่ยมเช่นหวงเสี่ยวหลงมีความเย่อหยิ่งในตัวเองเป็นเรื่องปกติ

ภายใต้สายตา และเสียงกระซิบของฝูงชน หวงเสี่ยวหลงเดินขึ้นไปบนเวที และยืนนิ่งโดยไม่แยแส

มองไปที่หวงเสี่ยวหลง หลินฮานหัวเราะเยาะ "ฮ่าฮ่า ข้าไม่ได้คาดหวังว่าเจ้าจะกล้าที่จะขึ้นมา และแน่นอนว่าข้าจะดูแลเจ้า ข้ามักจะรักษาคาพูดของข้าแน่นอน ! "

หวงเสี่ยวหลงส่ายหัว "เจ้าพูดไร้สาระมากเกินไป เชิญเจ้าลงมือ"

"ให้ข้าลงมือก่อน ?!" หลินฮานทวนคาพูดของหวงเสี่ยวหลง แต่อย่างรวดเร็วใบหน้าของเขากลับกลายเป็นเคร่งขรึม พร้อมด้วยเสียงหัวเราะเยาะเย้ยเขาถามว่า "

"เจ้ากาลังบอกให้ข้าลงมือก่อน ?"

"ใช่" หวงเสี่ยวหลงตอบสั้น ๆ

สิ่งนี้ทาให้เกิดปฏิกิริยาจากกลุ่มคนด้านล่างอีกครั้ง

"นี้หวงเสี่ยวหลงช่างกล้าที่จะบอกหลินฮานให้เขาลงมือก่อน ?"

"ช่างเย่อหยิ่งเกินไป!"

“หยิ่ง ? นี้เรียกว่ามีความเชื่อมั่นเป็นอย่างมาก !”

สายตาของศิษย์หญิงบางคนกลายเป็นดาวที่ส่องแสง ในขณะที่พวกเขาจ้องมองอย่างหลงใหลไปที่หวงเสี่ยวหลง แต่เหล่าศิษย์ชายรู้สึกว่าหวงเสี่ยวหลงหยิ่งเกินไป ในขณะที่เหล่าศิษย์หญิงกาลังชื่นชมยินดี !

เฉินเสี่ยวจิงได้ยินหวงเสี่ยวหลงกล่าวออกมาเช่นนี้ เขาแอบส่ายหัว เห็นได้ชัดว่าเขาก็รู้สึกว่าหวงเสี่ยวหลงหยิ่งเกินไป!

บนใบหน้าของเฉินไฉเซี้ยวปรากฎเงาของความกังวล

ฟังคาพูดที่มาจากทุกทิศทางใบหน้าของหลินฮานค่อย ๆ เบิกบานมากขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเขาจ้องมองไปที่หวงเสี่ยวหลง และกล่าวว่า "ดีภายในสิบลมหายใจข้าจะเตะเจ้าออกจากเวที! ตอนแรกข้าอยากจะให้เจ้าอยู่บนเวทีได้นานขึ้นแต่ในเมื่อเป็นแบบนี้เจ้าอย่าได้โทษข้าที่แล้งน้าใจ! "ก่อนที่คาพูดสุดท้ายจะจบลงร่างกายของเขาพุ่งไปข้างหน้า และกาปั้นที่ทรงพลังถูกชกไปที่หวงเสี่ยวหลง

"หมัดจันทราสาดส่อง!"

กาปั้นพุ่งออกมา และกาปั้นขนาดยักษ์ก็ปรากฏตัวขึ้นบนเวทีเหมือนดวงจันทร์สีม่วงที่กาลังจะตกลงมาบนเวที การไหลของอากาศรอบ ๆ กาปั้นยักษ์กลายเป็นสีดาทาให้บรรยากาศบนเวทีน่าขนลุก

การโจมตีครั้งนี้ส่งผลให้เกิดพลังที่หนาวจัดกระจายตัวอยู่บนเวทีทาให้บางคนที่อ่อนแอที่ยืนอยู่ใต้เวทีต้องการหนีเพราะความตกใจ

หวงเสี่ยวหลงยืนดูหมัดขนาดใหญ่เช่นดวงจันทร์ที่กาลังตกลงมาที่เขา จากนั้นเต็มไปด้วยสายตาที่แสดงอาการตกใจจากผู้ชมด้านล่าง

ปัง เสียงสะท้อนดังอยู่ในอากาศ

กาปั้นพุ่งไปที่ลาตัวของหวงเสี่ยวหลง

เสียงไชโยโห่ร้องออกมาคล้ายกับคลื่นจากฝูงชนของผู้ชมด้านล่าง

"ลงมือเพียงครั้งเดียว และหวงเสี่ยวหลงถูกชกด้วยฝีมือของหลินฮาน!"

"กาปั้นจันทราสาดส่องของหลินฮานมีพลังมาก และแม้กระทั่งนักรบระดับสิบขั้นกลางจะได้รับบาดเจ็บหากได้รับการโจมตีแบบนั้น! หวงเสี่ยวหลงจะต้องพ่ายแพ้อย่างแน่นอน! "

"ข้าบอกว่าหวงเสี่ยวหลงดูหยิ่ง และหยิ่งมากเกินไป ศิษย์พี่หลินฮานใช้เพียงกระบวนท่าเดียวก็สามารถเอาชนะเขาได้! "

"ตานานที่พ่ายแพ้อะไรกัน ทั้งหมดนี้เป็นเพียงเรื่องไร้สาระ! อะไรที่ศิษย์พี่หลินฮาน กล่าวไว้ก่อนหน้านี้ล้วนเป็นเรื่องถูกต้อง – เหตุผลที่หวงเสี่ยวหลงได้รับชัยชนะตลอดเวลานั้นเป็นเพราะพวกเขามีน้าใจ และยอมมอบชัยชนะให้แก่เขา! "

กลุ่มศิษย์ชายที่อิจฉาหวงเสี่ยวหลงรู้สึกตื่นเต้นที่ได้ดูหวงเสี่ยวหลงถูกทาร้ายโดยหลินฮาน และเสียงไชโยของพวกเขาก็ค่อย ๆ คลุ้มคลั่งมากขึ้นราวกับว่าพวกเขาได้ระบายความแค้นออกมา

ห่างออกไป โจวเต็งพยักหน้าให้ความสนใจในการชมภาพบนเวทีที่เต็มไปด้วยพลังของหลินฮาน และยิ้มออกมา เขาให้ความเห็นว่า "หลินฮานเด็กคนนี้ทาได้ดี"

เขามีความมั่นใจในหมัดจันทราสาดส่องของหลินฮาน

บนเวทีหลัก ซุนจาง และเซี่ยงฉู่ ต่างก็ตกใจเมื่อดูหวงเสี่ยวหลง ในความเห็นของพวกเขา หวงเสี่ยวหลงอาจจะไม่สามารถเป็นฝ่ายตรงข้ามของหลินฮานได้ แต่เขาไม่ควรจะแพ้ได้อย่างง่ายดายเช่นนี้ !

ประสบความสาเร็จในการโจมตีเท้าของหลินฮานก็ได้ลงมาสัมผัสกับพื้นเวที ในขณะที่เขาลอยลงมาจากกลางอากาศ มีรอยยิ้มสดใสบนใบหน้าของเขา แต่ในขณะนี้รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาแช่แข็ง เสียงวิพากษ์วิจารณ์ในสายตา และการเยาะเย้ย เสียงกราดเกรี้ยวในพื้นที่รอบ ๆ เวทีการต่อสู้เริ่มหยุดนิ่งเมื่อตาของพวกเขาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ และไม่เชื่อเช่นกัน เช่นเดียวกับหลินฮานพวกเขามองภาพเงาของหวงเสี่ยวหลงที่อยู่บนเวที

มุมทั้งสี่ของเวทีต่างเงียบกริบไร้เสียงรบกวนใด ๆ