บทที่ 18 – สี่พี่น้องตระกูลลิน

บทที่ 18 – สี่พี่น้องตระกูลลิน

“เป็นภาพลวงตาหรือเปล่า…?”

ลิน ฉินเซวี่ย ตะลึงพลางลืมตาขึ้น

ไม่ใช่ภาพลวงตา!

ฝูงผึ้งขุดดินที่เคยมืดทึบจนมองอะไรไม่เห็น ตอนนี้ลดจำนวนลงไปมาก!

นอกจากไม่กี่ตัวที่ยังวนเวียนอยู่ ส่วนใหญ่ต่างพุ่งไปยังทิศทางอีกด้านหนึ่ง

ที่นั่น—มีชายคนหนึ่งถูกปกคลุมด้วยหมอกสีแดง กำลังต่อสู้อยู่!

เขาไม่ได้เกรงกลัวพิษของผึ้งขุดดินแม้แต่น้อย ราวกับเทพเจ้าที่จุติลงมายังมนุษย์โลก!

ทุกครั้งที่ฟันดาบลงไป ก็มักจะมีผึ้งขุดดินหลายตัวถูกสังหาร

ประกายสายฟ้าที่ส่องแวบออกมาเป็นระยะยิ่งแสบตา และยังระเบิดเป็นวงกว้างอีกด้วย

ฝูงผึ้งที่ทำเอาพี่น้องทั้งสี่แทบหายใจไม่ออกกลับดูไร้พิษสงในสายตาของชายผู้นั้น

“พี่… ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร ทำไมถึงแข็งแกร่งขนาดนี้?”

ลิน ฉินเฟิง ซึ่งอาบอยู่ในแสงสว่างจากสกิล [พรศักดิ์สิทธิ์] รู้สึกได้ว่าพิษในร่างกำลังถูกกดไว้

ในดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัย

“ดูไม่คุ้นเลย ไม่น่าใช่คนจากแปดตระกูลใหญ่…”

“ไม่ว่าจะเป็นใคร ขอแค่เขาถ่วงฝูงผึ้งไว้ได้! พี่ใหญ่ เรารีบไปจากที่นี่กันก่อน…”

ลิน ฉินฮวา พูดอย่างร้อนรน เหงื่อชุ่มเต็มหน้าผาก

แม้ผู้เล่นจะไม่มีข้อจำกัดเรื่อง ‘มานา’

แต่การใช้สกิลก็ยังใช้พลังงานอยู่ดี

ทั้งการต่อสู้ในด่านลับก่อนหน้า และการรักษาต่อเนื่องตอนนี้

ทำให้พลังงานของลิน ฉินฮวา ถูกใช้จนแทบหมด

เธอรู้สึกเลยว่า หากยังฝืนต่อไป—

อาการของลิน ฉินเซวี่ย จะมีแต่แย่ขึ้น

และตัวเธอเองต้องเป็นลมตายก่อนแน่!

“โอเค! เราถอยก่อน!”

ในฐานะพี่สาวคนโต ลิน ฉินเฟิง ตัดสินใจอย่างเฉียบขาด

รู้ว่าควรทำอะไรก่อนหลัง

ทันทีที่สั่ง เธอก็นำทีมถอยออกไปด้านนอกทันที

แต่ไม่นาน—

เธอก็พบว่า พื้นที่ใต้ดินทั้งหมด ถูกปกคลุมด้วยกำแพงพลังโปร่งใส!

ไม่ว่าจะชน ทำลาย หรือแม้แต่ใช้ปืนยิง ก็ไม่สามารถเจาะทะลุข้อจำกัดนี้ได้เลย

“อะไรกันเนี่ย!!”

ลิน ฉินเย่ว์ ตีใส่กำแพงอย่างแรง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

“เราจะออกไม่ได้เหรอ? เราถูกขังอยู่ในนี้จริง ๆ ใช่ไหม!?”

“ดันเจี้ยนสังหาร… มีแค่ตายกับตาย…”

เสียงของลิน ฉินฮวา สั่นระริก

ขาอ่อนแรงทรุดลงไปกับพื้น

มีเพียงพี่สาวคนโต ลิน ฉินเฟิง ที่ยังคงตั้งสติไว้ได้

เมื่อยืนยันแล้วว่าออกไปไม่ได้จริง ๆ

สายตาของเธอก็หันกลับไปมองชายลึกลับคนนั้นอีกครั้ง

“อย่าเพิ่งตื่นตระหนก ตามกฎของดันเจี้ยนสังหาร ถ้าสามารถกำจัดมอนสเตอร์ทั้งหมดได้ ผู้เล่นก็จะออกไปได้”

“แม้พวกเราจะถูกราชินีผึ้งตีจนต้องถอย ทำให้รอยแยกมิติควบคุมไม่อยู่…”

“แต่ถ้าชายคนนั้นฆ่ามอนสเตอร์ทั้งหมดได้ ข้อจำกัดนี้อาจถูกยกเลิก!”

“เรายังมีความหวัง!”

เมื่อได้ยินพี่สาวพูด

ลิน ฉินฮวา กับ ลิน ฉินเย่ว์ ก็มองหน้ากัน

ฆ่ามอนสเตอร์ทั้งหมดในนี้?

จะเป็นไปได้ยังไงกัน!?

อีกด้านของรอยแยกเชื่อมต่อกับ รังผึ้งยักษ์ทั้งรัง!

ทั้งสี่มาได้ลึกขนาดนี้เพราะพรสวรรค์ตื่นรู้พิเศษเท่านั้น

แต่ราชินีผึ้งยังสามารถทำให้ลิน ฉินเซวี่ย (คนทำดาเมจหลัก) บาดเจ็บสาหัสได้ในหมัดเดียว

แม้ชายลึกลับจะเก่งระดับเทพ

จะฆ่าผึ้งขุดดินทั้งหมดได้ก็จริง

แต่ถ้าต้องเผชิญหน้ากับ ราชินีผึ้ง lv.10 ล่ะ?

มันต่างกันเกินไป!

เห็นสองคนน้องหน้าซีด ลิน ฉินเฟิง ก็ขมวดคิ้ว

จริง ๆ แล้ว เธอเองก็รู้ว่าความหวังนี้แทบไม่มีจริง

แต่จะทำยังไงได้?

พยายามดีกว่านอนรอความตายเฉย ๆ!

“ยังไงก็ต้องลอง!”

ลิน ฉินเฟิง แผ่นอกผึ่ง สูดลมหายใจลึก

พยายามทำท่าทางให้ดูมั่นใจที่สุด

“ฉันจะไปช่วยเขาล่อมอนสเตอร์ ฉินเย่ว์ เธอคอยให้พรฉัน ส่วนคนอื่นรวมกลุ่มกันไว้ อย่ายิงถ้าไม่จำเป็น จะได้ไม่ดึงความสนใจฝูงผึ้ง”

“พี่! พี่ยังบาดเจ็บอยู่นะ!”

ลิน ฉินฮวา ร้องลั่น ไม่อยากให้พี่สาวเสี่ยง

“ไม่เป็นไร แค่มีพรจากฉินเย่ว์เรื่อย ๆ พิษแค่นี้ฆ่าฉันไม่ได้หรอก”

พูดจบ ลิน ฉินเฟิง ก็พุ่งตรงไปทางลู่หลี่ทันที

สกิล [ทระนง] (ระดับมรกต) ถูกเปิดใช้งาน!

ร่างของลิน ฉินเฟิง เปล่งประกายแสง

ชุดเกราะแสงงดงามก่อตัวขึ้นรอบร่าง

ออร่าทรงพลังพลุ่งพล่าน

เธอสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ แล้วคำรามใส่ฝูงผึ้งเบื้องหน้า:

“มากันเลย!!!”

เสียงคำรามนั้นเหมือนก้อนหินที่ตกลงในสระน้ำ

กระเพื่อมเป็นวงกว้างนับพันระลอก

ฝูงผึ้งที่กำลังพุ่งใส่ลู่หลี่อยู่

เปลี่ยนทิศทันที แล้วกรูกันเข้าหาลิน ฉินเฟิง แทน

ลู่หลี่ ซึ่งกำลังฆ่ามันอย่างเมามันอยู่

ถึงกับชะงัก

“อะไรวะ? ทำไมมีคนแย่งมอน…”

แต่ไม่นาน ลิน ฉินเฟิง ก็ร้องอธิบาย

“เพื่อน! มาร่วมมือกัน! ฉันล่อมอนเอง คุณฆ่าไปเลย!”

“อ้อ ได้เลย!”

ลู่หลี่ ตอบตกลงอย่างไม่รีรอ

ถึงลู่หลี่จะฆ่าฝูงผึ้งเพียงลำพังก็ได้

แต่กินแรงมาก

ผิดพลาดขึ้นมานิดเดียวก็อาจโดนล้อมจนตายได้

ตอนนี้มีโล่มนุษย์คอยล่อมอนให้

เขาก็สบายขึ้นเยอะ

ถึงกับมีเวลาเปิดสกิลกลืนวิญญาณ

[กลืนวิญญาณมอน lv.2 แต้มวิญญาณ +4]

[ปล้นสกิล—เข็มพิษกัดกร่อน (ระดับทองแดง)]

[กลืนวิญญาณมอน lv.3 แต้มวิญญาณ +6]

[ปล้นสกิล—เข็มพิษกัดกร่อน (ระดับเงิน)]

[กลืนวิญญาณมอน lv.1 แต้มวิญญาณ +2]

[ปล้นสกิล—เข็มพิษกัดกร่อน (ระดับเหล็กดำ)]

…

…

ศพผึ้งมากขึ้นเรื่อย ๆ

แต้มวิญญาณของลู่หลี่ก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

จนแตะ 500 แต้ม!

[ตรวจพบแต้มวิญญาณถึง 500 จำนวนกองทัพวิญญาณสูงสุดเพิ่มเป็น 10 ตัว]

[ปัจจุบันมี 1/10 กองทัพวิญญาณ]

“งั้นก็สร้างกองทัพวิญญาณเพิ่ม! เอาแบบตั๊กแตนแขนใบมีดละกัน!”

หมอกดำหมุนวนรอบตัวลู่หลี่

ก่อนจะกลายเป็น ตั๊กแตนแขนใบมีด ระดับ lv.3

เหตุผลที่ไม่ใช้ผึ้งเป็นกองทัพวิญญาณ

ก็เพราะตั๊กแตนแขนใบมีดมีคุณสมบัติกดข่มผึ้งโดยธรรมชาติ

และกองทัพวิญญาณสามารถรื้อและสร้างใหม่ได้ตลอด

ต่างจากผู้พิทักษ์วิญญาณที่เปลี่ยนไม่ได้เลย

กองทัพวิญญาณเก้าตัวพุ่งเข้าไปในฝูงผึ้ง

ลู่หลี่เร่งความเร็วแล้วพุ่งตามไปฟันฆ่าอย่างบ้าคลั่ง

สกิล [พรศักดิ์สิทธิ์] ช่วยเพิ่มพลังให้เขาถึงขีดสุด!

ในสายตาของลิน ฉินฮวา และ ลิน ฉินเย่ว์

ลู่หลี่ถูกปกคลุมด้วยหมอกสีแดง

ราวกับยมทูตผู้หยุดไม่อยู่

ผึ้งนับพันร่วงลงรอบตัวเขา

จำนวนการตายเกือบเท่ากับความเร็วที่มันเกิดออกมาจากรอยแยกเสียด้วยซ้ำ

“ผู้ชายคนนี้ ดูเหมือนจะแข็งแกร่งจริงแฮะ พี่รองว่าไง…”

ลิน ฉินเย่ว์ พึมพำเบา ๆ

ไม่คาดคิดว่า ลิน ฉินฮวา กลับตอบด้วยสายตาเป็นประกาย

“ว่าไงเหรอ? ก็ต้องดูด้วยตาน่ะสิ… เขาหล่อสุดยอด…”

ลินฉินฮวา พูดพร้อมแสดงสีหน้าเคลิ้มๆ กับความหล่อของลู่หลี่

“พี่รอง หยุดน้ำลายไหลก่อน! ตั้งใจรักษาเถอะ—เฮ้ย! ่น้องสามกำลังอ้วกเป็นเลือดแล้วเนี้ย!!”

“หา?! ฮืออออ! ขอโทษนะน้องสาม ห้ามตายนะ!!”