บทที่ 233 - หุ้นพุ่งกระฉูด

บทที่ 233 - หุ้นพุ่งกระฉูด

คนหนุ่มสาวที่เปี่ยมไปด้วยพลังเหล่านี้ ได้รับโอกาสในการทำงานบนดาวเซี่ยงหยาง แถมยังได้ทำในสิ่งที่ตัวเองรัก พวกเขาจึงทำงานด้วยความรักและมีไฟเต็มเปี่ยม

เซี่ยอู๋นั่งยิ้มรับฟังเรื่องราวของพวกเขาจนจบ แล้วจึงเอ่ยถามคำถามที่เธออยากรู้

"มีใครรับผิดชอบเรื่องปลูกข้าวสาลีบ้างไหม?"

"ฉันเอง! พี่สาว ข้าวสาลีฉันรับผิดชอบเอง ฉันขับเครื่องจักรไปพรวนดินไว้หลายหมู่แล้ว ช่วงบ่ายก็น่าจะหว่านเมล็ดข้าวสาลีได้เลย"

หลี่อี้จือยกมือขึ้นอย่างตื่นเต้น รายงานความคืบหน้างานของตัวเองให้เซี่ยอู๋ฟัง

"เก่งมาก แค่ครึ่งวันก็ทำไปได้ตั้งเยอะแน่ะ"

เซี่ยอู๋ลูบหัวเล็กๆ ของเธอเบาๆ

ถ้าดูจากความเร็วในการทำงานของหลี่อี้จือแล้ว พรุ่งนี้เช้าก็น่าจะทำภารกิจที่ระบบมอบหมายให้สำเร็จได้

"แฮ่ๆ พี่สาว พวกเราซื้อเครื่องจักรเพาะปลูกที่ล้ำที่สุดมาเลยนะ เรื่องปลูกผักแค่นี้จิ๊บจ๊อยมาก ตอนนี้ปัญหาของเราคือที่ดินที่จะใช้เพาะปลูกมันน้อยเกินไปต่างหาก แถมฉันยังอยากปลูกอะไรอีกตั้งเยอะแยะ อยากปลูกผลไม้ด้วย อยากปลูกผลไม้ให้เต็มภูเขาสักสองสามลูกเลย แบบนี้จะได้มีผลไม้กินตลอดทั้งปี!"

"ได้สิ เธอกลับไปปลูกข้าวสาลีให้ฉันสิบหมู่ก่อน พรุ่งนี้ฉันจะพาทหารออกไปฆ่าแมลงต่อ ยึดภูเขากลับมาให้เธอสักสองลูก เอาไว้ปลูกผลไม้เลย" เซี่ยอู๋พูดอย่างตามใจ

ดวงตาของหลี่อี้จือเป็นประกาย "จริงเหรอคะ? พี่สาว"

"จริงสิ พวกเธอติดปัญหาอะไรในการทำงานก็มาบอกฉันได้นะ ตราบใดที่เป็นปัญหาที่แก้ไขได้ ฉันจะพยายามช่วยแก้ให้"

"พี่สาว พี่ใจดีจังเลย ดูอ่อนโยนกว่าในวิดีโอตั้งเยอะ"

"ฉันไม่ใช่สิงโตหรือเสือสักหน่อย ไม่จับพวกเธอกินหรอกน่า"

"หวัง!"

เสียงเรียกที่ฟังดูร้อนรนดังขึ้น

เซี่ยอู๋เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียง

เวนนี่มีสีหน้าตึงเครียด หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดเล็กๆ "หวัง ข้าฯ มีเรื่องต้องรายงานท่าน ท่านพอจะมาคุยด้วยสักครู่ได้หรือไม่?"

"ฉันไปเดี๋ยวนี้แหละ อี้จือ ไว้เราค่อยคุยกันใหม่นะ"

"พี่สาวไปทำธุระเถอะค่ะ ไม่ต้องห่วงพวกเรา" หลี่อี้จือโบกมือให้

เซี่ยอู๋ก็โบกมือให้พวกเขา แล้วเดินไปหาเวนนี่

ทั้งสองคนเดินแยกออกมาไกลพอสมควร

เซี่ยอู๋ถาม "มีอะไรรึเปล่า? มีเรื่องด่วนเหรอ?"

"หวัง เรื่องของ NS ฟาร์มาซูติคอล วันนี้ศาลระหว่างดวงดาวได้ประกาศคำตัดสินสุดท้ายแล้ว เรื่องไวรัสอมีเลียมีหลักฐานมัดตัวแน่นหนาแล้วว่า NS ฟาร์มาซูติคอลเป็นคนทำ ศาลระหว่างดวงดาวจึงมีคำตัดสินให้ยึดทรัพย์สินทั้งหมดของ NS ฟาร์มาซูติคอล และนำไปชดเชยให้กับผู้ป่วยที่ติดเชื้อไวรัสอมีเลียตามสัดส่วนที่เหมาะสม"

ถึงแม้ว่าสองพ่อลูกฟลิตต์จะถูกฆ่าไปแล้ว แต่ NS ฟาร์มาซูติคอลในฐานะบริษัทที่อยู่เบื้องหลัง ก็ยังคงถูกดำเนินคดีในฐานะจำเลย ขึ้นศาลระหว่างดวงดาว แม้ว่าผู้รับผิดชอบจะตายไปแล้วก็ตาม

"เรื่องนี้ก็ถือว่าปิดคดีไปได้ด้วยดีสินะ" เซี่ยอู๋พูดอย่างรู้สึกโล่งใจ

เวนนี่ส่ายหน้า "หวัง สำหรับเราแล้ว เรื่องสำคัญมันไม่ได้อยู่ตรงนั้น แต่มันอยู่ที่หุ้นของตระกูลไป๋ต่างหาก หลังจากมีคำตัดสินออกมา หุ้นของตระกูลไป๋ก็พุ่งกระฉูดไม่หยุดเลย ก่อนหน้านี้ท่านซื้อหุ้นของตระกูลไป๋ไว้ 2,000 ล้าน ตอนนี้มันพุ่งไปถึง 24,000 ล้านแล้ว ท่านรัฐมนตรีถานให้ข้าฯ มาถามท่านว่า จะถือต่อไป หรือจะขายออก?"

เซี่ยอู๋อึ้งไปเล็กน้อย

ตอนแรกเธอคิดแค่ว่าหุ้นนี้น่าจะพุ่งไปถึงสัก 4,000 ล้าน การยกความดีความชอบเรื่อง NS ฟาร์มาซูติคอลให้ตระกูลไป๋ยังไงก็ถือว่าคุ้ม

ใครจะไปรู้ว่า ตระกูลไป๋ไม่เพียงแต่จะแบ่งปันเกียรติยศนี้ให้เธอ แต่ตอนนี้ หุ้นที่เธอซื้อไว้ยังพุ่งไปถึง 24,000 ล้านอีก

นี่มันกำไรมหาศาลเกินไปแล้ว

ความสูญเสียจากการประมูลหยก คราวนี้ได้กำไรคืนกลับมาทั้งหมดจากหุ้นแล้ว

"รู้จักพอดีกว่า ขายออกเถอะ"

"รับทราบ ข้าฯ จะรีบไปบอกท่านรัฐมนตรีถาน"

พูดจบ เวนนี่ก็ทำท่าจะไปหาถานเหลิ่ง

เซี่ยอู๋ยิ้ม พลางดึงมือเธอไว้ "ฉันจัดการเองก็ได้ ไม่ต้องรบกวนท่านรัฐมนตรีถานหรอก"

"ค่ะ"

เซี่ยอู๋เปิดหน้าจอสื่อสารที่ข้อมือ ล็อกอินเข้าสู่ซอฟต์แวร์หุ้นบนสตาร์เน็ต

เธอเลือกหุ้นของตัวเอง แล้วกดขายหุ้นทั้งหมดในมือทิ้งโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

แค่ช่วงเวลาสั้นๆ ที่เวนนี่เดินมาหาเซี่ยอู๋ หุ้นก็ขยับขึ้นอีกเล็กน้อย

ยอดเงินที่เข้าบัญชีคือ 24,300 ล้าน

พอเห็นตัวเลขนี้ เซี่ยอู๋ก็อยากจะชูกแขนโห่ร้องออกมาดังๆ

กำลังขาดเงินอยู่พอดี จู่ๆ ก็มีเงินก้อนโตเข้ามาแบบนี้ ทีมก่อสร้างที่อยากจ้างเพิ่มก็จ้างได้แล้ว!

จะจ้างคนเพิ่มอีกหน่อยก็ไม่มีปัญหา!

แน่นอนว่า เพราะมีเวนนี่ยืนอยู่ข้างๆ เซี่ยอู๋จึงพยายามอย่างหนักที่จะเก็บอาการสงบนิ่งไว้

"หวัง ท่านจัดการเรียบร้อยแล้วหรือ?" เวนนี่ถาม

เซี่ยอู๋พยักหน้า "เรียบร้อยแล้วล่ะ เธอกลับไปพักผ่อนเถอะ ช่วงบ่ายยังมีงานจุกจิกอีกเยอะเลย"

"ค่ะ งั้นข้าฯ ขอตัวกลับไปรายงานท่านรัฐมนตรีถานก่อน"

ถึงแม้ว่าเซี่ยอู๋จะเป็นคนลงมือกดขายหุ้นเอง แต่เวนนี่ก็ยังตัดสินใจว่าจะกลับไปรายงานให้ถานเหลิ่งทราบอยู่ดี

เซี่ยอู๋พยักหน้ารับ

พอเวนนี่เดินจากไป เซี่ยอู๋ก็ไม่อาจซ่อนความดีใจไว้ได้อีกต่อไป เธอกำหมัดแน่น "หมากตานี้ เดินได้สวยจริงๆ!"

เรื่องของ NS ฟาร์มาซูติคอล ไม่เพียงแต่จะช่วยแก้ปัญหาการถูกต่อต้านของเหล่ามนุษย์อสูร แต่ยังทำให้ตระกูลไป๋ติดหนี้บุญคุณเธอ แถมยังได้เส้นทางการบินใหม่กับยานอวกาศมาอีกสามลำ ส่วนเรื่องหุ้นนั้น จริงๆ แล้วเซี่ยอู๋มัวแต่ยุ่งๆ จนลืมเรื่องนี้ไปแล้วด้วยซ้ำ

แต่ถานเหลิ่งไม่กล้าลืม นั่นมันเงินตั้ง 2,000 ล้าน

ขนาดนอนหลับยังฝันว่าเงิน 2,000 ล้านหายวับไปกับตา จนสะดุ้งตื่นกลางดึก

ทุกวันนี้ ตื่นนอนมาสิ่งแรกที่ทำก็คือจ้องดูหุ้น

จริงๆ แล้ว หุ้นของตระกูลไป๋ก็อยู่ในขาขึ้นมาโดยตลอด

แม้ว่ามันจะขยับขึ้นทีละนิดทุกวัน แต่ความรู้สึกของคนเล่นหุ้นมันก็ไม่ต่างอะไรกับการนั่งรถไฟเหาะตีลังกา

เวลาขึ้นก็ขึ้นซะสูงลิ่ว เวลาดิ่งก็ดิ่งจนหมดตัวได้เหมือนกัน

เซี่ยอู๋ใช้เงิน 2,000 ล้าน ทำกำไรกลับมาได้ 22,000 ล้าน

พอเงินเข้าบัญชีแล้ว ถานเหลิ่งก็คงจะได้นอนหลับฝันดีเสียที

แน่นอนว่า คนที่ดีใจที่สุดก็คือเซี่ยอู๋

นี่ไม่ใช่เงินที่ได้จากการประมูลหยกอัญมณี แต่เป็นเงิน 22,000 ล้านที่ได้มาจากการซื้อหุ้นด้วยมือของเธอเอง มันทำให้เธอดีใจยิ่งกว่าการได้เงินจากการประมูลเสียอีก

พอได้เงินมาอยู่ในมือ

เซี่ยอู๋ก็รีบติดต่อลู่เจี้ยนอันทันที ให้หาทีมก่อสร้างมาเพิ่มอีกสองทีมเพื่อมาทำงานที่เมืองเซี่ยงหยาง

ลู่เจี้ยนอันรู้จักทีมก่อสร้างเยอะอยู่แล้ว เขารับปากหาทีมก่อสร้างให้เซี่ยอู๋ได้สองทีมทันที และจะเดินทางมาถึงในวันพรุ่งนี้

หลังจากจัดการเรื่องพวกนี้เสร็จ

เซี่ยอู๋ก็มีเวลากลับบ้านเสียที เธอถอดชุดเกราะที่หนักเป็นสิบๆ กิโลกรัมนี้ออก

ใส่เดินไปเดินมาเกือบทั้งวัน เสื้อผ้าข้างในเปียกชุ่มไปหมด

หลังจากถอดออก เจียเจิ้งสงก็เอาชุดเกราะไปซักล้างทำความสะอาด

เซี่ยอู๋ไปอาบน้ำ

เมื่อมาถึงห้องทำงาน ก็เห็นซืออวี๋กำลังยืนคุยอยู่กับมนุษย์อสูรเพศเมียคนหนึ่งที่หน้าประตูสตูดิโอ

พอเซี่ยอู๋เดินเข้าไป มนุษย์อสูรเพศเมียคนนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองมาทางเธอ พยักหน้าให้เล็กน้อยอย่างสุภาพ

"หวัง"

"เจ้านาย ท่านมาแล้ว"

"คุยอะไรกันอยู่เหรอ?" เซี่ยอู๋ถาม

"เจ้านายคะ นี่คือทีน่า ผู้ช่วยของฉันเองค่ะ เมื่อกี้เรากำลังคุยกันว่า จะแถมของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ให้กับลูกค้าที่พรีออเดอร์เสื้อผ้าดีไหม? ฉันคิดว่าแถมกระเป๋าใบเล็กแบบเดียวกันน่าจะดี แต่ทีน่าบอกว่ากระเป๋าใบเล็กมันเปลืองผ้า สู้เอาเศษผ้าที่เหลือๆ มาทำเป็นถุงหอมเล็กๆ แบบนี้ดีกว่า แต่สมัยนี้ใครเขาจะพกถุงหอมกันแล้ว ส่วนใหญ่ก็ฉีดน้ำหอมกันทั้งนั้น เจ้านายคะ ท่านว่าเราควรแถมอะไรเป็นของขวัญดี?"

ซืออวี๋ถาม

เซี่ยอู๋ชะงักไปครู่หนึ่ง พึมพำ "ถุงหอม? น้ำหอม?"

"เจ้านาย ท่านคิดว่าส่งถุงหอมดีเหรอคะ?" ซืออวี๋ถาม

"เสี่ยวอวี๋ ฉันเพิ่งนึกวิธีเด็ดๆ ออก พอที่จะทำให้พวกแมลงไม่กล้าโจมตีทหารของเราได้แล้วล่ะ เดี๋ยวฉันจะไปหากัปตันเหลยถูเดี๋ยวนี้เลย อ้อ เดี๋ยวสิ ถุงหอมกับกระเป๋า แถมมันไปทั้งสองอย่างเลย นี่เป็นเสื้อผ้าพรีออเดอร์ล็อตแรกของเรา ยอมกำไรน้อยหน่อยก็ไม่เป็นไร แต่อย่าขี้เหนียว ทำให้ลูกค้าประทับใจเข้าไว้!"