บทที่ 232 - ความกระตือรือร้นของพวกเขา

บทที่ 232 - ความกระตือรือร้นของพวกเขา

"นี่ไม่ใช่การช่วยแก้ต่างหรอกครับ คนเราไม่ใช่จื้อเซี่ยเสียหน่อย จะไปทำทุกอย่างให้มันราบรื่นไร้ที่ติได้ยังไงกัน อีกอย่าง ต่อให้เป็นจื้อเซี่ยก็ยังทำได้ไม่สมบูรณ์แบบ 100% เลย ระบบที่ติดตั้งไว้ภายในก็เก็บความรู้ได้แค่อาชีพเดียว แถมยังไม่ใช่ทั้งหมดด้วย ยังต้องคอยอัปเดตอยู่เรื่อยๆ เพราะงั้น การที่คนเราไม่สามารถทำอะไรให้เพอร์เฟกต์ได้ 100% ทำผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ บ้าง มันก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอครับ?"

คำพูดชุดนี้ของไป๋จิ้งอวี้ ทำให้เซี่ยอู๋ลืมความอับอายเล็กๆ ที่สมองช็อตไปเมื่อครู่ได้เลย

"ไม่คุยเรื่องนี้ต่อแล้วค่ะ ว่าแต่แค่ขนส่งแมลงเอง คุณไป๋ยุ่งขนาดนี้จะมาด้วยตัวเองทำไมเหรอคะ?" เซี่ยอู๋ถาม

"เรื่องแมลงไม่ใช่เรื่องเล็กครับ มียาออกฤทธิ์เฉพาะล็อตหนึ่งกำลังรอวัตถุดิบนี้ไปผลิตอยู่ วันนี้พอดีพอมีเวลาว่างอยู่บ้าง ก็เลยมาด้วยตัวเอง แต่ผมเห็นคุณดูรีบร้อน ท่าทางคงไม่มีเวลามายืนคุยเล่นกับผมที่นี่"

เซี่ยอู๋นึกถึงเรื่องที่ต้องไปทำต่อ ก็ได้แต่ยักไหล่ "ก็ไม่ได้ยุ่งอะไรเป็นพิเศษขนาดนั้นหรอกค่ะ แต่เวลาสำหรับต้อนรับแขกผู้มีเกียรติฉันยังมีอยู่เสมอ"

"ผมกะว่าจะบอกให้คุณไปทำธุระต่อแล้วล่ะ แต่ก็นึกขึ้นได้ว่ามีเรื่องหนึ่งต้องบอกคุณ"

เซี่ยอู๋เลิกคิ้วมองเขา

ไป๋จิ้งอวี้หยิบแท็บเล็ตอิเล็กทรอนิกส์เครื่องหนึ่งยื่นมาให้ "อาเหิงฝากมาให้คุณครับ ยานอวกาศสามลำที่คุณตกลงไว้กับเขา เซ็นสัญญาฉบับนี้ ยานอวกาศทั้งสามลำก็จะเป็นของคุณ"

เซี่ยอู๋รับแท็บเล็ตมาเปิดดูเนื้อหาด้านใน

เธอดูรุ่นของยานอวกาศ เป็นรุ่นใหม่ล่าสุดจริงๆ

เธอไม่ลังเลเลยสักนิด เซ็นชื่อลงในเอกสารนั้นทันที

"ยานอวกาศจะส่งมาเมื่อไหร่คะ?"

"ส่งมาถึงแล้วครับ มาพร้อมกับยานขนส่งของผมเลย อาเหิงบอกว่า เขาสามารถส่งทีมงานกลุ่มเล็กๆ มาให้คุณได้ เพื่อรับผิดชอบเส้นทางการบินของดาวเคราะห์คุณ"

"รวมช่างซ่อมบำรุงด้วยหรือเปล่าคะ?" เซี่ยอู๋ถาม

ไป๋จิ้งอวี้พยักหน้า "มีครับ แต่ค่าจ้างคุณต้องเป็นคนจ่ายนะ แล้วก็ปัญหาเรื่องที่พักด้วย"

ดาวเคราะห์ของเซี่ยอู๋ไม่มีนักบินยานอวกาศและพนักงานบริการที่เชี่ยวชาญเลย แม้แต่ช่างซ่อมบำรุงยานก็ไม่มี

เซี่ยอู๋เองก็ขับยานอวกาศไม่เป็น ดังนั้น ถึงมียาน แต่จะขับได้หรือเปล่าก็เป็นอีกปัญหาหนึ่ง

ไป๋เหิงเองก็นึกถึงปัญหานี้เช่นกัน ก็เลยส่งทีมงานมาให้เซี่ยอู๋อย่างเด็ดขาด

"วางใจเถอะค่ะ ฉันจ่ายไหวอยู่แล้ว คุณไป๋เหิงนี่ใจป้ำจริงๆ จัดการทุกอย่างให้ฉันเรียบร้อยหมดเลย"

"ดูเหมือนพออาเหิงกับคุณรู้จักกันนานขึ้น คุณก็เริ่มจะสนิทสนมกับเขามากขึ้นแล้วสินะ ไม่รู้เมื่อไหร่ผมจะได้ยินคุณเรียกผมว่าพี่สักทีนะ?" ไป๋จิ้งอวี้พูดอย่างเสียดายนิดๆ

เซี่ยอู๋ได้แต่ยิ้มแห้งๆ ไม่ได้พูดอะไรต่อ

"เจ้านายครับ ขนย้ายแมลงเสร็จแล้วครับ"

พนักงานในชุดทำงานคนหนึ่งเดินเข้ามารายงาน

ไป๋จิ้งอวี้พยักหน้ารับทราบ "ถ้ามีเวลา เราค่อยคุยกันใหม่นะครับ ผมขอตัวก่อน"

"เชิญคุณไปยุ่งต่อได้เลยค่ะ"

แม้ว่าไป๋จิ้งอวี้จะบอกว่าไม่ต้องส่ง แต่ในฐานะเจ้าบ้าน เซี่ยอู๋ก็ยังคงเดินไปส่งพวกเขาจนถึงอาคารการบินแล้วจึงแยกย้าย

หลังจากที่พวกเขาจากไป เซี่ยอู๋ก็โทรหาเหลียงซิ่น

ช่างบังเอิญเหลือเกิน เหลียงซิ่นก็อยู่ในอาคารการบินพอดี

ไม่นาน ทั้งสองคนก็มาเจอกันที่ล็อบบี้

"หวัง ท่านมีอะไรให้ข้าฯ รับใช้หรือ?"

"ยานอวกาศสามลำที่ตระกูลไป๋ส่งมาถึงแล้วค่ะ ท่านรัฐมนตรีเหลียง พอจะหาทางจ้างพนักงานที่จะมาทำงานในอาคารการบินได้บ้างไหมคะ?" เซี่ยอู๋ถาม

เหลียงซิ่นมองยานอวกาศสามลำที่จอดอยู่ด้านนอก แววตาฉายแววตกตะลึง "หวัง ยานอวกาศสามลำนั่น ต่อไปจะเป็นของเราหรือ?"

"ค่ะ มียานแล้ว แต่ยังไม่มีพนักงานเลย นี่สิคะที่น่าปวดหัว"

"มี! หวัง เรามีอาคารการบิน นั่นก็แปลว่าดาวเคราะห์ของเราเคยมีมีนักบินยานอวกาศเป็นของตัวเองมาก่อน แถมยังมีพนักงานที่ทำงานในอาคารการบินด้วย เพียงแต่เพื่อใช้หนี้ เราก็เลยต้องขายยานอวกาศทิ้งไป ตอนนี้เราได้ยานอวกาศกลับมาใหม่แล้ว เราสามารถเรียกคนที่เคยทำงานในอาคารการบินกลับมาได้!"

พอได้ยินว่าเมื่อก่อนเคยมีพนักงานแบบนี้ด้วย ดวงตาของเซี่ยอู๋ก็เปล่งประกายขึ้นมาทันที "ท่านรัฐมนตรีเหลียง งั้นท่านช่วยไปติดต่อพวกเขาดูหน่อยนะคะ ดูว่าพวกเขาจะยอมกลับมาทำงานไหม เงินเดือนฉันจะให้เพิ่มจากเดิม 50%"

เงินเดือนของคนที่ทำงานในอาคารการบินก็มีมาตรฐานอยู่แล้ว เซี่ยอู๋ขึ้นให้ถึง 50% คนที่เคยทำงานที่นี่ก่อนหน้านี้จะต้องยอมกลับมาแน่

"ได้เลย ข้าฯ จะรีบไปติดต่อพวกเขา"

เซี่ยอู๋พูดอย่างดีใจ "ก่อนหน้านี้ฉันเห็นจำนวนประชากรที่อาศัยอยู่ในเมือง เห็นว่ามีแค่ร้อยกว่าคน ก็นึกว่ามีอยู่แค่นั้นจริงๆ ไม่คิดเลยว่าจะมีคนที่ออกไปทำงานข้างนอกอีกเยอะแยะเลย"

"เมื่อก่อนดาวเซี่ยงหยางมีคนไม่น้อยเลยนะ ซิงจู่รุ่นแรกนำพาคนหลายพันคนมายังดาวเคราะห์ดวงนี้ ใช้ชีวิตอยู่บนดาวดวงนี้หลายสิบปี ประชากรก็เพิ่มขึ้นในทิศทางบวก เพียงแต่พอดาวเซี่ยงหยางมีลู่ทางทำมาหากินน้อยลงเรื่อยๆ เพื่อความอยู่รอด ทุกคนก็เลยจำเป็นต้องออกไปดิ้นรนข้างนอก บางคนก็เพื่อทำงาน ถึงกับไปซื้อบ้านที่ดาวเคราะห์ดวงอื่น นานๆ ถึงจะกลับมาสักที คนที่ยังเหลืออยู่ที่นี่ ล้วนเป็นคนที่ยังหวังว่าดาวเซี่ยงหยางจะกลับมาดีขึ้นได้"

เซี่ยอู๋รู้สึกซาบซึ้งใจอยู่ไม่น้อย คนที่ยังยินดีปักหลักสู้ต่อในบ้านเกิดของตัวเองนั้นช่างหาได้ยากยิ่ง เธอคิดว่ารอให้งานของถานเหลิ่งเบาลงกว่านี้หน่อย ก็จะออกมาตรการดีๆ ที่เป็นประโยชน์ต่อชาวเมืองบ้าง

"ท่านรัฐมนตรีเหลียง ขอแค่เป็นคนที่ยอมกลับมา ยอมตั้งใจทำงาน เราก็จะดูแลพวกเขาอย่างดี ท่านช่วยไปบอกต่อด้วยนะคะ"

เหลียงซิ่นพยักหน้ารับ

เรื่องทางฝั่งนี้ถือว่าจัดการเรียบร้อย

เซี่ยอู๋มุ่งหน้าออกไปนอกเมืองอีกครั้ง เพื่อตามหาหลี่อี้จือและคนอื่นๆ

ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงตรง

เป็นเวลาพักทานอาหารกลางวันพอดี

ตอนที่เซี่ยอู๋กำลังมุ่งหน้าออกนอกเมือง ก็สวนกับหลี่อี้จือที่กำลังพาคนหนุ่มสาวกลุ่มหนึ่งกลับมาจากนอกเมืองพอดี

พอเห็นเซี่ยอู๋ หลี่อี้จือก็หันไปพูดกับเพื่อนข้างๆ สองสามคำ แล้วก็รีบวิ่งตรงมาหาเธอทันที!

"พี่สาว! ฉันพาเพื่อนร่วมรุ่นมาแล้วนะ!" หลี่อี้จือพูดอย่างดีใจ เธอรีบแนะนำเพื่อนๆ ให้รู้จักอย่างไม่รอช้า "ทุกคน นี่คือเถ้าแก่ของเรา แล้วก็เป็นพี่อู๋ของเราด้วย!"

"พี่อู๋! ฉันรู้จักพี่ค่ะ ฉันเคยเห็นพี่ในแพลตฟอร์มบนสตาร์เน็ตด้วย โอ้โห ตัวจริงสวยกว่าในวิดีโออีก"

"พี่สาวคะ นี่คือชุดต่อสู้เหรอ? เท่จัง! พี่ใช้ปืนเป็นด้วย? พี่ออกไปฆ่าแมลงด้วยเหรอคะ?"

"พี่สาวคะ ฉันขอถ่ายรูปกับพี่ได้ไหม? ฉันเป็นแฟนคลับพี่นะ!"

หลี่อี้จือเพิ่งจะเรียนจบ เพื่อนๆ ที่อยู่รอบตัวเธอก็ล้วนแต่เปี่ยมไปด้วยพลังคนหนุ่มสาว เป็นพวกลูกวัวไม่กลัวเสือ

พอเจอหน้าเถ้าแก่ ก็ไม่มีอาการประหม่าหรือเกรงอกเกรงใจเลยสักนิด การเข้าหาแบบนี้ทำให้รู้สึกสบายใจอย่างประหลาด

เซี่ยอู๋ไม่ได้เจอการต้อนรับที่ร้อนแรงแบบนี้มานานมากแล้ว ชาวเมืองเซี่ยงหยางและเหล่ามนุษย์อสูรต่างก็เคารพยำเกรงเธอเป็นพิเศษ แม้แต่เวลาพูดก็ยังไม่กล้าพูดเสียงดัง

พอเจอกับความกระตือรือร้นของพวกเขาแบบนี้ เซี่ยอู๋ก็แอบรับมือไม่ไหวเหมือนกัน

หลังจากที่สนองความต้องการในการถ่ายรูปหมู่ของพวกเขาแล้ว เหล่าคนที่ทำงานมาครึ่งค่อนวันก็เพิ่งจะรู้สึกหิวขึ้นมา เลยพากันลากเซี่ยอู๋ไปกินข้าวที่โรงอาหาร

เซี่ยอู๋ที่เดิมทีตั้งใจจะกลับไปกินข้าวที่บ้าน ก็เลยโดนพวกเขาลากไปกินข้าวที่โรงอาหารด้วยกันเสียอย่างนั้น

คนหนุ่มสาวมักจะมีพลังงานล้นเหลือ ไม่ต้องรอให้เซี่ยอู๋ถาม พวกเขาก็แย่งกันรายงานผลงานกันอย่างตื่นเต้น

ปรากฏว่าเมื่อวานหลังจากที่หลี่อี้จือได้เข้าทำงาน เธอก็ออกไปสำรวจพื้นที่นอกเมืองและที่โรงผลิตน้ำประปาทันที เพื่อดูว่าตรงไหนเหมาะจะเลี้ยงปลา ตรงไหนเลี้ยงแกะได้

ในระหว่างที่รอเพื่อนร่วมรุ่นเดินทางมาถึง ด้วยความคาดหวังที่มีต่ออนาคต เธอก็ตื่นแต่เช้ามืด ลงมือหาทำเลนอกเมืองเพื่อสร้างเล้าแกะ

พวกทหารที่กำลังยืนยามอยู่ พอได้ยินว่าเธอจะสร้างเล้าแกะเพื่อเลี้ยงแกะ ทหารยามที่เข้าเวรอยู่ก็เลยไปเรียกพวกมาอีกสามสิบกว่าคนมาช่วยหลี่อี้จือสร้างเล้าแกะ

พอเล้าแกะสร้างเสร็จ เพื่อนร่วมรุ่นก็เดินทางมาถึงพอดี หลี่อี้จือก็รีบพาเพื่อนๆ ไปเซ็นสัญญาจ้างงานทันที พอเซ็นสัญญาเสร็จก็เริ่มลุยงานกันเลย