บทที่ 22 - ร่วงสู่หุบเหว

บทที่ 22 - ร่วงสู่หุบเหว

รถบรรทุกคามาซสี่คัน ปรากฏตัวขึ้นจากทางแยกด้านขวา บนหลังคารถ มีปืนกลหนักติดตั้งอยู่หนึ่งกระบอก บนฝากระโปรงหน้ารถ มีธงของโซเวียตปักอยู่

นี่คือกองกำลังที่ประจำการอยู่ในป้อมสังเกตการณ์ใกล้ ๆ ไม่มีรถถัง ไม่มีรถลำเลียงพลหุ้มเกราะ ก็ขับรถบรรทุกเหล่านี้มา เพื่อมาล้อมปราบพวกเขา

พวกเขาเป็นกองกำลังที่มาก่อน ภารกิจหลัก ก็คือการพัวพันกับฝ่ายตนไว้ เพื่อถ่วงเวลาให้กองกำลังแนวหลังเคลื่อนทัพมา พอทหารแนวหลัง หรือแม้กระทั่งทหารเฮลิคอปเตอร์เคลื่อนทัพมาแล้ว ก็สามารถบดขยี้กองโจรต้านกลุ่มเล็ก ๆ นี้ได้อย่างง่ายดาย

ในขณะที่ฮัมดีพบทหารโซเวียต ทหารโซเวียตก็พบพวกเขาเหมือนกัน ทันใดนั้น กระสุนหนึ่งชุดจากปืนกล ก็สาดเข้ามา

“ฮึ่ม ฮึ่ม ๆ” มูฮัมหมัดเหยียบคันเร่ง หักพวงมาลัยไปทางซ้าย รถบรรทุกคามาซคันที่ใกล้จะน้ำมันหมดคันนี้ ก็หนีหัวซุกหัวซุน

รถบรรทุกของโซเวียตสี่คันข้างหลัง ไล่ตามมาอย่างรวดเร็ว

ถนนเส้นนี้ยิ่งเดินทางยาก เดิมทีเป็นทางที่ให้รถล่อเล็ก ๆ ของอัฟกันในท้องถิ่นสัญจรเท่านั้น ตอนนี้ มูฮัมหมัดขับรถบรรทุก ก็พร้อมที่จะตกลงไปจากหน้าผาข้าง ๆ ได้ทุกเมื่อ

มูฮัมหมัดไม่ผ่อนคันเร่ง สองมือหมุนพวงมาลัยกลับไปมา รถบรรทุกกำลังวิ่งตะลุยไปไม่หยุด ตกใจจนดูรานีกับฮาดิมสองคนเบิกตากว้าง จับราวด้านข้างไว้แน่น กลัวว่าจะตกลงไป

“เอี๊ยด” ที่หัวโค้งแห่งหนึ่ง มูฮัมหมัดหยุดรถกะทันหัน พูดกับคนทั้งสองข้างหลัง “ดูรานี ฮัมดี พวกเธอกระโดดลงจากรถทันที วิ่งลัดภูเขากลับฐานที่มั่นไป”

“ไม่ ครูฝึก ข้าจะสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับท่าน” ดูรานีพูดทันที

“ไสหัวไปให้พ้น นี่คือคำสั่งทหาร” มูฮัมหมัดพูดอย่างเย็นชา

ทั้งสองคนกระโดดลงจากรถ มูฮัมหมัดก็ขับรถต่อไป พุ่งไปข้างหน้า

การดึงดูดความสนใจของโซเวียต มูฮัมหมัดทำได้แล้ว รถบรรทุกของโซเวียตสองสามคันนั่น ก็กำลังไล่ตามมูฮัมหมัดไป รถบรรทุกคันนี้ก็ใกล้จะน้ำมันหมดแล้ว ในไม่ช้าก็จะถูกโซเวียตไล่ทัน ในสถานการณ์แบบนี้ โอกาสที่จะพลีชีพก็สูงมาก

มูฮัมหมัดไม่หวังให้ดูรานีกับฮัมดีทั้งสองคน ต้องมากลายเป็นผู้พลีชีพตามไปด้วย

มีอันตราย ก็เก็บไว้ที่ตัวเองก่อน

ส่วนดานาที่อยู่เบาะหลัง มูฮัมหมัดไม่ใช่ว่าลืมไป แต่ว่าจงใจทิ้งนางไว้ มูฮัมหมัดไม่ใช่สุภาพบุรุษตัวจริง ในสนามรบ ไม่ว่าจะเป็นแผนลวง หรือแผนจริง ขอเพียงแค่รบชนะก็คือวีรบุรุษ ตอนนี้เขาเก็[ดานาไว้ ก็คือต้องการใช้ประโยชน์ในยามคับขัน

ในตอนที่กำลังขับรถบรรทุกอย่างบ้าคลั่ง มูฮัมหมัดก็เหลือบมองกระจกมองหลังด้านใน ดานาที่อยู่เบาะหลัง สองมือที่ถูกมัดไว้จับราวข้างเบาะนั่งไว้แน่น ใบหน้าก็ซีดเผือดอยู่บ้าง แต่กลับไม่มีท่าทีที่จะหนีแม้แต่น้อย

แบบนี้ก็ดีแล้ว มูฮัมหมัดก็ขับรถต่อไป บนทางเล็กแคบเหมือนไส้แกะนี้ ขับไปด้วยความเร็วสูง

“ดะดะ ดะดะดะ…” บนรถข้างหลัง ปืนกลก็สาดเข้ามา กระสุนหนึ่งชุด ก็ยิงทะลุแผ่นเหล็กของห้องโดยสาร กระแสลมร้อน ก็เฉี่ยวผ่านแก้มของมูฮัมหมัดไป

บนใบหน้าแสบร้อน แน่ใจได้เลยว่าได้แผลแล้ว มูฮัมหมัดก็ไม่สนใจที่จะลูบหน้าตัวเอง พูดกับดานาข้างหลัง “เธอเป็นยังไงบ้าง บาดเจ็บหรือเปล่า”

“ฉันไม่เป็นไร” คำพูดของดานาเยือกเย็นมาก

“หมอบลง” มูฮัมหมัดพูด “มุดไปใต้เบาะนั่ง มีเครื่องยนต์บังอยู่ ไม่น่าจะโดนยิงได้ง่าย ๆ”

ดานาหมอบลงไปอย่างว่าง่าย ในตอนนั้นเอง เสียงดัง ตึง ตึง ข้างหลังก็ดังยิ่งขึ้น

แม้แต่มูฮัมหมัดก็ไม่สามารถนั่งอยู่ที่ตำแหน่งคนขับได้ กระสุนข้างหลัง ก็จะยิงโดนเขาได้เหมือนกัน นี่มันคือกระสุนปืนกลขนาดลำกล้อง 12.7 มม. นะ แม้แต่รถหุ้มเกราะก็ยังถูกยิงทะลุ

เขาก็ก้มหัวลงเช่นกัน หลบกระสุนข้างหลัง

ในตอนนั้นเอง ล้อขวาของรถบรรทุกที่หนักอึ้ง ก็พลันยกสูงขึ้น มีตามด้วยก็ตกลงมา มูฮัมหมัดหักพวงมาลัยอย่างแรง ก็ยังควบคุมไว้ไม่อยู่ รถบรรทุกทั้งคัน ก็พลิกตกลงไปจากหน้าผา

ด้านซ้ายคือภูเขาสูง ด้านขวาคือหน้าผา นี่คือเส้นทางภูเขาที่น่าสะพรึงกลัว

รถบรรทุกที่หนักอึ้งก็ชนเข้ากับตัวภูเขาเป็นระยะ ๆ พลางตีลังกา พลางร่วงหล่นลงไป

รถบรรทุกที่ไล่ตามมาสองสามคันข้างหลังก็หยุดลงหมด ทหารโซเวียตบนรถกระโดดลงมา ย่อตัว มองดูรถบรรทุกที่ตกลงไปในลำธารเบื้องล่าง

กองโจรต้านก็อยู่บนรถคันนั้น รถตกลงไป กองกำลังต่อต้านของอัฟกัน ก็ลดน้อยลงไปอีกส่วนหนึ่งแล้ว ผู้หมวดที่มารับภารกิจในครั้งนี้ ก็พยักหน้าอย่างดีใจ กลับไปแล้ว ก็จะได้ผลงานอีกหนึ่งชิ้น

“ครูฝึก” มองดูรถบรรทุกของโซเวียตเหล่านั้นขับจากไป ดูรานีกับฮาดิมสองคน ก็วิ่งลงมาจากเนินเขาที่ซ่อนตัวอยู่ พลางตะโกน พลางก็วิ่งไปยังทิศทางที่รถบรรทุกตกหน้าผาไป

ทั้งสองคนรู้ว่า มูฮัมหมัดก็เพื่อที่จะคุ้มครองชาวบ้าน คุ้มครองการถอยกำลังของกองโจรต้าน ถึงได้ยอมเป็นฝ่ายล่อโซเวียตไปเอง ตอนนี้ โซเวียตไปแล้ว แต่มูฮัมหมัดกลับตกหน้าผาไป

ดูรานีหมอบลงไปที่ขอบหน้าผา มองดูแม่น้ำที่เชี่ยวกรากอยู่เบื้องล่าง อยากจะกระโดดลงไป ฮาดิมที่อยู่ข้าง ๆ ก็ดึงรั้งเขาไว้สุดชีวิต

“ดูรานี กระโดดลงไปต้องตกตายแน่ พระเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ทรงอยู่เบื้องบน ครูฝึกตายแล้ว พวกเราต้องสู้ต่อไป ตีพวกโซเวียต แก้แค้นให้ครูฝึก” ฮาดิมพูด

ดูรานีมองดูเบื้องล่าง น้ำตาในดวงตา ก็ไหลทะลักออกมาเม็ดโต ๆ ลมเย็น ๆ บนเขาก็พัดจนผมของเขายุ่งเหยิง เขานั่งยอง ๆ อยู่ที่ขอบหน้าผา ไม่ยอมจากไปนานสองนาน

สายน้ำในภูเขา แม้ว่าจะไม่ใหญ่ แต่ว่าก็ไหลเชี่ยวมาก

ตอนที่รถบรรทุกกลิ้งตกลงมาจากข้างบน มูฮัมหมัดก็รู้ว่าไม่ดีแล้ว มือของเขาจับพวงมาลัยไว้แน่น นิสัยที่ดีที่พอขึ้นรถก็คาดเข็มขัดนิรภัยช่วยชีวิตเขาไว้ ร่างกายของเขาถูกมัดติดอยู่กับเบาะนั่ง พลางก็กระเด้งกระดอนไปด้วยกัน

“อ๊า” ข้างหลังมีเสียงร้องโหยหวนดังมา ร่างกายของดานา ก็กระเด้งกระดอนอยู่ในห้องโดยสาร รถบรรทุกของโซเวียต สไตล์ที่หยาบกระด้างไปเสียหมด ข้างในมีแต่เหล็กที่เย็นเยียบ ร่างกายของดานาไม่ว่าจะไปชนโดนที่ไหน ก็จะนำความเจ็บปวดมาให้เธอทันที สองมือของเธอก็ยังถูกมัดไว้อย่างแน่นหนา ยิ่งเป็นการเพิ่มความกลัวให้กับเธอ

ทันใดนั้น ร่างกายก็ไถลวูบหนึ่ง จากระหว่างเบาะนั่งด้านหน้า เธอก็ไถลไปที่เบาะหน้า

“กอดข้าไว้แน่น ๆ” มูฮัมหมัดตะโกน พร้อมกันนั้นสองมือของเขาก็ยื่นออกไป กอดร่างของดานาไว้แน่น

ไม่มีอะไรอื่น ในระหว่างที่รถบรรทุกกำลังตีลังกาไม่หยุด ถ้าหากมูฮัมหมัดไม่ช่วยดานายึดร่างของเธอไว้ เธอจะต้องถูกกระแทกไปมากับรถจนมึนไปหมด และในชั่วพริบตาที่รถบรรทุกสุดท้ายก็ตกลงไปในน้ำก็จะถูกโจมตีจนถึงแก่ชีวิต

ดานาที่ยังไม่ทันจะหายตกใจ ก็ถูกมูฮัมหมัดกอดร่างไว้ เธอเองก็ยื่นสองมือออกไป พอดีที่จะเกี่ยวคอของมูฮัมหมัดไว้ได้ ยังไม่ทันที่จะได้หน้าแดง ข้างหน้าก็มีเสียงดัง ซู่ หนึ่งครั้ง รถบรรทุกก็จมน้ำแล้ว

“อันตราย” มูฮัมหมัดตะโกนลั่น พลางกดร่างของดานาลงไปอย่างสุดแรง รถบรรทุกก็ทิ่มลงไปในแนวดิ่ง พอดีที่จะไปเจอกับหินแข็งก้อนหนึ่ง

“โครม” หน้ารถของรถบรรทุกก็ชนเข้ากับหินแข็ง พลิกคว่ำลง มูฮัมหมัดหัวทิ่มลง ชนเข้ากับหลังคาห้องโดยสาร หลังคาก็ยุบไปแล้ว

เลือดสด ๆ จากหัวของมูฮัมหมัด ก็หยดลงมาทีละหยด ๆ น้ำในแม่น้ำที่เย็นเยียบ ก็ทะลักเข้ามาในห้องโดยสาร พร้อมกับกระแสธารที่เชี่ยวกราก รถบรรทุกก็ตามน้ำไหลไปทางท้ายน้ำ

มูฮัมหมัดใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดของร่างกาย ปลดเข็มขัดนิรภัยออก หยิบมีดสั้นเล่มหนึ่งออกมา ตัดเชือกที่มัดมือดานาออก

“เร็วเข้า ว่ายน้ำขึ้นฝั่ง” มูฮัมหมัดพูดกับดานา

การกระทำที่ต่อเนื่องกันนี้ มูฮัมหมัดก็คอยปกป้องและช่วยเหลือดานามาโดยตลอด ไม่ได้ปฏิบัติต่อดานาเหมือนเป็นภรรยาของคนทรยศเลย นี่มันล้วนแต่เป็นสัญชาตญาณของเขาทั้งนั้น

รถบรรทุกก็ยังคงคว่ำอยู่ มูฮัมหมัดใช้แรงผลักดานาออกจากห้องโดยสาร ตัวเองกำลังจะตามออกมา ก็เห็นเพียงแค่คลื่นลูกยักษ์ลูกหนึ่ง ซัดเข้ามาทางรถบรรทุก

น้ำในแม่น้ำที่เย็นเยียบ ก็สาดซัดมาโดนหัวของเขา ความเจ็บปวดที่บาดแผลก็ส่งมาไม่หยุด สติของเขา ก็ค่อย ๆ เลือนรางลง สองมือก็ยังคงทำท่าว่ายน้ำตามกลไกของร่างกาย ร่างกายกลับค่อย ๆ แข็งทื่อขึ้นเรื่อย ๆ

พื้นที่ภูเขาของอัฟกานิสถานหนาวเย็นมาก ตอนที่มูฮัมหมัดลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ก็เห็นรอบ ๆ ล้วนแต่เป็นผนังหินที่โล่งเตียน ข้างบนก็มีเงาของคนคนหนึ่งสะท้อนอยู่

นี่คือถ้ำแห่งหนึ่ง เงาคนนั่น ในตอนนี้กำลังผิงไฟเสื้อผ้าให้ตัวเองอยู่ มูฮัมหมัดค่อย ๆ พยุงร่างกายของตัวเองขึ้นมา บนหัวก็ยังคงมีความเจ็บปวดส่งมาไม่หยุด เขาใช้มือลูบดู ก็ถูกพันแผลไว้เรียบร้อยแล้ว

ในถ้ำกำลังก่อกองไฟอยู่กองหนึ่ง หน้ากองไฟ ดานากำลังตั้งใจผิงเสื้อผ้าของมูฮัมหมัดอยู่ ตอนที่เธอรู้สึกได้ถึงความเคลื่อนไหวข้างหลัง ก็หันขวับกลับมาทันที มองเห็นมูฮัมหมัดที่ลุกขึ้นยืนแล้ว

ทันใดนั้น เสื้อผ้าในมือก็ตกลงพื้น เธอพูดด้วยเสียงที่สั่นเครือ “ท่านตื่นแล้วเหรอ”

“ทำไม” มูฮัมหมัดถาม “ทำไมเธอไม่หนีไป หลังจากที่ข้าสลบไป เธอมีโอกาสหนีไปมากมาย”

“ท่านคือวีรบุรุษของประชาชนชาวอัฟกันของเรา” ดานาพูด “ฉันคือผู้หญิงของซาฮา แต่ว่า ฉันก็คือผู้หญิงของอัฟกันยิ่งกว่า ซาฮาถึงกับไปเข้ากับพวกโซเวียต ฉันดานา ไม่ใช่ภรรยาของซาฮาอีกต่อไป”

ดานาคุกเข่าลงกะทันหัน “ครูฝึกมูฮัมหมัด ฉันขอเข้าร่วมกองโจรต้าน ฉันก็จะไปตีพวกโซเวียตเหมือนกัน ฉันจะฆ่าซาฮาด้วยมือของฉันเอง”

ในดวงตาของดานา แฝงไว้ด้วยความเยือกเย็น แฝงไว้ด้วยความบ้าคลั่ง ตอนที่เธอถูกโซเวียตไล่ล่า ตอนที่กระสุนบินมา ในใจของเธอ ก็แน่วแน่ขึ้นมาในที่สุด

ตอนนั้นถ้าหากจะตาย ก็ตายไปแล้ว ขอเพียงแค่ยังไม่ตาย ตัวเองก็หลุดพ้นจากขอบเขตเดิม ๆ กลายเป็นคนอีกคนหนึ่งแล้ว

ตัวเองก็จะเหมือนกับกองโจรต้านที่กล้าหาญเหล่านี้ ฆ่าพวกโซเวียต

“ไม่” มูฮัมหมัดตอบง่าย ๆ

“ท่านมูฮัมหมัด ได้โปรดเชื่อในความภักดีของฉันด้วย” ดานาพูด เธอรู้ว่า ตัวเองคือภรรยาของคนทรยศ ไม่ใช่ว่าจะได้รับความไว้วางใจได้ง่าย ๆ แต่ว่า ตัวเองก็ตัดสินใจแน่วแน่แล้ว

“ไม่ ข้าไม่ได้สงสัยในความภักดีของเธอ” มูฮัมหมัดพูด “ชาวอัฟกันทุกคนที่มีจิตสำนึกที่ดี จะไม่มีวันไปขายชีวิตให้พวกโซเวียต ข้าเชื่อว่าเธอสนับสนุนกองโจรต้านของพวกเรา แต่ว่า ข้าก็ไม่ได้หวังให้เธอเข้าร่วมกองโจรต้านของพวกเรา ข้าหวังให้เธอกลับไปอยู่ข้าง ๆ ซาฮา”

กลับไปอยู่ข้าง ๆ ซาฮาเหรอ

ดานาสำหรับคนทรยศที่ทรยศต่อเผ่าพันธุ์คนนี้ ก็หมดเยื่อใยในความเป็นสามีภรรยาไปนานแล้ว แม้กระทั่งอยากจะฆ่าซาฮาด้วยซ้ำ จะกลับไปอยู่ข้าง ๆ ซาฮาอีกได้ยังไง

“ซาฮาอยู่ที่หมู่บ้าน ก็ไม่สามารถยืนหยัดอยู่ได้อีกต่อไปแล้ว เขามีความเป็นไปได้มากที่จะไปเข้าร่วมกับกองทัพรัฐบาล” มูฮัมหมัดพูด “พวกเราต้องการสายข่าวคนหนึ่ง คนที่สามารถสืบหาความเคลื่อนไหวของโซเวียตได้”

[จบแล้ว]