บทที่ 40 ของเล่นใหม่ในงานแฟร์

บทที่ 40 ของเล่นใหม่ในงานแฟร์

ในขณะเดียวกัน งานแสดงสินค้าอิเล็กทรอนิกส์ที่ใหญ่ที่สุดในภาคกลาง ก็เปิดฉากขึ้นตามกำหนดที่ศูนย์การประชุมและนิทรรศการนานาชาติอู่ฮั่น

ฮอลล์ขนาดใหญ่เปรียบเสมือนตลาดนัดอิเล็กทรอนิกส์ที่จอแจ แสง สี เสียง และคลื่นมนุษย์ ถักทอเป็นภาพอุกิโยเอะ (ภาพวิถีชีวิต) ที่แสดงถึงพลังอันพลุ่งพล่านแต่ก็ปนเปกันมั่วซั่วของอุตสาหกรรมการผลิตจีน

อากาศอบอวลด้วยกลิ่นพลาสติกใหม่ กลิ่นเหงื่อของผู้คน และคลื่นเสียงผสมปนเปจากลำโพงนับร้อยตัวที่แข่งกันตะเบ็งเสียง ทุกบูธเหมือนสิ่งมีชีวิตที่เรียกร้องความสนใจ พยายามปล่อยพลังงานของตัวเองออกมาอย่างสุดชีวิต

ซิงเฉินเทคโนโลยีเหมาบูธขนาดกลางค่อนไปทางใหญ่ในทำเลทอง

การออกแบบยังคงสไตล์มินิมอลโมเดิร์นของสำนักงานใหญ่ ใช้สีน้ำเงินเข้มและเงินเทาเป็นหลัก โลโก้ไฟ LED ขนาดใหญ่และสโลแกน "Xingchen S2 - ทะลุขอบเขตการมองเห็น สั่นสะเทือนโสตสัมผัส" โดดเด่นสะดุดตา

บนแท่นโชว์ เครื่องจริง Xingchen S2 นับสิบเครื่องวางเรียงราย โดยเฉพาะรุ่น "ทองเศรษฐี" ที่สะท้อนแสงไฟสปอตไลท์แวววาว ดึงดูดสายตาผู้คนราวกับแม่เหล็ก

เจ๊หลี่ ผอ.ฝ่ายขาย นั่งบัญชาการอยู่ที่สำนักงานใหญ่

คนที่นำทัพมาคือ จ้าวเหว่ย รองผอ.ฝ่ายขายผู้มากประสบการณ์ เขาพาทีมเซลล์ตัวเก๋าและเด็กใหม่ไฟแรงกลุ่มหนึ่ง มาเป็นหน่วยทะลวงฟันในงานนี้

ทันทีที่จัดบูธเสร็จ คู่แข่งก็ได้กลิ่นที่คุ้นเคย — ซิงเฉินงัดมุก "พริตตี้มาร์เก็ตติ้ง" ออกมาใช้อีกแล้ว

และก็เป็นไปตามคาด นางแบบมืออาชีพ 4 คนที่สูงยาวเข่าดี แต่งหน้าสวยเฉี่ยว สวมชุดเดรสสั้นสีเงินเทาล้ำยุค ถือ Xingchen S2 ปรากฏตัวที่หน้าสุดของบูธตามนัด กลายเป็นจุดรวมสายตาทันที

"เหอะ มุกเดิมอีกละ"

ผู้จัดการฝ่ายการตลาดของบูธ Tianyu ข้างๆ เบะปาก กระซิบกับเพื่อนร่วมงาน "ปีที่แล้วตอน S1 ก็เล่นมุกนี้ ปีนี้ยังเอาอีก? ไม่มีอะไรใหม่หน่อยเหรอ?"

"อย่าดูถูกไป มันได้ผลจริงๆ นะ"

เพื่อนร่วมงานมองบูธซิงเฉินที่ถูกรุมล้อมด้วยฝูงชนชายหนุ่มและเลนส์กล้องซูมยาวๆ แล้วยักไหล่อย่างจนใจ "ดูความฮอตนั่นสิ... ปีหน้าเราของบจ้างมืออาชีพมาบ้างดีไหม?"

อย่างไรก็ตาม ขณะที่คู่แข่งบางรายคิดว่าซิงเฉินคงทำแค่ซ้ำรอยเดิมและแอบคำนวณต้นทุนเลียนแบบอยู่ในใจ การแสดงของบูธซิงเฉินก็เริ่มขึ้น

นี่คือเวอร์ชันอัปเกรดภายใต้คำสั่งโดยตรงของหลี่เหยียน

เสียงดนตรีที่มีจังหวะจะโคนดังขึ้น ไม่ใช่เพลงตลาดๆ ดาษดื่น แต่เป็นเพลงแดนซ์ที่เรียบเรียงมาอย่างดีและมีพลัง

สาวสวย 6 คนจากวิทยาลัยนาฏศิลป์อู่ฮั่น ในชุดกระโปรงสั้นสไตล์สปอร์ตที่ออกแบบมาให้ดูสดใสแต่ไม่โป๊จนเกินงาม วิ่งขึ้นเวทีเล็กๆ กลางบูธอย่างกระฉับกระเฉง

พวกเธอเต็มเปี่ยมด้วยออร่าแห่งวัยเยาว์ รอยยิ้มสดใส รูปร่างสมส่วน ท่าเต้นพร้อมเพรียง เต็มไปด้วยพลังดึงดูดแบบมืออาชีพ

การเต้นของพวกเธอไม่ใช่แค่การวอร์มอัปเรียกแขก แต่เป็น "Product Interactive Dance" (การเต้นประกอบสินค้า) ที่ออกแบบมาอย่างดี

อุปกรณ์ประกอบการแสดงในมือ คือมือถือ Xingchen S2

ท่าเต้นถูกสอดแทรกด้วยการโชว์จุดเด่นของมือถืออย่าง "จอใหญ่ยักษ์", "ตัวเครื่องบางเฉียบ", "สีสันสดใส" และ "ลำโพงนอก" ไว้อย่างแนบเนียน

เช่น จังหวะหมุนตัวพร้อมกัน สาวๆ ทุกคนจะชูหน้าจอมือถือขนาดใหญ่ขึ้นมาพร้อมกัน

จังหวะดนตรีหนักๆ พวกเธอจะหันลำโพงมือถือไปทางผู้ชม คลื่นเสียงดนตรีที่ทรงพลังจะระเบิดบรรยากาศให้ลุกเป็นไฟทันที

"ว้าว! อันนี้เข้าท่าแฮะ!"

"ดูสิ เต้นกันใหญ่เลย!"

"ลำโพงมือถือรุ่นนี้เอาเรื่องว่ะ เสียงดังขนาดนี้ยังได้ยินชัดแจ๋ว!"

การโชว์นิ่งๆ ของนางแบบมืออาชีพ ผสานกับการแสดงเคลื่อนไหวของนักเต้น สร้างแรงกระแทกทั้งทางสายตาและการได้ยินแบบสามมิติ ดันความนิยมของบูธซิงเฉินพุ่งสู่จุดสูงสุดทันที

ฝูงคนมุงดูแน่นขนัดสามชั้นสี่ชั้น มือถือ กล้องถ่ายรูป หรือแม้แต่กล้อง DV รุ่นแรกๆ ถูกยกขึ้นมาถ่าย แสงแฟลชวูบวาบไม่ขาดสาย

พนักงานที่แจกโบรชัวร์และเด็กใหม่วิ่งวุ่นจนขาขวิด เอกสารกองโตหมดเกลี้ยงในพริบตา

จ้าวเหว่ยดูภาพความสำเร็จตรงหน้า มือหนึ่งกดวิทยุสื่อสารสั่งการ อีกใจก็นับถือวิสัยทัศน์ของบอสหลี่อย่างที่สุด

คำพูดของบอสหลี่ในที่ประชุมก่อนมายังดังก้องในหู: "คนอื่นต้องเลียนแบบเรื่องนางแบบแน่ งั้นเราต้องเกทับ ทำให้มืออาชีพกว่า สนุกกว่า เราต้องทำให้พวกเขารู้ว่า วิธีการตลาดอาจเลียนแบบได้ แต่ความเข้าใจตลาด ความมั่นใจในสินค้า และความเฉียบขาดในการลงมือทำ พวกเขาเลียนแบบไม่ได้"

และก็จริง วันที่สองของงาน พวกขี้ก๊อปก็โผล่มาตามนัด

บูธ Tianyu มีหญิงสาวใส่ชุดรัดรูปสีแดง 4 คนมายืน

ดูเหมือนจ้างมาจากบริษัทรับจัดหาพริตตี้แบบรีบๆ แม้จะหน้าตาพอใช้ได้ แต่ยืนเก้ๆ กังๆ หน้าเวที ท่าทางแข็งทื่อ ทำได้แค่ถือมือถือยืนยิ้มแห้งๆ เทียบกับนางแบบมืออาชีพที่ผ่านการฝึกมาอย่างดีของซิงเฉินแล้ว คนละชั้นกันเลย

พนักงานขาย Tianyu หน้าเจื่อนไปตามๆ กัน

ที่น่าขำยิ่งกว่าคือโซนรวมมือถือซานไจ้

พวกเขาเข้าใจคำว่า "สาวสวย" กับ "เต้น" แต่การปฏิบัติงานเพี้ยนไปไกลลิบ

สาวๆ ที่จ้างมาใส่ชุดโชว์วับๆ แวมๆ ราคาถูก เต้นยึกยักมั่วซั่วประกอบเพลงตลาดแตก ท่าทางเกือบจะอนาจาร พยายามใช้สิ่งเร้าทางประสาทสัมผัสแบบดิบเถื่อนที่สุดเพื่อดึงดูดสายตา

เสียงลำโพงเปิดดังจนแตกพร่า แทบจะเป็นมลพิษทางเสียง จนผู้ซื้อระดับมืออาชีพที่เดินผ่านมาต้องขมวดคิ้วเดินหนี

ชายวัยกลางคนผิวเข้มสะพายเป้ ยืนขมวดคิ้วมองบูธซานไจ้อยู่สิบกว่าวินาที แล้วส่ายหน้าเดินหนี

เขาเดินไปบูธ Tianyu ดูมือถือ คุยกับเซลล์นิดหน่อย ดูเหมือนยังไม่ค่อยพอใจ

สุดท้าย เขาเบียดเข้าไปในวงล้อมหน้าบูธซิงเฉิน เขย่งเท้าดูนางแบบและการแสดงอยู่พักใหญ่ แล้วพยายามเบียดไปหน้าเคาน์เตอร์ หยิบเครื่องตัวอย่างขึ้นมาเล่นอย่างละเอียด

เขาลูบคลำหน้าจอใหญ่ กดปุ่มลองฟังก์ชัน แล้วเดินเลี่ยงไปข้างบูธเพื่อฟังเสียงลำโพงในมุมที่เสียงรบกวนน้อยลง

สีหน้าแสดงความครุ่นคิดและเปรียบเทียบ

จากนั้น เขาเดินไปหาเสี่ยวหวัง เซลล์น้องใหม่ของซิงเฉินที่กำลังอธิบายให้ลูกค้าฟังอยู่

"พ่อหนุ่ม รุ่น S2 นี่ ราคารับมาเท่าไหร่?" เขาถามตรงๆ สำเนียงเหน่อแบบหูเป่ยชัดเจน

เสี่ยวหวังแม้จะเป็นเด็กใหม่แต่เทรนมาดี ตอบทันที "สวัสดีครับเถ้าแก่ ราคาขายส่งขึ้นอยู่กับจำนวนสั่งซื้อครับ เถ้าแก่ต้องการประมาณกี่เครื่องครับ? จะเอาไปลงพื้นที่ไหนครับ?"

"ขอถามราคาก่อน ฉันทำตลาดระดับอำเภอข้างล่าง มีหน้าร้านอยู่ไม่กี่ร้าน" ชายคนนั้นระมัดระวังตัว

"ได้ครับ นี่ครับใบราคานโยบาย ลองดูนะครับ"

เสี่ยวหวังยื่นเอกสารให้ "ตอนนี้ของ S2 ค่อนข้างตึงมือครับ เพราะกระแสโฆษณาดีมาก ดีมานด์ข้างล่างแรงจริงๆ เถ้าแก่ดูสิครับ นี่คือตารางโฆษณาของช่องท้องถิ่นในมณฑลเราช่วงนี้..."