บทที่ 2 ห้ามสงสัยในการตัดสินใจของผม!

บทที่ 2 ห้ามสงสัยในการตัดสินใจของผม!

ชั้นสอง โรงงานอิเล็กทรอนิกส์ซิงเฉิน สำนักงานแบบเปิดโล่ง

ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นคอมพิวเตอร์เก่า กลิ่นใบชา และกลิ่นจางๆ ของพลาสติก

หลี่ไอ้กั๋วหัวหน้าฝ่ายผลิต เจ๊หลี่ฝ่ายจัดซื้อ น้าจางฝ่ายบัญชี และคนอื่นๆ นั่งล้อมวงรอบโต๊ะน้ำชาไม้เก่าๆ บนใบหน้าของแต่ละคนเต็มไปด้วยความกังวลและสงสัย

"ทำมือถือ!"

หลี่เหยียนกวาดตามองทุกคนที่นั่งอยู่

หลี่ไอ้กั๋ว หัวหน้าฝ่ายผลิต อาสามแท้ๆ ของเขา

เจ๊หลี่ ฝ่ายจัดซื้อควบดูแลคลังสินค้า ญาติห่างๆ ของพ่อ เขาควรจะเรียกว่าน้าด้วยซ้ำ

น้าจาง ฝ่ายบัญชีควบธุรการ ก็เป็นญาติในตระกูลเช่นกัน

นี่คือโรงงานอิเล็กทรอนิกส์ขนาดเล็กทางตอนใต้แบบดั้งเดิม และเป็นธุรกิจครอบครัว

หลายคนอาจบอกว่าธุรกิจครอบครัวมีข้อเสียมากมาย ซึ่งก็จริง

แต่จะมองข้ามข้อดีของธุรกิจแบบนี้ไปไม่ได้เช่นกัน

นั่นคืออำนาจที่รวมศูนย์อย่างเบ็ดเสร็จ และความไว้วางใจที่มีมาแต่กำเนิด

ส่วนข้อเสียอื่นๆ หลี่เหยียนคิดว่า ในเวลานี้ ยังไม่ใช่เรื่องที่ต้องเก็บมาใส่ใจ

ผู้ที่นั่งอยู่ด้วยยังมีช่างเทคนิคอีก 2 คน

ความจริงแล้วก็คือช่างฝีมือวุฒิ ปวช. ที่พอจะอ่านวงจรไฟฟ้าออก รับผิดชอบซ่อมบำรุงเครื่องจักร ปรับตั้งค่าเครื่องฉีดพลาสติก และแก้ปัญหางานเสียเบื้องต้น

นี่คือกำลังหลักทั้งหมดของโรงงานแล้ว

หลี่ไอ้กั๋วในฐานะหัวหน้าฝ่ายผลิต อ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่หลี่เหยียนยังไม่เปิดโอกาสให้ใครได้โต้แย้ง เขาพูดต่อทันที

ร่างเดิมเป็นถึงผู้จัดการผลิตภัณฑ์ระดับสูง นิสัยในการทำงานก็คือคำไหนคำนั้นในทีม

ผมมีการตัดสินใจของผม ในเมื่อผมเป็นหัวหน้า สิ่งที่ผมพูด พวกคุณแค่มีหน้าที่ทำตามก็พอ

ถ้าผิดพลาด หรือมีปัญหา ผมจะเป็นคนรับผิดชอบเอง

ไม่ต้องโต้แย้ง ไม่ต้องบ่น ทำทันที!

นี่คือนิสัยของหลี่เหยียน

ส่วนทำไมคนในทีมถึงยังทนเขาได้ แถมยังรู้สึกว่าเขาเป็นหัวหน้าที่ดีมากๆ เหตุผลนั้นเดาได้ไม่ยาก

การแบ่งโบนัสโครงการนั้นยุติธรรมมาก

การประเมินผลงานก็ให้แบบไม่มีที่ติ

"เสี่ยวโจว เอามือถือของคุณออกมาหน่อย"

โจวเหว่ย หรือเสี่ยวโจว ช่างเทคนิคของโรงงานอิเล็กทรอนิกส์ซิงเฉิน อายุอานามไม่ได้มากนัก แก่กว่าหลี่เหยียนแค่สองปี พอได้ยินผู้จัดการสั่ง เขาก็รีบล้วงมือถือออกจากกระเป๋าส่งให้ทันที

หลี่เหยียนลุกขึ้นยืน ในมือถือโทรศัพท์ยี่ห้อ Tianyu รุ่น A615 ที่ดูเทอะทะแต่หน้าจอใหญ่ไม่เบา

เขาวาง Tianyu A615 ลงบนโต๊ะน้ำชาดัง "ปึก" เสียงไม่ดังนัก แต่กลับดึงดูดสายตาของทุกคนให้จดจ้องมาที่จุดเดียว

"ผมรู้ว่าทุกคนไม่มีความมั่นใจ คิดว่าผมยังเด็กและกำลังทำเรื่องไร้สาระ ตอนนี้ผลประกอบการโรงงานไม่ดี เราจำเป็นต้องเปลี่ยนแปลง จะเปลี่ยนยังไง? ทางรอดมันอยู่นี่แล้ว"

หลี่เหยียนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความมั่นใจชนิดที่ห้ามใครคัดค้าน

เขาหยิบ Tianyu A615 เครื่องนั้นขึ้นมา

"นี่คือมือถือที่ขายดีมากรุ่นหนึ่งในท้องตลาด Tianyu A615 ราคาขายปลีกน่าจะประมาณ 800 กว่าหยวน ใช่ไหมเสี่ยวโจว?"

เขาหยุดเล็กน้อย กวาดตามองไปที่เสี่ยวโจว

เสี่ยวโจวรีบพยักหน้าตอบ "ใช่ครับ ตอนผมซื้อมาตั้ง 859 หยวนแน่ะ"

หลี่เหยียนพูดต่อ

"พวกคุณลองเดาสิว่าต้นทุนมันเท่าไหร่?"

อาสามขมวดคิ้ว คิดในมุมมองของการผลิตตามความเคยชิน "ค่ากรอบ ค่าจอ ค่าแบต... รวมๆ แล้ว อย่างน้อยก็ต้องมีสามสี่ร้อยล่ะมั้ง?"

หลี่เหยียนยิ้มมุมปาก เขาหยิบไขควงที่เตรียมไว้ออกมา แล้วลงมือถอดฝาหลัง แบตเตอรี่ ต่อหน้าต่อตาทุกคน ด้วยท่าทางชำนาญ เพียงไม่กี่อึดใจ เขาก็แงะจนเห็นแผงวงจรหลัก (Mainboard) เปลือยเปล่าอยู่ตรงหน้า

เสี่ยวโจว: ...

"อาสาม อาพูดถูก แต่ก็ไม่ถูก"

"แล้วก็เสี่ยวโจว เดี๋ยวไปเบิกเงินหนึ่งพันหยวน ไปซื้อเครื่องใหม่นะ"

"ผู้จัดการ... ไม่ต้องครับ ไม่ต้อง!"

หลี่เหยียนโบกมือ แล้วพูดเข้าเรื่องต่อ

เขาใช้นิ้วชี้ไปที่แผงวงจรสีเขียว "ทุกอย่าง อยู่บนนี้ หัวใจหลักคือชิปตัวนี้ โซลูชันของ MediaTek หรือ MTK จากไต้หวัน มันรวบรวมฟังก์ชันหลักของมือถือไว้หมดแล้ว ในตลาดเขาเรียกมันว่า 'บอร์ดกลาง' (Gongban) "

"นี่หมายความว่าอะไร?" หลี่เหยียนกวาดตามองทุกคน "หมายความว่ากำแพงเทคโนโลยีในการสร้างมือถือ มันถูกทลายลงไปหมดแล้ว! เราไม่ต้องวิจัยโปรโตคอลการสื่อสารเอง ไม่ต้องเขียนโค้ดระบบ สิ่งที่เราต้องทำ คือการประกอบ!"

เขาดันแผงวงจรไปข้างหน้า ให้ทุกคนเห็นชัดๆ

"ไอ้บอร์ดตัวนี้ ที่หัวเฉียงเป่ยมีเอเย่นต์ขายเกลื่อน แผ่นละไม่ถึง 200 หยวน!" หลี่เหยียนทิ้งระเบิดตัวเลขลูกแรก

เจ๊หลี่สูดลมหายใจเฮือก นางดูแลจัดซื้อ ย่อมไวต่อเรื่องราคาเป็นที่สุด

"บวกกับหน้าจอนี้" หลี่เหยียนชี้ไปที่จอที่ถอดออกมา "40 หยวน แบตเตอรี่ 20 หยวน กล้อง 30 หยวน ลำโพง หูฟัง แป้นพิมพ์ กรอบเครื่อง จิปาถะพวกนี้รวมกัน ไม่เกิน 100 หยวน!"

เขาหยิบเครื่องคิดเลขขึ้นมา กดรัวเร็ว

"บอร์ด 200 อะไหล่อื่นๆ ไม่ถึง 100 ต้นทุนรวมอาจจะไม่ถึง 300 หยวน! แต่เขาขายกัน 800 กว่า! ส่วนต่างกำไรตรงนี้ เกิน 100%!"

น้าจางขยับแว่นตา แย้งขึ้นมาตามสัญชาตญาณ "เสี่ยวเหยียน คิดบัญชีแบบนี้ไม่ได้นะ ยังมีค่าแรง ค่าน้ำค่าไฟ ค่าความเสียหาย..."

"น้าจางถามได้ตรงจุดมากครับ!" หลี่เหยียนพูดแทรก น้ำเสียงเร่งเร็วขึ้น

"ต่อให้รวมค่าแรง ค่าน้ำไฟ ภาษี ต้นทุนต่อเครื่องผมตีให้สูงๆ เลย เต็มที่ 350 หยวน! แล้วถ้าเราสั่งซื้อจำนวนมาก ราคาก็จะกดลงได้อีกต่ำกว่า 300! เราส่งขายร้านค้าส่ง ไม่ต้องขาย 800 หรอก ขายแค่ 500 หยวนพอ! เครื่องหนึ่ง เราก็กำไรเน้นๆ 150 หยวนแล้ว!"

เขามองเหล่าผู้อาวุโสทั้งสามด้วยสายตาประเมิน "ตอนนี้เราทำกรอบโทรศัพท์บ้าน เครื่องหนึ่งกำไรเท่าไหร่? หนึ่งหยวน? หรือสองหยวน? เราต้องทำกี่เครื่อง ถึงจะได้เงิน 150 หยวนนี้?"

ออเดอร์ปัจจุบันของโรงงานคือออเดอร์จาก "จินเซิงอิเล็กทรอนิกส์" ต่อให้ทำเสร็จ กำไรสุทธิก็ไม่ถึง 7% แถมรอบการจ่ายเงินงวดสุดท้ายก็ยาวนาน เรื่องนี้ทุกคนรู้ดีแก่ใจ

ในห้องทำงานเงียบกริบ ได้ยินเพียงเสียงเครื่องฉีดพลาสติกดังแว่วมาจากหน้าต่าง

ตัวเลขเปรียบเทียบนี้มันน่าตื่นตะลึงเกินไป

อาสามในฐานะหัวหน้าฝ่ายผลิต จ้องมองมือถือที่ถูกแยกส่วนเป็นชิ้นๆ คิ้วขมวดแน่น ในใจเริ่มมีการตัดสินใจแล้ว เพียงแต่ยังปรับอารมณ์ตามไม่ทัน

หลี่เหยียนไม่มีเวลามานั่งเกลี้ยกล่อมให้ทุกคนคิดเหมือนกัน

เขาพูดต่อ

"ข้อหนึ่ง กรอบเครื่อง! นี่คืองานถนัดของเรา! แผนกฉีดพลาสติกมีพร้อม! กรอบของ Tianyu รุ่นนี้โคตรเชย เราทำได้สวยกว่า บางกว่า สีสันจี๊ดจ๊าดกว่า! ต้นทุนส่วนนี้เราคุมได้ต่ำกว่าพวกเขาอีก!"

"ข้อสอง การประกอบ! เอาหน้าจอ แบตเตอรี่ กล้อง ที่ซื้อมา ต่อเข้ากับบอร์ดที่ซื้อมา แล้วยัดใส่กรอบใหม่ที่เราทำเอง มันต่างจากที่เราประกอบแผงวงจรโทรศัพท์บ้านตรงไหน? ไม่ต่าง! แค่ของมันเล็กลง ต้องประณีตขึ้นหน่อย!"

"ข้อสาม การทดสอบ! เปิดเครื่องดูว่าจอติดไหม โทรออกดูว่าคุยได้ไหม กดแป้นดูว่าติดไหม ยากตรงไหน? ไม่ยาก!"

หลี่เหยียนโน้มตัวไปข้างหน้า สองมือยันโต๊ะน้ำชา สายตาลุกโชนจ้องมองผู้บริหารทั้งสามที่กำลังมึนงงกับตรรกะและตัวเลขที่เขาซัดใส่

"แผนการง่ายมาก! ซื้อบอร์ดหลัก ทำกรอบเองที่ถนัด ใช้คนที่มีอยู่ประกอบและเทสต์"

"ความเสี่ยงเดียวของเรา คือต้องสำรองเงินไปซื้อบอร์ดและอะไหล่ล็อตแรก แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา!"

หลี่เหยียนยืดตัวขึ้น นิ่งคิดครู่หนึ่งแล้วสั่งการ

"จดไว้นะครับ ผมจะมอบหมายงานดังนี้..."

"เจ๊หลี่ เจ๊เส้นสายเยอะ ไปหัวเฉียงเป่ย คุยกับตัวแทนจำหน่าย MTK"

"อาสาม อาฝีมือดี พาช่างเทคนิคไปศึกษาวิธีประกอบไอ้กองชิ้นส่วนพวกนี้ให้เร็วและดีที่สุด วางมาตรฐานขึ้นมา"

"น้าจาง น้าเคลียร์บัญชีให้ชัด เราจะใช้เงินกับเรื่องที่จำเป็นที่สุด"

สุดท้ายเขาหยิบ Tianyu A615 ที่ถูกแยกชิ้นส่วนขึ้นมา เหมือนชูธงรบ

"ไอ้นี่ ไม่มีอะไรลึกลับซับซ้อน มันคือโอกาสเดียวที่โรงงานเราจะพ้นวิกฤตและรวยได้ งานนี้ไม่ใช่ไฮเทค แต่เป็นความคุ้มค่า และความเร็ว!"

หลี่เหยียนพูดจบ ห้องทำงานตกอยู่ในความเงียบชั่วขณะ

อาสามมองชิ้นส่วนเหล่านั้น สายตาไม่ใช่ความสงสัยอีกต่อไป แต่เริ่มคำนวณการจัดวางไลน์ผลิตแล้ว

เจ๊หลี่คำนวณต้นทุนการซื้อและช่องทางในใจอย่างรวดเร็ว

เสียงดีดลูกคิดในใจของน้าจางดังระรัว

ภายใต้วิกฤต แผนการที่ชัดเจน มีกำไร และดูเหมือนจะทำได้จริง คือสิ่งที่โน้มน้าวใจได้ดีที่สุด

"สุดท้าย! ผมขอพูดอีกสองสามคำ..."

หลี่เหยียนเคาะโต๊ะ ใบหน้าปราศจากความอ่อนโยนและเป็นกันเองเหมือนเมื่อครู่ แต่กลับกลายเป็นใบหน้าที่ดูเย็นชาเล็กน้อย

"ทุกอย่างต่อจากนี้ ผมสั่ง! พวกคุณทำ! ทำล็อตนี้จบสวยๆ ผมแจกโบนัสทุกคน เริ่มต้นที่ครึ่งเดือนของเงินเดือน!"

"แต่ขอพูดดักคอไว้ก่อน ต่อจากนี้ ห้ามสงสัยในหารตัดสินใจของผม! ไม่อย่างนั้น..."