ตอนที่ 645 - 646: ยังไม่มีวี่แววว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นเลย, มีอะไรอีกไหม?

ตอนที่ 645 ยังไม่มีวี่แววว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นเลย

กู้หนิงถามที่อยู่ซ่งหมานหนี่และเซี่ยอี้ฉู่ จากนั้นเลิ่งเชาถิงก็ขับรถไปส่งพวกเธอก่อนกลับบ้านของเขา

กู้หนิงกลับไปแล้ว เจียงรุ่ยฉินก็ดูเสียใจมาก ถังชิงหยางก็ไม่รู้จะปลอบเพื่อนอย่างไร เขาเองก็ไม่สามารถทำอะไรได้เหมือนกัน

“กลับกันเถอะ เธอกลับไปตั้งนานแล้ว” ถังชิงหยางชกแขนเพื่อนเบาๆ

เจียงรุ่ยฉินถอนหายใจและหมุนตัวกลับมา “ไปดื่มกันเถอะ!” ตอนนี้เขาอารมณ์ไม่ดี อยากจะดื่มเบียร์ย้อมใจสักหน่อย

“ไปกัน!” ในเมื่อเพื่อนรักอยากดื่ม ถังชินหยางย่อมไม่ปฏิเสธ

เกาเหวินซินและไอ่ซินหยูพร้อมกับเพื่อนของไอ่ซินหยูกำลังจะไปที่คลับ KTV แต่เกาหวินซินใจลอยตลอดเวลาเพราะเธอคิดถึงซินเป่ย

ไอ่ซินหยูสังเกตเห็นอาการผิดปกตินี้ระหว่างมื้ออาหาร แต่ไม่ได้ถามออกไปเพราะมีคนอื่นอยู่ด้วย พอออกมาข้างนอกไอ่ซินหยูก็ถามเกาเหวินซินว่า “เหวินซิน เธอไม่เป็นไรนะ?”

“อื้ม”

“จริงนะ? ฉันไม่ได้โง่นะ เธอใจลอยไปถึงดาวอังคารแล้ว” ไอ่ซินหยูกลอกตา

“ก็ได้” เกาเหวินซินรู้ว่าตัวเองไม่อาจปกปิดต่อไปได้ “วันนี้ฉันมีเรื่องกับผู้หญิงคนหนึ่ง ยัยนั่นขว้างที่เขี่ยบุหรี่ใส่ฉันและเพื่อนผู้ชายของฉันคนหนึ่งก็เอาตัวเองมาปกป้องฉันไว้ เขาก็เลยโดยที่เขี่ยบุหรี่ฟาดที่หัว และตอนนี้เขายังอยู่ที่โรงพยาบาล”

“ฉันคิดว่าฉันควรดูแลเขาเพราะเขาได้รับบาดเจ็บเพราะฉัน แต่ว่าวันนี้เป็นวันเกิดเธอ เขาเลยบอกฉันให้มาร่วมวันเกิดเธอ”

“อะไรนะ? ทำไมเธอถึงบอกฉันล่ะ? ถ้าฉันรู้ก่อนหน้านี้คงไม่บังคับให้เธอมาที่นี่” ไอ่ซินหยูตกใจและรู้สึกผิด “กลับไปหาเขาเลยนะ! ฉันอยู่ร่วมฉลองกับเพื่อนๆคนอื่นได้ ไม่เป็นไรน่า”

“แต่วันนี้เป็นวันเกิดเธอ ฉัน...” ความจริงแล้วเกาเหวินซินก็อยากกลับไปหาซินเป่ยที่โรงพยาบาล แต่เธอคิดว่ามันไม่ยุติธรรมต่อเพื่อนของเธอ เธอบินมาที่เมืองหลวงเพื่อร่วมงานเลี้ยงฉลองวันเกิดเพื่อน แต่จะให้เธอทิ้งเพื่อนไปหาผู้ชายก็กระไรอยู่

“ไม่เป็นไรหรอก พวกเราเป็นเพื่อนกันมานานหลายปี ฉลองวันเกิดด้วยกันก็หลายครั้ง ฉันไม่ว่าอะไรเธอหรอก” ไอ่ซินหยูเป็นคนดี เธอเข้าใจว่ามันเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

“ถ้างั้นฉันไปที่โรงพยาบาลก่อนนะ ซินหยู ฉันขอโทษจริงๆ” เกาเหวินซินลังเลอยู่นิดหนึ่ง แต่ก็ตัดสินใจกลับไปหาซินเป่ย

“ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ไปเถอะ อย่าลืมซื้ออะไรไปให้เขากินด้วยล่ะ” ไอ่ซินหยูดันหลังเกาเหวินซินให้กลับไป

หลังจากนั้นเกาเหวินซินก็หาข้ออ้างกลับก่อน เธออยากจะโทรหาซินเป่ยว่าเขาชอบทานอะไร แต่นึกขึ้นได้ว่าพวกเขายังไม่ได้แลกเบอร์โทรกัน เกาเหวินซินจึงได้แต่ซื้อผลไม้ไปฝากเขา

เมื่อเธอกลับมาที่โรงพยาบาล ซู่จินเฉินก็อยู่ในห้องผู้ป่วย ซินเป่ยรู้สึกเบื่อตอนที่เกาเหวินซินออกไปร่วมงานเลี้ยงวันเกิด เขาจึงโทรหาซู่จินเฉินให้มาอยู่เป็นเพื่อน

ซู่จินเฉินไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับซินเป่ยจนกระทั่งตอนที่ซินเป่ยโทรมา เขาตกใจและรีบมาเยี่ยมซินเป่ยที่โรงพยาบาลทันที เมื่อเห็นซินเป่ย ปฏิกิริยาแรกของเขาเหมือนกับเลิ่งเชาถิง “ไปทำอีท่าไหนถึงได้โดนที่เขี่ยบุหรี่ฟาดเอา?”

“ตัวมันไปเอง!” ซินเป่ยตอบ ตอนนั้ชนเขากะว่าจะผลักเกาเหวินซินออกไป แต่ไหงกลับเอาตัวเองไปบังเธอแบบนั้น เขาก็จำไม่ได้เหมือนกัน

“นายชอบเธอ?”

“ใช่”

“ดูเหมือนว่าสมาชิกในทีมเราจะมีแฟนอีกคนแล้ว มีแต่ฉันสินะที่ยังโสด” ซู่จินเฉินรู้สึกเศร้าขึ้นมา เลิ่งเชาถิง ซีหมิง แล้วตอนนี้ก็ซินเป่ย พวกเขาต่างเจอผู้หญิงที่ชอบแล้ว เหลือแต่เขานี่แหละ

“ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น!” ซินเป่ยยิ้มแห้งๆ ถึงแม้เขาจะชอบเกาเหวินซิน มันก็ไม่ง่ายที่พวกเขาจะเป็นแฟนกัน พวกเขายังต้องการเวลาดูใจกันไปก่อน

ความรักครั้งแรกของซู่จินเฉินเกิดขึ้นตอนมหาวิทยาลัย และหลังจากเลิกกับแฟน เขาก็เป็นโสดนับจากนั้น ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถให้คำแนะนำใดๆ สำหรับเพื่อนพี่น้องที่สนิทของเขาได้ ได้แต่หวังว่าซินเป่ยจะมีความสุข

ประมาณสองทุ่ม เกาเหวินซินก็มาถึงโรงพยาบาล

ซินเป่ยคิดว่าเธอจะกลับมาหลังสี่ทุ่ม ดังนั้นเขาจึงแปลกใจที่เห็นเธอตอนสองทุ่ม

“สวัสดีค่ะ คุณซู่” เกาเหวินซินทักมายซู่จินเฉิน

“สวัสดีครับ ผมมาเยี่ยมซินเป่ยน่ะครับ ในเมื่อคุณกลับมาแล้ว ผมว่าผมกลับก่อนดีกว่า” ซู่จินเฉินเอ่ย

“อ้อ ค่ะ กลับดีๆนะคะ” เกาเหวินซินไม่คิดว่าเธอมาแล้ว ซู่จินเฉินจะกลับเลย

ก่อนกลับ เขาหันไปมองซินเป่ย และยิ้มกรุ้มกริ่ม

“ทำไมคุณกลับมาเร็วจัง?” ซินเป่ยถามหลังจากที่ซู่จินเฉินกลับไปแล้ว ไม่ใช่เขาไม่อยากให้เธอกลับมาไวๆ แต่วันนี้เป็นวันเกิดเพื่อนของเธอ เธอควรอยู่ฉลองกับเพื่อน หรือว่าเป็นเพราะเขา? ซินเป่ยคิด ในใจก็รู้สึกดีขึ้นมา

“กินข้าวเสร็จ ฉันก็กลับมาเลยค่ะ พวกเราจะไปดื่มกันต่อ แต่วันนี้ฉันไม่มีอารมณ์ดื่มก็เลยได้ไปกับเพื่อนๆน่ะค่ะ อ้อ ฉันอยากจะซื้อข้าวมาให้คุณ แต่ไม่มีเบอร์โทรของคุณ เลยไม่รู้จะซื้ออะไรดี”

ซินเป่ยก็นึกขึ้นได้ว่าพวกเขายังไม่มีเบอร์โทรของกันและกัน

“ถ้าคุณไม่ว่าอะไร พวกเราแลกเบอร์กันไหม?” ซินเป่ยถาม

“ได้สิ” จากนั้นพวกเขาก็แลกเบอร์กัน

เมื่อกู้หนิงและเลิ่งเชาถิงกลับมาถึงบ้านของพวกเขา เลิ่งเชาถิงก็กดตัวกู้หนิงลงที่เตียง ขณะที่กำลังจะเริ่มกิจกรรมบนเตียง โทรศัพท์ของกู้หนิงก็ดังขัดจังหวะก่อน

ตอนที่ 646 มีอะไรอีกไหม?

นี่เป็นครั้งที่สองที่เลิ่งเชาถิงถูกขัดจังหวะ และเขาก็อารมณ์เสียเอามากๆ

“ฮ่า ฮ่า” กู้หนิงหัวเราะเมื่อเห็นเขาทำหน้าเศร้า แต่เธอก็ยังคงรับสายอยู่ดี

คนที่โทรมาคือหนิงชางไค่ เขาโทรมารายงานยอดขายของวันนี้ให้กู้หนิงทราบ แม้ว่าช่วงบ่ายจะทำเงินได้น้อยกว่าช่วงเช้า แต่รวมๆแล้วถือว่ายังทำเงินได้มาก

วันนี้คนรู้จักของกู้หนิงต่างมาอุดหนุนซื้อผลิตภัณฑ์ของเธอในช่วงเช้า และพวกเขาก็ใจดี ช่วยกันซื้อเยอะแยะมากมาย ส่วนลูกค้าคนอื่นๆก็ซื้อคนละชุดสองชุดเพื่อเอามาลองใช้ก่อนว่าได้ผลดีหรือไม่ หากได้ผลดี พวกเขาย่อมกลับมาซื้อซ้ำแน่นอน

ร้านขายยาทำเงินได้หลายแสนหยวนในวันนี้ ค่อนข้างไปได้ดีทั้งๆที่ไม่ได้โฆษณา

โดยปกติแล้วร้านสกินแคร์ส่วนใหญ่สามารถทำเงินได้มากสุดอยู่ที่หลายหมื่นหยวนในวันเปิดร้านวันแรก แต่โกวจื่อของกู้หนิงสามารถทำเงินได้มากกว่าสามแสนหยวนในวันเดียว และร้านขายยาทั่วไปสามารถทำเงินได้ประมาณหมื่นหยวน แต่โคเลนสามารถทำเงินได้มากกว่าสี่หมื่นหยวน

นอกจากนี้ทั้งร้านขายยาโคเลนและร้านโกวจื่อเป็นร้านค้าที่ขายสินค้าเฉพาะของพวกเขา และกู้หนิงสามารถสร้างรายได้จากการขายส่งได้มากขึ้นในอนาคต เธอยังวางแผนจะเปิดร้านค้าปลีกเพิ่มเติมของโคเลนและโกวจื่อ และหนิงชางไค่จะเป็นคนรับผิดชอบในส่วนนี้

หนิงชางไค่บอกกู้หนิงว่าสินค้าที่จะส่งไปยังเมือง F ได้รับการบรรจุเรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้เช้าจะส่งของให้ และเขาถามเธอว่ายังต้องการจะตรวจดูสินค้าก่อนไหม

กู้หนิงคิดว่าไม่จำเป็น เพราะเธอเชื่อมั่นในตัวเขาว่าสามารถจัดการได้เป็นอย่างดี

หลังจากวางสาย เลิ่งเชาถิงก็กอดกู้หนิงจากด้านหลังและพลิกเธอนอนลงเตียง ขณะที่เขาเริ่มระดมจูบเธอ กู้หนิงก็ส่งเสียงร้องว่า “เดี๋ยวก่อนค่ะ”

นี่เป็นครั้งที่สามที่เลิ่งเชาถิงถูกขัดจังหวะ และเขาก็เกือบทนไม่ไหวแล้ว ทว่าเขาห่วงความรู้สึกของกู้หนิงมากกว่า “เป็นอะไรไป?”

“ฉันลืมจองตั๋วเครื่องบินค่ะ พรุ่งนี้ฉันต้องบินกลับไปเมือง B แล้ว งานเปิดร้านสาขาที่เมือง B ของหยกบิวตี้จะจัดขึ้นวันมะรืนนี้แล้ว”

แม้ว่าโจงเจิ้งหงจะสามารถรับมือและจัดการได้ เธอก็ต้องกลับไปเพราะว่าเธอคือเจ้าของ

“ผมจะไปกับคุณด้วย” เขาผละออกมาจากตัวกู้หนิงและยื่นมือไปหยิบมือถือเพื่อจองตั๋วเครื่องบินสำหรับพวกเขาสองคน

“เดี๋ยวก่อนค่ะ ฉันต้องถามพี่เหวินซินว่าเธอจะกลับไปพร้อมกับพวกเราพรุ่งนี้ไหม” กู้หนิงเอ่ย จากนั้นก็โทรหาเกาเหวินซิน

ร้านของกู้หนิงกำลังจะเปิดและเกาเหวินซินย่อมไปร่วมแสดงความยินดีด้วยอยู่แล้ว แน่นอนว่าซินเป่ยก็เช่นกัน ดังนั้นเลิ่งเชาถิงจึงจองตั๋วเครื่องบินสำหรับสี่คน

เที่ยวบินคือพรุ่งนี้ตอนบ่ายโมงห้าสิบ พวกเขาจะทานอาหารเที่ยงก่อนแล้วค่อยไปสนามบิน

หลังจากจองตั๋วเครื่องบินเสร็จเรียบร้อย ครั้งนี้เขาไม่ยอมให้เธอมีข้ออ้างอะไรอีก กู้หนิงคิดว่าเธอควรโทรหาเกาอี้และเฉียวหยาเพื่อถามว่าทุกอย่างเป็นอย่างไรบ้าง

“อะไรอีก?” เลิ่งเชาถิงมองกู้หนิงด้วยสายตาเหนื่อยใจ

กู้หนิงรู้สึกขำ “ไม่มีอะไร ต่อเลยค่ะ”

กู้หนิงพูดจบ เลิ่งเชาถิงก็ประกบปากกู้หนิงไม่ให้เธอพูดอะไรอีก และเริ่มถอดเสื้อผ้าเธอทีละชิ้น

ในขณะเดียวกัน เกาเหวินซินก็กำลังพูดคุยกับซินเป่ยในโรงพยาบาล

ทั้งคู่ไม่ได้พูดถึงความรู้สึกที่มีต่อกัน แต่พูดคุยกันด้วยเรื่องสัพเพเหระ ทั่วๆไป

ห้าทุ่ม เกาเหวินซินต้องกลับโรงแรม เพราะมันดูไม่เหมาะสมหากเธอนอนที่โรงพยาบาล

ความจริงแล้วซินเป่ยนั้นสบายมากหลังจากใช้ยาที่กู้หนิงให้มาทาแผล แต่หมอบอกให้เขาอยู่โรงพยาบาลหนึ่งวันเผื่อบาดแผลของเขาจะแย่ลง พรุ่งนี้เช้าเขาจะทำซีทีสแกนอีกครั้ง และเขาสามารถออกจากโรงพยาบาลได้หากไม่มีอะไรผิดปกติกับบาดแผลและสมองของเขา

“กลับคนเดียวปลอดภัยรึเปล่า?” ซินเป่ยถามเธอด้วยความเป็นห่วง

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันให้โรงแรมเตรียมรถมารับฉันแล้วค่ะ”

ได้ยินเช่นนั้นซินเป่ยก็นึกได้ว่าโรงแรมฮวงเติ้งเป็นส่วนหนึ่งของธุรกิจของตระกูลเธอ

ซินเป่ยไม่รู้สึกกดดันเมื่อต้องเผชิญกับครอบครัวของเกาเหวินซินและตระกูลของเธอ เพราะเขาก็เป็นนายทหารที่น่านับถือในกองทัพเช่นกัน นอกจากยศสูงแล้ว เขายังมีทรัพย์สมบัติมากมาย แม้ว่าจะเทียบไม่ได้กับตระกูลถาง แต่เขาก็ไม่ได้น้อยหน้าไปกว่าตระกูลเกา ดังนั้นพวกเขาจึงสามารถเป็นคู่ที่เหมาะสมกันได้

ผลตอบแทนจากภารกิจของพวกเขานั้นสูงมาก พวกเขาอาจไม่ได้เงินตอบแทนมากนักหากจับฆาตกรทั่วไปได้ แต่พวกเขาจะได้รับรางวัลและเงินมากมายหากทำลายแก๊งค้ายาผิดกฎหมายหรือจับคนที่ขโมยวัตถุโบราณทางวัฒนธรรมและผู้ค้าอาวุธ

คนที่ทำผิดกฎหมายเหล่านั้นมีเงินมากมายในการทำธุรกิจที่ผิดกฎหมาย ตราบใดที่พวกเขาถูกจับได้ รัฐบาลจะยึดทรัพย์สินของพวกเขามากกว่าครึ่งหนึ่ง และอีกครึ่งหนึ่งจะถูกแบ่งให้เรดเฟลม

ดังนั้นสมาชิกของทีมเรดเฟลมแต่ละคนจึงมีเงินมากมาย

เกาเหวินซินอาบน้ำหลังจากกลับไปที่โรงแรม เธอนอนไม่หลับ ในหัววนเวียนคิดถึงเหตุการณ์วันนี้ที่เกิดขึ้นกับซินเป่ย

เธอมั่นใจว่าเธอชอบเขา แต่ยังไม่ลึกซึ้ง เธอไม่แน่ใจว่าเธออยากได้เขาเป็นแฟนหรือไม่ เธอยังสงสัยความรู้สึกของตัวเองอยู่

ในคืนนี้ซินเป่ยก็นอนไม่หลับเหมือนกันเพราะเขาเอาแต่คิดถึงเกาเหวินซิน แม้จะรู้ว่าเขาชอบเธอ  แต่ก็ลังเลที่จะสารภาพรักจนกว่าจะแน่ใจว่าเธออยากเป็นแฟนเขา