ตอนที่ 641 - 642: ปู่ VS แฟน,  พบกับเลิ่งเชาเจี๋ย

ตอนที่ 641 ปู่ VS แฟน

เมื่อเลิ่งเชาถิงกลับไปที่บ้านตระกูลเลิ่งแล้ว กู้หนิงก็ท่องโลกออนไลน์เพื่อดูปฏิกิริยาของผู้คนที่มีต่อหยกบิวตี้ หลังจากนั้นก็โทรหากู้ม่าน ถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง

กู้ม่านบอกเธอว่าทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดี

กู้หนิงไม่ได้ถามแม่เรื่องพ่อ เพราะเธอคิดว่าปล่อยให้พวกท่านจัดการกันเองดีกว่า และไม่ลืมบอกเรื่องสกินแคร์จะมาถึงเมือง F ในอีกสองวัน

หลังจากวางสายกับกู้หนิง กู้ม่านก็โทรหากู้ชิงและบอกว่าสกินแคร์จะถึงเมือง F เร็วๆนี้

กู้หนิงนอนพักอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็เดินทางไปที่บริษัทของเธอ

ที่ร้านขายยาของโคเลน แม้ว่าตอนนี้จะมีลูกค้าไม่มากเหมือนในช่วงเช้า แต่ก็ยังเป็นที่นิยม มีลูกค้าเข้ามาอย่างต่อเนื่อง

ข่ายเหยาเฟิงเป็นทายาทของซิงเฮ่อฟาร์มาซูติคอล เขาเป็นชายหนุ่มอายุประมาณ 24 ปี และแฟนสาวของเขาลากเขาไปเลือกซื้อผลิตภัณฑ์ดูแลผิวในร้านโกวจื่อด้วย เมื่อข่ายเหยาเฟิงสังเกตเห็นร้านขายยาของโคเลนที่อยู่ถัดจากร้านโกวจื่อ เขาก็ประหลาดใจ

พ่อของเขาทำลายธุรกิจของโคเลนไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ยาของพวกเขาไม่ผ่านการทดสอบนี่นาและเกือบจะล้มละลายอยู่รอมร่อ ทำไมโคเลนถึงได้มาเปิดร้านที่นี่ตอนนี้และกลายเป็นที่นิยม? พวกเขาจัดการนำยาออกสู่ตลาดได้อย่างไร? หรือว่าโคเลนมีเจ้าของคนใหม่แล้ว?

ข่ายเหยาเฟิงไม่สามารถเข้าใจได้ จากนั้นหนิงชางไค่ก็เดินผ่านประตูเข้าไป ข่ายเหยาเฟิงตกใจและโทรหาพ่อของเขาทันที

“พ่อครับ ไหนพ่อบอกว่าทำลายธุรกิจของโคเลนแล้วยังไงล่ะครับ? ร้านของพวกมันยังเปิดอยู่เลย เมื่อกี้ผมเห็นหนิงชางไค่ด้วย”

“อะไรนะ? ร้านของโคเลนเปิดงั้นเรอะ และแกเพิ่งเห็นหนิงชางไค่?” พ่อของข่ายเหยาเฟิง ‘ข่ายฉินอี้’ ไม่อยากเชื่อหูตัวเอง “แกแน่ใจนะ?”

ข่ายฉินอี้ไม่สามารถยอมรับได้ เขาติดสินบนหัวหน้าสำนักงานคณะกรรมการอาหารและยาแล้ว และโคเลนจะไม่มีวันผ่านการควบคุมยา เพราะเหตุนั้น โคเลนจึงเกือบล้มละลาย แต่ทำไมจู่ๆ พวกมันถึงได้เปิดร้านขึ้นมาล่ะ? ใครเป็นคนช่วยหนิงชางไค่?

“ครับ ผมแน่ใจ! แปบนะครับ เดี๋ยวผมส่งรูปให้พ่อดู” ข่ายเหยาเฟิงเอ่ย จากนั้นก็ถ่ายรูปหนิงชางไค่และร้านขายยาของโคเลนก่อนจะส่งให้พ่อของเขา

เมื่อเห็นรูปถ่าย ข่ายฉินอี้ก็ตกตะลึง เขาโทรหาหัวหน้าสำนักงานของ SFDA ทันที แต่ไม่มีใครรับสาย ข่ายฉินอี้อารมณ์เสียเพราะเขารู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติถ้าหากไม่มีใครรับสายของเขา เขากังวลว่าจะถูกเปิดโปง ถึงกระนั้นเขาก็ยังไม่เต็มใจที่จะเห็นหนิงชางไค่ทำธุรกิจที่ประสบความสำเร็จมากกว่าเขา

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาต้องทำอะไรบางอย่าง เขาโทรหาเลขาและสั่งว่า “ไปรวบรวมข้อมูลล่าสุดเกี่ยวกับโคเลนและพยายามติดต่อหัวหน้าสำนักงานของ SFDA เดี๋ยวนี้!” เขาอยากรู้ว่าหัวหน้าสำนักงานทรยศเขาหรือไม่

“ครับท่าน” เลขาของเขารับคำสั่งอ

เมื่อเลิ่งเชาถิงมาถึงที่บ้านตระกูลเลิ่ง นายท่านเลิ่งก็อยู่ที่บ้านเพียงลำพังเพราะสมาชิกคนอื่นๆออกไปทำงานหรือไม่ก็ไปเรียนหนังสือ

วันนี้เป็นวันที่มีแดดออก นายท่านเลิ่งจึงออกมาเดินเตร่ที่สนามหญ้าหน้าบ้านและเห็นหลานชายคนโตเดินเข้ามา

แม้ในใจจะดีใจที่เห็นหน้าหลานสุดที่รัก แต่ก็ว่างท่าทำหน้าเคร่งขรึม “ไม่เห็นหน้าแกตั้งนาน ปู่นึกว่าแกจะไปหาแฟนซะอีก ไม่นึกว่าจะยังจำได้ว่ายังมีปู่คนนี้อยู่”

“ผมเจอเธอมาแล้วครับ” เลิ่งเชาถิงเอ่ย ไม่สนใจว่าคำพูดของตนจะทำร้ายความรู้สึกของปู่ตัวเองหรือไม่

คำพูดของหลานสุดที่รักทำเอาคนเป็นปู่เสียใจ ตอนแรกเขาดีใจที่หลานมาหา แต่พอได้ยินคำพูดของหลานเขาก็เสียใจ ใช่สิตอนนี้แฟนสำคัญกว่าปู่แล้วสิ!

“นี่ครับ ของฝากจากหนิงหนิงถึงคุณปู่” เลิ่งเชาถิงส่งกล่องไม้ให้ปู่

นายท่านเลิ่งมีกำลังใจขึ้นทันทีและหยิบกล่องไป เขาเปิดออกและเห็นทองคำแท่งอยู่ข้างใน ทองคำแท่งเหล่านี้มีตัวอักษรอย่างประณีตพร้อมเครื่องหมายของราชวงศ์ถัง ซึ่งหมายความว่าพวกมันถูกสร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์ถัง แม้ว่านายท่านเลิ่งจะไม่สามารถบอกได้ว่าเป็นของจริงหรือไม่ แต่เขาเชื่อว่าแฟนของหลานจะไม่ส่งของปลอมมาให้เขา

นายท่านเลิ่งตื่นเต้นมากที่ได้รับของขวัญชิ้นนี้จากหลานสะใภ้ของเขา

“แฟนของหลานช่างเป็นเด็กที่ดีจริงๆ” นายท่านเลิ่งกล่าวชม

ได้ยินเช่นนั้น เลิ่งเชาถิงก็มีความสุข

อันที่จริงกู้หนิงยังคงรู้สึกผิดเล็กน้อยเพราะเธอเก็บเงินจากนายท่านเลิ่งสำหรับของเก่าในร้านของเธอ ดังนั้นเธอจึงส่งของขวัญนี้ให้เขาเพื่อชดเชย เธอรู้ว่านายท่านเลิ่งไม่ได้คิดอะไรมาก แต่เธอก็ยังคิดว่าควรส่งของขวัญให้ท่านอีกครั้งดีกว่า

กู้หนิงยังรู้ด้วยว่าท่านชอบภาพวาด ดังนั้นเธอจึงคิดจะมอบภาพวาดของถังหยินตอนที่เธอกับท่านได้พบกันอย่างเป็นทางการ

“เข้าไปคุยกันข้างในห้องหนังสือ” นายท่านเลิ่งเอ่ย จากนั้นก็เดินไปที่ห้องหนังสือตามมาด้วยเลิ่งเชาถิง

“สืบเรื่องของตระกูลเจินไปถึงไหนแล้ว?” นายท่านเลิ่งถามเมื่อพวกเขาอยู่ในห้องหนังสือแล้ว

“ผมได้ส่งสายลับไปแฝงตัวที่แก๊งคิริน และตอนนี้เขาทำงานให้กับหลงเทียนหู แต่ยังไม่ได้รับหลักฐานใดๆ ตระกูลเจินนั้นระมัดระวังตัวอย่างมาก เราต้องอดทนต่อไปครับ” เลิ่งเชาถิงเอ่ย

ตอนที่ 642  พบกับเลิ่งเชาเจี๋ย

หากพวกเขาจะกำจัดตระกูลเจิน พวกเขาจะต้องรอโอกาสที่ดีที่สุด เลิ่งเชาถิงจะไม่มีวันปล่อยให้พวกเขาอยู่รอด พ่อแม่ของเขาถูกฆ่าตายเพราะศัตรูของพวกเขารอดชีวิตมาได้ และเขาจะไม่ทำผิดพลาดอีก

“แกพูดถูก” นายท่านเลิ่งถอนหายใจ

“อ้อ แล้วครั้งนี้แกจะอยู่กับปู่นานแค่ไหนล่ะ?” นายท่านเลิ่งถาม

“กินข้าวเสร็จก็ไปแล้วครับ ผมมีเรื่องต้องไปจัดการต่อ” เรื่องที่จัดการต่อคือกู้หนิงนั่นเอง

“ทำไมต้องรีบร้อนอะไรขนาดนั้น?” นายท่านเลิ่งผิดหวัง แต่ก็ไม่ได้ห้ามไม่ให้หลานชายไป

ที่โรงพยาบาล

เกาเหวินซินจำไม่ได้ว่าวันนี้เป็นวันเกิดของไอ่ซินหยู จนกระทั่งเธอได้รับโทรศัพท์ประมาณห้าโมงเย็น เธอมาที่เมืองหลวงเพื่อเข้าร่วมงานเลี้ยงวันเกิดของเพื่อน แต่ตอนนี้เธอกลับหายตัวไป! แต่จะให้เธอทิ้งซินเป่ยไว้ที่โรงพยาบาลคนเดียวก็ดูไม่เหมาะ

เมื่อเห็นเกาเหวินซินกระสับกระส่าย ซินเป่ยก็ถามเธอว่า "เกิดอะไรขึ้น?"

“อ๋อ วันนี้เป็นวันเกิดเพื่อนฉันน่ะ” เกาเหวินซินตอบเสียงอ่อย

“อ้อ งั้นเหรอ คุณไปเถอะ ไม่ต้องห่วงผม” ซินเป่ยเข้าใจว่าเธอลังเลเพราะเขา

คุณแน่ใจนะว่าอยู่คนเดียวได้?” เกาเหวินซินรู้สึกผิดเล็กน้อย เธอรับปากว่าจะดูแลเขา แต่เธอกำลังจะทิ้งให้เขาอยู่คนเดียว

“ถ้าคุณห่วงผม หลังจบงานเลี้ยงค่อยกลับมาก็ได้” อันที่จริง เธอไม่จำเป็นต้องอยู่เป็นเพื่อนเขาตลอดเวลา แต่เขามีความสุขที่ได้อยู่กับเธอ

“เอางั้นก็ได้ เดี๋ยวคืนนี้ฉันกลับมานะ” เกาเหวินซินเอ่ย “โอ้ คุณอยากกินอะไรไหม? เดี๋ยวฉันช่วยสั่งให้”

ซินเป่ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “อืม ว่ากันว่าสิ่งที่กินเข้าไปช่วยซ่อมแซมส่วนต่าง ๆ ของร่างกายได้ ผมคิดว่าผมต้องพัฒนาสมองตอนนี้ ดังนั้นโปรดช่วยสั่งแกงหัวปลาให้ด้วย”

“ฮ่า ฮ่า” เกาเหวินซินหังเราะเสียง “ได้เลย!”

เธอโทรไปที่โรงแรมฮวงเติ้งและบอกพวกเขาให้เตรียมแกงหัวปลาและส่งมาที่โรงพยาบาล

ขณะที่คุยโทรศัพท์ เธอก็ยิ้มแย้มไปด้วย รอยยิ้มของเธอทำเอาซินเป่ยถึงกับตะลึงงัน

หกโมงเย็น สมาชิกคนอื่นๆ ก็กลับบ้านหลังเลิกงาน ครอบครัวของเลิ่งหยวนเฉียนไม่พอใจที่เห็นเลิ่งเชาถิงอยู่ที่บ้านและมีเพียงครอบครัวของเลิ่งหยวนเจินเท่านั้นที่ทักทายเขาอย่างใจดี

เลิ่งเชาถิงทักทายพวกเขากลับแบบเดียวกัน

เลิ่งเชาซุนและเลิ่งเชาซีอยู่ที่มหาวิทยาลัย ส่วนเลิ่งเชาเจี๋ยกำลังสนุกสนานกับเพื่อนๆ ของเธอ ดังนั้นพวกเขาทั้งหมดจึงไม่อยู่

กู้หนิงออกไปกินข้าวกับซ่งหมานหนี่และเซี่ยอี้ฉู่

เซี่ยอี้ฉู่อยู่ในเมืองหลวงมาสองสามวันแล้ว และในที่สุดเธอก็มีโอกาสได้พบกู้หนิง กู้หนิงเป็นไอดอลของเธอ ไม่ใช่แค่เรื่องที่กู้หนิงช่วยเธอเท่านั้น แต่ยังเป็นเพราะข่าวเกี่ยวกับกู้หนิงด้วย

เนื่องจากข่าวเกี่ยวกับกู้หนิง นักข่าวหลายคนต้องการสัมภาษณ์เธอและแม้แต่ไปโรงเรียนของเธอ น่าเสียดายที่กู้หนิงไม่อยู่ และอาจารย์ใหญ่ปฏิเสธที่จะให้หมายเลขโทรศัพท์ของกู้หนิงโดยไม่ได้รับอนุญาตจากกู้หนิงก่อน

เซี่ยอี้ฉู่ยังขอบคุณกู้หนิงสำหรับครีมบำรุงผิวที่ส่งมาให้เธอ

แม้ว่าตอนนี้เซี่ยอี้ฉู่จะยังไม่ได้เดบิวต์ และเธอสามารถออกไปเที่ยวได้ทุกที่ทุกเวลาที่เธอต้องการ แต่เมื่อมีชื่อเสียงแล้ว เธอก็จะไม่สามารถทำแบบนั้นได้แล้ว

พวกเธอไม่ได้ไปทานข้าวในโรงแรมหรู แต่ไปที่ย่านการค้าที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง มันไม่ได้อยู่ไกลจากตึกออฟฟิศของกู้หนิงมากเท่าไหร่ ใช้เวลาไม่กี่นาทีก็มาถึงแล้ว

กู้หนิงยังคงใช้รถของเฉินข่ายอี้ เนื่องจากว่าเธอบริษัทของเธอยังไม่ได้เปิดอย่างเป็นทางการ ดังนั้นเธอจึงไม่ได้เอารถมาใช้งาน

ย่านการค้าที่มีประวัติศาสตร์อันยาวนานนี้ตั้งอยู่ใจกลางเมือง และมีร้านค้าที่มีชื่อเสียงมากมายตามท้องถนน

มีอาหารอร่อยมากมายที่นี่ ให้บริการอาหารแบบดั้งเดิมที่หลากหลายและอาหารหน้าตาแปลกใหม่

พวกเธอไม่รู้จะทานอะไรจึงพากันเดินดูรอบๆว่ามีอะไรน่าทานบ้าง ในที่สุดก็เจอร้านหม้อไฟแบบท้องถิ่น แม้ว่าจะไม่มีห้องส่วนตัว ทุกคนต้องนั่งทานรวมกันในห้องใหญ่ ร้านก็ยังได้รับความนิยมมาก

“สวัสดีค่ะ มีโต๊ะว่างไหมคะ?” กู้หนิงถาม

“คุณหนู วันนี้คุณโชคดีมากเลยค่ะ มีโต๊ะว่างหนึ่งโต๊ะพอดี” พนักงานตอบกู้หนิงพร้อมกับรอยยิ้ม

“งั้นฉันจองแล้วกัน” กู้หนิงยังไม่ทันได้พูดอะไร เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลังของพวกเธอ

กู้หนิงหันกลับไปมอง ผู้หญิงคนนั้นมากับเพื่อนอีกสองคน อายุประมาณยี่สิบต้นๆ

กู้หนิงจ้องตรงไปที่ผู้หญิงที่เพิ่งจองโต๊ะตัดหน้าเธอ ผู้หญิงคนนั้นสวยมาก แต่มีโหงวเฮ้งไม่ดี ใบหน้าของเธอผอมเพรียวด้วยโหนกแก้มและคางที่แหลมคม นอกจากนี้ยังมีรอยย่นตรงกลางคิ้ว โหงวเฮ้งของเธอแสดงให้เห็นว่าเธอไม่ใช่คนจิตใจดี แม้ว่าโหงวเฮ้งโหงวเฮ้งจะไม่ได้หมายถึงทุกอย่าง กู้หนิงก็รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นคนก้าวร้าว หยาบคายและอารมณ์ร้อนจากพฤติกรรมก่อนหน้านี้ของเธอ

“ขอโทษนะคะ แต่พวกเรามาก่อนคุณ” กู้หนิงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ฉันไม่ได้ยินว่าเธอจองก่อนนะ” ผู้หญิงคนนั้นพูดและมองมาที่กู้หนิงสายตารังเกียจ ผู้หญิงคนนั้นก็คือเลิ่งเชาเจี๋ย

เลิ่งเชาเจี๋ยแย่งโต๊ะกับกู้หนิงไม่ใช่เพราะเธอไม่ชอบกู้หนิง แต่เพราะเธอคิดว่าตัวเองเป็นคนสำคัญและตอนนี้เธอก็หิวมาก

“ตลกแล้ว ฉันเพิ่งถามพนักงานว่ามีโต๊ะว่างไหมและกำลังจะจองโต๊ะ แต่คุณดันพูดแทรกขึ้นมาก่อน”

“คุณคะ กรุณารอสักครู่ได้ไหมคะ? ลูกค้าบางโต๊ะกำลังจะทานเสร็จแล้ว มีโต๊ะว่างเมื่อไหร่ ดิฉันจะรีบแจ้งค่ะ” พนักงานร้านพูดกับเลิ่งเชาเจี๋ย

“ไม่ ฉันต้องการโต๊ะว่างตอนนี้” เลิ่งเชาเจี๋ยไม่ยอม