ตอนที่ 607 - 608: มีข่าวดีจะบอกพวกเราไหม?, ข้อตกลงระหว่างหลิวซินฉีและเฟิงซิวฉิน

ตอนที่ 607 มีข่าวดีจะบอกพวกเราไหม?

ผ่านมาสองวันแล้วที่ถางหยุนฟ่านอยู่ตามลำพังกับกู้ม่านยกเว้นตอนทานอาหารเย็น แต่พวกเขาแค่นั่งคุยกันหรือไม่ก็ดูทีวีด้วยกันในห้องนั่งเล่น แม้ว่าจะไม่รู้สึกอึดอัดใจแล้ว แต่ก็ยังรักษาระยะห่างต่อกันอยู่

ถางหยุนฟ่านดูใจเย็น แต่อันที่จริงเขาประหม่ามาก แม้เขาจะเกลียดการทำอะไรที่เป็นการเสียเวลาที่สุด แต่เขาก็ยอมทำเพื่อจะได้อยู่ใกล้ๆเธอ

กู้ม่านยอมรับถางหยุนฟ่านแล้วและทำตัวเหมือนเป็นสมาชิกคนหนึ่งของตระกูลถาง แต่เธอคิดว่าค่อยเป็นค่อยไปดีกว่า

เวลานี้มีเพียงถางหยุนฟ่านและกู้ม่านกำลังดูทีวีในห้องนั่งเล่น

ถางหยุนฮางและภรรยาออกไปร่วมงานเลี้ยงตระกูลเล่ย ส่วนถางไห่เฟิงอยู่ที่ห้องหนังสือเพื่อให้เวลาถางหยุนฟ่านและกู้ม่านได้มีเวลาอยู่ด้วยกัน

ตอนที่กู้หนิงมาถึงบ้านตระกูลถาง เฟิงซิวฉินและหลิวซินฉีก็มาถึงบ้านตระกูลเล่ย ทว่าเธอไม่เห็นถางหยุนฟ่านที่งานเลี้ยง

เฟิงซิวฉินมองไปรอบๆงานเพื่อมองหาถางหยุนฟ่าน

บรรดาคนในงานล้วนรู้จักเฟิงซิวฉิน พวกเขามองมาที่เธอด้วยสายตาสมเพช

ถ้าเธอโสดเพราะเธออุทิศตัวเองเพื่อทำงานหนักหรือเป็นคนพิการ พวกเขาก็คงจะชื่นชมและเห็นใจเธอ แต่เธอเลือกชีวิตแบบนี้เพราะเอาแต่ไล่ตามผู้ชายที่เขาไม่ชอบตัวเอง

เมื่อถงเหว่ยและคนอื่นๆเห็นเฟิงซิวฉิน พวกเขาก็ไม่พอใจเหมือนกัน โดยเฉพาะเมื่อสายตาของคนทั้งงานมองเฟิงซิวฉินด้วยสายตาสมเพชเวทนา แม้ว่าถงเหว่ยจะไม่ชอบใจพี่สาวสามีคนนี้มากเพียงใด เธอก็ยังรักษาความนิ่งไว้ได้

โชคดีที่วันนี้ถางหยุนฟ่านไม่มา ไม่อย่างนั้นผู้หญิงไร้สมองอย่างเฟิงซิวฉินคงทำให้ตระกูลเฟิงอับอายขายขี้หน้าอีกแล้ว

“เอ๊ะ นี่ใช่คุณเฟิงรึเปล่าคะ? คุณเฟิงมางานนี้พร้อมกับประธานหลิวหรือคะเนี่ย แหม มีข่าวดีอะไรจะบอกพวกเราหรือเปล่าคะเนี่ย?” สาวสังคมชั้นสูงคนหนึ่งเดินมาทางเฟิงซิวฉินและพูดกับเธอ แต่น้ำเสียงนั้นไม่ได้ดีใจเลยสักนิด แน่นอนเธอรู้ว่าเฟิงซิวฉินมาที่งานเลี้ยงเพราะถางหยุนฟ่าน เธอตั้งใจพูดกวนประสาทเฟิงซิวฉินไปอย่างนั้นเอง

เฟิงซิวฉินหน้าตึง แต่ไม่อยากทะเลาะในงานเลี้ยง เธอจึงพยายามระงับอารมณ์ตัวเอง “คุณนายคงนี่เอง ประธานหลิวกับฉันเป็นแค่เพื่อนกันค่ะ ไม่ทราบมีอะไรหรือเปล่าคะ?”

“อ๋อ อย่างนั้นเหรอคะ งั้นคุณมาที่นี่เพื่อมาหาประธานถางเหรอคะ ฉันพูดถูกหรือเปล่าคะเนี่ย?”  ผู้หญิงอีกคนเป็นพูด “น่าเสียดายที่ประธานถางไปเมืองนอก วันนี้เขาเลยมาไม่ได้ค่ะ แย่จังเลยนะคะ”

ถางหยุนฮางบอกเล่ยฮ่าวเหวินว่าถางหยุนฟ่านไปเมืองนอก คนในงานเลี้ยงต่างก็ได้ยินเช่นกัน

“อะไรนะ?” เฟิงซิวฉินทำหน้าผิดหวังเมื่อได้ยินว่าถางหยุนฟ่านไม่มา เธอหมุนตัวจะกลับแต่ถูกหลิวซินฉีขวางไว้ก่อน เขาเขยิบเข้ามาใกล้และพูดเบาๆว่า “ถ้าคุณกลับไปแบบนี้ ผมก็ขายหน้าแย่สิ และอย่าลืมข้อตกลงระหว่างเรา คุณมากับผมก็ต้องกลับพร้อมกับผม”

เฟิงซิวฉินทำอะไรไม่ได้ และต้องอยู่ร่วมงานเลี้ยงแม้ใจจะอยากกลับบ้านแล้ว

กู้หนิงนั่งเล่นอยู่ที่บ้านตระกูลถางอยู่พักใหญ่ก่อนจะกลับบ้านพร้อมกับกู้ม่าน

หลังออกมาจากบ้านตระกูลถาง กู้หนิงก็รู้ตัวว่าถูกแอบตาม

เธอไม่รู้ว่าคนที่ตามมาเป็นใครและไม่รู้ว่าใครส่งพวกมันมา เธอไม่อยากหยุดรถและออกไปหาพวกมันเพราะแม่อยู่ในรถด้วย

“แม่คะ มีคนแอบตามพวกเรามา หนูต้องเร่งความเร็วเพื่อสลัดพวกมันทิ้ง” กู้หนิงหันไปพูดกับกู้ม่าน

“อะ อะไรนะ? มีคนตามพวกเรามางั้นเหรอ?” ใบหน้าของกู้ม่านเปลี่ยนเป็นซีดขาว

“ไม่ต้องห่วงค่ะ พวกเราจะไม่เป็นไร”

กู้หนิงเร่งความเร็วขึ้น จากนั้นก็ขับแซงรถคันหนึ่งไปตามถนนแม้ว่าจะมีการจราจรหนาแน่น กู้ม่านใจหายใจคว่ำกลัวว่าจะเกิดอุบัติเหตุ

ช่วงหน้าสิ่วหน้าขวานก็ยังมิวายมีคนสังเกตเห็น

“เอ๊ะ นั่นมันลัมโบร์กินีรุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่นนี่นา!”

“ว้าว เท่ห์สุดๆไปเลย”

ภายในรถที่แอบตามกู้หนิง ชายสองคนก็พากันตะลึง

“เธอขับรถเก่งขนาดนั้นเชียว?”

“เธอคงรู้ตัวว่าถูกตามแล้ว”

ไม่นานกู้หนิงก็สลัดพวกเขาหลุด เมื่อเธอผ่อนความเร็วลง กู้ม่านก็เริ่มหายใจสะดวกขึ้น “หนิงหนิง พวกเราสลัดคนที่ตามมาพ้นรึยัง?”

“ค่ะ” กู้หนิงเอ่ย

“คนพวกนั้นเป็นใคร? ใช่คนเดียวกันกับที่ลักพาตัวไหม?” กู้ม่านใจสั่น

“แม่คะ ผ่อนคลายค่ะ หายใจเข้าลึกๆ อยู่กับหนูแม่ปลอดภัยแน่นอนค่ะ”

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง กู้ม่านก็พูดว่า “หนิงหนิง ป้าของลูกโทรหาแม่วันนี้ บอกว่าร้านซาลอนพร้อมเปิดในอีกสองสามวันแล้ว เมื่อไหร่พวกเราจะกลับเมือง F ล่ะจ๊ะ?” กู้ม่านไม่ได้อยากรีบกลับ แต่ร้านกำลังจะกลับมาเปิดอีกครั้ง

ทันใดนั้นกู้หนิงก็นึกถึงผลิตภัณฑ์ดูแลผิวของเธอ

“แม่คะ ลองใช้ผลิตภัณฑ์ดูแลผิวตัวใหม่ไหมคะ? ค่อนข้างเห็นผลนะคะ” กู้หนิงเอ่ย

“ลูกค้าอยากจะลองใช้หรือจ๊ะ?” กู้ม่านถาม

“ถ้าลูกค้ากังวลก็ให้เซ็นสัญญาได้ค่ะ ถ้ามีผลกระทบเกิดขึ้น พวกเราจะชดเชยค่าเสียหายให้”

“ก็ได้จ๊ะ เดี๋ยวแม่จะโทรหาป้าของลูกตอนนี้”

จากนั้นกู้ม่านก็โทรหากู้ชิงและบอกเธอถึงครีมที่กู้หนิงพูดถึง

แน่นอนว่ากู้ชิงเห็นด้วยกับหลานรักอยู่แล้ว

ตอนที่ 608 ข้อตกลงระหว่างหลิวซินฉีและเฟิงซิวฉิน

หลังจากกู้ม่านวางสายจากกู้ชิง กู้หนิงก็พูดกับเธอว่า “แม่คะ ถ้าวันหน้าแม่ย้ายมาอยู่กับพ่อที่เมือง B หนูว่าแม่ควรเปิดร้านซาลอนหรูที่เมือง B ดีไหมคะ จะได้ไม่ต้องอยู่ว่างๆ”

“ลูกพูดถูก แม่ก็ไม่อยากอยู่บ้านเฉยๆเหมือนกัน” กู้ม่านเข้าใจว่าลูกเป็นห่วงเธอ ตอนที่อยู่เมือง F เธอจำเป็นต้องเข้าร้านทุกวันก็ได้ แต่ก็ยังอยากไป

“ครีมบำรุงผิวยังไม่วางขายตามท้องตลาด พรุ่งนี้หนูจะบินไปดูความเรียบร้อยที่เมืองหลวงนะคะ” กู้หนิงเอ่ย

“ลูกต้องไปดูเองเลยเหรอจ๊ะ?” กู้ม่านถามด้วยความสับสน เธอไม่เข้าใจว่าทำไมกู้หนิงต้องใส่ใจขนาดนั้นราวกับว่ามันเป็นแบรนด์ของเธอเอง

กู้หนิงรู้ว่าแม่สงสัย เธอจึงไม่คิดปิดบัง “หนูต้องไปตรวจดูด้วยตัวเองค่ะเพราะมันเป็นผลิตภัณฑ์ของหนูเองค่ะ”

“อะไรนะ?” กู้ม่านตกใจ “ของลูกงั้นหรือ?”

“แม่คะ แม่เองก็เคยสงสัยใช่ไหมคะว่าทำไมผิวของแม่และผิวของป้าทำไมถึงดูดีขึ้นภายในระยะเวลาสั้นๆ? หนูมีส่วนผสมพิเศษซึ่งสามารถใช้ทำยากับครีมบำรุงผิวได้” กู้หนิงเอ่ย

ในที่สุดกู้ม่านกู้รู้เหตุผลแล้วว่าทำไมเธอกับกู้ชิงถึงสวยขึ้นและสุขภาพดีขึ้น

ที่งานเลี้ยงตระกูลเลิ่ง เฟิงซิวฉินรับโทรศัพท์และได้รับรายงานว่ากู้หนิงขับรถหนีไปแล้ว เฟิงซิวฉินที่อารมณ์ไม่ดีอยู่แล้วยิ่งอารมณ์ไม่ดีเข้าไปใหญ่

“มีอะไรเหรอ?” หลิวซินฉีถาม

“ไม่มีอะไร” เฟิงซิวฉินตอบกลับด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

“ผมรู้ว่าคุณหงุดหงิด แต่อยากแสดงออกบนหน้าได้ไหม? ผมพาคุณมาที่งาน ถ้าคุณอยากทำตัวเองขายหน้า ไม่ใช่แค่ครอบครัวคุณที่ต้องขายหน้า ผมก็ขายหน้าด้วย”

ถ้าเขาไม่อยากนอนกับเธอ อย่าหวังเลยว่าเขาจะพาเธอมาด้วย

หลังได้รับคำเตือน เฟิงซิวฉินก็หน้างอกว่าเดิม แต่หลิวซินฉีพูดถูก

หลังจากนั้นสักพัก หลิวซินฉีและเฟิงซิวฉินก็ขอตัวกลับก่อน

เมื่อเห็นเฟิงซิวฉินกำลังจะกลับ ลู่ฉิวถิงก็ถามเธอว่า “ซิวฉิน เธอไม่กลับกับพวกเราเหรอ?”

“ไม่ ขอบใจนะ ฉันมีนัดไปเจอเพื่อนต่อน่ะ” เฟิงซิวฉินโกหก เธอไม่อยากให้คนอื่นรู้เรื่องเธอกับหลิวซินฉี

คนอื่นๆ ก็คิดไม่ถึงว่าเธอกับหลิวซินฉีมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้ง พวกเขารู้แค่ว่าทั้งสองคนเป็นเพื่อนกันมานานแล้ว อีกอย่างคือหลิวซินฉีไม่ได้แสดงออกว่าสนใจเฟิงซิวฉินต่อหน้าทุกคน และเฟิงซิวฉินก็รักแค่ถางหยุนฟ่านคนเดียว

หลังจากนั้นหลิวซินฉีก็ขับรถพาเฟิงซิวฉินไปยังบ้านหลังอื่นของเขาซึ่งอยู่ในเขตชานเมือง พ่อแม่และลูกชายของเขาอาศัยอยู่ใจกลางเมืองในบ้านหลังใหญ่ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่สามารถกลับไปที่นั่นได้

ในที่สุดเมื่อหลิวซินฉีอยู่ตามลำพังกับเฟิงซิวฉินในรถ เขาแทบรอไม่ไหวอีกต่อไป “อย่าทำหน้าเศร้าแบบนั้นสิ! คืนนี้เราจะได้สนุกด้วยกัน มาสนุกกันเถอะ!”

ได้ยินเสียงของหลิวซินฉีแล้ว เฟิงซิวฉินก็ขนลุกซู่ด้วยความรังเกียจ ถ้าเธอรู้ก่อนหน้านี้ว่าถางหยุนฟ่านไม่มางานเลี้ยง เธอคงไม่ต้องทำข้อตกลงกับผู้ชายสารเลวอย่างหลิวซินฉี อย่างไรก็ตามเธอไม่สามารถยกเลิกข้อตกลงนี้ได้เพราะเขาอาจเปิดเผยบางอย่างที่เธอต้องการปิดบังมันไว้

เมื่อยังเห็นว่าเฟิงซิวฉินยังหน้าบึ้งตึง เขาก็ไม่ได้สนใจแต่กลับยิ้มมากกว่าเดิม “โอเคน่า เดี๋ยวผมค่อยทำให้คุณร่าเริงขึ้นมาเอง”

เฟิงซิวฉินหันกลับมาหลิวซินฉีและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “อย่าให้มันเกินไปนัก” เธอไม่ได้ต่อว่าเรื่องคำพูดของเขาแต่หมายถึงเรื่องบนเตียง ไม่มีผู้หญิงคนไหนทนเขาได้ ส่วนผู้หญิงที่ยอมรับความต้องการทางเพศอันน่าขนลุกของเขาได้ก็แค่ทำเพื่อเงินของเขาเท่านั้น

แน่นอนว่าหลิวซินฉีรู้ว่าเธอหมายถึงอะไร “ไม่ต้องห่วงน่า ผมไม่ทำอะไรคุณเหมือนผู้หญิงคนอื่นหรอก ผมสัญญาว่าคณจะสนุกกับมัน”

ไม่นานทั้งคู่ก็มาถึงบ้านพักของหลิวซินฉีที่ชานเมือง

หลิวซินฉีไม่ได้กดเธอลงกับเตียงในตอนที่พวกเขาเดินเข้าไปในห้องนอน แต่จ้องตรงมาที่เธอด้วยความปรารถนาอันแรงกล้า “ผมชอบผู้หญิงยั่ว ผมอยากเห็นคุณถอดเสื้อผ้าออกเอง”

เฟิงซิวฉินไม่ขยับ “ฉันชอบไฟหรี่” ถ้าไฟสว่างเกินไป เธอก็จะเห็นใบหน้าน่ารังเกียจของเขาซึ่งเธอไม่อยากเห็น!

“ตามที่คุณขอที่รัก” หลิวซินฉีเข้าใจดี แต่เขาไม่สนใจหรอกว่าไฟจะสว่างหรือไม่สว่าง

แม้ว่าในห้องจะมืดมิดแต่ก็ยังมองเห็นกันและกันได้ชัดเจน

เมื่อเฟิงซิวฉินถอดเสื้อผ้า หลิวซินฉีก็ชมเชยเธอ “หุ่นคุณดีเป็นบ้า ดูหน้าอกกับก้นของคุณสิ!” อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้จับกดเธอทันที เขาค่อยๆสัมผัสหน้าอกเธอและจูบเบาๆที่ลำคอเรียวละหง

หลังจากหยอกเอินและเล้าโลมกันอยู่ครึ่งชั่วโมง เขาก็เริ่มสอดใส่เข้าไปข้างในตัวเธอ