ตอนที่ 591 - 592: ควบคุมตัวเองไม่ได้, เอมี่แอบตามกู้หนิง

ตอนที่ 591 ควบคุมตัวเองไม่ได้

“ค่ะ หนูจะรีบไปรีบมา ตอนนี้หนูต้องไปสนามบินแล้ว” กู้หนิงเอ่ย จากนั้นเธอก็ขับรถไปที่สนามบิน

ตระกูลถางได้แจ้งลานจอดเครื่องบินส่วนตัวไว้แล้ว กู้หนิงรีบเดินไปขึ้นเครื่องบินส่วนตัวและบินไปยังเมือง G โดยไม่รอช้า

สามชั่วโมงต่อมา เครื่องบินส่วนตัวก็จอดลงที่สนามบินเมือง G

รถหรูจากโรงแรมฮวงเติ้งสาขาเมือง G มาจอดรอรับกู้หนิงที่สนามบินแล้ว

ตอนนี้เป็นตอนเที่ยง กู้หนิงจึงตัดสินใจไปหาข้าวกินก่อนที่โรงแรมฮวงเติ้งซึ่งถางหยุนฟ่านจัดเตรียมไว้ให้เธอแล้ว

กู้หนิงโทรหาโจวเจิ้งหงและชวนเขามากินข้าวด้วยกัน แต่โจวเจิ้งหงอยู่ที่โรงงานแล้ว ดังนั้นกู้หนิงจึงกินข้าวคนเดียว

ขณะที่กู้หนิงเดินเข้าไปในโรงแรมฮวงเติ้ง เธอก็บังเอิญเจอซื่อตู้เย่ เขาอยู่กับผู้ชายสองคนและผู้หญิงหนึ่งคน ผู้ชายคนหนึ่งและผู้หญิงเป็นชาวต่างชาติ เมื่อซื่อตู้เย่เห็นกู้หนิง ดวงตาของเขาก็พราวระยับ

“แปบหนึ่งนะ ฉันเจอเพื่อนน่ะ” ซื่อตู้เย่พูดกับพวกเขา จากนั้นก็สาวเท้ามาหากู้หนิงอย่างไว

ผู้หญิงผมบลอนด์ไม่พอใจและจ้องกู้หนิงเขม็ง จากนั้นก็ถามผู้ชายที่ไม่ใช่ชาวต่างชาติว่า “ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร?”

“ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน” ผู้ชายตอบ แน่นอนว่าเขารู้ว่าคนที่ซื่อตู้เย่เดินไปหาคือกู้หนิง และเขารู้ว่าผู้หญิงผมบลอนด์คนนี้อารมณ์ร้าย เขาจึงไม่คิดบอกเธอทุกเรื่อง

กู้หนิงสัมผัสได้ว่าผู้หญิงผมบลอนด์มองมาที่เธอแบบจับผิด ทันใดนั้นเธอก็คิดว่าผู้หญิงผมบลอนด์คนนั้นต้องชอบซื่อตู้เย่แน่นอน และคงไม่พอใจเธอที่ซื่อตู้เย่เดินมาหาเธอ ช่างเถอะ ถ้าผู้หญิงคนนั้นไม่ยุ่งกับเธอ เธอก็จะอยู่เฉยๆ

“คุณมาเมื่อไหร่? ทำไมไม่บอกผมล่ะ?” ซื่อตู้เย่ถามกู้หนิง

“เพิ่งมาถึงค่ะ ทำธุระเสร็จก็จะกลับเลย”

“จะกลับเลยเหรอ?” ซื่อตู้เย่ทำหน้าผิดหวัง

“ค่ะ ฉันยุ่งมาก” กู้หนิงเอ่ย “คุณมาคนเดียวเหรอ?” ซื่อตู้เย่ถาม

“ใช่ค่ะ” กู้หนิงตอบ

“กินข้าวด้วยกันก่อนสักมื้อได้ไหมครับ?” ซื่อตู้เย่ถาม เขากลัวว่ากู้หนิงจะปฏิเสธ จึงพูดต่อว่า “พวกเราไม่ได้เจอกันนานแล้วนะ คุณไม่เคยโทรหาผมเลยตอนที่มาเมือง G หรือไม่ก็เวลาที่ต้องการความช่วยเหลือจากผม”

กู้หนิงรู้สึกละอายใจนิดหน่อยเพราะสิ่งที่เขาพูดมานั้นถูกต้อง “เอ่อ เป็นครั้งหน้าได้ไหมคะ?”

“ครั้งหน้า? เมื่อไหร่? คุณไม่เคยชวนผมกินข้าวด้วยกันเลยตอนที่มาเมือง G” ซื่อตู้เย่บ่น “ไม่เอาน่า ให้โอกาสผมหน่อยเถอะ ตอนนี้ซวนเฟิงกำลังรอพวกเราอยู่ห้องอาหารแล้ว”

“เอ่อ ก็ได้ค่ะ” กู้หนิงไม่รู้จะปฏิเสธอย่างไร จึงตอบตกลง

หลังจากนั้นกู้หนิงก็เดินตามซื่อตู้เย่ไปหาเพื่อนๆของเขา

เมื่อผู้หญิงผมบลอนด์เห็นซื่อตู้เย่เดินมาทางนี้พร้อมกับกู้หนิง เธอก็ชักสีหน้าไม่พอใจและชี้นิ้วไปที่กู้หนิงพลางเอ่ยถามซื่อตู้เย่ด้วยความโกรธ “ซื่อตู้ ผู้หญิงคนนี้เป็นใครคะ?” เธอพูดภาษาท้องถิ่นซึ่งสำเนียงค่อนข้างดี

ซื่อตู้เย่ไม่พอใจ “ไม่ใช่เรื่องของคุณ มีมารยาทบ้างสิ”

ผู้หญิงผมบลอนด์โกรธมากและรู้สึกเจ็บใจ “ไม่ใช่เรื่องของฉัน? คุณเป็นคู่หมั้นของฉันนะ แม่นี่เป็นใคร?”

กู้หนิงประหลาดใจ ผู้หญิงผมบลอนด์คนนี้เป็นคู่หมั้นของซื่อตู้เย่งั้นเหรอ? ที่เธอประหลาดใจไม่ใช่เพราะเธอไม่อยากให้ซื่อตู้เย่มีคู่หมั้น แต่เป็นเพราะเธอไม่เข้าใจว่าผู้ชายหน้าตาดีอย่างเขา ทำไมถึงเลือกผู้หญิงหน้าตาธรรมดาๆ แถมยังอารมณ์ร้ายแบบนี้เป็นคู่หมั้น

“เงียบนะ!” ซื่อตู้เย่โมโหแล้ว เขาไม่อยากให้กู้หนิงเข้าใจผิด จึงตวาดใส่ผู้หญิงผมบลอนด์ “เอมี่ คุณเป็นคู่หมั้นของผมตั้งแต่เมื่อไหร่? อย่าพูดพล่อยๆ ทำลายชื่อเสียงของผม”

“คุณคือคู่หมั้นของฉัน พ่อของคุณเป็นคนพูดเอง” เอมี่ยืนกรานเสียงแข็ง

“มันก็แค่เรื่องล้อเล่น และผมไม่เคยเห็นด้วย” ซื่อตู้เย่เอ่ย

เรื่องหมั้นหมายเป็นการพูดจาขำๆของผู้ใหญ่ แต่เอมี่กลับถือเป็นจริงเป็นจัง นั่นก็เพราะว่าเธอรักซื่อตู้เย่มาก ทว่าเขาไม่ได้รักเธอ

“แต่ฉันเห็นด้วยและฉันก็คิดจริงจัง และคุณก็ต้องรับผิดชอบชีวิตของฉัน!” เอมี่พูดด้วยน้ำเสียงเอาแต่ใจ

ซื่อตู้เย่หมดความอดทน เขากันไปมองผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างๆเอมี่ “อดัม บอกน้องสาวของคุณว่าอย่าทำตัวเหมือนเด็กสามขวบ”

“ได้” อดัมไม่อยากเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้เลย เพราะครอบครัวของเขาจะได้รับผลประโยชน์จากการแต่งงานระหว่างน้องสาวของเขากับซื่อตู้เย่ แต่ตอนนี้ซื่อตู้เย่ได้เตือนให้เขาห้ามปรามเธอ เขาจึงต้องทำตามอย่างช่วยไม่ได้

“เอมี่ เธอโตแล้วนะ เลิกโวยวายในที่สาธารณะได้แล้ว ไม่งั้นพี่จะส่งเธอกลับบ้าน” อดัมเอ่ย

เอมี่โกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงแต่ก็ไม่กล้าเอะอะโวยวายอีก เธอจ้องไปที่กู้หนิง จดจำใบหน้าของกู้หนิงเอาไว้

กู้หนิงคิดว่าผู้หญิงผมบลอนด์คนนี้เป็นบ้า ต่อให้เธอเป็นคู่หมั้นของซื่อตู้เย่จริงๆ เธอก็ไม่มีสิทธิ์มีชี้หน้าขึ้นเสียงใส่กู้หนิง ในสายตาของกู้หนิง ผู้หญิงผมบลอนด์คนนี้กับเฟิงซิวฉินเป็นคนประเภทเดียวกันที่ควบคุมอารมณ์บ้าคลั่งของตัวเองไม่ได้ กู้หนิงไม่พอใจเล็กน้อยแต่ก็ทำเป็นไม่สนใจ

ซื่อตู้เย่และกู้หนิงเดินนำอยู่ข้างหน้า เอมี่เอาแต่จ้องด้านหลังกู้หนิงราวกับว่าอยากจะฉีกเธอเป็นชิ้นๆ เอมี่อิจฉากู้หนิงมากเพราะซื่อตู้เย่ไม่เคยปฏิบัติต่อผู้หญิงคนไหนอย่างอ่อนโยนเลย ยกเว้นกู้หนิงคนเดียว

ตอนที่ 592 เอมี่แอบตามกู้หนิง

เมื่อพวกเขามาถึงห้องอาหารแลผลักประตูเข้าไป ฉู่ซวนเฟิงก็ยืนขึ้นและต้อนรับพวกเขา

“กู้หนิง!” ฉู่ซวนเฟิงประหลาดใจที่เห็นกู้หนิง “สวัสดีค่ะ พี่ซวนเฟิง” กู้หนิงเอ่ย

“มาๆ เชิญนั่งๆ” ฉู่ซวนเฟิงดึงเก้าอี้ให้กู้หนิงนั่ง

เมื่อเห็นฉู่ซวนเฟิงปฏิบัติต่อกู้หนิงอย่างดี เอมี่ก็ยิ่งไม่พอใจเพราะผู้ช่วยคนสนิทของซื่อตู้เย่ไม่ชอบคุยกับเธอ

ซื่อตู้เย่หรี่ตามองฉู่ซวนเฟิง “นี่นายไม่เห็นว่าฉันยังยืนอยู่ตรงนี้เหรอ?” แน่นอนว่าเขาล้อเล่น

ร่างกายของฉู่ซวนเฟิงแข็งทื่อเล็กน้อย จากนั้นเขาก็ตระหนักว่าเขาลืมเจ้านายของเขาเอง เขายิ้มประจบทันที “กู้หนิงเป็นแขกรับเชิญนี่นา เชิญครับ บอส เชิญนั่งๆ”

ซื่อตู้เย่ไม่สนใจเขา เดินไปนั่งข้างกู้หนิงทันที

เมื่อเห็นเช่นนั้น เอมี่ก็หงุดหงิด และทนเห็นพวกเขานั่งข้างกันไม่ไหว

อดัมรู้จักน้องสาวของเขาดี เขาดึงเธอกลับมานั่งข้างตัวเองอย่างไม่รอช้า เผื่อว่าเธอจะสร้างปัญหาอีกรอบ

แม้ว่าเอมี่จะไม่พอใจ แต่ก็ยอมนั่งข้างพี่ชาย

“กู้หนิง ฉันสั่งอาหารไปแล้ว ถ้าเธออยากกินอะไรเป็นพิเศษก็สั่งเพิ่มได้เลยนะ” ฉู่ซวนเฟิงยื่นเมนูอาหารให้กู้หนิง

ในตอนนั้นเอง ซื่อตู้เย่ก็ส่งสายตาเตือนให้ฉู่ซวนเฟิง เหมือนว่าเขาไม่อยากให้ซวนเฟิงปฏิบัติต่อกู้หนิงเกินหน้าเกินตาเขา

เมื่อได้รับสายตาเตือนจากเจ้านาย มือของฉวนเฟิงที่ถือเมนูอยู่ก็กระตุกเล็กน้อย บอสหึงงั้นเหรอ? อยู่ๆเขาก็รู้สึกห่อเหี่ยว และไม่รู้จะอธิบายอย่างไร

กู้หนิงสังเกตเห็นความขัดแย้งระหว่างพวกเขา แต่ว่าเธอไม่สนใจ เธอพูดกับฉู่ซวนเฟิงว่า “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันกินอะไรก็ได้”

“โอเค” ฉู่ซวนเฟิงเอาเมนูกลับมา ที่สำคัญที่สุดคือเขากลัวสายตาของบอส

เอมี่ทนไม่ไหวต่อไปแล้ว เธอขอตัวเดินออกไปข้างนอกทันที และไม่มีใครห้ามเธอ

“ขอโทษด้วยนะครับ ผมหวังว่าเอมี่จะไม่ทำลายความอยากอาหารของพวกคุณนะครับ” อดัมเอ่ยขอโทษพวกเขา

“ไม่เป็นไรหรอก อย่าใส่ใจเลย” ซื่อตู้เย่พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เขาคิดว่าการที่เอมี่ไม่อยู่เป็นการดีเสียอีก อย่างไรก็ตาม เขายังต้องรักษาความสัมพันธ์กับครอบครัวฮิล เขาจึงไม่คิดทำโทษเอมี่เพราะเห็นแก่ครอบครัวฮิล ตราบใดที่เอมี่ไม่ทำอะไรที่เกินขีดจำกัดของเขา เขาก็จะไม่ใจร้ายกับเธอมากเกินไป

ไม่กี่นาทีต่อมา จานอาหารก็ถูกวางบนโต๊ะ และพวกเขาก็เริ่มลงมือทานอาหาร

“กู้หนิง ช่วงนี้คุณเป็นยังไงบ้าง?” ซื่อตู้เย่ถามเธอ

“ฉันกำลังยุ่งกับงานเปิดตัวสาขาร้านเครื่องประดับอยู่ค่ะ ก็เลยมาเมือง G เพื่อมาเอาเครื่องประดับไปโชว์ที่งาน” กู้หนิงเอ่ย

เธอไม่ต้องการบอกซื่อตู้เย่ เพราะเธอรู้ว่าเขาจะส่งของขวัญราคาแพงให้เธอหากเขารู้ แต่ถ้าเธอไม่บอกเขาตอนนี้ ไม่ช้าหรือเร็วเขาก็รู้อยู่ดี และเขาก็อาจจะโทษเธอที่ไม่บอกเขาก่อนหน้านี้

“สาขา? ที่ไหน?” ซื่อตู้เย่ถาม

“เมือง B ค่ะ” กู้หนิงตอบ “จัดงานวันไหน? ผมได้รับเชิญหรือเปล่า?”

“แน่นอนค่ะ ไว้รู้วันและเวลาที่แน่นอนแล้ว ฉันจะบอกคุณนะคะ”

หลังจากกินข้าวเสร็จ กู้หนิงก็ขอตัวไปจัดการธุระของเธอต่อทันที

ไม่นานกู้หนิงก็รู้ตัวว่ามีคนแอบตามเธอมา เธอหันไปมองและสังเกตเห็นว่ามีแท็กซี่อยู่ด้านหลังเธอ เป็นเอมี่นั่นเอง

กู้หนิงไม่แปลกใจ แต่เธอก็ไม่อยากให้เอมี่รู้ว่าโรงงานเครื่องประดับของเธอตั้งอยู่ที่ไหนเผื่อว่าเอมี่คิดจะทำอะไรบางอย่างที่ไม่ดี ดังนั้นกู้หนิงจึงบอกคนขับรถให้จอดรถข้างทาง

“รอฉันอยู่ในรถนะคะ” กู้หนิงเอ่ย

เอมี่ที่ตามกู้หนิงมาก็ลงจากแท็กซี่เช่นกัน แม้ว่าเธอจะไม่รู้ว่ากู้หนิงจะทำอะไร เป้าหมายของเธอคือจับกู้หนิงให้ได้

“สะกดรอยตามฉันมาทำไม?” กู้หนิงถามตรงๆ

เอมี่ตกใจที่กู้หนิงจับเธอได้แล้ว

“เธอเป็นอะไรกับซื่อตู้?” เอมี่ถาม

“ไม่ใช่เรื่องของเธอ” กู้หนิงเอ่ย

“เธอ...” เอมี่โมโห และพูดด้วยใบหน้าดุดัน “เขาเป็นผู้ชายของฉัน และฉันไม่อนุญาตให้ผู้หญิงหน้าไหนมาอ่อยเขา!”

เอมี่ไม่สนว่ากู้หนิงจะเป็นอย่างที่เธอคิดหรือไม่ แต่เธอเชื่อไปแล้วว่ากู้หนิงตั้งใจอ่อยซื่อตู้เย่ก่อน

“เขายังไม่ยอมรับว่าเธอเป็นผู้หญิงของเขาเลยนะ” กู้หนิงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ไม่ใช่เรื่องของเธอ! ยังไงฉันก็ไม่ยอมให้ผู้หญิงหน้าไหนเข้าใกล้ซื่อตู้เด็ดขาด!”

กู้หนิงคิดว่าเอมี่ช่างเหมือนเฟิงซิวฉินจริงๆ เป็นบ้าเพราะความรัก

“งั้นเธอจะทำอะไรล่ะ?” กู้หนิงเอาแขนกอดอก พลางมองหน้าเอมี่

เอมี่กัดฟันด้วยความโกรธ “ฉันจะทำลายหน้าเธอให้เสียโฉม ดูสิว่าซื่อตู้ยังจะชอบเธออีกไหม” พูดจบเอมี่ก็ล้วงเอามีดพกออกมาจากกระเป๋าและพุ่งเข้ากู้หนิงทันที เอมี่ออกกำลังกายเป็นประจำ ดังนั้นเธอจึงเคลื่อนไหวได้รวดเร็ว และคมมีดก็อยู่ห่างจากใบหน้ากู้หนิงไม่กี่เซ็น