ตอนที่ 551 - 552 เข้าใกล้, เซี่ยอี้ฉู่

ตอนที่ 551 เข้าใกล้

“ของมันแน่อยู่แล้ว ก็รุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่นเลยนี่นา! มีแค่ห้าคันเองมั้งในประเทศของเรา”

“เจ้าของรถคันนี้คงรวยสุดๆ ไปเลย”

“จริง ญาติของฉันอยากได้มันมาก แต่น่าเสียดายที่ไม่ผลิตแล้ว”

กู้หนิงโทรหาเลิ่งเชาถิงเมื่อเธอขับมาจอดในลานจอดรถ เลิ่งเชาถิงรีบเดินออกมาหาเธอโดยไม่รอช้า เมื่อเขาเห็นกู้หนิงขับรถมาด้วยตัวเอง เขาก็ประหลาดใจ “คุณมีใบขับขี่แล้วเหรอ?”

“มีแล้วค่ะ” กู้หนิงพูดด้วยความภาคภูมิใจ “ฉันสอบใบขับขี่ผ่านตั้งแต่หลังเทศกาลปีใหม่”

เลิ่งเชาถิงประทับใจแต่ไม่ได้แปลกใจอะไร เพราะเขารู้ว่ากู้หนิงขับรถเก่งมาก

“พวกเราจะไปไหนกันเหรอ?” เลิ่งเชาถิงเข้ามานั่งในรถ

“ห้างสรรพสินค้าเฟิงจางค่ะ” กู้หนิงเอ่ย

โรงแรมอยู่ไม่ไกลจากห้างสรรพสินค้าเฟิงจาง พวกเขาไปถึงที่นั่นภายในสิบนาที

เมื่อพวกเขาเข้าไปในที่จอดรถชั้นใต้ดิน กู้หนิงจอดรถและกำลังจะลงจากรถ แต่เลิ่งเชาถิงดึงเธอกลับมา "มีอะไรคะ?" กู้หนิงมองเขาด้วยความสับสน

“นั่งอยู่ในรถก่อนซักพักเถอะ ผมมีเรื่องจะบอกคุณ” เลิ่งเชาถิงทำสีหน้าจริงจัง

เมื่อเห็นเลิ่งเชาถิงทำหน้าตาจริงจัง กู้หนิงคิดว่ามันต้องเป็นเรื่องสำคัญมาก “เรื่องอะไรคะ?”

เลิ่งเชาถิงขยับเข้าไปใกล้กู้หนิง ทำท่าจะพูดอะไรบางอย่าง ไม่ทันคาดคิด เขาก็จูบเธอที่ริมฝีปากอย่างรวดเร็ว กู้หนิงไม่ได้รับสัญญาณแจ้งเตือนใดๆ ก่อนหน้า เธอตัวแข็งทื่อ ทำให้เลิ่งเชาถิงมีโอกาสจูบเธออย่างถนัด

ทั้งสองคนตัวแนบชิดสนิทกัน

เลิ่งเชาถิงจูบกู้หนิงอยู่สักพักก่อนผละริมฝีปากออกมา เขาอยากทำมากกว่านี้แต่ติดที่ว่าตอนนี้พวกเขาอยู่ในที่สาธารณะ

“คุณ!” กู้หนิงหัวเสียเล็กน้อย แต่ก็ต้องยอมรับว่าเธอรู้สึกดีกับจูบของเขา

“อยู่กับคุณทีไร ผมควบคุมตัวเองไม่ได้ทุกที” เลิ่งเชาถิงมองกู้หนิงอย่างหลงใหล

กู้หนิงหน้าแดง จากนั้นเปิดประตูรถแล้วเดินออกไปโดยไม่ลังเล

เลิ่งเชาถิงหัวเราะขำขัน จากนั้นก็ลงจากรถ เขาเดินตามมาอยู่ข้างๆกู้หนิง ยื่นมือไปกุมมือเธอไว้แล้วเดินเข้าไปในห้างสรรพสินค้าด้วยกัน

ทันทีที่พวกเขาปรากฏตัวในห้างสรรพสินค้า ผู้คนจำนวนมากต่างให้ความสนใจคู่รักที่น่าทึ่งคู่นี้ ส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง พวกเธอเอาแต่จ้องไปที่เลิ่งเชาถิง

“น่าเสียดายจัง คนหล่อมีแฟนแล้ว”

“เลิกเพ้อได้แล้ว ผู้ชายหล่อสุดๆแบบนี้จะโสดได้ยังไงกันยะ”

“ฉันเกลียดแฟนของเขา”

“ฮ่า ฮ่า”

“ถ้าเขาเข้าวงการบันเทิงนะ รับรองได้เลยว่าเขาต้องดังสุดๆ”

“ฉันคิดว่าเขาอาจจะเป็นทายาทคนรวยก็ได้นะ คงไม่สนใจชื่อเสียงในวงการบันเทิงหรอก”

“เธอพูดถูก ทายาทคนรวยจากสังคมชั้นสูงไม่สนใจเข้าวงการบันเทิงหรอก”

แม้ว่าดาราจะได้รับความสนใจอยู่ตลอดเวลา แต่ทายาทจากครอบครัวที่ร่ำรวยหรือมีอำนาจมักจะดูถูกงานแสดง

เมื่อสังเกตเห็นผู้หญิงจำนวนมากให้ความสนใจผู้ชายของตน กู้หนิงก็รู้สึกไม่สบายใจนิดหน่อย

เลิ่งเชาถิงจับมือเธอแน่นและพูดติดตลกว่า “คุณว่าผมควรสวมหน้ากากดีไหม พวกเขาจะได้ไม่ต้องเห็นหน้าผม?”

“ฮ่า ฮ่า” กู้หนิงหัวเราะ “ดีค่ะ แต่ทางที่ดีคือคุณไม่ต้องออกจากบ้าน แล้วก็อยู่กับฉันตลอดเวลา”

“ผมไม่ติดนะ” เลิ่งเชาถิงยิ้ม “ผมจะกินและนอนทั้งวัน และจะไม่ไปไหน จะอยู่ข้างๆคุณแบบนี้”

ได้นอนกับกู้หนิงทั้งวันก็เป็นความคิดที่ไม่เลว อย่างไรก็ตาม กู้หนิงไม่ได้เอะใจกับคำพูดของเลิ่งเชาถิง “ถ้าหากคุณอ้วนขึ้นล่ะ?”

เลิ่งเชาถิงหัวเราะ เสียงแหบของเขาฟังจั๊กจี้หัวใจ “ไม่ต้องห่วง ผมจะออกกำลังกายให้มากขึ้นตอนกลางคืน”

กู้หนิงหน้าแดงอีกครั้ง “คุณมันผู้ชายนิสัยไม่ดี!” เธอพยายามดึงมือออกจากการเกาะกุมของเขา แต่เขากุมมือเธอแน่นไม่ยอมปล่อย “ฮ่า ฮ่า ผมไม่ปล่อยคุณไปหรอก”

ไม่นานนัก กู้หนิงและเลิ่งเชาถิงก็มาถึงร้านชาร์ม ภายในร้านไม่ค่อยมีลูกค้ามากนัก

เมื่อกู้หนิงและเลิ่งเชาถิงเดินเข้าไปในร้าน พนักงานขาย ‘เสี่ยวหลิน’ ก็เดินมาต้อนรับพวกเขา “ยินดีต้อนรับค่ะคุณกู้”

เสี่ยวหลินรู้ว่ากู้หนิงเป็นเจ้านายคนใหม่ของพวกเธอแล้ว แต่เมื่อสายตาของเธอสังเกตเห็นเลิ่งเชาถิง ดวงตาของเธอก็สว่างขึ้นและตะลึงกับรูปลักษณ์หน้าตาที่โดดเด่นของเขา ผู้ชายคนนี้คงเป็นแฟนของเจ้านายเธอ ดังนั้นเธอจึงถอนสายตากลับมา

“พี่อวี้จื่ออยู่ไหนคะ?”

“อยู่ในห้องเก็บของค่ะ คุณอวี้จื่อบอกให้คุณกู้ไปพบเธอที่นั่นค่ะ”

“ค่ะ” จากนั้นกู้หนิงก็เดินไปที่ห้องเก็บของ

ตอนที่ 552 เซี่ยอี้ฉู่

กู้หนิงเคาะประตูห้องเก็บของ “สวัสดีค่ะ ขอเข้าไปข้างในนะคะ”

“เข้ามาเลย ประตูไม่ได้ล็อค” อวี้จื่อตอบ กู้หนิงผลักประตูเข้าไป

ห้องเก็บของมีพื้นที่ประมาณสิบตารางเมตรและเป็นสตูดิโอออกแบบของอวี้จื่อด้วย มีชุดกระโปรงแขวนอยู่บนผนัง และหุ่นจำลองหลายชุดที่สวมชุดราตรีที่ยังไม่เสร็จ อีกด้านหนึ่งมีจักรเย็บผ้าและโต๊ะวางเข็มและเครื่องมือต่างๆ เช่น กรรไกรสำหรับทำเสื้อผ้า

“ไฮ บอส! เข้ามาๆ!” อวี้จื่อทักทายกู้หนิงอย่างมีอารมณ์ขัน

เมื่ออวี้จื่อเห็นเลิ่งเชาถิง เธอถึงกับตะลึง

“สวัสดีค่ะ” อวี้จื่อทักทายเลิ่งเชาถิง

“สวัสดีครับ” เลิ่งเชาถิงทักทายตอบ

“บอส มาดูชุดสิ พรุ่งนี้ฉันกะว่าจะทำให้เสร็จสามชุด” อวี้จื่อเอ่ย

กู้หนิงมองดูและพูดด้วยความพึงพอใจว่า “ฉันชอบมากค่ะ”

ได้ยินแบบนั้น อวี้จื่อก็โล่งอก

“ฉันต้องไปหาบริษัทและโรงงานที่เหมาะสมต่อ” กู้หนิงกล่าว

“ผมช่วยนะ ยังไงก็ว่างอยู่แล้ว” เลิ่งเชาถิงรีบพูดทันที

“ดีเลยค่ะ”

“เราต้องการคนงานมาทำงานในโรงงานด้วย แต่การจ้างคนต้องใช้เวลา ช่วยฉันหาโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าที่ขาดทุนอย่างหนักและประกาศขาย ถ้าเป็นไปได้ ฉันอยากจะซื้อตรงๆ ได้เลย” กู้หนิงกล่าว

ทุกวันนี้การดำเนินธุรกิจที่ทำกำไรได้ไม่ใช่เรื่องง่าย ดังนั้นบริษัทหลายแห่งจึงล้มละลายทุกปี

“ไม่มีปัญหา” เลิ่งเชาถิงตอบ

กู้หนิงมาที่ร้านชาร์มเพียงเพื่อตรวจสอบชุด ดังนั้นเธอจึงอยู่ไม่นานแล้วก็ออกจากร้านไปพร้อมกับเลิ่งเชาถิง  เธอไม่มีอะไรทำอีกแล้วในช่วงที่เหลือของวัน ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจไปเดินเล่นกับเลิ่งเชาถิง และพวกเขาก็จะกลับมาก่อนอาหารค่ำ

กู้หนิงและเลิ่งเชาถิงไปที่สวนสาธารณะ พวกเขาจอดรถในลานจอดรถแล้วออกไปเดินเล่นด้วยกัน

มีคนจำนวนมากในสวนสาธารณะ แต่สวนนั้นค่อนข้างใหญ่ ผู้คนจึงไม่ได้ดูเบียดเสียดกัน  ไม่ว่าเลิ่งเชาถิงจะเดินไปทางไหน ผู้คนก็มักจะเหลียวมองเขา แต่กระนั้นก็ไม่กล้าเข้ามาทักทาย

กู้หนิงและเลิ่งเชาถิงเดินไปที่ป่าและเดินไปตามทางเดินธรรมชาติในป่า

“เซี่ยอี้ฉู่ เธอเป็นบ้าอะไร? ทำไมเมื่อวานไม่มาอัดเสียง? เธอรู้หรือไม่ว่ามีคนอื่นซื้อเพลงก่อนเราไปแล้ว และตอนนี้เราต้องชดใช้ค่าเสียหายเป็นล้านหยวน? เธอรู้บ้างไหม…” กู้หนิงและเลิ่งเชาถิงได้ยินคำวิจารณ์เผ็ดร้อนของชายคนหนึ่ง

"พอได้แล้ว!" ก่อนที่ผู้ชายจะพูดจบประโยค ผู้หญิงคนหนึ่งก็พูดขัดจังหวะเขาด้วยความโกรธ “เฉียวกวนเซียง พอได้แล้ว! หยุดโกหกต่อหน้าฉันสักที ฉันรู้แล้วว่านายและเป่ยเหอน่าเอาเปรียบฉัน…” ผู้หญิงคนนั้นเกือบจะตะโกนและร้องไห้ออกมา

เป่ยเหอน่า? กู้หนิงเคยได้ยินชื่อนี้ เธอเป็นนักร้องที่ได้รับความนิยม

“เธอ…” เฉียวกวนเซียงไม่คิดว่าเซี่ยอี้ฉู่จะพูดออกมาดังๆ ดังนั้นเขาจึงตกตะลึง เธอรู้ได้ยังไง?

เซี่ยอี้ฉู่มองเฉียวกวนเซียงที่ทำหน้าตกใจ เธอพูดด้วยรอยยิ้มขมขื่นว่า “เฉียวกวนเซียง ฉันรู้ว่าคุณไม่ชอบฉัน แต่เข้าหาฉันก็เพราะต้องการช่วยเป่ยเหอน่ามีชื่อเสียง คุณบอกว่าคุณอยากช่วยฉันให้เป็นนักร้องดัง แต่คุณวางแผนทำให้เกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์และทำให้ฉันเสียโฉมเพื่อฉันจะได้ไม่ปรากฏตัวให้ใครเห็น เพื่อความฝันทางดนตรีของฉัน ฉันไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากการเป็นนักร้องเงาให้กับเป่ยเหอน่า”

“เธอ เธอรู้เรื่องนี้ได้ยังไง?” เฉียวกวนเซียงเบิกตากว้างด้วยความตกใจ คำถามกลับคืนของเขาเป็นข้อพิสูจน์แล้วว่าสิ่งที่เซี่ยอี้ฉู่พูดนั้นเป็นความจริง

แม้แต่กู้หนิงก็ยังตกใจ แต่ว่าเธอไม่ต้องการเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวของคนอื่น ตอนนี้เธอสนใจเป่ยเหอน่าที่เป็นนักร้องที่มีชื่อเสียงซึ่งกวาดรางวัลมามากมาย ทั้งยังได้รับความนิยมอย่างมากในหมู่ประชาชน และชื่อของเธอมักจะปรากฏในการจัดอันดับของฟอรั่มดนตรี ใครจะคิดว่าอยู่ๆก็มีนักร้องเงาอยู่เบื้องหลังเธอ

บริษัทบันเทิงต้องการทั้งนักแสดงและนักร้อง ถ้าเซี่ยอี้ฉู่เป็นนักร้องเงาของเป่ยเหอน่าจริงๆ กู้หนิงก็อยากจะคุยกับเธอดู แม้ว่าใบหน้าของเธอจะเสียโฉม แต่เป็นเรื่องง่ายสำหรับกู้หนิงที่สามารถช่วยให้เธอดีขึ้นได้

กู้หนิงดึงเลิ่งเชาถิงไปนั่งที่ม้านั่งใกล้ๆ คอยสังเกตพวกเขา

ตรงที่กู้หนิงนั่งอยู่ยังเว้นระยะห่างจากพวกเขา เพราะฉะนั้นพวกเขาจึงไม่สังเกตเห็นว่ามีใครแอบเฝ้าดูพวกเขาอยู่

แม้ว่าตำแหน่งที่พวกเขายืนอยู่จะถูกปกคลุมไปด้วยกิ่งก้านต้นไม้หนาทึบ แต่ว่ากู้หนิงมีตาทิพย์ เธอสามารถมองเห็นเซี่ยอี้ฉู่อย่างชัดเจน เซี่ยอี้ฉู่สูงประมาณหนึ่งร้อยหกสิบห้าเซนติเมตร รูปร่างปานกลาง ไม่อ้วนหรือผอม สวมหมวกและหน้ากากโดยเห็นเพียงแค่ดวงตา

อย่างไรก็ตาม กู้หนิงยังคงเห็นรูปร่างหน้าตาของเธอได้อย่างชัดเจน เซี่ยอี้ฉู่เป็นคนสวยระดับหนึ่ง ถ้าสามารถลบรอยแผลเป็นที่น่ากลัวออกจากแก้มขวาของเธอได้ เธอคือสาวงามดีๆนี่เอง  ด้วยเสียงที่โดดเด่น ทักษะการร้องเพลง และใบหน้าที่สวยงามของเธอ หากได้รับการสนับสนุนอย่างเหมาะสมแล้วล่ะก็ ไม่ดังก็ให้มันรู้ไป

“ไม่สำคัญหรอกว่าฉันจะรู้ได้ยังไง ในเมื่อฉันรู้แล้ว ฉันจะไม่ปล่อยให้พวกคุณเอาเปรียบฉันอีกต่อไป ถ้าไม่มีฉัน อาชีพนักร้องของเป่ยเหอน่าจะต้องพังทลาย และตราบใดที่ฉันเปิดเผยความลับสกปรกนี้ คุณและเป่ยเหอน่าจะต้องอยู่ในความมืดตลอดไป!” เซี่ยอี้ฉู่พูดด้วยความเกลียดชังอย่างแรง

เธอไม่ใช่หญิงสาวอ่อนแอ เธอมีหลักการของตัวเอง นับตั้งแต่ใบหน้าของเธอเสียโฉมใน "อุบัติเหตุ" เฉียวกวนเซียงก็คอยอยู่เคียงข้างเธอเสมอ ดังนั้นเธอจึงยังคงภักดีต่อเขา ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมเธอถึงตกหลุมพรางที่พวกเขาขุดหลุมไว้เพื่อเธอ

“ไม่ เธอทำอย่างนั้นไม่ได้นะ!” เฉียวกวนเซียงตื่นตระหนก เมื่อความลับสกปรกถูกเปิดโปง ชื่อเสียงของพวกเขาต้องถูกทำลายย่อยยับ เขาเสียสละไปมากกว่าจะประสบความสำเร็จอย่างที่เขาต้องการ สิ่งสุดท้ายที่เขาต้องการคือการตกจากสถานะทางสังคมที่สร้างมากับมือ

“ทำไมจะทำไม่ได้ล่ะ? ฉันเป็นเหยื่อ และคุณปีศาจ!” เซี่ยอี้ฉู่ตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยว