ตอนที่ 535 - 536: ไป๋เสวี่ยเหยียนโทรหากู้หนิง, ไปพบไป๋เสวี่ยเหยียน

ตอนที่ 535 ไป๋เสวี่ยเหยียนโทรหากู้หนิง

จางชุนหลินหันไปหาหลงเกอเพื่อขอความช่วยเหลือและจ้างเขาหนึ่งแสนหยวน ส่วนเงินสองล้านที่เป็นค่าชดเชย พวกเขาจะแบ่งกันคนละครึ่ง

เนื่องจากคำสั่งของซื่อตู้เย่ สมาชิกของแก๊งฉิงจึงไม่ได้หาลำไพ่พิเศษมานานแล้ว ครั้งนี้หลงเกอเห็นแก่เงินจึงตกลงช่วย แต่กลายเป็นว่าเขาตัดสินใจผิดพลาด

“จางชุนหลิน!” กู้ฉินหยางกัดฟันกรอดด้วยความโกรธ เขารู้จักจางชุนหลินมานานแล้ว

จางชุนหลินเคยตามจีบเหวินอวี้หลานตอนที่พวกเขาอยู่มหาวิทยาลัย ตอนที่เหวินอวี้หลานปฏิเสธเขา เขาก็ปล่อยข่าวลือว่าเหวินอวี้หลานชอบคนรวยรังเกียจคนจน จางชุนหลินเป็นคนเห็นแก่ตัวที่สนแต่ความรู้สึกตัวเองโดยที่ไม่แคร์คนอื่นว่าจะรู้สึกยังไง ต่างจากกู้ฉินหยางที่ไม่ใช่คนรวยแต่ปฏิบัติต่อเหวินอวี้หลานเป็นอย่างดี

นอกจากนี้เรื่องนี้แล้ว จางชุนหลินไม่เคยให้ความสนใจกับรูปร่างหน้าตาของตัวเอง ซึ่งเป็นหนึ่งในเหตุผลที่ผู้หญิงไม่ชอบเขา

เหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้กู้ฉินหยางเกลียดจางชุนหลินมาก และคนที่เขาเรียกว่าเพื่อน เขาก็เกลียดไม่ต่างกัน ไม่คิดเลยว่าคนที่เขาเรียกว่าเพื่อนจะจัดฉากหลอกเขาเพื่อเงินได้ลงคอ

“หลงเกอ ถ้าคุณได้ยินว่ามีคนอื่นที่อยากทำร้ายลุงของฉันอีก ได้โปรดช่วยลุงของฉันด้วยถ้าคุณไม่ว่าอะไร” กู้หนิงพูดสุภาพกับหลงเกอ

“แน่นอน แน่นอน” หลงเกอกล่าว ถ้าเขารู้ว่ากู้ฉินหยางเป็นลุงของกู้หนิง เขาคงไม่คิดหลอกกู้ฉินหยางแต่แรก หลังจากที่รู้ความจริง กู้หนิงไม่พูดอะไรอีก เธอกลับไปพร้อมกับกู้ฉินหยาง

ส่วนจางชุนหลิน เธอไม่คิดให้อภัยเขา

“หนิงหนิง ขอบคุณหลานมากนะ ถ้าไม่ได้หลาน ลุงคงถูกซ้อมหรือไม่ก็ถูกฆ่าไปแล้ว” กู้ฉินหยางยังคงตกใจกลัว

“หนูต่างหากล่ะคะควรขอโทษลุง ถ้าหนูไม่ต่อว่าเขากลางห้าง เขาคงไม่วางแผนหลอกลุง” กู้หนิงกล่าวและรู้สึกผิดเล็กน้อย นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เหวินอวี้หลานเจอจางชุนหลิน จางชุนหลินมักจะเยาะเย้ยเธอแต่ไม่ได้ทำร้ายเธอหรือกู้ฉินหยางเป็นจริงเป็นจัง ทว่าครั้งนี้ไม่เหมือนกัน เพื่อทำร้ายเหวินอวี้หลานที่ทำเขาเสียหน้าครั้งใหญ่ เขาจึงมาลงที่กู้ฉินหยาง

“หนิงหนิง มันไม่ใช่ความผิดของหลานหรอกนะ จางชุนหลินมันเป็นคนเห็นแก่ตัวและชอบแทงคนข้างหลัง” กู้ฉินหยางไม่โทษกู้หนิง เขากับจางชุนหลินมีความแค้นกันมายาวนานแล้ว ที่เขายังไม่ทำอะไรเพราะเขาไม่มีความสามารถมากพอที่จะลงโทษจางชุนหลิน

“ลุงคะ ลุงรู้จักจางชุนหลินมากแค่ไหนคะ? ช่วยเล่าให้หนูฟังทีค่ะ” กู้หนิงพูดกับกู้ฉินหยาง

“ก็ไม่มาก ลุงรู้แค่ว่าเขาทำธุรกิจค้าส่งอุปกรณ์ มีเงินหลายสิบล้านหยวน” กู้ฉินหยางกล่าว

เลิ่งเชาถิงไม่เข้าใจว่ากู้หนิงคิดว่าแผนจะทำอะไร ดังนั้นเขาจึงพูดว่า “ให้ผมช่วยแล้วกัน”

“ดีเลยค่ะ” กู้หนิงไม่ปฏิเสธ

ถ้าเลิ่งเชาถิงต็มใจช่วยเธอ เธอก็ไม่ว่าอะไร เพราะเธอต้องให้โอกาสเขาบ้างเพื่อพิสูจน์ความสามารถของเขาในฐานะผู้ชายของเธอ

กู้หนิงเก่งมากและบางครั้งเลิ่งเชาถิงก็รู้สึกเหมือนว่าเขาไร้ประโยชน์ เขาคิดว่ามันเป็นหน้าที่ของเขาที่จะต้องปกป้องผู้หญิงของเขา ดังนั้นเลิ่งเขาถิงจึงรู้สึกร่าเริงขึ้นเมื่อกู้หนิงยินดีให้เขาช่วย

เมื่อได้ยินคำพูดของพวกเขา กู้ฉินหยางเข้าใจว่าพวกเขากำลังจะลงโทษจางชุนหลิน เขารู้สึกยินดีเพราะจางชุนหลินสมควรได้รับมัน

หลังจากนั้นกู้หนิงก็โทรบอกกู้ม่านว่ากู้ฉินหยางปลอดภัยดี

แม้ว่ากู้หนิงจะบอกว่ากู้ฉินหยางสบายดี แต่กู้ม่าน กู้ชิง และเหวินอวี้หลานยังคงกังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของเขาถ้าไม่ได้เห็นกับตา

กู้ฉิงซือและกู้หยินหยินไม่รู้ว่าพ่อของพวกเขาถูกจับตัว พวกเขายังคงเล่นแท็บเล็ตอย่างสบายใจ

เมื่อกู้หนิงกลับมา เหวินอวี้หลานก็ถอนหายใจโล่งอกเมื่อเห็นสามีปลอดภัยดี

“เกิดอะไรขึ้น? คุณไปทำอีท่าไหนถึงได้ทำแจกันโบราณของแก๊งฉิงตกแตกได้?” เหวินอวี้หลานถามสามี

กู้ฉินหยางจึงเล่าเรื่องทั้งหมดให้เธอฟัง

เมื่อได้ยินว่าเป็นแผนของจางชุนหลิน เหวินอวี้หลานก็โกรธมาก จางชุนหลินพูดจาเยาะเย้ยเธอไม่พอยังคิดหลอกสามีเธออีกด้วย เงินสองล้านไม่ใช่เงินจำนวนน้อยๆ เป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะมีเงินจ่ายค่าเสียหาย

โชคดีที่กู้หนิงช่วยไว้ ไม่อย่างนั้นครอบครัวของพวกเขาคงสิ้นเนื้อประดาตัว

“ไอ้จางชุนหลิน ไอ้คนชอบแทงข้างหลัง! ฉันอยากตบเขาให้หน้าหันเลยจริงๆ!” เหวินอวี้หลานพูดด้วยความโกรธ

“ไม่ต้องห่วง หนิงหนิงจะเป็นคนจัดการเรื่องนี้เอง” กู้ฉินหยางเอ่ย

ได้ยินดังนั้น เหวินอวี้หลานพลันสบายใจขึ้น

เนื่องจากกู้ฉินหยางกลับมาบ้านอย่างปลอดภัยแล้ว พวกเขาก็เลิกพูดเรื่องนี้ หันมาเพลิดเพลินกับมื้อเย็น

หลังจากกินข้าวเสร็จ กู้หนิงก็ได้รับโทรศัพท์จากไป๋เสวี่ยเหยียน

กู้หนิงกดรับสาย ไป๋เสวี่ยเหยียนก็บ่นกู้หนิงทันที “กู้หนิง! ทำไมถึงไม่บอกฉันว่าเธอมาที่เมือง G ?”

กู้หนิงรีบอธิบายว่า “ฉันมากับแม่แล้วก็ป้าน่ะ มาแค่สองวัน เลยไม่ได้บอกใคร”

“แต่เธอบอกฉันได้นี่”

“เอ่อ...” กู้หนิงไม่รู้จะพูดอะไร

“อะไรกัน? เราไม่ใช่เพื่อนกันงั้นเหรอ?” ไป๋เสวี่ยเหยียนถาม

กู้หนิงคิดว่าการอธิบายให้ไป๋เสวี่ยเหยียนเข้าใจนั้นเป็นเรื่องยาก เธอจึงยังคงเงียบ

“ว่าไง? ใช่หรือไม่ใช่?” ไป๋เสวี่ยเหยียนถามอีกครั้ง

“ใช่สิ แน่นอนอยู่แล้ว” กู้หนิงพูดพร้อมถอนหายใจ

“ตอนนี้เธอทำอะไรอยู่?” ไป๋เสวี่ยเหยียนถาม

“ฉันอยู่บ้านลุงน่ะ”

“เธอออกมาหาฉันสิ ฉันอยู่ที่ร้านของอัลลัน”

ฟังจากน้ำเสียงของไป๋เสวี่ยเหยียน กู้หนิงรับรู้ได้ทันทีว่าเธออารมณ์ไม่ค่อยดี

ตอนที่ 536 ไปพบไป๋เสวี่ยเหยียน

“ก็ได้ เดี๋ยวฉันไป” กู้หนิงเอ่ย

“จริงหรอ!” ไป๋เสวี่ยเหยียนดีใจ

หลังจากวางสาย กู้หนิงหันไปบอกกู้ม่านว่าเธอจะออกไปพบเพื่อน

กู้ม่านได้ยินลูกสาวพูดกับเพื่อนทางโทรศัพท์แล้ว เธอจึงอนุญาตให้กู้หนิงไปได้

“ไหนๆ ลูกก็จะออกไปเจอเพื่อน พวกแม่ก็จะกลับไปที่พัก เชาถิงไปส่งพวกแม่ก่อนแล้วค่อยไปส่งลูกแล้วกัน” กู้ม่านเอ่ย

“ยังไม่ดึกเลย อยู่ต่ออีกหน่อยเถอะ เดี๋ยวฉินหยางไปส่งที่บ้านเอง” เหวินอวี้หลานเอ่ย

“ใช่ๆ” กู้ฉินหยางเห็นด้วยกับภรรยา

“ไม่เป็นไรๆ พวกเราให้เชาถิงไปส่งที่บ้านได้” กู้ม่านเอ่ย กู้ฉินหยางและเหวินอวี้หลานไม่เซ้าซี้ต่อ แต่ชวนพวกเขามากินข้าวด้วยกันอีกพรุ่งนี้

กู้ม่านไม่แน่ใจว่าพวกเธอจะบินกลับไปที่เมือง F ตอนไหน ดังนั้นเธอจึงยังไม่ตอบ แต่บอกว่าเธอจะโทรหาพวกเขาอีกทีในวันพรุ่งนี้

เนื่องจากว่ากู้หนิงจะออกไปพบเพื่อน กู้ม่านจึงคิดว่าเธออาจจะพักที่โรงแรมอีกคืนหนึ่ง “หนิงหนิง อพาร์ตเมนต์ของลูกมีเตียงแค่เตียวเดียว ป้ากับแม่ไปนอนที่โรงแรมก็ได้หรือลูกจะนอนที่โรงแรม ลูกคิดว่าไง?” กู้ม่านถามลูกสาว

ได้ยินดังนั้น เลิ่งเชาถิงก็แอบยิ้มกรุ้มกริ่มในใจ

กู้หนิงรู้สึกขบขันกับปฏิกิริยาของเขา ถ้าคืนนี้เธอพักอยู่ในอพาร์ตเมนต์กับแม่และป้า เขาคงไม่อยากนอนคนเดียว เขาไม่ค่อยได้เจอกับเธอบ่อยๆ ดังนั้นเขาจึงต้องการใช้เวลากับเธอให้มากที่สุด

“หนูนอนที่โรงแรมก็ได้ค่ะ” กู้หนิงตอบ

แม้ว่ากู้ม่านและกู้ชิงเป็นห่วงความปลอดภัยของกู้หนิงเพราะเธอยังเป็นเด็กสาวแถมยังหน้าตาสะสวย แต่พอนึกขึ้นได้ว่าเธอเก่งกังฟู จึงสบายใจขึ้นมาก

“อ้อ แล้วพรุ่งนี้เราจะกลับบ้านกี่โมง?” กู้ม่านถาม

“เดี๋ยวหนูเช็คเที่ยวบินอีกทีค่ะ คิดว่ากินข้าวเที่ยงเสร็จน่าจะบินกลับได้เลยค่ะ” กู้หนิงตอบ

หลังจากนั้นกู้หนิงและเลิ่งเชาถิงก็ขับรถไปส่งกู้ชิงและกู้ม่านที่วอเตอร์บลูสกายก่อนขับออกไปหาไป๋เสวี่ยวเหยียนด้วยกัน

เมื่อพวกเขาจากไป กู้ชิงก็พูดกับกู้ม่านว่า “ม่าน เธอไม่คิดว่าหนิงหนิงกับเชาถิงสนิทกันมากหรือ? พวกเขาเป็นแฟนกันหรือว่าเชาถิงตามจีบหนิงหนิง?” แม้ว่าเลิ่งเชาถิงไม่เคยแสดงความรักต่อกู้หนิงต่อหน้าพวกเธอ แตกู้ชิงไม่คิดว่าเป็นแค่เพื่อนธรรมดา อย่างไรก็ตามนี่เป็นเป็นเพียงการคาดเดา เธอไม่แน่ใจในเรื่องนี้จริงๆ

กู้ม่านทำหน้าประหลาดใจ เธอไม่ทันได้นึกว่าเลิ่งเชาถิงปฏิบัติต่อกู้หนิงดีมากจนกระทั่งกู้ชิงพูดเรื่องนี้ออกมา

“ไม่มีทาง! หนิงหนิงอายุแค่สิบแปดเองนะ” กู้ม่านเอ่ย

“หนิงหนิงอายุสิบแปดแล้ว เธอเป็นผู้ใหญ่แล้ว” กู้ชิงเอ่ย

“แต่...” กู้ม่านขมวดคิ้วเพราะเธอไม่อยากให้ลูกสาวมีแฟนตอนอายุเท่านี้

เมื่อเห็นกู้ม่านกังวล กู้ชิงก็ปลอบเธอว่า “พี่แค่เดาเท่านั้น อาจไม่ใช่ก็ได้ บอกตามตรงนะ พี่คิดว่าเชาถิงเป็นคนเชื่อถือได้แถมยังหล่ออีกต่างหาก ถ้าเขาเป็นแฟนหนิงหนิงจริงก็ไม่ใช่เรื่องแย่อะไร เขาเป็นทหาร พี่เชื่อว่าเขาเป็นคนซื่อตรงคนหนึ่ง”

ในสายตาของผู้คนมากมาย ทหารยืนหยัดเพื่อความซื่อสัตย์และความภักดี กู้ชิงจึงมองเขาในแง่บวก

“พี่ไว้ใจหนิงหนิง เธอรู้ว่าเธอควรหรือไม่ควรทำอะไร” กู้ชิงเอ่ย

ได้ยินคำพูดของพี่สาว กู้ม่านก็เห็นด้วย

เมื่อเลิ่งเชาถิงและกู้หนิงอยู่ด้วยกันตามลำพัง เลิ่งเชาถิงก็เลิกปิดบังความรักที่เขามีต่อเธอ แต่ว่าตอนนี้เขากำลังขับรถอยู แต่สายตายังคงหันมามองเธอซึ่งมันอันตราย ดังนั้นกู้หนิงจึงพูดกับเขาว่า “มองถนน! เลิกมองฉันได้แล้ว”

“วันนี้เราไม่ค่อยได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันเลย ในที่สุดก็มีเวลาสักที ผมก็แค่อยากทำตามใจผมบ้าง” เลิ่งเชาถิงพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจ

กู้หนิงกรอกตา “แต่ตอนนี้คุณขับรถอยู่ คุณต้องระวัง” กู้หนิงเอ่ย

“ก็ได้ ผมจะอดใจไว้จนกว่าจะถึงตอนกลางคืน” เลิ่งเชาถิงพูดด้วยน้ำเสียงแน่วแน่

กู้หนิงมองเขาอ้าปากค้าง เธออยากหัวเราะแต่ก็หัวเราะไม่ออก

ไม่นานพวกเขาก็มาถึงคาเฟ่ของอัลลัน

ตอนนี้เป็นเวลาสามทุ่มจึงมีคนมากมายในคาเฟ่

ไป๋เสวี่ยเหยียนกำลังคุยกับอัลลันตอนที่กู้หนิงและเลิ่งเชาถิงเดินเข้ามาข้างในร้าน เมื่อเห็นกู้หนิงกำลังเดินมาหา ไป๋เสวี่ยเหยียนก็ลุกขึ้นทันทีและเข้ามากอดเธอ “กู้หนิง ในที่สุดเธอก็มาถึงแล้ว! ฉันคิดถึงเธอจัง”

ไป่เสวี่ยเหยียนทำตัวเหมือนเป็นคู่รักที่พลัดพรากจากกันมานาน

เมื่อเห็นไป๋เสวี่ยเหยียนกอดแฟนสาวของตัวเองแน่น เลิ่งเชาถิงรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย กู้หนิงเป็นผู้หญิงของเขาและเขาไม่อยากให้ใครกอดเธอ

ไป๋เสวี่ยเหยียนสังเกตเห็นเลิ่งเชาถิงซึ่งยืนอยู่ด้านหลังกู้หนิงและเธอก็ตกตะลึงกับรูปลักษณ์ที่โดดเด่นของเขา “พระเจ้าช่วย กู้หนิง! นี่แฟนเธอเหรอ? หล่อมาก! เขาเป็นดาราหรืออะไรกันแน่?”

“เขาเป็นแฟนฉันน่ะ ไม่ใช่ดารา” กู้หนิงเอ่ย

เมื่อได้ยินเช่นนั้น อัลลันก็ไม่แปลกใจ เพราะเขาสัมผัสได้ถึงความไม่พอใจของเลิ่งเชาถิงตอนที่พวกเขาพบกันครั้งแรก

“เชิญนั่งครับ กู้หนิง คุณเลิ่ง” อัลลันเอ่ย