ตอนที่ 529 - 530: ฉันจะให้โอกาสเธอแก้แค้น,จางชุนหลิน

ตอนที่ 529 ฉันจะให้โอกาสเธอแก้แค้น

“ดี ฉันก็รู้อยากรู้ว่าเธอจะเอาชนะคืนยังไง ว่าแต่อย่าร้องไห้ล่ะถ้าเกิดแพ้ขึ้นมา!” อี้เหวยชุนหัวเราะ น่าสนุก เขาอยากรู้ว่าเธอจะเอาชนะเขาได้ยังไง

“ไม่แน่นอนค่ะ” กู้หนิงยิ้มด้วยความมั่นใจ จากนั้นก็เขย่าลูกเต๋า ลูกเต๋ากลิ้งไปมาภายในถ้วย ส่งเสียงแกร๊กๆ ชัดเจน เมื่อกู้หนิงวางถ้วยลูกเต๋าคว่ำหน้าลงกับโต๊ะ เธอก็มองอี้เหวยชุนพร้อมยิ้มกว้างๆ ให้เขา “ใหญ่หรือเล็ก?”

อี้เหวยชุนเป็นเพื่อนของแฟนเธอ เธอจึงปฏิบัติต่อเขาในฐานะเพื่อนของเธอเช่นกัน โดยที่ไม่ต้องคำนึงถึงมารยาทมากนัก

“ใหญ่” อี้เหวยชุนทายด้วยความมั่นใจ

จากนั้นกู้หนิงก็เปิดถ้วย ผลออกมาคือ 11 ซึ่งก็คือ ใหญ่ และอี้เหวยชุนทายถูก

อี้เหวยชุนยิ้มอย่างพึงพอใจให้กู้หนิง แต่กู้หนิงไม่แคร์

ถึงแม้เขาจะทายถูก ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะแพ้ เธอยังมีตาทิพย์ช่วยอยู่ นี่ไม่ใช่เกมที่แข่งขันกันอย่างยุติธรรมเพียงแต่อี้เหวยชุนไม่รู้เท่านั้น และแม้ว่ากู้หนิงจะใช้ตาทิพย์ เธอก็ไม่ได้ใช้มันทำร้ายใคร เธอแค่อยากชนะเกมนี้และทำให้อี้เหวยชุนต้องดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์มากขึ้นอีกหน่อยเท่านั้นเอง

“ตาฉันแล้ว” อี้เหวยชุนยิ้ม จากนั้นก็เขย่าถ้วยลูกเต๋า จากนั้นก็คว่ำถ้วยลงบนโต๊ะ “ใหญ่หรือเล็ก” เขาพูดกับกู้หนิง

“เล็ก” กู้หนิงตอบ

ถ้วยเปิดออกและผลออกมาต่ำกว่า 11 ซึ่งหมายถึงเล็ก ดังนั้นรอบนี้จึงเสมอกัน

หลังจากนั้นกู้หนิงก็ทายถูกทุกครั้ง แต่ว่าอี้เหวยชุนทายถูกบ้างผิดบ้าง

ไฮโลไม่ว่าจะเล็กหรือใหญ่เป็นเกมเสี่ยงโชคด้วยลูกเต๋าสามลูก ดังนั้นจึงเป็นเรื่องปกติที่คนที่โชคดีอาจจะทายถูกหลายครั้ง ในขณะที่คนที่โชคไม่ดีอาจทายผิดบ่อย

แต่สำหรับเกมนี้ อี้เหวยชุนรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง

พววกเขาเล่นกันทั้งหมดสิบรอบ ห้ารอบแรกเสมอ อี้เหวยชุนมาแพ้ห้ารอบหลัง ส่วนกู้หนิงชนะทุกรอบ

ทุกคนประหลาดใจ ยกเว้นเลิ่งเชาถิงที่ดูภูมิใจและสงสัยในเวลาเดียวกัน เป็นไปได้อย่างไรที่กู้หนิงชนะทุกครั้ง? แม้ว่าเธอโชคดี แต่ก็น่าจะแพ้บ้างอย่างน้อยหนึ่งครั้ง!

“บ้ามากที่เธอไม่แพ้เลย!” อี้เหวยชุนก็แทบไม่อยากเชื่อผลลัพธ์ที่ออกมา

“คุณไม่เชื่ออย่างนั้นหรือคะ? ฉันให้โอกาสคุณแก้แค้นได้นะ” กู้หนิงเอ่ยพร้อมทั้งท้าทายเขาในคราวเดียวกัน

“ได้ เล่นต่ออีกห้ารอบ! ฉันไม่เชื่อหรอกว่าฉันจะแพ้อีก” อี้เหวยชุนยอมรับคำท้า อย่างไรก็ตามเมื่อห้ารอบจบลง กู้หนิงก็ยังไม่แพ้สักตา

“ก็ได้ ฉันยอมแพ้แล้ว” อี้เหวยชุนยอมแพ้เพราะเขารู้ว่าเขาไม่มีทางชนะไม่ว่าจะเล่นไปกี่รอบก็ตาม

หลังจากดื่มแอลกอฮอล์หลายแก้วติดต่อกัน อี้เหวยชุนรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

“ให้ฉันลองบ้าง!” จ้าวหลงที่เป็นพยานทุกรอบการแข่งขันก็ยังไม่เชื่อว่ากู้หนิงแค่โชคดี เขาจึงท้าแข่งกับเธอ

แน่นอนว่ากู้หนิงไม่ปฏิเสธ ถ้าพวกเขาอยากดื่ม เธอก็จะให้พวกเขาดื่มให้พอ! หลังจากนั้นอีกหลายรอบ จ้าวหลงก็ยอมแพ้เพราะเขาแพ้มากกว่าอี้เหวยชุนเสียอีก

“พอแล้วๆ ฉันยอมแพ้แล้ว”

อันที่จริงอี้เหวยเฉินก็อยากแข่งกับกู้หนิงเหมือนกัน แต่ทั้งอี้เหวยชุนและจ้าวหลงยังแพ้ เขาก็ไม่แน่ใจว่าตัวเองจะชนะได้มากกว่าพวกเขาหรือไม่

“เธอทำได้ยังไง? ชนะทุกรอบเลย” จ้าวหลงถาม

“อืม ฉันสามารถคาดคะเนคะแนนทั้งหมดได้จากการได้ยินเสียงลูกเต๋ากระทบกันในถ้วยลูกเต๋า” กู้หนิงตอบ เธอโกหกเพราะเธอไม่สามารถบอกความจริงกับพวกเขาได้

พวกเขาเคยได้ยินมาว่ามีบางคนโดยเฉพาะเทพเจ้าแห่งการพนันมีความสามารถในการตัดสินโดยการได้ยินเพียงเสียงลูกเต๋า ดังนั้นพวกเขาจึงไม่คิดว่ากู้หนิงกำลังโกหก พวกเขาได้แต่ชื่นชมเธอในใจ

เลิ่งเชาถิงไม่ได้อยู่ร่วมสนุกกับเพื่อนๆ นานนัก เขากับกู้หนิงกลับออกไปตอนห้าทุ่ม ส่วนคนอื่นๆ ก็ไม่ได้อยู่จนดึกเช่นกัน คล้อยหลังเลิ่งเชาถิงไม่นาน พวกเขาก็พากันกลับ

เลิ่งเชาถิงและกู้หนิงตรงไปที่โรงแรมฮวงเติ้ง

แม้ว่าเลิ่งเชาถิงจะดูเหมือนปกติดี แต่แท้จริงแล้วเขาแทบอดทนรอไม่ไหวแล้ว และอยากไปถึงโรงแรมให้เร็วที่สุด ดังนั้นเขาจึงเร่งความเร็วมากกว่าปกติ

กู้หนิงรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ในหัว เธอจึงหัวเราะออกมา “คุณอยากกินอะไรก่อนไหมคะ?”

ได้ยินเช่นนั้นเลิ่งเชาถิงก็ทำหน้ามุ่ย เห็นได้ชัดว่าเขาไม่อยากเสียเวลาบนท้องถนน แต่ในใจก็อดเป็นห่วงกลัวว่ากู้หนิงอาจจะหิว “คุณหิวหรือ?”

ทันใดนั้นกู้หนิงก็ระเบิดเสียงหัวเราะ

“เปล่าค่ะ ฉันแค่กลัวว่าคุณอาจจะหิวก็ได้”

“ใช่ ผมหิว แต่อาหารไม่สามารถทำให้ผมหายหิวได้หรอก”

“คุณ….” กู้หนิงหน้าแดง

ครั้งนี้เป็นเลิ่งเชาถิงที่เป็นฝ่ายหัวเราะ เขามีความสุขที่เห็นกู้หนิงหน้าแดง ส่วนกู้หนิงชักจะรู้สึกเสียใจขึ้นมา

ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงโรงแรม เมื่อประตูห้องถูกปิดตามหลัง เลิ่งเชาถิงก็กดเธอติดผนังและระดมจูบเธอ ส่วนมือก็ขยับขึ้นลงไปส่วนที่อ่อนนุ่มที่สุด

กู้หนิงส่งเสียงครางเมื่อเขาสัมผัสยอดอกของเธอ

เชายกเธอขึ้นมาและรีบอุ้มเธอไปที่ห้องนอนอย่างไม่ลังเล เลิ่งเชาถิงถอดเสื้อผ้าตัวเองออกรวมทั้งถอดของกู้หนิงด้วย กู้หนิงมองไปที่เขาอย่างเขินอาย รอการกระทำต่อไปของเขา

ตอนที่ 530 จางชุนหลิน

“หนิงหนิง คุณต้องการผมไหม?” ลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดหน้าของเธอ นิ้วมือเรียวยาวนวดคลึงที่ติ่งหูของเธอเบาๆ การกระทำของเขายิ่งทำให้เธอหน้าแดงมากขึ้นเรื่อยๆ จนทำให้เธอเผลอตอบออกมาอย่างช่วยไม่ได้ “ค่ะ ฉันต้องการคุณ”

ได้ยินเช่นนั้น เลิ่งเชาถิงก็ยิ่งตื่นตัวและเคลื่อนไหวเร็วขึ้น กู้หนิงร้องครางอย่างเจ็บปวด ไม่นานความเจ็บก็แปรเปลี่ยนเป็นสุขสม

ชั่วแล้วชั่วโมงเล่า ทั้งสองยังคงเมคเลิฟกันต่อและถึงจุดฝั่งฝันกันแล้วกันเล่าจนกระทั่งหมดแรง

วันต่อมา….

เมื่อคืนกว่าจะได้นอนก็ดึกมากแล้ว กระนั้นกู้หนิงก็ยังตื่นเจ็ดโมงเช้า เธอปล่อยให้เลิ่งเชาถิงนอนที่โรงแรมคนเดียว ส่วนเธอเรียกแท็กซี่กลับไปที่วอเตอร์บลูสกาย เธอบอกเลิ่งเชาถิงให้รอข้อความจากเธอว่าจะให้มารับตอนไหน หากพวกเขากลับมาด้วยกันสองคนจะเป็นที่สงสัยเอาได้

เลิ่งเชาถิงเข้าใจ ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ห้ามกู้หนิง แต่กลับจูบเธออย่างดุเดือดอีกครั้งก่อนปล่อยเธอกลับไป อันที่จริงเขาอยากจะมีอะไรกับเธอก่อนตอนเช้า แต่เธอกำลังรีบ อีกอย่างพวกเขายังมีเวลาตอนเย็นนี้อีก

เมื่อกู้หนิงขึ้นมานั่งบนแท็กซี่ เธอก็โทรหาแม่และถามแม่ว่าอยากจะกินอะไรเป็นข้าวเช้า

ผ่านไปสักพัก กู้หนิงก็ซื้ออาหารเช้ากลับไปที่อพาร์ทเม้นท์ของเธอที่วอเตอร์บลูสกาย แม่กับป้าไม่ได้ถามเธอว่าเมื่อคืนเธอพักที่ไหนเพราะพวกเขาเชื่อว่ากู้หนิงเป็นเด็กดี ไม่มีทางทำอะไรที่ผิดศีลธรรมแน่นอน

หลังจากกินข้าวเช้า พวกเขาก็นั่งดูทีวีกันที่ห้องนั่งเล่น

กู้ชิงและกู้ม่านนัดกับเหวินอวี้หลานเรียบร้อยแล้ว วันนี้พวกเธอจะไปกินมื้อเที่ยงและไปช็อปปิ้งด้วยกัน

วันนี้เป็นวันเสาร์ เหวินอวี้หลานไม่ต้องไปทำงาน

เมือง G เป็นเมืองชั้นสองซึ่งใหญ่กว่าเมือง F และมีห้างสรรพสินค้าหรูๆ หลายแห่ง

ประมาณสิบโมง กู้หนิงก็โทรหาเลิ่งเชาถิงและบอกเขาให้มารับพวกเธอแล้วค่อยแวะไปรับเหวินอวี้หลาน

ต่อหน้ากู้ม่านและกู้ชิง เลิ่งเชาถิงและกู้หนิงรักษาระยะห่างระหว่างกันอย่างเหมาะสม ดังนั้นจึงไม่มีใครทราบถึงความสัมพันธ์ที่แท้จริงของพวกเขา แต่เมื่อกู้ม่านและกู้ชิงเผลอ เขาก็แอบมองเธออย่างตั้งใจและส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้ กู้หนิงชักสีหน้าใส่เขานิดหนึ่ง แต่ไม่กล้าโวยวายเพราะกลัวว่าแม่กับป้าจะจับได้

เมื่อพวกเขาไปรับเหวินอวี้หลาน ก็ดูเหมือนเธอจะอารมณ์ไม่ค่อยดี “อวี้หลาน เป็นอะไรไป?” กู้ม่านและกู้ชิงถามด้วยความเป็นห่วง

“ก็ฉินหยางน่ะสิคะ เพิ่งได้รับโทรศัพท์จากพี่ฉินเซียง เขาบอกพวกเราว่าเรื่องที่เขานอกใจเมียไปเป็นชู้กับเลขาตัวเองถูกเปิดเผยแล้ว และพี่สะใภ้อยากจะหย่ากับเขา เขาอยากให้พวกเราช่วยเขาพูดกับพี่สะใภ้ แต่นี่มันเป็นความผิดของเขานะ พวกเราจะไปช่วยอะไรได้!” เหวินอวี้หลานพูดด้วยความโมโห

กู้ชิงและกู้ม่านเองก็ไม่พอใจเช่นกัน กู้ชิงพูดว่า “พวกเราก็ได้ยินมาเหมือนกัน พี่คิดว่าเธอทำถูกแล้ว ไม่ต้องไปยุ่งเรื่องวุ่นวายพวกนี้หรอก ปล่อยให้พวกเขาจัดการกันเอง”

“ที่พวกเราโมโหไม่ใช่เพราะเรื่องนั้นหรอกค่ะ แต่พี่ฉินเซียงขอให้พวกเรายืมเงินจากพี่และม่านให้เขาน่ะสิ ตอนนี้บริษัทของเขาใกล้ล้มละลายเต็มทีแล้ว พอเราปฏิเสธก็ด่าเราเสียๆหายๆ เขาทำอย่างนั้นได้ยังไง!” เหวินอวี้หลานพูดรัวเร็ว นี่เป็นเหตุผลจริงๆ ที่เธอโมโห

เธอเข้าใจว่ากู้ฉินเซียงต้องการยืมเงินเพื่อไปหมุนให้บริษัทไปต่อได้ แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องขอให้พวกเขายืมเงินหลายล้านหยวนเพื่อตัวเขาเอง พอพวกเขาปฏิเสธก็ด่าเสียๆหายๆ นี่มันยอมรับได้ที่ไหนกัน

อีกอย่างเหวินอวี้หลานและกู้ฉินหยางไม่เชื่อใจกู้ฉินเซียงแล้ว พวกเขาอาจคิดว่าบางทีกู้ฉินเซียงคงไม่คืนเงินหากยืมไปแล้ว พวกเขาสองคนเป็นแค่เจ้าหน้าที่รัฐเงินเดือนไม่มาก จะเอาเงินหลายล้านจากไหนมาชดใช้แทน อย่างไรก็ตามถ้าหากครอบครัวของกู้ฉินเซียงดีต่อกู้ม่านและกู้หนิงบ้าง บางทีกู้หนิงอาจให้พวกเขายืมเงินก็ได้

“พวกเราไม่ให้พวกเขายืมเงิน แต่ก็ไม่อยากเห็นพวกเขาอดตายเหมือนกัน” กู้ม่านเอ่ย

ได้ยินเช่นนั้นกู้หนิงก็โล่งใจ ในที่สุดกู้ม่านก็รู้วิธีที่จะแข่งแกร่งและอ่อนโยนในเวลาเดียวกันได้

“เอาล่ะ ไปกันเถอะ ไปเที่ยวเล่นกันให้สนุกกัน เรื่องเครียดๆ พวกนี้ช่างมันเถอะ” กู้ชิงเปลี่ยนหัวข้อสนทนาทันที

หลังจากกินมื้อเที่ยง เลิ่งเชาถิงก็เป็นคนจ่ายเงินเหมือนเดิม

จากนั้นพวกเขาก็ไปช้อปปิ้งกันที่ห้างสรรพสินค้า

เป็นความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้ว่าศัตรูมักจะข้ามเส้นทางของกันและกัน

เหวินอวี้หลานไม่ค่อยได้ไปห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ เพราะเธอยังไม่รวยพอ อย่างไรก็ตาม เมื่อเธอมีโอกาสมาที่นี่ในที่สุด เธอก็ได้เจอคนรู้จักเก่าคนหนึ่ง แน่นอนว่าเธอไม่ชอบคนๆ นี้

ผู้ชายอายุประมาณ 35 ปี อ้วนเล็กน้อย หน้าตาเรียบๆ สวมชุดแบรนด์ดีไซเนอร์ แต่ไม่ได้ช่วยให้ดูสูงศักดิ์แต่อย่างใด แต่กลับเหมือนพวกเศรษฐีใหม่ที่เพิ่งมีเงิน

“เอ๊ะ นี่ไม่ใช่เพื่อนเก่าเพื่อนแก่หรือนี่ เหวินอวี้หลาน? ไม่ได้เจอกันเป็นชาติแหน่ะ” ผู้ชายคนนั้นดูประหลาดใจที่เห็นเหวินอวี้หลานและทักทายเธอ เขาไม่ได้ดูใจดีแต่ดูหยิ่งผยองมากกว่า

เมื่อเหวินอวี้หลานเห็นชายคนนั้น เธอก็ไม่พอใจและรู้สึกรังเกียจ

“ไปทางอื่นกันเถอะ” เหวินอวี้หลานหันไปพูดกับกู้ม่าน พยายามหลบเลี่ยงผู้ชายคนนั้น

มีหรือที่ผู้ชายคนนั้นจะปล่อยเหวินอวี้หลานไปง่ายๆ “อะไรกัน? นี่เธอจำฉันไม่ได้เหรอเนี่ย? โอ้ เธอแกล้งจำไม่ได้สินะ เพราะฉัน จางชุนหลิน ไม่ใช่เด็กจนๆ อีกแล้ว แต่กลายเป็นคนรวยที่มีเงินหลายสิบล้าน ส่วนเธอ เจ้าหน้าที่รัฐธรรมดาๆ คงรู้สึกอายที่เห็นฉันสินะ!”

คำพูดจากปากชายคนนั้นฟังดูเหมือนเหวินอวี้หลานทิ้งเขาไปเพราะเขาจน แม้ว่ากู้หนิงไม่รู้รายละเอียด แต่เธอไม่เชื่อว่าเรื่องราวจะเป็นแบบนั้น

เหวินอวี้หลานเป็นคนสวยและเธอคงไม่ชอบผู้ชายอ้วน หน้าตาเรียบๆ หรอก ถ้าเธอไม่ตาบอดอ่ะนะ

เหวินอวี้หลานโกรธจนเนื้อเต้น “จางชุนหลิน พอได้แล้ว! ฉันไม่สนเรื่องนายหรอก เพราะฉะนั้นได้โปรดไปให้พ้นๆ ฉันซะ!”