ตอนที่ 519 - 520: เลิ่งเชาถิงโทรมา, นอนคนเดียวไม่เหงาเหรอ?

ตอนที่ 519 เลิ่งเชาถิงโทรมา

ที่ผ่านมากู้ฉินเซียงมักใช้ข้ออ้างว่าเขาเหนื่อยในการปฏิเสธเธอทุกครั้งที่เธอขอมีเพศสัมพันธ์ พวกเขามีเพศสัมพันธ์สัปดาห์ละครั้งหรือสองสัปดาห์ครั้งเท่านั้น และดูเหมือนกู้ฉินเซียงก็ไม่อยากทำเช่นนั้น

เธอเคยคิดว่าเขาเหนื่อยเพราะต้องทำงานหนักและเธอควรเกรงอกเกรงใจ แต่ใครจะคิดล่ะว่าที่เขาเหนื่อยเพราะเขาใช้แรงไปกับผู้หญิงคนอื่น!

“คุณ...” กู้ฉินเซียงจนปัญญา แม้ว่าหลิวหยูเว่ยจะเป็นชู้รักของเขา แต่เขาแค่เล่นๆ ด้วยเท่านั้น ไม่มีทางที่เขาจะหย่ากับหลินหลี่หยวน

แน่นอนว่าผู้ชายที่นอกใจภรรยาเป็นคนเห็นแก่ตัว กู้ฉินเซียงก็เป็นหนึ่งในนั้น เขาเป็นคนที่นอกใจภรรยาตัวเองและคิดว่าการกระทำนี้ไม่ใช่เรื่องผิด เขาแค่เล่นๆ กับผู้หญิงคนอื่น ไม่คิดจะจริงจังด้วย เรื่องหย่าภรรยา ลืมไปได้เลย

แต่งงาน? ในสายตาของกู้ฉินเซียง หลินหลี่หยวนสนใจแค่ตำแหน่งของเธอในฐานะคุณนายกู้ แต่จริงๆแล้วเธอสนเรื่องซื่อสัตย์มากที่สุด สมัยนี้ต่างออกไปจากสมัยก่อน และการนอกใจคู่ชีวิตเป็นที่ยอมรับไม่ได้

“กู้ฉินเซียง แกทำกับเราแบบนี้ได้ยังไง! ลูกสาวของแกเพิ่งถูกจำคุก และตอนนี้บริษัทของแกก็แทบจะไปไม่รอด ฉันยังให้เงินแกเพื่อช่วยให้บริษัทของแกอยู่รอด! แล้วดูแกสิ มีเมียน้อย? ทำไมถึงได้ไร้ยางอายได้ขนาดนี้!?” หลินเต๋อซางด่ากู้ฉินเซียงผู้เป็นน้องเขย

แม้ว่าเขาจะไม่ซื่อสัตย์ต่อคู่ชีวิตของเขาเช่นกัน แต่เขาไม่เคยเก็บผู้หญิงไว้เป็นเมียน้อยเป็นจริงเป็นจัง นอกจากนี้ สิ่งที่กู้ฉินเซียงทำ ได้ทำให้หัวใจของน้องสาวเขาแตกสลาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากสิ่งที่เกิดขึ้นกับกู้เซียวเซียว ลูกสาวของพวกเขา มันเป็นความอัปยศต่อตระกูลหลินไม่ต่างกัน ดังนั้นหลินเต๋อซ่างจึงโกรธมาก

กู้ฉินเซียงไม่พูดอะไร เขาปิดปากเงียบ เขารู้ว่ามันเป็นความผิดของเขา แต่เขาไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องใหญ่ แต่ตอนนี้เขาเงียบไว้น่าจะดีกว่า

คงมุงดูต่างจ้องไปที่กู้ฉินเซียง และวิพากษ์วิจารณ์การกระทำของเขา

“พระเจ้า! ผู้ชายคนนั้นหน้าไม่อายชะมัด!”

“เป็นผู้ชายเฮงซวยอะไรขนาดนี้!”

“ฉันสนับสนุนเมียหลวงเปลื้องผ้าเมียน้อยซะ!”

หลินหลี่หยวนคิดว่าความคิดนี้เข้าท่า เธออยากให้หลิวหยูเว่ยอับอาย จึงเข้าไปเปลื้องผ้าเธอออก แต่ว่าตอนนี้เป็นฤดูหนาว ไม่ง่ายที่จะถอดเสื้อคลุมหลายชั้น ก่อนที่หลินหลี่หยวนจะทำสำเร็จ ตำรวจก็เข้ามาจับพวกเขาแยกออกจากกัน

หลิวหยูเว่ยถูกทำร้ายบาดเจ็บสาหัส ตำรวจจึงเรียกรถพยาบาลและส่งเธอไปที่โรงพยาบาล ส่วนหลินหลี่หยวน จินหลานซิน กู้ฉินเซียงถูกนำตัวไปที่สถานีตำรวจ

กู้หนิงไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขาต่อไปและเธอก็ไม่สนใจเช่นกัน สิ่งที่กู้ฉินเซียงได้ทำลับหลังหลินหลี่หยวนในที่สุดก็ถูกเปิดเผย

เมื่อกู้หนิงกลับมาถึงบ้าน กู้ชิงก็กำลังพูดคุยกับกู้ม่านในห้องนั่งเล่น กู้หนิงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับกู้ฉินเซียงให้แม่กับป้าฟัง

ทั้งกู้ชิงและกู้ม่านทำหน้าตกใจ แม้ว่าพวกเธอจะไม่ชอบหน้าหลินหลี่หยวนแต่ก็อดเห็นใจเพศหญิงด้วยกันไม่ได้ การถูกนอกใจเป็นอะไรที่ไม่มีใครยอมรับได้

ช่างเถอะ ในเมื่อพวกเธอตัดสินใจจะอยู่ให้ห่างจากครอบครัวกู้ฉินเซียง พวกเธอก็ไม่คิดจะยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือ เพียงแต่ซุบซิบกันเท่านั้น

“แม่คะ ป้าคะ ทำไมพวกเราไม่ไปเมือง G พรุ่งนี้ล่ะคะ? ไปดูร้านและโรงงานของหยกบิวตี้ไงคะ! และยังได้ไปเยี่ยมลุงฉินหยางด้วย พวกเราไม่เคยไปเยี่ยมบ้านลุงมาก่อน” กู้หนิงเอ่ย

แม้ว่าพรุ่งนี้จะเป็นวันศุกร์ แต่กู้หนิงก็ได้ขอลาหยุดไปแล้ว ดังนั้นเธอจึงไม่ต้องเข้าเรียน  เธอไม่ได้เข้าไปตรวจดูร้านและโรงงานของหยกบิวตี้สักพักหนึ่งแล้ว ที่สำคัญที่สุด เธอต้องการให้กำลังใจกู้ม่าน

กู้ม่านยังหดหู่แต่เธอสนใจคำชวนของลูกสาว เธอไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว ออกเดินทางบ้างน่าจะเป็นเรื่องดี

กู้ชิงก็ตื่นเต้นเช่นกัน ดังนั้นทั้งคู่จึงเห็นด้วย กู้หนิงได้จองตั๋วเครื่องบินไปเมือง G ตอนแปดโมงเช้าพรุ่งนี้

เมื่อกู้ชิงกลับไปที่บ้านของเธอ เธอก็ค้นเสื้อผ้าออกมาดู เตรียมชุดสวยๆ ไปใส่

พวกเธอจะอยู่เมือง G เพียงสองวันเท่านั้น ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องจัดเสื้อผ้ามากมาย แต่เธอก็ยังตัดสินใจสวมชุดที่สวยที่สุดอยู่ดี

“คุณกำลังทำอะไรน่ะ?” เจียงซู่เอ่ยถามภรรยาด้วยความสงสัย

“หนิงหนิงจะพาฉันกับม่านไปเมือง G พรุ่งนี้! พวกเราจะไปทัวร์โรงงานเครื่องประดับของหนิงหนิง แล้วก็เลยไปเยี่ยมฉินหยางด้วย” กู้ชิงตอบ

“อื้ม ฟังเข้าท่า”

“อ้อ แล้ววตอนนี้กู้ม่านเป็นไงบ้างล่ะ? เธอดูกังวลมากเลย” เจียงซู่ถาม

กู้ชิงถอนหายใจ จากนั้นก็เล่าทุกอย่างให้เจียงซู่ฟัง

เจียงซู่ทำหน้าเหลือเชื่อ ไม่คิดว่าพ่อของหนิงหนิงยังมีชีวิตอยู่

“ไม่น่าเชื่อ โชคชะตาช่างเล่นตลกจริงๆ” เจียงซู่ถอนหายใจ เขารู้สึกเห็นใจกู้ม่านอย่างมาก เพราะเขารู้ว่าเธอต้องใช้ชีวิตยากลำบากมาตลอดสิบแปดปี

“ใช่” กู้ชิงก็ถอนหายใจด้วย หัวใจเธอเจ็บปวดยามที่นึกถึงเรื่องราวของน้องสาว

“แล้วกู้ม่านกับหนิงหนิงคิดเห็นกับเรื่องนี้ยังไง?”

“กู้ม่านยังรักผู้ชายคนนั้นอยู่ ส่วนหนิงหนิงก็สนับสนุนแม่ของแกเต็มที่ แต่ตอนนี้คุณถางยังไม่ฟื้นขึ้นมา พวกเราทำได้แต่รอจนกว่าเขาจะฟื้น”

เกือบห้าทุ่ม กู้หนิงก็ได้รับโทรศัพท์จากเลิ่งเชาถิง อีกไม่กี่วันเขาก็มีเวลาว่าง และเขาอยากเจอเธอมาก

อันที่จริงเลิ่งเชาถิงวางแผนที่จะเซอร์ไพรส์กู้หนิง แต่เขากลัวว่าเธอจะไม่อยู่เมือง F เหมือนที่เกิดขึ้นเมื่อครั้งก่อน ดังนั้นครั้งนี้เขาจึงโทรหาเธอล่วงหน้า

เมื่อได้ยินว่าเลิ่งเชาถิงจะมีเวลาว่างในอีกไม่กี่วัน กู้หนิงก็หงุดหงิด “ทำไมคุณถึงไม่บอกฉันเร็วกว่านี้? พรุ่งนี้ฉันต้องไปเมือง G กับแม่แล้วก็ป้า”

เลิ่งเชาถิงเองก็เงียบไปและรู้สึกผิดหวัง เขาก็อยากโทรหาเธอใจจะขาด แต่ภารกิจต้องเสร็จสิ้นก่อน

“ผมคิดถึงคุณมาก ทำยังไงดี” เลิ่งเชาถิงเอ่ย เขามีวันหยุดไม่มากนัก

ตอนที่ 520 นอนคนเดียวไม่เหงาเหรอ?

กู้หนิงสัมผัสได้ถึงความคับข้องใจของเขาผ่านทางโทรศัพท์ เธอรู้สึกขบขัน ทันใดนั้นก็นึกเรื่องหนึ่งออก “ทำไมคุณไม่ไปเมือง G ล่ะ? ถ้าไม่รังเกียจ มาเป็นคนขับรถส่วนตัวของเราได้นะคะ ไม่ว่าเราจะไปที่ไหน คุณก็พาเราไปที่นั่น”

“ได้สิ” เลิ่งเชาถิงตอบตกลงอย่างไว แน่นอนว่าเขาไม่รังเกียจที่จะเป็นคนขับรถให้ แม้ว่าแม่และป้าของกู้หนิงจะอยู่ด้วยและเขาไม่สามารถจูบหรือสัมผัสเธอได้ตามต้องการ แต่เขาก็ยังอยู่ใกล้เธอ แต่ว่าเขาก็ยังไม่พอใจ “คุณจะพักที่ไหน?”

เป็นคำถามปกติทั่วไป แต่กู้หนิงเข้าใจเจตนาที่แท้จริงของเขา หัวใจของเธอเต้นเร็วและแก้มของเธอแดงก่ำ “อืม แม่กับป้าพักอยู่ในอพาร์ตเมนต์ของฉันได้ ส่วนฉันไปนอนที่โรงแรมได้ค่ะ”

ได้ยินคำตอบของแฟนสาว เลิ่งเชาถิงก็ยิ้มกริ่ม “ดีมาก งั้นผมจะพักที่โรงแรมกับคุณด้วย”

ทันใดนั้นภาพที่พวกเขาเคยมีอะไรกันก็ผุดขึ้นมา กู้หนิงหน้าแดงกว่าเดิม แต่แสร้งทำเป็นนิ่งเฉย “ฉันไม่ได้บอกว่าจะนอนกับคุณสักหน่อย!”

“ที่รัก คุณก็รู้ว่าคุณเองก็ต้องการ” เขาหัวเราะเบาๆ ซึ่งทำให้หัวใจของกู้หนิงเต็นเร็วกว่าเดิม เขาเซ็กซี่และมีเสน่ห์มาก แม้แต่เสียงของเขาก็ยังทำให้เธอสะดุ้งได้

เลิ่งเชาถิงที่มักเฉยชามาตลอด เขาไม่เคยยิ้มให้ผู้หญิงคนไหน และเธอก็ไม่อยากให้เขายิ้มให้ใครนอกจากเธอ เธออยากให้เขาทำตัวเย็นชาต่อผู้หญิงทุกคนยกเว้นเธอคนเดียว

“ถ้าคุณไม่นอนกับผม งั้นคุณจะนอนกับใครล่ะ?”

กู้หนิงกลั้นลมหายใจ เลิ่งเชาถิงเก่งเรื่องหยอกล้อผู้หญิงตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? เธอสงสัย แต่ยอมรับว่าเธอเองก็ชอบที่เขาเป็นแบบนี้เหมือนกัน

“ฉันจะนอนคนเดียว”

“นอนคนเดียวไม่เหงาเหรอ?” เลิ่งเชาถิงยิ้มเบาๆ น้ำเสียงนุ่มลึกและเต็มไปด้วยแรงเสน่หา

กู้หนิงเงียบเป็นครั้งที่สอง ถ้าเธอจำเสียงของเขาไม่ได้ คงนึกว่าเป็นผู้ชายคนอื่นปลอมตัวมา

“เชาถิง?” เธอเรียกเขา

“ครับ มีอะไร?” เลิ่งเชาถิงถาม เขาคิดว่ากู้หนิงมีเรื่องจริงจังจะคุยกับเขา ดังนั้นเสียงของเขาจึงกลับมาเป็นปกติ

“ไม่มีอะไร ฉันแค่รู้สึกว่าคุณเปลี่ยนไปมาก”

เลิ่งเชาถิงมึนงงไปชั่วขณะ เพราะเขาไม่ได้สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงใดๆ ในตัวเขา เขารู้สึกสบายใจมากที่ได้เป็นแฟนกับเธอ

“ความรักที่ผมมีให้คุณไม่เคยเปลี่ยน”

กู้หนิงรู้หน้าแดงระเรื่อ อีตาบ้านี่ พูดไม่อายปากเลยนะ!

เลิ่งเชาถิงเข้าใจว่ากู้หนิงคงอาย ดังนั้นเขาจึงหยุดพูดแหย่เธอ อีกอย่างเขาสามารถแสดงความรักต่อเธอโดยตรงด้วยการกระทำในคืนพรุ่งนี้

“พรุ่งนี้คุณจะไปเมือง G กี่โมง?”

“แปดโมงค่ะ”

“ดี ผมจะไปรับคุณที่สนามบิน”

“อะไรนะ?” กู้หนิงประหลาดใจ “จากเมืองหลวงไปเมือง G ใช้เวลาสามชั่วโมง ถ้าคุณมารับพวกเรา คุณแทบไม่ได้นอนเลยนะ”

กู้หนิงไม่อยากให้เลิ่งเชาถิงต้องเหนื่อยเกินไป

“ผมอยากไปเจอคุณให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ผมนอนบนเครื่องบินได้”

“ตามใจคุณแล้วกัน” เธอเองก็อยากเจอเขาเหมือนกัน

พูดคุยต่อไปสักครู่ พวกเขาก็วางสาย

คืนนั้นกู้ม่านยังคงนอนไม่หลับ แต่เธอก็สามารถร่าเริงได้หลังจากดื่มน้ำที่กู้หนิงเทให้เธอในวันรุ่งขึ้น

นี่เป็นครั้งแรกที่กู้ม่านและกู้ชิงขึ้นเครื่องบิน ดังนั้นทั้งคู่จึงค่อนข้างประหม่า

กู้หนิงซื้อตั๋วเครื่องบินชั้นเฟิร์สคลาสเพื่อที่จะได้ใช้ห้องรับรองวีไอพี แต่กู้ม่านและกู้ชิงอยากรู้เกี่ยวกับอาคารผู้โดยสารของสนามบิน พวกเธอจึงรอที่นั่นแทน

ยังเหลือเวลาอีกสิบนาทีก่อนเดินทาง

“ม่าน เธอประหม่าไหม? พี่ประหม่าจะตายอยู่แล้ว!” กู้ชิงหันไปถามกู้ม่าน น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ

“ฉันก็เหมือนกัน”

“เครื่องบินจะทรงตัวไหมถ้ามันบินเร็วมาก? และมันจะตกลงไปไหมถ้ามันบินสูงขนาดนั้น?” กู้ชิงถามด้วยความกังวล

“ชิ ฟักทองสองหัว!” ผู้หญิงคนหนึ่งที่ข้างพวกกู้ชิงหัวเราะเยาะ

กู้ชิงและกู้ม่านหน้าม้าน กู้หนิงไม่พอใจ ถึงต่อให้แม่กับป้าของเธอเป็นฟักทองจริง เธอก็ทนไม่ได้ที่มีใครมาล้อเลียนพวกท่าน อย่างไรก็ตาม เธอไม่ต้องการสร้างภูเขาจากจอมปลวกเพียงเพราะเหตุนั้น ดังนั้นเธอจึงนิ่งเงียบไปก่อน ถ้าผู้หญิงคนนั้นกล้าที่จะทำอีกครั้ง เธอจะไม่เงียบอีกต่อไป

เนื่องจากผู้หญิงคนนั้นหัวเราะเยาะพวกเธอ กู้ชิงและกู้ม่านจึงหุบปากทันที “แม่คะ ป้าคะ ไม่เป็นไรนะคะ บินครั้งแรกประหม่าไปบ้างจะเป็นไรไป” กู้หนิงพูดปลอบใจพวกเขา

กู้ชิงและกู้ม่านส่งยิ้มให้กู้หนิง แสดงให้เห็นว่าพวกเธอไม่เป็นอะไร

ทว่าผู้หญิงคนนั้นก็เปิดปากของเธออีกครั้ง “พวกฟักทอง!”

“หุบปาก!” กู้หนิงตวาดใส่ผู้หญิงคนนั้น แววตาของกู้หนิงน่ากลัว พระเจ้า! เด็กคนนี้น่ากลัวจริงๆ! ผู้หญิงคนนั้นเบือนหน้าหนี ไม่กล้าสบตากู้หนิง

“หนิงหนิง ไม่เป็นไรหรอกลูก” เมื่อเห็นว่ากู้หนิงเริ่มไม่พอใจ กู้ม่านและกู้ชิงช่วยกันปลอบกู้หนิงให้ใจเย็น ถึงแม้จะไม่ชอบการกระทำที่ไม่มีมารยาทของผู้หญิงคนนั้น แต่ไม่อยากมีเรื่องมีราวตรงนี้

กู้หนิงมองผู้หญิงคนนั้นอย่างเย็นชาอีกครั้งก่อนจะหันหน้ากลับมา

เมื่อถึงเวลาออกเดินทาง ทุกคนก็เริ่มขึ้นเครื่องบิน ผู้หญิงที่ล้อเลียนกู้ชิงและกู้ม่านก็ขึ้นเครื่องบินลำเดียวกันกับพวกเธอด้วย