ตอนที่ 501 - 502: อาหารข้างทาง, วิวาทในร้านอาหารทะเล

Chapter 501 อาหารข้างทาง

กู้หนิงขับรถบัสกลับไปที่โรงแรมฮวงเติ้ง ส่วนลู่เจินจะเป็นคนดูแลอุปกรณ์ กู้หนิงยังนำพวกของเก่ากลับมาด้วย ไม่ใช่เพราะเธอไม่ต้องการให้ลู่เจินดูแล แต่เขาจะกังวลหากของมูลค่าสูงอยู่กับเขา

กู้หนิงจะไม่อยู่ที่นี่นาน มากสุดสี่หรือห้าวัน ดังนั้นพวกเขาจะถ่ายฉากที่ใช้ของเก่าก่อน

“บอส เธออยากพักผ่อนตอนนี้เลยไหม?” ฉู่เพ่ยหานถามเมื่อพวกเขาลงจากรถบัส

“ไม่ ทำไมเหรอ?” กู้หนิงถาม เธอรู้คำตอบอยู่แล้ว ฉู่เพ่ยหานอยากออกไปเที่ยว และเธอก็เดาถูกซะด้วย

“ตอนนี้ยังหัวค่ำอยู่ พวกเราไปเที่ยวกันเถอะ!?” ฉู่เพ่ยหานเสนอ

ฉู่เพ่นหาน ฮ่าวหรัน และจางเทียนปิงมองมาที่เธออย่างมีความหวัง

กู้หนิงถอนหายใจ “ก็ได้ เอากระเป๋าไปเก็บก่อนแล้วกัน”

“ตอนนี้ยังไม่สามทุ่ม ยังไม่ดึกมากหรอก”

“เย้!” ฉู่เพ่ยหาน ฮ่าวหรัน และจางเทียนปิงอุทานด้วยความดีใจ หลังจากนั้นพวกเขาก็ลากกระเป๋าเดินทางไปเก็บที่ห้องพัก ไม่นานพวกเขาก็เดินออกจากโรงแรมด้วยกัน

“พวกเราจะไปที่ไหนกัน? ฉันไม่ค่อยรู้เส้นทางในเมือง D” กู้หนิงเอ่ย

“ไม่ต้องห่วง! ฉันได้ยินมาว่ามีร้านอาหารข้างทางชื่อดังในเมือง D คงจะน่าเสียดายมากถ้าเราไม่ได้ไปที่นั่น!” ดวงตาของฉู่เพ่ยหานเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น

“ใช่ๆ!  ตั้งแต่มาที่นี่ ฉันคิดถึงแต่อาหารข้างทาง” ฮ่าวหรันเอ่ย เขาอยากไปมาก

“ตะกละเอ้ย! ไหนๆ ก็มาแล้ว ไปกันเถอะ!” จางเทียนปิงเองก็อยากไปลองชิมเหมือนกัน

“ถ้างั้นไปกันเถอะ” กู้หนิงหัวเราะ

หลังจากนั้นพวกเขาก็นั่งแท็กซี่มุ่งตรงไปยังถนนที่ขายอาหารข้างทาง

เมื่อพวกเขามาถึง ทุกคนก็น้ำลายสอ ฉู่เพ่ยหานแทบทนรอไม่ไหว เธอเร่งเพื่อนๆให้รีบเดินไวๆ

ไม่ว่าจะกลางวันหรือกลางคืน ถนนแห่งนี้ก็คึกคักไปด้วยผู้คนเสมอ ทุกคนต้องคอยระมัดระวังกระเป๋าตัวเองให้ดี ไม่ให้ถูกขโมยไปได้ อย่างไรก็ตามพวกกู้หนิงคือข้อยกเว้น

เมื่อโจรพยายามขโมยกระเป๋าเงินของฉู่เพ่ยหาน เธอก็จับเขาและทุบตีเขาลงบนพื้น เธอมองโจรแล้วพูดอย่างดูถูกว่า“คิดเหรอว่าจะขโมยกระเป๋าของฉันได้?”

โจรตะลึงเพราะเขาไม่เคยเห็นเด็กสาวที่ไหนแข็งแรงและว่องไวอย่างฉู่เพ่ยหานมาก่อน ฉู่เพ่ยหานปล่อยโจรไป เธอได้เตือนเขาก่อนไปว่าอย่าได้ขโมยของคนอื่นอีก

ไม่นานพวกเขาก็มาถึงร้านขายบาร์บีคิว กลิ่นหอมยชวนน้ำลายสอ พวกเขาซื้อกันคนละหลายไม้ และยืนกินกันอยู่ตรงนั้น

เมื่อก้าวออกจากร้านขายบาร์บีคิว พวกเขาก็เดินไปตามถนนและซื้อทุกอย่างที่อยากกิน

กู้หนิงเป็นคนโทรหาพวกเขาให้มาช่วย ดังนั้นคืนนี้เธอจึงเป็นเจ้ามือเลี้ยงทุกคน

“บอส ฉันขอถ่ายรูปแล้วส่งไปในกลุ่มวีแชทของเราได้ไหม?” ฮ่าวหรันถามขึ้นทันที เขามีความคิดชั่วร้ายในใจ

กู้หนิงบอกให้พวกเขาเก็บเป็นความลับว่าพวกเขามาที่เมือง D ดังนั้นเพื่อนคนอื่นๆ จึงไม่รู้ว่าตอนนี้พวกเขากำลังออกไปเที่ยวกันอยู่

แน่นอนว่ากู้หนิงรู้ว่าฮ่าวหรันคิดอะไรอยู่ เธอพยักหน้าให้เขาเป็นเชิงอนุญาต

“โอ๊ะ ฉันว่าจะทำแบบเดียวกันเลย!” ฉู่เพ่ยหานอุทาน เธอถ่ายรูปหลายรูปและรูปพวกเขาทั้งสี่คน จากนั้นก็ส่งเข้าไปที่กลุ่มวีแชท

ในขณะนั้น คนอื่นๆ กำลังพักระหว่างชั้นเรียน เมื่อมีข้อความใหม่เด้งขึ้นมา พวกเขาก็เปิดดูทันที

ฉินซีหุน: อะไร? พวกนายไปที่เมือง D ตั้งแต่เมื่อไหร่? ทำไมฉันถึงไม่รู้เรื่องนี้?

มู่เค่อ: ใช่! ยังกล้าส่งรูปอาหารมายั่วกันได้นะ! ฉันโกรธแล้วนะ!”

จางเทียนปิง: @ฉินซีหุน ก็นายบอกเองว่าจะตั้งใจเรียนไง? พวกเราก็เลยไม่ได้บอกนายไงล่ะ

ฉินซีหุน: เอ่อ....

มู่เค่อ: แล้วฉันล่ะ? ฉันไม่ได้พูดอะไรแบบนั้นเลยนะ!

ฉู่เพ่ยหาน: ไม่เอาน่า พวกเราทั้งหมดรู้ว่านายน่ะมันนักเรียนดีเด่น เอาแต่เรียน!

มู่เค่อ: เธอคิดไปเอง ฉันไม่ใช่แบบนั้นซะหน่อย

ซูอันย่า: พวกเธอทิ้งฉันได้ยังไง! โอ้ยเจ็บจัง

หยูหมิงซี: เห็นรูปแล้วก็รู้สึกหิวขึ้นมาเลย

ฉู่เพ่ยหาน: มู่เค่อ เอาขนมของนายให้หยูหมิงซีกินเดี๋ยวนี้! เธอหิวแล้ว

ฉู่เพ่ยหานล้อเล่นแต่มู่เค่อดันชะงัก เขาหันไปหาหยูหมิงซี “เอ่อ เธออยากได้ขนมไหม?”

“ไม่ ขอบใจ ฉันแค่พูดไปอย่างนั้นเอง อันที่จริงฉันไม่หิวหรอก” หยูหมิงซีรู้สึกเขิน ในใจของเธออยากออกไปเที่ยวกับมู่เค่อบ้าง แต่เธออายเกินกว่าจะถามเขา

ฉินซีหุน: ฉันหิวเหมือนกัน! มู่เค่อ ตอนนี้นายอยู่ไหน? ฉันจะไปหานาน

ฉู่เพ่ยหาน: ฉินซีหุน นายเงียบๆ ไปเหอะ ขอร้อง

ฉู่เพ่ยหานกรอกตาใส่หน้าจอโทรศัพท์

อ้ายยี่: ฉันมาช้าไปหน่อย เกิดอะไรขึ้น?

ฮ่าวหรัน: พวกเราอยู่ที่ถนนขายอาหารข้างทางในเมือง D

ฮ่าวหรัน: ดูรูปสิ

ฉู่เพ่ยหาน: อร่อยมาก ขอบอก!

จางเทียนปิง: เอาล่ะ พวกเรากลับไปกินของอร่อยๆ ต่อดีกว่า บายยยยย

หลังจากนั้นพวกเขาก็ไม่สนใจแชทในโทรศัพท์อีก กลับมาเพลิดเพลินกับอาหารข้างทางต่อ มู่เค่อและคนอื่นๆ ไม่พอใจอย่างมาก แต่พวกเขาไม่สามารถทำอะไรได้

ในตอนท้ายมู่เค่อก็เอาขนมรองท้องมาให้หยูหมิงซี เขาอยากใช้เวลาอยู่กับเธอให้มากขึ้น

ตอนที่ 502 วิวาทในร้านอาหารทะเล

มู่เค่อเองก็หิวเหมือนกัน เขาจึงชวนหยูหมิงซีออกไปหาอะไรกิน ครั้งนี้หยูหมิงซีไม่ได้ปฏิเสธ ดังนั้นทั้งสองคนจึงออกไปหาอะไรกินด้วยกัน

กู้หนิงและเพื่อนพากันไปที่ร้านอาหารทะเลแห่งหนึ่ง ร้านอาหารทะเลแห่งนี้ค่อนข้างเป็นที่นิยมและแออัดไปด้วยผู้คน เมื่อกู้หนิงและเพื่อนของเธอมาถึง ก็เหลือโต๊ะว่างเพียงโต๊ะเดียว

หลังจากที่พวกกู้หนิงเพิ่งนั่งลง ผู้ชายหลายคนที่โต๊ะถัดไปก็จ้องมองมาที่กู้หนิงและฉู่เพ่ยหาน พวกเขาพูดคุยกันเสียงดังว่า

“ดูผู้หญิงสองคนนั่นสิ”

“อยากรู้จังว่ารูปร่างของพวกเธอเป็นยังไง”

“ถอดเสื้อผ้าออกก็รู้แล้วไหมวะ!”

“ฮ่าๆๆ ถูกๆๆ”

ได้ยินคำพูดคุกคามทางเพศ ฮ่าวหรันและจางเทียนปิงก็กำหมัดแน่น ฮ่าวหรันกำลังจะลุกไปอัดพวกปากหมา กู้หนิงหยุดเขาไว้ด้วยการชำเลืองมอง

กู้หนิงและเพ่ยหานก็โกรธจัดมากเหมือนกัน แต่พวกเธอมีแผนของตัวเอง แน่นอนว่าฉู่เพ่ยหานจะทำให้คนปากหมาเหล่านั้นชดใช้สำหรับสิ่งที่พวกเขาพูด เธอจะไม่ต่อยพวกเขาในร้านอาหารเพราะเจ้าของร้านอาหารนี้เป็นผู้บริสุทธิ์ และกู้หนิงคิดว่าคำพูดของพวกเขายังไม่ชัดเจนเพียงพอว่าพูดถึงพวกเธอ หากมีเรื่องด้วยคำพูดพวกนั้น มันดูหุนหันพลันแล่นและไร้เหตุผลเกินไป

ผู้ชายปากหมาพวกนั้นไม่มีทางหยุดพูดแทะโลมหรอก กู้หนิงเดาถูก ไม่นานนักชายคนหนึ่งก็ลุกขึ้นและเดินไปหาพวกเธอ เขามองกู้หนิงและฉู่เพ่ยหาน

“เฮ้ สาวสวย ไม่อยากมานั่งโต๊ะกับพวกเราแล้วเล่นสนุกๆ กันหน่อยเหรอ?”

เมื่อยังไม่ได้รับการอนุญาตจากกู้หนิง ฮ่าวหรันและจางเทียนปิงต้องสะกดความโมโหไว้

ชายคนนั้นหันไปทางฮ่าวหรันและจางเทียนปิง “นี่ น้องชาย เด็กผู้หญิงสองคนนี้เป็นเด็กของพวกน้องใช่ไหม? สวยดีนะ สนใจมาเล่นสนุกด้วยกันไหมล่ะ?”

ผู้ชายที่อยู่โต๊ะถัดไปต่างหัวเราะเสียงดังลั่น

คนอื่นๆ ในร้านอาหารเห็นใจกู้หนิงและเพื่อน ๆ ของเธอ แต่ไม่มีใครกล้าช่วย

ฮ่าวหรันหันไปมองกู้หนิงอีกครั้งเพื่อขออนุญาตจากเธอ

ทันใดนั้นก็หนิงก็ยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มสะกดใจทุกคน แม้แต่ฮ่าวหรันและจางเทียนปิงยังตะลึง กู้หนิงพูดเบาๆ ว่า “ฉันชอบผู้ชายที่แข่งแกร่ง ถ้าพวกคุณทั้งสี่คนเอาชนะผู้ชายสองคนนี้ได้ ฉันกับเพื่อนก็พร้อมจะไปกับพวกคุณค่ะ”

ฮ่าวหรันและจางเทียนปิงพลันตระหนักได้ถึงแผนการของกู้หนิง เธอจงใจวางกับดักล่อพวกเขาให้ตกหลุมพราง

เพื่อแสดง “ความจริงใจ” ของพวกเธอ ฉู่เพ่ยหานกล่าวเสริมว่า “แน่นอน หากพวกเขาไม่สามารถปกป้องเราได้ เราก็ไม่ต้องการพวกเขาอีกต่อไป”

ผู้ชายสี่คนตื่นเต้นคักคัก เพราะสิ่งที่พวกเขามีดีคือการตู้สู้ อีกอย่างสี่ต่อสอง อีกฝั่งยังเป็นแค่เด็กวัยรุ่น พวกเขาจึงคิดว่าจะสามารถเอาชนะฮ่าวหรันและจางเทียนปิงได้ง่าย

“ไมมีปัญหา ไปสู้กันเถอะ” เขามองไปที่ฮ่าวหรันและจางเทียนปิง “กล้ารึเปล่า?”

“กลัวที่ไหน” ฮ่าวหรันตอบกลับอย่างมั่นใจ

อย่างไรก็ตาม แน่นอนว่าพวกเขาจะไม่ทะเลาะกันในร้านอาหาร ก่อนที่พวกเขาจะจากไป พวกเขาจ่ายเงินก่อน

“สาวน้อย พวกเขาไม่ใช่คนดี” เจ้าของร้านพูดกับกู้หนิง

“ไม่ต้องห่วงค่ะ พวกเราไม่เป็นไรค่ะ” กู้หนิงพูดก่อนเดินออกไปนอกร้าน

พวกเขาเดินมายังพื้นที่โล่ง ทั้งสองฝ่ายยืนประจันหน้ากัน คนหลายคนยืนมุงดูอยู่ไกลๆ

“เริ่มได้!”

เมื่อกู้หนิงพูดว่าเริ่มได้ ทั้งสองฝ่ายก็เริ่มจู่โจม

แม้ว่าผู้ชายทั้งสี่คนจะต่อสู้ได้ดีเมื่อเทียบกับคนธรรมดา แต่ฮ่าวหรันและจางเทียนปิงก็ไม่ใช่ย่อย โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากได้รับการฝึกฝนโดยกู้หนิง พวกเขาเอาชนะชายทั้งสี่ได้อย่างง่ายดายภายในเวลาไม่กี่นาที ทุกคนตะลึงกับผลที่ออกมา เด็กหนุ่มทั้งสองสามารถเอาชนะผู้ชายโตเต็มวัยทั้งสี่ได้อย่างรวดเร็ว

“กล้าดียังไงมาพูดจาหยาบคายกับบอสของเรา! ไอ้กระจอกเอ้ย!”

“ฉันจะต่อยพวกแกให้ลืมทางกลับบ้านไปเลย!”

“เศษสวะ!”

ชายทั้งสี่ตะโกนร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ไม่คิดไม่ฝันว่าเด็กหนุ่มท่าทางสำอางพวกนี้จะมีฝีมือ แถมยังเก่งมากด้วย หากรู้ว่าจะเป็นแบบนี้ พวกเขาคงไม่กล้าปากดี

“ขอโทษๆ ปล่อยพวกเราไปเถอะ!”

“พวกเราจะไม่ทำอีกแล้ว!”

คนแบบนี้เป็นเพียงเสือกระดาษ และยอมจำนนต่อผู้ที่แข็งแกร่งกว่าพวกเขาได้อย่างง่ายดาย

“ฮ่า? คิดเหรอว่าพวกเราจะไปแกไปง่ายๆ ? ฝันไปเถอะ!” ฮ่าวหรันไม่หยุดตี เขากระหน่ำเตะและต่อยอย่างต่อเนื่อง แม้ว่าคนพวกนั้นจะขอโทษและอ้อนวอน ฮ่าวหรันและจางเทียนปินก็ไม่คิดจะปล่อยไป แน่นอนว่าไม่ถึงตายหรอก แค่อาจจะช้ำไปเป็นเดือน

หลังจากการต่อสู้จบลง พวกกู้หนิงก็กลับไปที่ร้านอาหารทะเลอีกครั้ง เพลิดเพลินกับอาหารค่ำ ทุกคนอารมณ์ดีและกินเยอะ พวกเขาอิ่มจนไม่อยากเดิน อยากจะนอนพุงกางกลางถนน แต่ไม่รวมกู้หนิง เพราะเธอจำกัดตัวเองไม่ให้กินมากเกินไปในตอนกลางคืน

เมื่อกลับถึงโรงแรม พวกเขาก็ผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว เพราะพรุ่งนี้ยังมีงานต้องทำ