บทที่ 35 - หยางจิ้งถูกยิง

บทที่ 35 - หยางจิ้งถูกยิง

ออกจากกองบัญชาการกองพัน หยางจิ้งก็มุ่งหน้าตรงไปยังประตูตะวันตกที่กองร้อยที่ 1 ประจำการอยู่ทันที

ต้องบอกเลยว่า หลังจากที่บุกโจมตีกองบัญชาการกรมทหารราบที่ 68 ของญี่ปุ่นได้สำเร็จ หยางจิ้งไม่เพียงแต่จะได้ยุทโธปกรณ์มาเพียบ ทั้งจากการยึดและของดรอป แต่เลเวลตัวละครของเขาก็ยังอัปขึ้นเป็นเลเวล 5 ค่าสถานะโดยรวมก็เพิ่มขึ้นทั้งหมด

ดังนั้น ท่าทางของหยางจิ้งในตอนนี้จึงดูปราดเปรียวและคล่องแคล่วเป็นอย่างมาก เขาอาศัยตึกรามบ้านช่องรอบๆ เป็นที่กำบัง แล้ววิ่งหายไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อหยางจิ้งมาถึงที่รวมพลของทหารกองร้อยที่ 1 สถานการณ์ที่นี่ก็เริ่มจะ-ชุลมุนวุ่นวายเล็กน้อย ทหารทุกคนดูตื่นตระหนกกันไปหมด ก็จะไม่ให้กลัวได้ยังไง ในเมื่อพวกญี่ปุ่นมันระดมยิงถล่มซะขนาดนั้น

ปืนใหญ่เรือรบ อย่างน้อยๆ ก็ต้องมีขนาดลำกล้องร้อยสองร้อยมิลลิเมตร หรืออาจจะใหญ่กว่านั้น กระสุนแต่ละนัดที่ตกลงมา แทบจะทำให้ซากปรักหักพังราบเป็นหน้ากลอง และยังทำให้เศษอิฐเศษหินปลิวกระจายไปทั่ว

ทหารที่อยู่ไกลออกไปก็ยังสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่ส่งมาจากพื้นดิน ราวกับว่าเกิดแผ่นดินไหว

“มัวยืนบื้อทำอะไรอยู่ รีบกระจายกำลังไปหลบในหลุมหลบภัยเร็ว”

พอเหล่าทหารเห็นผู้กองหยางจิ้งมาถึง พวกเขาก็เริ่มใจชื้นขึ้นมาหน่อย ต่างคนต่างรีบวิ่งแตกฮือไปยังหลุมหลบภัยที่อยู่ใกล้ที่สุด

“วี้”

“วี้ๆ”

ในตอนนั้นเอง บนท้องฟ้าก็มีเสียงเครื่องยนต์ของเครื่องบินรบดังแหลมบาดหู

ฝูงบินรบญี่ปุ่นกว่าสิบเครื่อง บินทะลุเมฆลงมา ดูเหมือนว่าพวกมันจะสังเกตเห็นทหารกองร้อยที่ 1 ที่กำลังเคลื่อนย้ายอยู่บนพื้นดิน เครื่องบินขับไล่-หลายลำจึงรีบบินโฉบลงมายังบริเวณที่พวกเขาอยู่ทันที

“ดาดาดา”

“ดาดาดา”

พอเครื่องบินขับไล่บินมาอยู่เหนือหัว พวกมันก็เริ่มสาดกระสุนลงมา ห่ากระสุนที่ตกลงมา ทำให้ซากปรักหักพังและถนนที่เต็มไปด้วยเศษซาก-เกิดฝุ่นตลบอบอวลไปทั่ว

ทหารกองร้อยที่ 1 บางคนที่หลบไม่ทัน ก็ถูกยิงเข้าเต็มๆ ร้องโหยหวนแล้วล้มลงไปกองกับพื้น

“ผู้... ผู้กอง... เครื่องบินญี่ปุ่นมันมาอีกแล้ว”

หนิวต้าจ้วงเห็นเครื่องบินรบญี่ปุ่นบินวนอยู่บนท้องฟ้าไกลๆ แล้ววกกลับมาอีกครั้ง เขาก็ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ ขาสองข้างที่ใช้วิ่งก็สั่นไม่หยุด

ในขณะเดียวกัน เครื่องบินทิ้งระเบิดของญี่ปุ่นก็เริ่มทิ้งระเบิด

“ฟิ้ว”

“ฟิ้วๆ”

ลูกระเบิดอากาศ-แต่ละลูก ส่งเสียงแหวกอากาศดังแหลมบาดหู ราวกับอุกกาบาต-ตกลงมาจากฟากฟ้า ถล่มลงมายังฝั่งตะวันตกของเมืองเป่าซาน

ทันใดนั้น ลูกไฟขนาดมหึมาก็พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า พร้อมกับฝุ่นควันตลบอบอวล

“บึ้ม”

“บึ้มๆๆๆ”

เสียงระเบิดดังติดต่อกันไม่ขาดสาย ราวกับว่าจะฉีกท้องฟ้าให้เป็นรู

บ้านเรือนที่เดิมทีก็โยกเยกอยู่แล้ว ก็พังถล่มลงมาอีกเป็นแถบ

หนึ่งในลูกระเบิดอากาศ-ดันมาตกลงข้างๆ หยางจิ้ง ห่างออกไปแค่ยี่สิบกว่าเมตร เขาตกใจจนรีบคว้าฝาหม้อไม้ที่อยู่ข้างๆ มาบังหัว แล้วนั่งยองๆ-หลบอยู่ตรงมุมกำแพง

วินาทีต่อมา เศษอิฐเศษหินก็ปลิวกระจายไปทั่ว บางส่วนก็พุ่งมาทางที่เขาอยู่ด้วย

“ปัง ปังๆ”

เศษอิฐขนาดเท่าลูกปิงปองสองสามก้อน กระแทกเข้าที่หัวของหยางจิ้งอย่างจัง

แม้ว่าจะมีฝาหม้อบังอยู่ แต่มันก็ยังทำให้หัวของหยางจิ้งมึนไปหมด

“ดาดาดา”

“ดาดาดา”

เครื่องบินขับไล่ของญี่ปุ่นบินโฉบลงมายิงอีกรอบ หนิวต้าจ้วงร้องลั่นเหมือนแม่โดนเชือด เขากระโดดหย็องขึ้นมาจากพื้น แล้วก็วิ่งไปวิ่งมาเหมือนหนูติดจั่น-อยู่กลางถนนที่เละเทะ

“หนิวต้าจ้วง มึงไม่อยากมีชีวิตอยู่หรือไง รีบหาที่หลบเร็ว”

หยางจิ้งตะโกนลั่นด้วยความเป็นห่วง เขาโยนฝาหม้อในมือทิ้ง แล้ววิ่งพรวดไปหา-หนิวต้าจ้วง

ที่เขายอมเสี่ยงออกมาจากกองบัญชาการกองพัน ก็เพราะกลัวว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น

ห่ากระสุนสาดลงมา ทำให้พื้นดินเกิดฝุ่นตลบไปทั่ว ในจังหวะที่กระสุนกำลังจะ-เจาะร่างหนิวต้าจ้วง หยางจิ้งก็พุ่งตัวไปข้างหน้าแล้วคว้าตัวอีกฝ่ายไว้

ทั้งสองคนกลิ้งตัวไปหลบอยู่ตรงกำแพงริมถนน รอดตายจากการโจมตีของเครื่องบินรบ-ญี่ปุ่นไปได้อย่างหวุดหวิด

แต่หยางจิ้งกลับรู้สึกเจ็บแปลบที่ก้น

เขาเผลอร้องลั่นออกมาเสียงดัง

“ผู้กอง เป็นอะไรหรือเปล่าครับ”

หนิวต้าจ้วงตกใจ เขารีบพูด “ผู้กอง อย่าเพิ่งเป็นอะไรไปนะ ผมเพิ่งจะฆ่า-ญี่ปุ่นไปได้อีกตั้งหลายตัว ถ้าผู้กองเป็นอะไรไป แล้วผมจะไปรับเงินรางวัลกับใครล่ะ

แล้วก็ เมียผมอีก”

หยางจิ้งแทบจะกระอักเลือดออกมาเป็นลิ่มๆ กูนี่อุตส่าห์ช่วยชีวิตมึงแท้ๆ มึงกลับห่วงแต่เงินรางวัลกับเมียของมึงเนี่ยนะ

“กูก็แค่โดนกระสุนถากตูดไปหน่อย ยังไม่ตายโว้ย”

หยางจิ้งลองเอามือคลำดู เหมือนว่าจะเป็นแค่แผลถลอก กระสุนไม่ได้ฝังเข้าไปในเนื้อ

ในตอนนั้นเอง ก็มีเครื่องบินรบอีกหนึ่งลำบินโฉบลงมาทางนี้

นักบินญี่ปุ่นคนนี้เหิมเกริมมาก มันลดระดับเครื่องบินลงมาต่ำมาก จนห่างจากพื้นไม่ถึง 50 เมตร

“หนิวต้าจ้วง เอาปืนเช็กของมึงมาให้กู”

หยางจิ้งที่กำลังโมโหสุดขีด คว้าปืนกลเบามาจากมือของหนิวต้าจ้วง ในจังหวะที่เครื่องบินรบกำลังจะบินผ่านหัวเขาไป เขาก็พลิกตัวกลับ แล้วเล็งปืนไปดักหน้าเครื่องบินรบ-ญี่ปุ่นเล็กน้อย ก่อนจะเหนี่ยวไก

“ดาดาดา”

ปืนกลเบาเช็กคำรามลั่น กระสุนหนึ่งซองหมดเกลี้ยงในพริบตา

กระสุนไม่กี่นัดดันไปโดนถังน้ำมันใต้ปีกเครื่องบินเข้าพอดี “โป๊ะๆๆ” เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้น ถังน้ำมันที่ทำจากแผ่นโลหะบางๆ ถูกยิงทะลุจนเกิดไฟลุก

ไฟลามไปทั่วทั้งปีกอย่างรวดเร็ว เครื่องบินรบของญี่ปุ่นเสียการควบคุมทันที มันบินส่ายไปมาพร้อมกับเปลวไฟและควันดำ ก่อนที่จะตกลงไปกระแทกกับ-ซากปรักหักพังด้านหลังของหยางจิ้ง

เสียง “ครืน” ดังสนั่น เกิดระเบิดอย่างรุนแรงตามมา จากนั้นลูกไฟขนาดมหึมา-ก็พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า แล้วก็กลายเป็นแค่เศษเหล็กในพริบตา

ส่วนนักบินญี่ปุ่นจอมอวดดีคนนั้น ในจังหวะที่เครื่องบินเสียการควบคุม เขาก็รีบ-ดีดตัวออกมา

แต่โชคร้ายที่เครื่องบินอยู่ต่ำเกินไป ร่มชูชีพยังไม่ทันได้กาง เขาก็ตกลงมาจาก-ความสูงสี่ห้าสิบเมตร

หัวของเขากระแทกเข้ากับกำแพงที่พังไปแล้ว สมองกระจาย ตายคาที่

“ระบบแจ้งเตือน ยินดีด้วยโฮสต์ ทำลายเครื่องบินรบศัตรูหนึ่งลำ ดรอปทักษะความชำนาญการขับเครื่องบินรบหนึ่งหน่วย ค่าบารมี +500 ค่าประสบการณ์ +500”

“ระบบแจ้งเตือน ยินดีด้วยโฮสต์ ยิงเครื่องบินศัตรูตกได้อีกครั้ง ปลดล็อกความสำเร็จ ‘นักสอยเครื่องบินมือฉมัง’ รางวัลพิเศษ เสื้อแจ็กเก็ตหนังนักบินสุดเท่หนึ่งตัว”

ทหารกองร้อยที่ 1 ที่ยังไม่ทันได้ลงไปหลบในหลุมหลบภัย พอเห็นผู้กองหยางจิ้ง-ลงมือสอยเครื่องบินรบญี่ปุ่นร่วงไปหนึ่งลำ ก็พากันใจฮึดสู้ ยิงปืนใส่เครื่องบินกันใหญ่

นักบินญี่ปุ่นคนอื่นๆ พอเห็นเพื่อนตัวเองเครื่องแตกตายไปต่อหน้าต่อตา ก็พากันตกใจ รีบบินเชิดหัวขึ้นไปทันที

แต่พอเครื่องบินรบบินสูงขึ้น การยิงกราดลงมาบนพื้นดินก็ไม่น่ากลัวอีกต่อไป

ประสิทธิภาพในการทิ้งระเบิดโจมตีก็ลดลงไปมาก ซึ่งนี่ถือเป็นผลดีกับทหารที่รักษา-เมืองเป่าซานอย่างยิ่ง

“หยุดยิง”

พอเห็นเครื่องบินญี่ปุ่นบินขึ้นไปหมดแล้ว หยางจิ้งก็รีบออกคำสั่งหยุดยิง และสั่งให้ลูกน้องแยกย้ายกันไปหาที่หลบ

ส่วนตัวเขาก็เดินขากะเผลกๆ เข้าไปหลบในบ้านหลังหนึ่งที่พังไปแล้วครึ่งหลัง

...

[จบแล้ว]