บทที่ 33 - สะเทือนทุกสารทิศ

บทที่ 33 - สะเทือนทุกสารทิศ

“พูดได้ดี น้องหยางรีบนำกองร้อยเข้าเมืองกับผมเถอะ ผมจะรีบรายงานกองบัญชาการเขตสงคราม และรายงานท่านประธานคณะกรรมการเพื่อขอความดีความชอบให้คุณ”

พูดจบ เหยาจื่อชิงและทหารกองพันที่ 3 ที่เหลือ ก็ให้การต้อนรับหยางจิ้งและกองร้อยที่ 1 ของเขาเข้าเมืองราวกับวีรบุรุษ

ได้หน้า

การต้อนรับเยี่ยงวีรบุรุษ ทำให้พวกขี้ขลาดจากกองตำรวจเป่าซานลืมความหวาดกลัวที่มีต่อพวกญี่ปุ่นและความน่าสะพรึงกลัวของสงครามไปจนหมดสิ้น

เมื่อเห็นสายตาชื่นชมของเหล่าทหารที่มองมา พวกเขาก็รู้สึกตัวลอยขึ้นมาทันที

...

กองบัญชาการกองพลที่ 3 ของญี่ปุ่น

ฟูจิตะ สึซูมุ ผู้บัญชาการกองพลเฒ่า กำลังวางแผนขั้นต่อไปหลังจากยึดเป่าซานได้แล้วในห้องยุทธการ

ในขณะนั้นเอง นายทหารฝ่ายสื่อสารคนหนึ่งก็พรวดพราดเข้ามา เขาเดินไปหาฟูจิตะ สึซูมุ โค้งคำนับแล้วรายงาน “ท่านผู้บัญชาการกองพลที่เคารพ เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ

เพิ่งได้รับรายงานด่วนจากแนวหน้า กองบัญชาการกรมทหารราบที่ 68 ของเราถูกข้าศึกบุกโจมตี

นายทหารในกองบัญชาการกรมพลีชีพเพื่อชาติทั้งหมด ส่วนผู้การกรม ทากิโมริ ยศพันเอก หายสาบสูญ

ปฏิบัติการโจมตีเป่าซานจึงต้องยุติลงครับ”

“นานิ” ฟูจิตะ สึซูมุ ตกใจจนแทบไม่เชื่อหูตัวเอง เขาคำรามออกมาด้วยสีหน้าที่ไม่อยากจะเชื่อ “แกพูดว่าอะไรนะ เมื่อชั่วโมงที่แล้ว ทากิโมริเพิ่งส่งโทรเลขมารายงานไม่ใช่เหรอว่า กรมทหารราบที่ 68 บุกทะลวงประตูทั้งสี่ของเป่าซานได้แล้ว อีกไม่นานก็จะกวาดล้างทหารที่รักษาเมืองเป่าซานจนหมดสิ้น และยึดเมืองเป่าซานได้แล้วไม่ใช่หรือ”

“ท่านผู้บัญชาการครับ ในขณะที่กองทัพกำลังจะยึดเป่าซานได้ทั้งหมด จู่ๆ ก็มีกองกำลังจีนกลุ่มหนึ่งบุกโจมตีกองบัญชาการกรมที่ 68 ทำให้แผนการโจมตีของเราต้องหยุดชะงักครับ” นายทหารฝ่ายสื่อสารก้มหน้าอธิบาย

ทั้งห้องประชุมยุทธการของกองพลที่ 3 ตกอยู่ในความเงียบงันในบัดดล

นายทหารญี่ปุ่นที่เข้าร่วมประชุมทุกคน ต่างมองหน้ากันไปมา สีหน้าแต่ละคนเหมือนเพิ่งแดกขี้มาหมาดๆ

ฟูจิตะ สึซูมุ ระงับความโกรธไว้ไม่อยู่ เขาคำรามลั่น “บากะยาโร่ ใครก็ได้บอกทีว่ามันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น”

นายทหารฝ่ายสื่อสารก้มหน้าตอบเสียงแผ่ว “ตามรายงานจากหน่วยรบแนวหน้า กองกำลังจีนกลุ่มนั้นสวมเครื่องแบบทหารหลวง แถมทหารที่เป็นหัวหน้ายังพูดภาษาญี่ปุ่นได้คล่องแคล่ว นี่จึงทำให้ทหารยามของเราลดความระมัดระวังลง ปล่อยให้พวกมันเข้าใกล้กองบัญชาการกรมที่ 68 ได้ครับ”

“บากะยาโร่ ไอ้พวกถังข้าว ไอ้พวกไร้ประโยชน์ ทากิโมริมันทำห่าอะไรอยู่ ปล่อยให้พวกจีนมันถล่มกองบัญชาการได้ง่ายๆ แบบนี้ มันคือความอัปยศของจักรวรรดิชัดๆ” ฟูจิตะ สึซูมุ โกรธจัด เขาชกหมัดลงบนโต๊ะประชุมอย่างแรง

สิ่งที่เขากังวลจริงๆ ไม่ใช่ความเป็นความตายของทากิโมริ แต่เขากลัวว่าฝ่ายจีนจะใช้ทุกวิถีทางเพื่อโฆษณาชวนเชื่อเรื่องนี้ ถ้าเป็นเช่นนั้น ไม่เพียงแต่จะส่งผลเสียต่อศักดิ์ศรีของกองทัพหลวงญี่ปุ่นอย่างมหาศาล

แต่มันยังจะช่วยเพิ่มขวัญกำลังใจให้กับกองทัพจีนอีกด้วย

เมื่อสถานการณ์เป็นเช่นนี้ กองทัพหลวงของจักรวรรดิที่คิดจะบดขยี้กองกำลังของจีนให้ราบคาบ ก็อาจจะต้องจ่ายค่าตอบแทนที่สูงขึ้น

ทาวาระ โทชิโอะ พันเอกเสนาธิการกองพลที่ 3 มองออกถึงความกังวลของฟูจิตะ สึซูมุ จึงเอ่ยปลอบ “ท่านผู้บัญชาการครับ ในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว ความโกรธก็แก้ปัญหาอะไรไม่ได้

ผมมั่นใจว่าพวกจีนจะต้องใช้ทุกวิถีทางเพื่อโฆษณาเรื่องนี้ และสร้างภาพให้กองทัพนี้กลายเป็นกองทัพวีรบุรุษ

จีนมีสุภาษิตโบราณบทหนึ่งกล่าวไว้ว่า 'คนผูกปมต้องเป็นคนแก้ปม' ดังนั้น ต้นตอของเรื่องทั้งหมดก็อยู่ที่กองทัพนี้

ขอเพียงแค่กองทัพหลวงสามารถบดขยี้ให้แหลกลาญ กวาดล้างกองกำลังจีนกลุ่มนี้ให้สิ้นซาก ก็จะสามารถทำลายขวัญกำลังใจของกองทัพจีนลงได้อีกครั้ง

และยังช่วยลดผลกระทบจากเหตุการณ์ครั้งนี้ได้ด้วย”

ฟูจิตะ สึซูมุ พยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง จากนั้นเขาก็มองไปที่นายทหารฝ่ายสื่อสารแล้วถาม “กองกำลังจีนที่บุกโจมตีกองบัญชาการกรมที่ 68 เป็นหน่วยไหน”

“รายงานท่านผู้บัญชาการ ตอนนี้เรายังไม่ทราบตัวตนและหมายเลขหน่วยของกองกำลังจีนกลุ่มนั้นครับ” เมื่อเห็นสีหน้าของฟูจิตะ สึซูมุ มืดครึ้มลงทันที นายทหารฝ่ายสื่อสารก็รีบพูดต่อ “แต่ว่า กองกำลังจีนกลุ่มนี้ หลังจากบุกโจมตีกองบัญชาการกรมที่ 68 แล้ว พวกมันไม่ได้เผ่นไปไกล แต่หนีเข้าเมืองเป่าซานไปครับ”

“เมืองเป่าซาน” ฟูจิตะ สึซูมุ ทวนคำ แล้วพูดขึ้นทันที “ไปส่งคำสั่งถึงกองพลน้อยที่ 5 สั่งการให้ผู้การกองพลน้อย คาตายามะ ริอิจิโร่ ไม่ว่าจะต้องสูญเสียเท่าไหร่ ก็ต้องกวาดล้างทหารข้าศึกที่เป่าซานให้สิ้นซาก เพื่อล้างอายให้กับกองบัญชาการกรมที่ 68 ของกองทัพหลวงญี่ปุ่นที่ถูกบุกโจมตี”

“ฮะอิ”

...

อีกด้านหนึ่ง เหยาจื่อชิงไม่เพียงแต่รายงานเรื่องที่หยางจิ้งนำทัพบุกโจมตีกองบัญชาการกรมที่ 68 ของญี่ปุ่นให้กองพลทราบเท่านั้น แต่เขายังรายงานไปยังกองบัญชาการกลุ่มทัพ กองบัญชาการเขตสงคราม และหนานจิงด้วย

หนานจิง กองบัญชาการสูงสุด

นับตั้งแต่การรบที่ซงฮู่ปะทุขึ้น รัฐบาลได้ทุ่มกำลังทหารหัวกะทิของกองทัพกลางไปแล้วกว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์

ความสำเร็จหรือล้มเหลวของสงครามครั้งนี้ มีผลต่อชะตากรรมของประเทศจีนทั้งหมด ดังนั้นประธานคณะกรรมการจึงเฝ้าติดตามสถานการณ์ในสนามรบที่ซงฮู่ตลอดเวลา

ด้วยเหตุนี้ ประธานคณะกรรมการจึงได้สั่งการเป็นพิเศษให้ หวังซื่อเหอ หัวหน้าองครักษ์ เฝ้าอยู่ที่ห้องสื่อสาร หากมีข่าวกรองสำคัญใดๆ ให้รีบมารายงานเขาทันที

เมื่อหวังซื่อเหอได้รับโทรเลขที่เหยาจื่อชิงส่งมาจากแนวหน้า เขาก็ตกตะลึงจนตัวแข็ง เขามั่นใจว่าเหยาจื่อชิงไม่กล้าโกหกเรื่องสถานการณ์รบ ประกอบกับเมื่อวานนี้หน่วยของเหยาจื่อชิงเพิ่งจะกวาดล้างกองพันทหารราบของญี่ปุ่นไปทั้งกองพัน วันนี้ก็อาจจะสร้างปาฏิหาริย์อีกครั้งก็เป็นได้

แต่หวังซื่อเหอก็ยังไม่กล้าประมาท เขาสอบถามเจ้าหน้าที่ฝ่ายความลับซ้ำๆ เพื่อให้แน่ใจว่าไม่ได้แปลข้อความในโทรเลขผิดพลาด จากนั้นจึงรีบรุดไปยังห้องทำงานของประธานคณะกรรมการด้วยความตื่นเต้น

“ท่านประธาน ท่านประธาน”

หวังซื่อเหอเคาะประตูสองครั้ง เมื่อได้รับอนุญาตจากประธานคณะกรรมการ เขาก็ผลักประตูเข้าไปทันที

ประธานคณะกรรมการเห็นว่าเป็นหวังซื่อเหอ จึงถามว่า “ซื่อเหอ มีเรื่องอะไรงั้นหรือ”

หวังซื่อเหอพยายามระงับความตื่นเต้นของตัวเอง ทำความเคารพ แล้วเดินไปวางโทรเลขลงบนโต๊ะทำงานตรงหน้าประธานคณะกรรมการ “ท่านประธาน นี่คือโทรเลขด่วนที่ผู้พันเหยาจื่อชิง กองพันที่ 3 กองพลที่ 98 จากเป่าซานส่งมาครับ...”

เมื่อวานนี้หน่วยของเหยาจื่อชิงเพิ่งจะสร้างผลงานชิ้นใหญ่ ประธานคณะกรรมการจึงจำเหยาจื่อชิงได้แม่น แต่เขาก็รู้ว่าหน่วยของเหยาจื่อชิงกำลังถูกล้อมอยู่ที่เป่าซาน ดังนั้นไม่รอให้หวังซื่อเหอพูดจบ ประธานคณะกรรมการก็รีบคว้าโทรเลขตรงหน้าขึ้นมาทันที ถามด้วยความตกใจ “เป็นอะไรไป หน่วยของเหยาจื่อชิงเกิดเรื่องอะไรรึ”

หวังซื่อเหอรู้ว่าประธานคณะกรรมการเข้าใจผิด จึงรีบอธิบาย “ไม่ใช่ครับ เป็นข่าวดีครับ เหยาจื่อชิงรายงานมาว่า ผู้กองหยางจิ้ง ผู้กองกองร้อยที่ 1 ในสังกัดของเขา นำกำลังบุกโจมตีกองบัญชาการกรมทหารราบที่ 68 ของญี่ปุ่น และจับเป็นทากิโมริ ผู้การกรมยศพันเอกของญี่ปุ่นได้ครับ”

ประธานคณะกรรมการได้ยินก็ดีใจอย่างยิ่ง รีบเปิดโทรเลขอ่านทันที พร้อมกับส่งสัญญาณให้หวังซื่อเหอหยุดพูด เขาต้องการอ่านข่าวดีนี้ด้วยตัวเอง

เมื่อประธานคณะกรรมการอ่านโทรเลขจนจบ หวังซื่อเหอก็สังเกตเห็นได้ชัดว่า มือของประธานคณะกรรมการที่ถือโทรเลขอยู่นั้นกำลังสั่นเทาเล็กน้อย

พอประธานคณะกรรมการเงยหน้าขึ้น หวังซื่อเหอก็ต้องตกใจยิ่งกว่าเดิม เมื่อพบว่าในดวงตาของประธานคณะกรรมการ มีน้ำตาคลอหน่วยด้วยความตื่นเต้น

...

[จบแล้ว]