บทที่ 26 - อ่านแผนญี่ปุ่นออก
บทที่ 26 - อ่านแผนญี่ปุ่นออก
บทที่ 26 - อ่านแผนญี่ปุ่นออก
หยางจิ้งเดินหน้าดำมาหยุดอยู่กลางลาน เขาชี้ไปที่ลังหลายใบที่ใส่ชุดทหารญี่ปุ่นอยู่ข้างๆ แล้วพูดเสียงเข้ม “ทุกคนฟังคำสั่ง! รีบเลือกชุดทหารญี่ปุ่นที่ขนาดพอดีตัวคนละหนึ่งชุด แล้วเอาอาวุธ เสบียงติดตัวไปด้วย อีกห้านาทีตามข้าออกนอกเมือง!”
“ครับ!”
ทุกคนขานรับคำสั่งเสียงดัง แล้วก็รีบแยกย้ายกันไปจัดการ
หนิวต้าจ้วงเลือกชุดทหารญี่ปุ่นที่พอดีตัวได้ชุดหนึ่ง เขาเดินมาหาหยางจิ้งแล้วกระซิบ “หัวหน้าครับ อ้อ ไม่ใช่ ผู้กองครับ ในที่สุดท่านก็คิดได้ เตรียมพาทุกคนหนีออกจากเมืองแล้วใช่ไหมครับ?”
“แกคิดบ้าอะไรของแกวะ?” หยางจิ้งตบหัวหนิวต้าจ้วงไปหนึ่งที แล้วพูดเสียงเข้ม “นับตั้งแต่วินาทีนี้ไป พวกเราทุกคนคือทหาร ต่อไปถ้ายังคิดจะเป็นทหารหนีทัพอีก ข้าจะยิงแกให้ตายห่าเลย”
“ผม...”
หนิวต้าจ้วงถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก
ห้านาทีต่อมา กองร้อยที่หนึ่งก็มาเข้าแถวพร้อมหน้า
หยางจิ้งอธิบายเนื้อหาภารกิจให้เหล่าทหารฟังคร่าวๆ แล้วก็พูดปลุกใจก่อนออกรบอีกเล็กน้อย จากนั้นก็พาพวกเขาเดินออกไปนอกเมือง
หยางจิ้งเดินมาถึงเชิงเทินหน้าประตูเมือง ก็พอดีกับที่เจอกองกำลังกลุ่มหนึ่งกำลังจะเข้าเมือง และตะโกนเรียกให้คนเปิดประตูเมืองแล้ว
“เกิดอะไรขึ้น?” หยางจิ้งมองไปยังกองกำลังที่กำลังจะเข้าเมืองแล้วถาม
“รายงานท่านผู้การครับ พวกเราเป็นทหารจากกองพลฝึกหัด ได้รับคำสั่งพิเศษจากเบื้องบน ให้มาช่วยพวกท่านป้องกันเมืองที่เป่าซานครับ!” ร้อยโทหัวหน้ากลุ่มไม่คิดว่าจู่ๆ จะมีคนเดินออกมาจากในเมืองเยอะขนาดนี้ เขาก็ตกใจไม่น้อยเหมือนกัน
“ทหารจากกองพลฝึกหัดทำไมจู่ๆ ถึงมาโผล่ที่นี่ได้ แล้วทำไมตอนแรกพวกเขาถึงไม่ได้รับข่าวอะไรเลย?” หยางจิ้งผู้คิดลึกนึกถึงชุดทหารญี่ปุ่นที่ตัวเองพกติดตัวมาด้วย ก็อดที่จะเผื่อใจไว้ไม่ได้
เขากระซิบกับผู้หมวดกองร้อยที่หนึ่งที่อยู่ข้างๆ “ผู้หมวดกองร้อยที่หนึ่งครับ คนกลุ่มนี้ท่าทางน่าสงสัยมาก คุณไปบอกพี่น้องให้ขึ้นลำปืนเตรียมพร้อมรบไว้ รอฟังคำสั่งผม แล้วค่อยดูตามสถานการณ์!”
“ครับ!”
ผู้หมวดกองร้อยที่หนึ่ง ปี้อวิ๋นเทา เป็นทหารผ่านศึก เขารู้ทันทีว่าสถานการณ์ไม่ปกติ จึงรีบกระซิบถ่ายทอดคำสั่งลงไป
ส่วนหยางจิ้งก็เดินเข้าไปขวางหน้าพวกเขาไว้ เขายังไม่มีหลักฐานอะไร เลยแกล้งพูดหยั่งเชิง “ข้าพนันเลยว่าพวกแกไม่ใช่ทหารจากกองพลฝึกหัด! ไม่อย่างนั้นพวกแกลองถอดกางเกงออกมาดูสิ”
ร้อยโทหัวหน้ากลุ่มดูเหมือนจะรู้สึกว่าตัวเองถูกหยามเกียรติอย่างรุนแรง เขาระเบิดอารมณ์ออกมาทันที “ไอ้เวรตะไล! แกพูดว่าอะไรนะ?”
“ข้าบอกว่า ข้าพนันเลยว่าในกางเกงของพวกแกต้องใส่เตี่ยวอยู่แน่ๆ! พวกแกไม่ใช่ทหารจากกองพลฝึกหัด พวกแกมันพวกไอ้เตี้ย!”
คำพูดนี้หลุดออกมา สีหน้าของร้อยโทนายนั้นและทหารที่อยู่ข้างหลังก็เปลี่ยนไปทันที
หยางจิ้งสังเกตเห็นว่ามือของพวกมันแอบกำแน่นขึ้น หรือไม่ก็ค่อยๆ เลื่อนไปจับอาวุธปืนบนตัว
“แกพูดบ้าอะไรของแก?” ร้อยโทนายนั้นแกล้งตีหน้าขรึม เขาชักปืนพกเมาเซอร์ออกมาจ่อไปที่หยางจิ้งแล้วตวาดเสียงดัง “แกกล้ามาใส่ร้ายป้ายสีดูถูกคนของกองพลฝึกหัดแบบนี้ เชื่อไหมว่าข้ายิงแกให้ตายได้เลยนะ?”
“อะไรกัน? แค่นี้ก็หมาจนตรอกแล้วเหรอ?” หยางจิ้งแสยะยิ้ม “อยากจะพิสูจน์ความบริสุทธิ์มันง่ายนิดเดียว ก็แค่ถอดกางเกงของพวกแกออกมาก็สิ้นเรื่องแล้ว!”
พูดจบ เขาก็พุ่งเข้าไปทันที คว้าปืนพกในมือของร้อยโทนายนั้นไว้ บิดอย่างแรง จากนั้นมือซ้ายก็ชักมีดออกมาตวัดไปที่เอวของร้อยโทนายนั้นอย่างรวดเร็ว
ร้อยโทนายนั้นรู้สึกเย็นวาบที่ขาสองข้าง พอก้มลงมองก็พบว่ากางเกงของตัวเองหลุดลงไปกองอยู่ที่พื้นแล้ว เขากำลังจะก้มลงไปดึงขึ้นมาตามสัญชาตญาณ
เรื่องถอดกางเกงคนอื่น หยางจิ้งมีประสบการณ์จริงนับครั้งไม่ถ้วนอยู่แล้ว
เมื่อเห็นผ้าเตี่ยวที่อยู่ตรงเป้าของร้อยโทนายนั้น หยางจิ้งก็ใช้ปืนพกเมาเซอร์ที่แย่งมาได้จ่อหัวมัน แล้วแสยะยิ้มอีกครั้ง “มีแต่พวกไอ้เตี้ยเท่านั้นแหละที่ใส่เตี่ยว ตอนนี้แกยังมีอะไรจะพูดอีกไหม?”
ร้อยโทญี่ปุ่นนายนี้ เดิมทีเป็นทหารสอดแนมยศร้อยโท สังกัดกองร้อยลาดตระเวน กองพันที่ 68 ของญี่ปุ่น คืนนี้เขาได้รับคำสั่งพิเศษจากพันเอกทากิโมริ ให้ปลอมตัวเป็นทหารกองพลฝึกหัดลอบเข้ามาในเมือง จากนั้นก็ร่วมมือกับกองกำลังหลักตีขนาบทั้งในและนอก บุกโจมตีเมืองเป่าซานในคืนนี้เลย
ในตอนนี้เมื่อเห็นว่าแผนแตกแล้ว เขาก็ระเบิดอารมณ์ออกมาทันที “บ้าเอ๊ย! ไม่ต้องสนใจข้า ลุยเลย!”
“ปัง!”
หยางจิ้งเหนี่ยวไกปืนทันที เขายิงร้อยโทญี่ปุ่นหัวหน้ากลุ่มตายในนัดเดียว แล้วก็ไม่ได้หยุดยิง เขายกปืนยิงใส่พวกญี่ปุ่นคนอื่นๆ ที่อยู่ด้านหลังต่อทันที
ปี้อวิ๋นเทา และทหารกองร้อยที่หนึ่งก็พากันเปิดฉากยิง
“ดาดาดา!”
“ดาดาดา!——”
“ปัง!”
“ปังๆๆ!——”
ในมือกองร้อยที่หนึ่งมีทั้งปืนกลเบาเช็กโกสโลวาเกีย ปืนกลเบาไกว่ป่าจึ และปืนพกเมาเซอร์ ซึ่งเป็นอาวุธอัตโนมัติที่ยิงต่อเนื่องได้
ครั้งนี้ยังได้เปรียบที่เป็นฝ่ายเปิดฉากยิงก่อน ห่ากระสุนจึงสาดออกไปอย่างหนาแน่น
พวกไอ้เตี้ยสามสิบกว่านายยังไม่ทันจะรู้ตัว ก็ถูกยิงจนร่างพรุนเป็นรังผึ้ง ล้มลงไปนอนชักดิ้นชักงอตายจมกองเลือด
ในตอนนั้นเอง ทหารเฝ้าประตูเมืองสองสามนายที่เพิ่งเปิดประตูให้ก็เพิ่งจะได้สติ พวกเขามองหยางจิ้งด้วยสีหน้ายังไม่หายตกใจ “ท่านผู้การครับ พวกเขา...พวกเขาเป็นพวกไอ้เตี้ยจริงๆ เหรอครับ?”
หยางจิ้งไม่ตอบ แต่ถามกลับ “ไอ้เตี่ยวแบบนี้ คนจีนอย่างเรามีใครเขาใส่กันบ้างไหมล่ะ?”
ทหารเฝ้าประตูเมืองสองสามนายถึงได้เข้าใจ จากนั้นหยางจิ้งก็ส่งสัญญาณ พวกเขาก็เดินเข้าไปถอดกางเกงของคนอื่นๆ ดู และก็เป็นจริงอย่างคาด ข้างในใส่เตี่ยวกันทุกคน
หยางจิ้งพูด “เอาล่ะ พวกนายเฝ้าประตูเมืองกันต่อไป ไม่ว่าใครจะมาเรียกให้เปิดประตู ก็อย่าไปเปิดให้มันง่ายๆ อีก”
“ครับ ครับ”
ทหารสองสามนายยังไม่หายขวัญเสีย พยักหน้ารับคำรัวๆ
ส่วนหยางจิ้งก็นำกองกำลังของเขา เดินออกไปนอกเมืองต่อ
“ผู้กองครับ ท่านดูออกได้ยังไงครับว่าไอ้พวกนั้นมันเป็นพวกไอ้เตี้ย?”
หลังจากเดินออกมาได้สักพัก ผู้หมวดกองร้อยที่หนึ่ง ปี้อวิ๋นเทา ก็อดที่จะถามขึ้นมาไม่ได้
หยางจิ้งตอบกลับ “ไอ้พวกนี้มันมาถึงเป่าซานตอนมืดค่ำแบบนี้ มันก็น่าสงสัยอยู่แล้ว
อีกอย่าง ขนาดพวกเรายังปลอมตัวเป็นพวกไอ้เตี้ยได้ แล้วทำไมพวกไอ้เตี้ยมันจะปลอมตัวเป็นพวกเราบ้างไม่ได้ล่ะ?”
“แต่ว่า... แล้วถ้าพวกนั้นไม่ใช่พวกญี่ปุ่นล่ะครับ?”
“ถ้าไม่ใช่พวกญี่ปุ่น มันก็ยิ่งดีไม่ใช่เหรอครับ?”
...
ในไม่ช้า หยางจิ้งก็พาทหารกองร้อยที่หนึ่งหายลับไปในความมืดมิดยามค่ำคืน
...
อีกด้านหนึ่ง
เมื่อเห็นว่าในเมืองยังไม่มีข่าวคราวอะไรส่งมาเสียที พันเอกทากิโมริ ผู้บังคับกองพันที่ 68 ของญี่ปุ่น ก็รู้ได้ทันทีว่าแผนตีขนาบทั้งในและนอกคงจะแตกแล้ว เขาทำได้แค่สะกดกลั้นความโกรธและความหุนหันพลันแล่นไว้ในใจ เลื่อนแผนการบุกตีเมืองออกไปเป็นวันพรุ่งนี้แทน
...
[จบแล้ว]