บทที่ 13: ต้องใส่คู่กันถึงจะเวิร์ค

บทที่ 13: ต้องใส่คู่กันถึงจะเวิร์ค

[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ท่านได้รับการสวมกอดจากเย่เยี่ยนจี!!]

[ถุงน่องสิบสองคู่ได้ถูกบรรจุลงในแหวนมิติเรียบร้อยแล้ว!]

เสียงของระบบดังขึ้น

"ฟู่!"

ฉู่ฟานถอนหายใจอย่างโล่งอก ในที่สุดภารกิจก็ลุล่วงเสียที

เมื่อมีถุงน่องสิบสองคู่นี้แล้ว เหล่ายอดฝีมือระดับสูงของนิกายก็จะสามารถเพิ่มพูนพลังได้อย่างมหาศาล ถึงเวลานั้น ก็ไม่ต้องไปกลัวไอ้นิกายเพลิงอัคคีบ้าบออะไรนั่นอีกต่อไป

[เนื่องจากเย่เยี่ยนจีงดงามเกินไป มอบรางวัลพิเศษเป็นยาเม็ดระดับต่ำขั้นหนึ่ง 'โอสถสวรรค์วิญญาณ' สองเม็ด!]

ในขณะนั้นเอง เสียงของระบบก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

'สองเม็ด?'

หัวใจของฉู่ฟานเต้นระรัว โอสถระดับนี้ถึงสองเม็ด หากนำไปหลอมรวมล่ะก็ การทะลวงจากระดับผู้ใช้ปราณขั้นหนึ่งไปสู่ระดับผู้ใช้ปราณขั้นสามก็ไม่ใช่ปัญหาเลย

ถึงแม้ว่าระดับผู้ใช้ปราณขั้นสามจะยังเป็นแค่ไอ้กากอยู่ดี แต่อย่างน้อยมันก็เป็นไอ้กากที่เก่งขึ้นมานิดนึง ดีกว่าระดับผู้ใช้ปราณขั้นหนึ่งตั้งเยอะ

แต่ว่า... ระบบนี่มันจะเพี้ยนเกินไปแล้วมั้ง? แค่เพราะเย่เยี่ยนจีสวยเกินไปก็ให้รางวัลพิเศษได้ด้วย? นี่มันเล่นนอกบทเกินไปแล้ว!

ช่างเถอะ ฉู่ฟานขี้เกียจจะไปใส่ใจว่าทำไมระบบมันถึงทำแบบนี้ แต่มีรางวัลให้ก็ถือเป็นเรื่องดีแล้วนี่นา

เมื่อมองดูโอสถสองเม็ดในแหวนมิติ หัวใจของฉู่ฟานก็พองโตด้วยความยินดี

"ขอบพระคุณท่านบรรพชนสำหรับของวิเศษเจ้าค่ะ!"

เย่เยี่ยนจีหน้าแดงก่ำ เก็บของสิ่งนั้นเข้าไป

ฉู่ฟานยิ้มบางๆ "เยี่ยนจีเอ๋ย... เจ้าเป็นถึงประมุขของนิกาย ดูสิ จะขี้อายเกินไปไม่ได้นะ แบบนี้มันใช้ไม่ได้ ของสิ่งนี้ต่อไปเจ้าต้องสวมใส่มันให้ได้"

ช่วยไม่ได้จริงๆ ในใจของฉู่ฟานนั้นอยากจะเห็นนางสวมมันใจจะขาดแล้ว

ฉู่ฟานนั่งลงข้างเตียง แล้วกล่าวต่อ "พวกเราผู้บ่มเพาะ สิ่งที่ควรยึดถือที่สุดคือการทำตามใจปรารถนา การสวมใส่ของวิเศษเช่นนี้ ก็ถือเป็นการแสดงออกถึงความงามของสตรีอย่างหนึ่ง เข้าใจรึยัง?"

[ติ๊ง! โฮสต์สั่งสอนได้อย่างยอดเยี่ยม! มอบรางวัลเป็นชุดกระโปรงสั้น JK สิบเอ็ดชุด!]

ในตอนนั้นเอง เสียงของระบบก็พลันดังขึ้นมา

เมื่อได้ยินดังนั้น ฉู่ฟานก็ดี๊ด๊าในใจ ‘เชี่ย! ใช่เลย! ถุงน่องมันก็ต้องคู่กับกระโปรงสั้นสิวะ! ใส่กระโปรงสั้นนั่นสิ ถึงจะโคตรยั่ว!’

ฉู่ฟานรีบพลิกฝ่ามือ หยิบออกมาหนึ่งชุด ยื่นให้กับเย่เยี่ยนจี "เมื่อครู่ข้าให้ของวิเศษเจ้าไปเรียกว่า 'ถุงน่อง' ส่วนนี่คือ 'กระโปรงสั้น' ต้องใส่คู่กันถึงจะเข้าชุด"

เย่เยี่ยนจีเห็นว่ากระโปรงตัวนี้มันสั้นกุด ก็ขมวดคิ้วมุ่น

ก็โลกใบนี้มันไม่มีกระโปรงสั้นขนาดนี้เสียหน่อย ของพรรค์นี้ก็ไม่รู้ว่าฉู่ฟานไปสรรหามาจากไหน อาจจะเป็นของวิเศษที่ฉู่ฟานคิดค้นขึ้นมาเองก็ได้ แต่ว่า... ทำไมท่านบรรพชนถึงได้คิดค้นแต่ของอะไรแบบนี้ทั้งวันเลยนะ?

"ขะ... ขอบพระคุณท่านบรรพชนเจ้าค่ะ!"

เย่เยี่ยนจียิ้มพลางกล่าวขอบคุณ

"หรือว่า... เจ้าจะลองใส่ให้ข้าดูหน่อยเป็นไร? ดูสิว่ามันพอดีตัวหรือไม่?"

ในที่สุดฉู่ฟานก็ทนไม่ไหว เอ่ยปากร้องขอต่อเย่เยี่ยนจี เขาอยากจะเห็นภาพของประมุขผู้นี้สวมกระโปรงสั้นกับถุงน่องใจจะขาดอยู่แล้ว

"ได้เจ้าค่ะ ท่านบรรพชน ข้าจะเข้าไปเปลี่ยนเดี๋ยวนี้!"

เย่เยี่ยนจีนึกถึงคำสอนของท่านบรรพชนเมื่อครู่นี้ กลัวว่าท่านบรรพชนจะหาว่านางไม่มีความเชื่อมั่นในการปกป้องนิกาย จึงรีบเดินเข้าห้องไปเปลี่ยนทันที

ครู่ต่อมา เย่เยี่ยนจีก็แต่งตัวเสร็จเรียบร้อย เมื่อมองดูเสื้อผ้าชุดนี้ นางก็พบว่ารูปแบบของมันช่างแปลกใหม่ ไม่เคยพบเคยเห็นมาก่อนจริงๆ

แต่... ดูเหมือนจะสวยดีเหมือนกันแฮะ

นางอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว "เสื้อผ้าเช่นนี้... ไม่มีคลื่นพลังใดๆ เลยแม้แต่น้อย มันจะเป็นของวิเศษจริงๆ หรือ? ท่านบรรพชน... คงไม่ได้หลอกข้าหรอกนะ? แต่ว่า... ท่านเป็นถึงยอดฝีมือผู้สูงส่ง คงไม่ลดตัวลงมาหลอกข้าหรอกกระมัง?"

หลังจากต่อสู้กับความคิดในใจอยู่พักใหญ่ ในที่สุดเย่เยี่ยนจีก็ค่อยๆ เดินออกมาจากข้างใน

เมื่อมองดูท่าทีเขินอายของเย่เยี่ยนจี ฉู่ฟานก็เผยรอยยิ้มออกมา