08 คิโนะชิตะ เกนอิจิ VS ซารุโทบิ อาซึมะ!
08 คิโนะชิตะ เกนอิจิ VS ซารุโทบิ อาซึมะ!
ฟุ่บ! ฟุ่บ!
ทันทีที่ ฟุตากิ ริวเซย์ สั่งเริ่ม
คิโนะชิตะ เกนอิจิ กับ ซารุโทบิ อาซึมะ ก็พุ่งถอยหลังเกือบพร้อมกัน
ในระหว่างกลางอากาศ ทั้งคู่สะบัดข้อมือ ส่งชูริเคนพุ่งเข้าใส่กัน
แคร้ง!
ชูริเคนปะทะกันกลางอากาศแล้วตกลงพื้น
ทันทีที่เท้าของ อาซึมะ แตะพื้น
เขาก็ออกตัวพุ่งเข้าโจมตีทันที
แต่ไม่ใช่ทางตรง
เขาวิ่งโค้งเป็นแนวโค้งครึ่งวงกลมเข้าใส่คู่ต่อสู้
ทว่า เกนอิจิ กลับเป็นฝ่ายสวนเข้าใส่เต็มแรง!
ปึก! ปึก! ปึก!
หมัดและฝ่ามือกระทบกันอย่างดุเดือด ร่างของทั้งสองพัวพันเข้าหากัน
เกนอิจิ ปัดขาเตะสูงขึ้นไปบนศีรษะ
อาซึมะ ยกแขนขึ้นป้องกันด้านข้างศีรษะ
ในขณะที่เตรียมจะโจมตีช่วงล่างของ เกนอิจิ
ทว่า…
ร่างของเขากลับโซเซไปอย่างไม่ตั้งใจ
สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที
“หมอนี่แรงเยอะชะมัด!”
เกนอิจิ เร่งกดดันไม่ปล่อยจังหวะ
บีบให้ อาซึมะ ต้องถอยร่นติด ๆ กัน
การปะทะอย่างต่อเนื่องทำเอาเพื่อนร่วมชั้นรอบ ๆ ถึงกับเบิกตากว้าง
ไม่มีใครแม้แต่จะกล้าเชียร์ออกเสียง
ชิซึเนะ กำมือเข้าหากันแน่น
สายตาไม่อาจละจากร่างของ เกนอิจิ
“สุดยอดเลย!”
ทางด้าน ไมโตะ ไก ก็โห่ร้องอย่างตื่นเต้น
“สมแล้วที่เป็น เกนอิจิ คนที่เคยชนะทั้งฉันกับ คาคาชิ!”
อย่างไรก็ตาม...
เกนอิจิ ยังไม่ใช้พลังเต็มที่
จู่ ๆ อาซึมะ ก็กระโดดถอยออกไปไกล
หนีการโจมตีของอีกฝ่าย แล้วประสาน อิน ใช้วิชาแยกเงา
ร่างของ อาซึมะ สองคนพุ่งเข้าหา เกนอิจิ จากซ้ายและขวา
เกนอิจิ ยืนนิ่งไม่ขยับ
เขาอาจใช้ชูริเคนตรวจสอบได้ว่าร่างไหนคือตัวจริง
แต่ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับเขวี้ยงชูริเคนสุ่มมั่ว
เพราะอาจโดนเพื่อนที่ยืนดูอยู่ด้านนอก แม้จะมีอาจารย์เฝ้าดูอยู่ก็ตาม
แน่นอน—
วิชาแยกเงาพื้นฐานแบบนั้นหลอกเขาไม่ได้อยู่แล้ว
ร่างปลอมของ อาซึมะ ถูกหมัดเดียวสลาย
ตัวจริงใช้จังหวะนั้นอ้อมไปด้านหลังทันที
เกนอิจิ โน้มตัวหลบการเตะต่ำจากด้านหลัง
พร้อมกับสวนหมัดเข้าที่ช่วงล่างของอีกฝ่าย
อาซึมะ กระโดดขึ้นกลางอากาศ
แล้วฟาดขาลงมาด้วยท่าเตะผ่าเพดานสุดแรง
แต่…
เกนอิจิ ไม่หลบ ไม่ถอย
เขากลับก้าวเข้าไป
ยกไหล่ขวารับต้นขาของอีกฝ่ายพอดิบพอดี!
จากนั้นใช้มือขวาจับคอเสื้ออีกฝ่าย
ออกแรงขว้างไปสุดแรง
ปึ่ก!
อาซึมะ ยังไม่ทันลุกขึ้น
ปลายคุไนของ เกนอิจิ ก็กดจ่อที่คอแล้ว!
“คิโนะชิตะ เกนอิจิ เป็นผู้ชนะ!”
ฟุตากิ ริวเซย์ ประกาศเสียงดัง ก่อนสั่งต่อ
“อินสมานฉันท์!”
ทั้งคู่ประสาน อิน กันตามธรรมเนียม
อาซึมะ เอ่ยขึ้น
“คราวหน้าฉันจะชนะนายให้ได้!”
เกนอิจิ ยิ้มอย่างอ่อนโยน
“ฉันเชื่อว่า อาซึมะ ทำได้
อีกอย่างนะ—
มันสนุกกว่ากันเยอะ ถ้าเราได้ไล่ตามกันไปเรื่อย ๆ แบบนี้น่ะ”
อาซึมะ ถึงกับชะงักกับคำพูดของเขา
“สู้ ๆ ล่ะ!”
เกนอิจิ เดินกลับมาหา ชิซึเนะ
เธอกระซิบว่า
“เกนอิจิ สุดยอดเลย!
อาซึมะ เป็นถึงลูกชายของท่านโฮคาเงะรุ่นสามนะ!”
ไม่ใช่ว่าลูกของโฮคาเงะจะต้องเก่งเสมอไป
แต่เขาผ่านการฝึกมาก่อนตั้งแต่ก่อนเข้าเรียน
ในขณะที่ เกนอิจิ ไม่ได้ผ่านอะไรพวกนั้นมาก่อนเลย
แค่ไม่กี่เดือนก็แข็งแกร่งขนาดนี้...
สายตาของ ชิซึเนะ ที่มองเขา
เต็มไปด้วยความชื่นชม
เธอเฝ้ามอง เกนอิจิ ก้าวขึ้นมาทีละขั้น จนถึงจุดนี้
อธิบายไม่ถูก...
แต่ความรู้สึกที่เกิดขึ้น มันสุดยอดมากจริง ๆ...
ชั้นเรียนปฏิบัติการต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไป
นักเรียนแต่ละคนขึ้นสู่สนามตามลำดับ
ทว่า…การประลองส่วนใหญ่กลับไม่เร้าใจเท่าคู่ของ เกนอิจิ กับ อาซึมะ เลยสักนิด
เกนอิจิ เริ่มรู้สึกเบื่อเล็กน้อย
จนกระทั่งชื่อของ
ฮาตาเกะ คาคาชิ
และ
อุจิวะ โอบิโตะ
ดังขึ้นมาในหู
เขาสะดุ้งเฮือกขึ้นทันที
มาแล้ว!
ศัตรูคู่ชะตา
คาคาชิ กับ โอบิโตะ ก้าวลงสู่สนาม
หลังจาก อินเผชิญหน้า ทั้งสองก็เปิดฉากบุกตะลุมบอนกันทันที
“โอบิโตะ นี่ไม่ธรรมดาเลยแฮะ วิชาไทจุตสึเขาไม่อ่อนเลย”
เกนอิจิ พึมพำในใจ ขณะมองทั้งคู่แลกหมัดกัน
จุดเปลี่ยนของศึกมาถึงเมื่อ คาคาชิ ใช้
คาถาสลับร่าง
หลอกล่อให้ โอบิโตะ เผยช่องว่าง
แล้วปรากฏตัวจากด้านหลังพร้อมคุไนที่จ่อเข้าไปหาคอของอีกฝ่ายอย่างเฉียบขาด
โอบิโตะ ถึงกับตะลึง
ไม่คาดคิดว่า คาคาชิ จะใช้ทั้ง
คาถาสลับร่าง
และ
คาถาสลับร่าง
ได้คล่องแคล่วขนาดนี้ในเวลาอันสั้น
เกนอิจิ ดูแล้วถอนหายใจเบา ๆ
สมกับเป็น คาคาชิ…
แค่สามคาถาพื้นฐานของโรงเรียนก็ฝึกถึงขั้นนี้แล้ว
ถ้า อาซึมะ ใช้แยกร่างแบบฉลาดกว่านี้
จัดมุมมอง จัดเส้นสายตาให้ดี
เขาอาจมีลุ้นกว่านี้ก็ได้
หรือถ้าได้ใช้ คาถาแยกร่างเงา แทนแยกร่างธรรมดา
ก็คงได้ผลยิ่งกว่านั้นอีก
แต่...คาถาสลับร่างแบบปกติก็ยุ่งยากใช่เล่น
ต้องเตรียมวัตถุไว้ล่วงหน้าด้วย
ถ้าใช้ร่างแยกเป็นตัวแทนแทนวัตถุ
แล้วผสานกับคาถาแปลงร่าง...
แบบนั้นคงเดายากกว่าเยอะ
น่าเสียดาย ตอนนี้ฉันยังเรียน คาถาแยกร่างเงา หรือ คาถาน้ำ: แยกร่างน้ำ ไม่ได้เลย…
เกนอิจิ ถอนหายใจ
เขาไม่มีทรัพยากรด้านคาถาเลย
ห้ามใจร้อน…
ฉันห้ามทำแผนพัง
ทุกอย่าง...มันจะมาถึงแน่นอน
เขาบอกตัวเองในใจ
ระงับความกระวนกระวายลงอย่างช้า ๆ
หลังเลิกเรียน
ตอนเดินออกจากประตู
คาคาชิ พูดขึ้นทันที
“เกนอิจิ อยากซ้อมดาบกันไหม?”
ตาของ เกนอิจิ เป็นประกาย
“เอาสิ! เดี๋ยวฉันไปเอาดาบก่อน
ไปเจอกันที่หน้าผานะ!”
พูดจบ
ร่างของเขาก็หายวับไปด้วย
คาถาเคลื่อนย้ายพริบตา
เมื่อ เกนอิจิ มาถึงตีนผา
พร้อมดาบสั้น บนแผ่นหลัง
คาคาชิ กับ ไมโตะ ไก ก็กำลังใกล้ถึงยอดแล้ว
เกนอิจิ ใช้มือทั้งสองข้างปีนขึ้นไปตามหน้าผาอย่างรวดเร็ว
ซึ่งถือเป็นการฝึกฝนอีกแบบ
เพราะห้ามใช้เท้าแตะผาเลยแม้แต่น้อย
นับเป็นบททดสอบความแข็งแรงของแขนโดยแท้จริง
เมื่อเขาปีนขึ้นมาถึงยอด
คาคาชิ กับ ไก ก็นั่งพักอยู่
เบื้องหน้าคือดวงตะวันที่กำลังลาลับขอบฟ้า
แดงฉานเต็มขอบฟ้า
หลังพักหายใจข้าง ๆ คาคาชิ อยู่ครู่หนึ่ง
เกนอิจิ ก็ลุกขึ้น
“คาคาชิ มาเริ่มกันเลย!”
คาคาชิ กับ ไก ลุกขึ้นพร้อมกัน
เมื่อทุกอย่างพร้อม
ไก ตะโกนจากด้านข้าง
“เริ่มได้!”
แคร้ง!!
เสียงดาบสั้นปะทะกัน
ประกายไฟกระเด็นออก
เสียงเหล็กกระทบกันดังต่อเนื่อง
ดาบในมือของ คาคาชิ เคลื่อนไหวรวดเร็ว
ฟัน แท่ง ปาด แทง จากทุกมุม
เร็วมากจนมองแทบไม่ทัน
เกนอิจิ ต้องออกแรงเต็มที่ในการปัดป้อง
เหงื่อผุดเต็มหน้าผากอย่างรวดเร็ว
เร็วเกินไป!
ไม่ใช่แค่ความเร็ว
แต่มุมโจมตีของ คาคาชิ ยังพิสดารรอบด้าน
หากเขาไม่มีประสบการณ์ต่อสู้มาก่อน
คงโดนซัดตกไปนานแล้ว
หลังผ่านดาบไปไม่กี่ชุด
เขาก็ลืมพื้นฐานดาบที่ฝึกไว้ไปหมด
มือกลับถือดาบสั้นราวกับถือคุไน
แต่แบบนั้นกลับถนัดกว่า
ทางด้าน คาคาชิ กลับโล่งใจ
เพราะแต่แรกเขากังวลว่า
เกนอิจิ อาจใช้วิชาดาบเก่งพอ ๆ กับคาถา
ผ่านไปเพียงหนึ่งนาที
เกนอิจิ ก็ยอมแพ้โดยสมัครใจ
เทียบกันไม่ได้เลย
ถูกกดขี่โดยสมบูรณ์
แต่กลับเป็น คาคาชิ ที่ปลอบ
“เกนอิจิ แค่นี้สำหรับคนที่ไม่เคยมีใครสอนมาก่อนก็ถือว่าเก่งมากแล้วนะ”
เกนอิจิ พยักหน้า ไม่รู้สึกเสียใจเลย
ตรงกันข้าม เขากลับตัดสินใจได้บางอย่าง
จากนี้ไป ฉันจะไม่ฝึกท่าอื่นใดทั้งสิ้น
จะฝึกแค่ท่าเดียว...
ท่าอิไอจุตสึ !
...จนกว่าจะหาคนมาสอนวิชาดาบได้
ฉันจะฝึกแค่ อิไอจุตสึ เท่านั้น!
จบตอน