ตอนที่ 6 สุ่มของและไอเท็มวอร์คราฟ

 ทะลุมาโลกยุคกลางข้ามีตัวช่วย

ตอนที่ 6 สุ่มของและไอเท็มวอร์คราฟ

“ดินแดนของเราถูกโจมตีโดยฝูงสัตว์ร้ายเมื่อไม่กี่วันก่อน ต้องอาศัยความพยายามร่วมกันของทุกคน เราก็ต้านทานกระแสสัตว์ร้ายได้สำเร็จ แต่บ้านเรือนหลายหลังยังคงได้รับความเสียหาย ดังนั้นพวกท่านจึงต้องตัดต้นไม้และซ่อมแซมบ้านเรือน”

ไรอันชี้ไปที่รถเข็นสองสามคันที่จอดอยู่ใกล้ๆ

“มีเครื่องมือตัดไม้อยู่บนรถเข็น แต่ละคนจะถือคนละชุด ครานี้ข้าจะไปด้วย”

“ท่านลุงไวท์ โปรดพาพวกเขาไปที่ประตูเมือง แล้วข้าจะนำสไตรค์ไปด้วย”

ในเวลานี้ ไวท์ยังรู้ด้วยว่าสิ่งที่นายน้อยไรอันกล่าวนั้นเป็นวิธีแก้ปัญหาการขาดแคลนไม้ได้อย่างดี แต่ผู้มาเยือนที่มีชื่อเสียงจากอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้เต็มใจที่จะทำงานหนักอย่างการตัดไม้จริง ๆ หรือไม่?

ขณะที่เขากำลังจะถามไรอัน เขาก็เห็นเหล่าผู้มาเยือนจากอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ยกเกวียนด้วยใบหน้าที่ตื่นเต้น และพวกเขาแทบรอไม่ไหวที่จะเริ่มภารกิจ

ไวท์ล้มเลิกความคิดที่จะถามทันที เขายังไม่เข้าใจความคิดของผู้คนในอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์นัก ข้าจะฟังนายน้อยไรอันต่อจากนี้ไป

ไรอันยังเห็นการกระทำแปลกๆ ของเหล่าผู้เล่นด้วย และอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตลกนิดหน่อย แต่เขาก็เข้าใจได้เช่นกัน

พวกเขาตื่นเต้นมากเมื่อเล่นเกมและทำงานต่างๆ ไม่ต้องพูดถึงว่าในสายตาของพวกเขา นี่มันเกมเสมือนจริงของแทร่

“เอาล่ะ ไปกันเถอะ เราจะไปพบกันที่ประตูเมือง”

"รับทราบ!"

ผู้เล่นรีบยกเกวียนและติดตามไวท์ไป

หลังจากดูผู้เล่นออกไป ไรอันไม่ได้รีบไปหาสไตรค์ แต่เขาไปที่ห้องอ่านหนังสือก่อนซึ่งเขาวางแผนจะสุ่มรางวัลก่อน

มีโอกาสสุ่มทั้งหมดหกครั้งในสองภารกิจหลักก่อนหน้านี้ แต่ไรอันยังไม่เคยใช้มันเลยสักครั้ง

เขาและผู้เล่นกำลังจะเข้าไปในป่าหิ่งห้อยในครั้งนี้ และมีโปเกมอนป่ามากมายอยู่ในนั้น ตอนนี้ความสัมพันธ์ของพวกเขากับมนุษย์ไม่ค่อยดีนัก และอาจมีโปเกมอนที่เกลียดชังมนุษย์อยู่ในนั้นด้วยซ้ำ

แม้ว่าเขาจะมีสไตรค์อยู่ แต่เผื่อไว้ก่อน ไรอันยังอยากลองสุ่มรางวัลเพื่อดูว่าเขาจะสุ่มได้ของดีๆ ที่สามารถนำมาใช้ได้หรือไม่

“ลองพรมน้ำมนต์ดูก่อนข้าแต่พระพุทธเจ้า ไม่สิ ดูเหมือนในโลกนี้จะไม่มีพระพุทธเจ้า งั้นพระเจ้าอาร์เซอุสโปรดอวยพรฉัน ฉันจะระลึกอยู่ในจิตวิญญาณของฉัน! มาเล้ย!”

[ขอแสดงความยินดี ได้รับโปเกบอล ×3]

“โปเกบอล?” ไรอันมองดูลูกบอลสีแดงขาวสุดคลาสสิกในมือของเขา และไม่รู้ว่าเขาควรจะมีความสุขดีไหม

สมมติว่าเขามีความสุข นี่เป็นเพียง โปเกบอล ขั้นพื้นฐานที่สุดในเกมโปเกมอนและอนิเมะ และมันยังห่างไกลจากสิ่งที่เขาคาดหวังไว้เล็กน้อย

แม้ว่าจะบอกว่าไม่มีความสุข แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ ท้ายที่สุด นี่คือสิ่งประดิษฐ์แห่งยุคสมัยในโลกโปเกมอน สามารถเข้ามาแทนที่ไอเท็มวอร์คราฟที่มีอยู่โดยสิ้นเชิง

“แต่ทำไมถึงให้แค่สามอันล่ะ? ว่าแต่ เราประดิษฐ์สิ่งนี้เองได้ไหมนะ ฉันจำได้ว่ามันดูเหมือนมันทำจากผลไม้”

แต่ไรอันแค่คิดเกี่ยวกับมัน ไม่ต้องพูดถึงว่าเขาไม่รู้ว่าจะสร้างลูกโปเกบอลได้อย่างไร ต่อให้เขาจะรู้ เขาก็ยังไม่กล้าสร้างมันขายในวงกว้าง

ความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเขายังอ่อนแอมาก แต่เขาก็ยังเข้าใจหลักการของ "ไม้งามกลางไพร แต่ลมจะทำลายมัน"

“ความแข็งแกร่งยังอ่อนด้อยเกินไป มีเรื่องให้กังวลมากเกินไป ลืมมันซะ อย่าเพิ่งไปคิดเรื่องพวกนี้ตอนนี้ ไปสุ่มรางวัลต่อ เรามาสุ่มห้าครั้งติดต่อกันกันเถอะ!”

[ขอแสดงความยินดี ได้รับสเปรย์กำจัดโปเกมอนแมลง x1, ลูกอมประสบการณ์จิ๋ว x5, เครื่องหอม x3, โปเกบอล x3, ลูกบอลเหนียวหนืด x5]

การใช้งานรายการเหล่านี้จะแสดงบนแผง เมื่อเทียบกับเกมและแอนิเมชั่น ยังคงมีความแตกต่างอยู่บ้าง

ไม่ต้องพูดถึงโปเกบอล สเปรย์กำจัดแมลงในเกมดูเหมือนจะป้องกันไม่ให้ผู้เล่นเผชิญหน้ากับโปเกมอนป่าที่อ่อนแอภายในจำนวนก้าวที่กำหนด อันที่เขาสุ่มจะต้องฉีดสเปรย์ออกด้วยตนเองเพื่อขับไล่โปเกมอนออกไป

ฟังก์ชั่นของลูกอมประสบการณ์จิ๋วนั้นเหมือนกับลูกอมประสบการณ์ในเกม ใช้เพื่อเร่งระดับของโปเกมอน

เพียงแต่ชื่อนั้นแตกต่างกัน และไม่ได้แสดงจำนวนคะแนนประสบการณ์ที่เพิ่มขึ้นโดยเฉพาะ

เครื่องหอมถูกใช้เพื่อดึงดูดโปเกมอนป่า ในขณะที่ลูกบอลเหนียวจะต้องถูกโยนออกไปเพื่อจำกัดการเคลื่อนไหวของพวกมันหลังจากโดนโปเกมอน

ไรอันมองดูสิ่งของหลายชิ้นที่วางอยู่ตรงหน้าเขา รู้สึกแตกต่างในใจเล็กน้อย

เดิมทีเขาคิดว่ารางวัลภารกิจธรรมดาเป็นเพียงสิ่งพื้นฐาน เช่น พวกอาหารโปเกมอน และยาทาแผล ของดีทั้งนั้นต้องมีในระบบสุ่ม

แม้ว่าสิ่งของที่เขาสุ่มมาจะมีประโยชน์ทั้งหมด แต่ก็ยังไม่เป็นไปตามความคาดหวังของเขาเท่าไหร่

ราวกับรับรู้ถึงความคิดของไรอัน หลังจากจับรางวัล จู่ๆ บรรทัดข้อความก็ปรากฏขึ้นบนแผง:

[สุ่มรางวัลนี้เป็นรางวัลสุ่มหลัก หลังจากทำภารกิจบางอย่างสำเร็จแล้ว คุณสามารถปลดล็อกโอกาสสุ่มรางวัลระดับสูงได้]

“หืม? มีสุ่มรางวัลขั้นสูงกว่านี้อีกหรอ นายสุ่มอะไรได้อีกบ้าง สามารถปลดล็อคโดยทำภารกิจบางอย่างให้สำเร็จได้ไหม?”

ไรอันถามอย่างตื่นเต้น แต่ไม่มีคำตอบจากแผงหน้าปัด

“ชิ ฉันก็คิดว่านายสามารถสื่อสารและไขปริศนาได้เหมือนนิ้วทองของคนอื่นซะอีก 0ดูเหมือนว่าข้อความนี้จะถูกกำหนดไว้ล่วงหน้าและรางวัลจะปรากฏโดยอัตโนมัติหลังจากสุ่มของครั้งแรกใช่ไหม?”

แม้ว่าระบบจะล้มเหลวในการตอบคำถามของไรอัน แต่อารมณ์ของเขาก็ดีขึ้นมาก ไม่ว่าจะต้องทำให้เสร็จกี่ภารกิจ อย่างน้อยก็ยังมีเรื่องให้ตั้งตารอ

“ฉันไม่อยากจะคิดถึงเรื่องนี้อีกต่อไป เอาสไตรค์ไปร่วมผู้เล่นกันก่อน”

ไรอันเก็บไอเท็มที่สุ่มออกมาและยืนขึ้นเพื่อตามหาสไตรค์

เมื่อเขามาถึงเลานจ์ เขาพบว่าสไตรค์อยู่ในสภาพที่ดีขึ้นกว่าเมื่อวานมาก เขาไม่หดหู่หมดสภาพเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป และดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้

“ดูเหมือนนายจะมีกำลังใจขึ้นมาจริงๆ นะ ดี! นี่แหละสไตรค์ผู้ไม่เคยยอมแพ้ในความประทับใจของฉัน ตอนนี้นายยังสู้ไหวไหม?”

“สไตค์!” สไตรค์ยกแขนที่เหมือนเคียวขึ้นเพื่อโชว์ว่าไม่มีปัญหา

“เอาล่ะ! แต่ก่อนที่จะออกเดินทางยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ต้องทำ”

ไรอันหยิบโปเกบอลออกมาแล้วพูดกับสไตรค์ว่า: “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น อย่าขัดขืนสักพัก แค่เชื่อใจฉัน โอเคไหม?”

แม้ว่าสไตรค์จะสับสนเล็กน้อย แต่เขาก็ยังพยักหน้า

หลังจากได้รับความยินยอมจากสไตรค์แล้ว ไรอันก็ค่อยๆ โยนโปเกบอลไปที่สไตรค์

เมื่อโปเกบอลเปิดออก สไตรค์ก็กลายเป็นกระแสพลังงานสีแดงและถูกดูดเข้าไป และไอเท็มวอร์คราฟบนร่างกายของเขาก็ร่วงลงเช่นกัน

โปเกบอลตกลงบนพื้นและส่ายจากด้านหนึ่งไปอีกด้าน จากนั้นก็ส่งเสียง "ติ๊ง~"

“เยส ฉันพิชิตสไตรค์ได้แล้ว!” ไรอันหยิบโปเกบอลขึ้นมาแล้วทำท่าชูเหมือนในการ์ตูน

อย่าพูดถึงมัน แม้ว่าคำพูดและการกระทำเหล่านี้จะดูน่าละอายเล็กน้อย แต่ก็น่าซาบซึ้งและเติมเต็มความฝันอย่างหนึ่งของไรอันได้

“อะแฮ่ม ออกมา สไตรค์”

ไรอันมองไปรอบๆ ด้วยความรู้สึกผิด และหลังจากยืนยันว่าไม่มีใครเห็นสิ่งที่เขาทำเมื่อกี้ เขาก็ปล่อยสไตรค์ออกมา

"ฮะ?!"

ทันทีที่สไตรค์ถูกปล่อยออกมา เขาก็มองไปที่โปเกบอลในมือของไรอันด้วยสีหน้าสับสน

มันไม่เข้าใจว่าลูกบอลเล็กขนาดนี้ เก็บเขาไว้ข้างในได้ยังไง แถมข้างในค่อนข้างสบาย

"นี่คือโปเกบอล นายสามารถเข้าไปพักผ่อนได้ตลอดเวลาในอนาคต นายไม่จำเป็นต้องใส่ไอเท็มวอร์คราฟอีกต่อไปแล้ว"

จากนั้น สไตรค์ ก็มองเห็นไอเท็มวอร์คราฟที่กองบนพื้น มันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่เขายังคงต้องติดตั้งไอเท็มวอร์คราฟ และโบกมือให้ไรอันใส่มัน

ในความเป็นจริง จากความไว้วางใจร่วมกันระหว่าง สไตรค์และพ่อของไรอันพวกเขาจึงไม่ต้องการไอเท็มวอร์คราฟ อีกต่อไปแล้ว

เหตุผลที่เขายังสวมมันอยู่ก็เพียงเพื่อสร้างความมั่นใจให้กับชาวบ้าน

แต่ไรอันได้ตัดสินใจที่จะเปลี่ยนความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับโปเกมอน ไอเท็มวอร์คราฟ นี้เป็นผลิตภัณฑ์ที่เกิดจากความไม่ไว้วางใจซึ่งกันและกันระหว่างมนุษย์และโปเกมอน

มนุษย์จะเลือกโปเกมอนรุ่นเยาว์และสร้างอุปกรณ์มอนสเตอร์ที่ออกแบบมาเพื่อพวกมันโดยเฉพาะ เมื่อโปเกมอนไม่เชื่อฟังคำสั่ง ไอเท็มวอร์คราฟจะปล่อยวิธีลงโทษต่างๆ เช่น ไฟฟ้าช็อต หรือการแทงด้วยเข็ม

หลังจากประสบกับการลงโทษหลายครั้ง โปเกมอนก็จะเกิดเงาทางจิตใจ แม้ว่าความสามารถของเขาจะแข็งแกร่งขึ้นเมื่อมันโตขึ้นก็ตาม พวกเขาก็จะไม่กล้าที่จะแยกตัวออกจากอุปกรณ์และยังคงเชื่อฟังคำสั่งของมนุษย์ต่อไป

ไรอันรับไม่ได้กับอุปกรณ์น่าขยะแขยงเช่นนี้ ตราบใดที่ยังมีสิ่งนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับโปเกมอนจะไม่มีวันดีขึ้น

เขาไม่กังวลว่าคนอื่นจะสงสัยในตัวเขาเพราะเขาไม่ได้สวมไอเท็มวอร์คราฟ

แม้ว่าการใช้ไอเท็มวอร์คราฟ เพื่อควบคุมโปเกมอนจะเป็นกระแสหลัก แต่ก็ยังมีคนจำนวนมากที่ไม่เต็มใจหรือไม่สามารถใช้ไอเท็มวอร์คราฟได้

เมื่อเห็นว่าไรอันตั้งใจว่าจะไม่สวมไอเท็มวอร์คราฟอีก เจ้าสไตรค์จึงไม่ยืนกรานอีกต่อไป นอกจากนี้เขายังรู้สึกว่าสวมใส่สิ่งนี้ไม่สบายตัวอย่างมาก และไม่สามารถแสดงความแข็งแกร่งของตัวเองได้เต็มที่

"ฉันจำได้ว่าในเกมซีรีย์ Legend of Arceus มีโปเกบอลไม้ในสมัยโบราณ เป็นไปได้ไหมว่ายุคที่ฉันอาศัยอยู่จะเก่ากว่านั้น? หรือจะเป็นโลกคู่ขนานหว่า?”

“ลืมไปเถอะ มันไม่มีประโยชน์ที่จะคิดมากขนาดนั้น ไปกันเถอะ สไตรค์ มากับฉันไปพบกับเหล่าผู้เล่นที่น่ารักเหล่านั้นกัน”

"สไตค์!"

___________________________

เพจถ้าเช่นนั้นข้าขอลา