บทที่ 22 [จูอู๋ซื่อ: ห๊ะ? ให้ข้าไปชิงดาบฆ่ามังกรเนี่ยนะ?]

บทที่ 22 [จูอู๋ซื่อ: ห๊ะ? ให้ข้าไปชิงดาบฆ่ามังกรเนี่ยนะ?]

◉◉◉◉◉

'คัมภีร์เก้าอิม' รังสรรค์ขึ้นด้วยมือของ หวงซาง

คนผู้นี้มีความคล้ายคลึงกับจางซานเฟิงอยู่บ้าง ตรงที่เป็นตำนานผู้ประสบความสำเร็จในบั้นปลาย

เริ่มต้นจากการเป็นขุนนางเล็กๆ ที่ไม่มีใครรู้จักในราชสำนัก

ต่อมาได้รับหน้าที่ชำระพระไตรปิฎกทางเต๋า จนเกิดความรู้แจ้งในธรรม บรรลุวิถีแห่งยุทธ์ด้วยตัวอักษรในวัยกลางคน

ผ่านร้อนผ่านหนาวในเกมการเมือง สุดท้ายก็ก้าวขึ้นสู่ขั้นเซียนเดินดิน!

ปัจจุบัน เขาเก็บตัวสันโดษอยู่ที่ต้าซ่ง

ในเมื่อหวงซางปล่อยวิชาให้แพร่หลาย ย่อมไม่ถือสาหากใครจะฝึกฝน

แต่ฉู่เป่ยเสวียนก็ยังไม่แนะนำให้บูรพาไม่แพ้ฝึกอยู่ดี

เหตุผลนั้นง่ายมาก

มันง่ายที่จะติดค้าง 'กรรม' หรือ 'บุญคุณ'

ในโลกนี้ไม่มีของฟรี

หากบูรพาไม่แพ้ฝึกแล้วยังไม่บรรลุขั้นสูง ก็คงไม่เป็นไร

แต่ถ้าวันใดนางก้าวข้ามขีดจำกัด ทะลวงสู่ขั้นเซียนเดินดิน

มีความเป็นไปได้สูงที่หวงซางจะมาทวงถามถึงบุญคุณความแค้นนี้

ต่างจากจางซานเฟิงที่ไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับราชสำนัก

หวงซางผู้มีพื้นเพมาจากขุนนาง ยังคงห่วงใยต้าซ่งอยู่เสมอ

การปล่อยวิชาของตนให้แพร่หลาย ส่วนหนึ่งก็เพื่อเฟ้นหาผู้มีความสามารถให้แก่ต้าซ่งนั่นเอง

...

หลังจากฉู่เป่ยเสวียนอธิบายจบ

ไม่ใช่แค่บูรพาไม่แพ้ แม้แต่คนอื่นๆ ก็หมดความสนใจในคัมภีร์เก้าอิมทันที

นี่มันกับดักชัดๆ!

【จางซานเฟิง】: "ท่านหวงซาง แม้จะยึดติดกับชื่อเสียงลาภยศไปบ้าง แต่... โดยเนื้อแท้ก็เป็นคนดีคนหนึ่ง"

เขากับหวงซางมีความสัมพันธ์ส่วนตัวที่ดีต่อกัน จึงออกมาแก้ต่างให้สหายเก่าสักหน่อย

อย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่ได้ปฏิเสธเจตนาหว่านแหจับปลาของหวงซาง

ถือเป็นลูกไม้ที่พวกเซียนเดินดินชอบใช้กัน

ขี้เกียจปั้นลูกศิษย์เอง แต่ก็ไม่อยากให้วิชาที่คิดค้นมาแทบตายต้องสูญหาย

เลยใช้วิธีหว่านแหไปทั่ว ใครฝึกได้ดีค่อยคัดเลือกมาใช้งาน

【หลินผิงจือ】: "ยุทธภพนี่ซับซ้อนจัง! ต่อไปเวลาจะเลือกฝึกวิชาอะไร ต้องระวังตัวให้มากขึ้นแล้ว"

【บูรพาไม่แพ้】: "จะไปยุ่งยากทำไม เจ้าก็แค่ใช้คะแนนขอคำชี้แนะจากท่านอาจารย์สิ"

【หลินผิงจือ】: "อ๊ะ ขอบคุณท่านประมุขที่เตือน เกือบลืมไปเลยว่าเรามีผู้อาวุโสฉู่ผู้รอบรู้อยู่ทั้งคน"

หลังจากฟังความลับเรื่องดาบฆ่ามังกรและกระบี่อิงฟ้าจบ ทุกคนก็คุยสัพเพเหระกันอีกนิดหน่อยก่อนจะแยกย้าย

ณ คุ้มพิทักษ์มังกร

จูอู๋ซื่อไตร่ตรองอยู่พักใหญ่ สุดท้ายก็ตัดสินใจไปที่พระราชวัง

ถึงอย่างไรเขาก็เป็นคนแซ่จู

ตัวเขาเองไม่ได้สนใจตำราพิชัยสงครามในดาบฆ่ามังกร แต่เขาอยากให้ฮ่องเต้จูโฮ่วเจาได้มันไป

แสนยานุภาพของต้าหมิง เมื่อเทียบกับมหาอำนาจอื่นๆ ถือว่าอยู่ในระดับกลางๆ

เพื่อนบ้านรอบข้างอย่าง ต้าสุย, ต้าถัง, ต้าหยวน

ล้วนแล้วแต่เข้มแข็งกว่าต้าหมิงมากโข

จะมีก็แต่ต้าซ่งที่มีกำลังใกล้เคียงกัน

ส่วนใหญ่ทั้งสองแคว้นมักจะกอดคอกัน ร่วมมือต้านทานการรุกรานจากแคว้นอื่น

หากต้าหมิงได้ตำราพิชัยสงครามเล่มนั้นมา กองทัพอาจจะแข็งแกร่งขึ้นบ้าง

...

"ฝ่าบาท พฤติการณ์เช่นนี้ไม่อาจปล่อยไว้ได้เด็ดขาด ไม่ว่าอย่างไร ต้องลงโทษท่านโหวในข้อหาหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ!"

ตอนที่จูอู๋ซื่อเข้าเฝ้า ก็บังเอิญเจอเฉาเจิ้งฉุนกำลังเป่าหูฮ่องเต้อยู่พอดี

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาคงต้องเถียงฉอดๆ กลับไปแล้ว

แต่ตอนนี้ ทัศนคติที่เปลี่ยนไป ทำให้เขารับมือกับทุกอย่างได้อย่างใจเย็น

มิหนำซ้ำ...

พอมองดูเฉาเจิ้งฉุนกระโดดโลดเต้นเป็นเจ้าเข้า กลับรู้สึกขำขันขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

"เมื่อก่อนข้าไม่ยักสังเกตว่าเจ้าเฉาเจิ้งฉุนนี่ มันเป็นตัวตลกที่ฮาได้โล่ขนาดนี้!"

จูอู๋ซื่อมองดูการแสดงของเฉาเจิ้งฉุนด้วยสายตาของคนนอก

ราวกับกำลังดูละครลิง!

ท่าทีเช่นนี้ทำให้เฉาเจิ้งฉุนรู้สึกขนลุกซู่ ขมวดคิ้วถามว่า "ท่านโหวไม่อยากจะแก้ตัวหน่อยหรือ?"

"ความจริงก็คือความจริง ไม่มีอะไรต้องพูด ทุกอย่างสุดแล้วแต่ฝ่าบาทจะทรงโปรด"

จูอู๋ซื่อตีหน้าซื่อตาใส ส่งยิ้มมุมปากให้จูโฮ่วเจา

เขาไม่ยี่หระจริงๆ

ต่อให้จูโฮ่วเจาพลิกลิ้นเล่นงาน แล้วจะทำอะไรเขาได้?

ขันทีเฒ่าผู้นั้น ปกป้องตระกูลจูทั้งตระกูล!

ไม่ใช่ปกป้องคนใดคนหนึ่ง

สำหรับการกัดกันเองในตระกูล ท่านผู้นั้นจะวางตัวเป็นกลางเท่านั้น

ตราบใดที่ท่านผู้นั้นไม่ลงมือ ทั่วทั้งวังหลวง ใครจะรั้งเขาอยู่?

ต่อให้โดนรุมล้อม เขาก็ไม่กลัว

อย่างมาก...

ก็แค่แลกยาจากเถ้าแก่ฉู่มาสักสองสามเม็ด

การมีอยู่ของกลุ่มสนทนา คือไพ่ตายที่ใหญ่ที่สุดของจูอู๋ซื่อ!

"เอาล่ะๆ เรื่องของเสด็จอา ให้จบแค่นี้ ท่านผู้บัญชาการเฉาไม่ต้องพูดถึงอีก"

จูโฮ่วเจาตบมือ ตัดบทสรุปเรื่องราว

จากนั้นหันไปถามจูอู๋ซื่อ "เสด็จอาเข้าวังมาคราวนี้ ไม่ทราบว่ามีธุระอันใด? ถ้าจะมาเพื่อทูลลาล่ะก็ เสด็จอาไม่ต้องเอ่ยปากเลยนะ"

หลังจากคิดทบทวนอย่างถี่ถ้วน เขาตัดสินใจแล้วว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ต้องรั้งตัวจูอู๋ซื่อไว้ให้ได้

มีเสด็จอาที่เปิดเผยความในใจอย่างตรงไปตรงมาอยู่ข้างกาย เขาหลับสบายขึ้นเยอะ

"ทูลฝ่าบาท กระหม่อมมาครั้งนี้ เพื่อตำราพิชัยสงครามเล่มหนึ่ง"

จูอู๋ซื่อเล่ารายละเอียดเรื่องดาบฆ่ามังกรให้ฟังอย่างละเอียด

"กระบี่อิงฟ้า ดาบฆ่ามังกร สองศาสตราวุธเทพ ซ่อนวิชายุทธ์และตำราพิชัยสงครามไว้ข้างใน? มีเรื่องสนุกๆ แบบนี้ด้วยหรือ?"

จูโฮ่วเจาทำหน้าเหมือนกำลังฟังนิทาน ตื่นตาตื่นใจสุดๆ "ใครเป็นคนต้นคิดเนี่ย? ช่างสรรหาทำจริงๆ!"

จูอู๋ซื่อส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ กล่าวเสียงเข้ม "เรื่องนี้สำคัญมาก ฝ่าบาทอย่าเห็นเป็นเรื่องเล่นๆ!"

"ตำราเล่มนั้นไม่ธรรมดา ต่อให้ราชวงศ์เราไม่ได้มา ก็ห้ามให้ตกไปอยู่ในมือแคว้นอื่นเด็ดขาด!"

ห่างหายไปนานที่ไม่ได้โดนเสด็จอาเอ็ด

จูโฮ่วเจาถึงกับชะงักไปเล็กน้อยด้วยความไม่คุ้นชิน

อาศัยจังหวะนี้ เฉาเจิ้งฉุนที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ถามแทรกขึ้นอย่างมีนัยยะ "ขออภัยท่านโหว ไม่ทราบว่าท่านได้ข่าวนี้มาจากไหน?"

"เท่าที่ข้ารู้ ข่าวลือเรื่องความลับในดาบและกระบี่ เริ่มต้นมาจากทางฝั่งต้าหยวนโน่น"

"นั่นมันแค่ข่าวลวงโลก หวังจะเสี้ยมให้ยุทธภพต้าหมิงเราตีกันเอง!"

"ตอนนี้ต้าหยวนเริ่มมีท่าทีคุกคามชายแดน ท่านโหวกลับมาขุดคุ้ยเรื่องเก่าในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวาน แถมยังทำให้ฝ่าบาทต้องมาพะวงหน้าพะวงหลัง ไม่ทราบว่ามีเจตนาอะไรแอบแฝงกันแน่?"

คำพูดชุดใหญ่ทำเอาจูอู๋ซื่อคิ้วขมวดมุ่น

เขารู้ดีแก่ใจ

ครั้งนี้เฉาเจิ้งฉุนไม่ได้หาเรื่องมั่วซั่ว

ก่อนหน้านี้ ตัวจูอู๋ซื่อเองก็มีความคิดเห็นคล้ายๆ กันเกี่ยวกับดาบและกระบี่คู่นี้

จึงไม่ได้สนใจมันมาตลอด

ถ้าคนที่บอกความลับไม่ใช่ฉู่เป่ยเสวียน

เขาก็คงระแวงเหมือนกันว่าอีกฝ่ายมีเจตนาไม่ดี!

"ท่านผู้บัญชาการเฉา ตัวข้านั้น..."

จูอู๋ซื่อกำลังจะอธิบาย แต่จูโฮ่วเจาพูดแทรกขึ้นว่า "เราเชื่อใจเสด็จอา!"

สายตาของฮ่องเต้จ้องมองจูอู๋ซื่ออย่างแน่วแน่ "ขอฝากเสด็จอา ช่วยนำตำราเล่มนั้นกลับมาให้ได้ ไม่ใช่เพื่อเรา แต่เพื่อ... แผ่นดินต้าหมิง!"

"กระหม่อม จะไม่ทำให้ฝ่าบาทผิดหวัง!"

จูอู๋ซื่อประสานมือคำนับต่ำด้วยความซาบซึ้ง

เดิมทีเขาแค่จะมาแจ้งข่าว ไม่คิดจะลงมือเอง

แต่ความไว้วางใจแบบไม่มีเงื่อนไขของจูโฮ่วเจา และคำว่า 'เพื่อแผ่นดินต้าหมิง'

ทำให้เลือดในกายเขาสูบฉีดพลุ่งพล่าน จนไม่อาจนิ่งดูดายได้อีก

"ยังดีที่มีท่านจางซานเฟิงอยู่ในกลุ่ม ไม่งั้นงานนี้ คงหินน่าดู!"

แม้จะตื่นเต้น แต่จูอู๋ซื่อก็ไม่เสียสติ

เขารู้ลิมิตตัวเองดี

ด้วยฝีมือระดับเขา ถ้าไม่บอกกล่าวล่วงหน้า

แล้วทะเล่อทะล่าบุกขึ้นเขาบู๊ตึ๊ง มีหวังเก้าตายหนึ่งรอด!

◉◉◉◉◉

[จบแล้ว]