บทที่ 09 [เขียนว่าเยาเยว่ อ่านว่าปากไม่ตรงกับใจ!]

บทที่ 09 [เขียนว่าเยาเยว่ อ่านว่าปากไม่ตรงกับใจ!]

◉◉◉◉◉

อัจฉริยะมักมีความหยิ่งทะนงในตัว

เยาเยว่ในฐานะผู้นำของคนรุ่นใหม่ จะมีความถือดีบ้างก็เป็นเรื่องปกติ

รอให้นางก้าวเข้าสู่ขั้นเซียนเดินดินเมื่อไหร่

ถึงจะเข้าใจความน่ากลัวของกลุ่มสนทนา เหมือนอย่างที่จางซานเฟิงเข้าใจ!

แต่ถึงตอนนั้น...

นางก็คงมีท่าทีเหมือนเดิมนั่นแหละ

ผู้หญิงคนนี้ขึ้นชื่อเรื่องความหยิ่งยโส แข็งกร้าว และเผด็จการ!

คำว่าก้มหัวยอมแพ้ ไม่มีอยู่ในพจนานุกรมของนาง!

...

เยาเยว่คีบโอสถหวนคืนไว้ที่ปลายนิ้ว หมุนเล่นไปมาอย่างไม่ใส่ใจ

ผ่านไปพักใหญ่ นางถึงลุกขึ้น เดินทอดน่องออกไปนอกตำหนัก

เวลานี้ 'เหลียนซิง' กำลังเก็บตัวอยู่ในพื้นที่ลับ

การถูกขัดจังหวะตอนกำลังจะทะลวงด่านก่อนหน้านี้ ทิ้งผลกระทบไว้ไม่น้อย

อย่างน้อยต้องพักฟื้นสักปีครึ่งปี ถึงจะกลับมาสมบูรณ์พร้อม

ตู้ม!~

ประตูหินหนาหนัก ถูกกระแทกเปิดออกอย่างป่าเถื่อน

ล้มตึงลงกับพื้น ฝุ่นฟุ้งกระจาย

"พรวด!~"

เหลียนซิงที่ถูกรบกวนอย่างกะทันหัน กระอักเลือดคำโตออกมาทันที

นางหันขวับไปมอง

เห็นเยาเยว่ในชุดขาวราวกับนางเซียน เดินเยื้องย่างฝ่าแสงฝุ่นเข้ามาในห้องลับ

"ท่านพี่?"

เหลียนซิงเอ่ยด้วยความแปลกใจ ใบหน้าไม่มีแววโกรธเคืองแม้แต่น้อย

นางชินชากับความเอาแต่ใจของเยาเยว่ไปนานแล้ว

ตอนนี้ ในใจนางมีแต่ความประหลาดใจ และความเป็นห่วง!

หลายปีมานี้ เยาเยว่ไม่เคยมาหานางก่อน

แม้แต่หน้าก็ยังไม่ค่อยจะได้เจอ

วันนี้กลับเป็นฝ่ายมาหาถึงที่...

"ท่านพี่ เกิดเรื่องใหญ่หรือคะ?"

เหลียนซิงถามพลางพยุงตัวลุกขึ้นอย่างยากลำบาก

เยาเยว่ไม่พูดพร่ำทำเพลง โยนโอสถหวนคืนไปให้ทันที

พร้อมสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา "กินซะ"

เหลียนซิงไม่ถามอะไรสักคำ หยิบยาใส่ปากอย่างว่าง่าย

วินาทีถัดมา

พลังยาอันมหาศาลก็ระเบิดออกในร่างกายของนาง

ภายใต้การชักนำของพลังลึกลับ มันไหลเวียนไปทั่วร่าง

"นี่มัน..."

ดวงตาคู่สวยของเหลียนซิงเบิกกว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ

วังบุปผาหลังจากที่เยาเยว่ขึ้นมาผงาด ก็กลายเป็นหนึ่งในมหาอำนาจของยุทธภพ

แต่ละปีมีสำนักน้อยใหญ่เอาเครื่องบรรณาการมาถวายไม่รู้เท่าไหร่

ทองหยอง คัมภีร์ยุทธ์ ยาดี ของวิเศษ กองเป็นภูเขาเลากาในคลังสมบัติ

เหลียนซิงไม่ใช่คนกบในกะลา

แต่นางโตมาจนป่านนี้ ยังไม่เคยเจอยาที่ฤทธิ์แรงขนาดนี้มาก่อน!

แค่หายใจเข้าออกไม่กี่ครั้ง อาการบาดเจ็บภายในก็หายเป็นปลิดทิ้ง

ฤทธิ์ยาที่เหลือ ยังพอให้นางทะลวงขึ้นสู่ขั้นยอดปรมาจารย์ได้สบายๆ!

น้ำทิพย์โอสถสวรรค์ในตำนาน ก็คงประมาณนี้กระมัง?

"ท่านพี่ ท่านทำไมทำอะไรโง่ๆ แบบนี้? เอายาล้ำค่าขนาดนี้มาเสียของกับข้าทำไม?"

เหลียนซิงไม่เพียงไม่ขอบคุณเยาเยว่ กลับตวาดใส่อย่างโกรธเกรี้ยว

นี่เป็นครั้งแรก

ก่อนหน้านี้ ไม่ว่าเยาเยว่จะทำอะไร ต่อให้ทำให้นางพิการแขนขา เหลียนซิงก็ไม่เคยโกรธ

เยาเยว่มองเหลียนซิงอย่างนึกสนุก

แค่นเสียงหัวเราะ "ที่แท้ เจ้าก็มีอารมณ์โมโหกับเขาเหมือนกัน งั้นจะแกล้งทำตัวเป็นแม่พระมาตั้งหลายปีเพื่ออะไร?"

เหลียนซิงทำหูทวนลมใส่คำประชดประชันของเยาเยว่ พูดด้วยความโมโหว่า:

"ท่านพี่ก็รู้อยู่แก่ใจ พรสวรรค์ของข้าเทียบท่านไม่ได้เลย

ต่อให้ทะลวงขั้นยอดปรมาจารย์ได้ ก็ไม่มีหวังจะไปถึงขั้นเซียนเดินดิน จะมาสิ้นเปลือง..."

"ไม่สิ ยังทัน!"

เหลียนซิงตาเป็นประกาย รีบเร่งเร้า:

"ฤทธิ์ยายังเหลืออีกเก้าส่วน ท่านพี่ เร็วเข้า ใช้วิชา 'ย้ายบุปผาต่อหยก' ดูดซับฤทธิ์ยาไปซะ!"

"มีโอสถวิเศษนี้ช่วย ท่านพี่ต้องก้าวเข้าสู่ขั้นเซียนเดินดินได้แน่"

รอยยิ้มเยาะที่มุมปากของเยาเยว่ค่อยๆ เลือนหายไป

นางจ้องมองเหลียนซิงอยู่ครู่หนึ่ง ท่ามกลางเสียงเร่งเร้าของน้องสาว นางค่อยๆ ยกมือเรียวงามขึ้น

ตุบ!~

เหลียนซิงถูกกดให้นั่งลงกับพื้นอย่างแรง

"แค่ขั้นเซียนเดินดิน ทำไมต้องพึ่งพาของนอกกายด้วย? ในใจเจ้า ข้าไร้น้ำยาขนาดนั้นเชียว?"

เยาเยว่สบตาเหลียนซิง กระซิบแผ่วเบา

จากนั้น ไม่สนใจการขัดขืนของเหลียนซิง บังคับช่วยนางดูดซับฤทธิ์ยา!

"ท่านพี่..."

สัมผัสถึงกำลังภายในที่พุ่งพรวดในร่าง น้ำตาของเหลียนซิงก็ไหลพราก

หมื่นพันถ้อยคำจุกอยู่ที่อก ไม่รู้จะเอื้อนเอ่ยอย่างไร

คนทั้งโลกต่างร่ำลือ

ประมุขวังบุปผาเยาเยว่ เห็นแก่ตัว เลือดเย็น อำมหิตโหดเหี้ยม

แม้แต่น้องสาวแท้ๆ ก็ยังทำร้ายได้ลงคอ!

มีแต่เหลียนซิงที่รู้ดีที่สุด

ทั้งหมดทั้งมวล เป็นแค่เกราะป้องกันที่เยาเยว่สร้างขึ้น!

ถ้าไม่มีเยาเยว่ที่น่าสะพรึงกลัว จะมีวังบุปผาที่ยิ่งใหญ่ในวันนี้ได้ยังไง?

เกรงว่าตั้งแต่วันที่อาจารย์จากไป พี่น้องพวกนางคงตกเป็นของเล่นของผู้ชายไปแล้ว!

เยาเยว่ใช้ไหล่อันบอบบาง แบกรับวังบุปผาทั้งวังไว้

และยังช่วยค้ำจุนท้องฟ้าให้เหลียนซิงอีกด้วย!

"ท่านพี่ก็แค่ปากไม่ตรงกับใจ ไม่ใช่คนเลือดเย็นไร้หัวใจ..."

เหลียนซิงย้ำความเชื่อมั่นอีกครั้ง ค่อยๆ หลับตาลง ตั้งสมาธิดูดซับฤทธิ์ยา

นางจะไม่ยอมให้ความปรารถนาดีของพี่สาวต้องสูญเปล่า!

...

ผาไม้ดำ

บูรพาไม่แพ้ส่งข้อความเสร็จ ก็กลืนยาทันที

การส่งยาข้ามมิติมาโผล่ตรงหน้า เป็นเครื่องพิสูจน์ความน่ากลัวของฉู่เป่ยเสวียนได้ดีที่สุด

ดีกว่าคำอธิบายใดๆ

"อึก!"

ทันทีที่ยาเข้าปาก บูรพาไม่แพ้ก็ส่งเสียงครางในลำคอ

พริบตาเดียว เหงื่อกาฬก็ไหลโซมกาย

เจ็บ!

เจ็บร้าวลึกถึงกระดูกดำ!

"บัดซบ..."

กัดฟันด่าไปคำหนึ่ง บูรพาไม่แพ้ก็ตาเหลือก สลบเหมือดไปอย่างหมดสภาพ

กินยาซ่อมสวรรค์ ความเจ็บปวดเป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้

ไม่ว่าจะบกพร่องแต่กำเนิด หรือมาเสียเอาตอนหลัง

การจะซ่อมแซมให้สมบูรณ์ ไม่ใช่เรื่องง่าย

บูรพาไม่แพ้ควรจะดีใจ

ถ้าไม่เจอฉู่เป่ยเสวียน ต่อให้นางได้คัมภีร์ทานตะวันฉบับสมบูรณ์มา ก็ไม่มีทางแก้สิ่งที่เสียไปแล้วได้

ชาตินี้คงต้องติดแหง็กอยู่ที่ขั้นยอดปรมาจารย์ไปจนตาย!

...

เมืองเยี่ยนจิง พระราชวัง

จูอู๋ซื่อได้ยามา ก็ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม

ไม่เอาสัมภาระ ไม่เอาผู้ติดตาม มุ่งหน้าสู่เทือกเขาเทียนซาน (ภูเขาหิมะ) เพียงลำพัง

เขาแค่อยากจะไปเจอคนรักให้เร็วที่สุด!

ตลอดทาง เขาใช้วิชาตัวเบาเต็มสูบ ไม่กลัวเปลืองแรง

การหายตัวไปดื้อๆ ของจูอู๋ซื่อ สร้างความปั่นป่วนในราชสำนักไม่น้อย

ผู้บัญชาการ 'เฉาเจิ้งฉุน' (ขันทีเฒ่า) ถือโอกาสนี้เคลื่อนไหวบางอย่าง

ซึ่งไม่เพียงเกี่ยวกับจูอู๋ซื่อ แต่ยังเกี่ยวพันถึง หลินผิงจือ ด้วย!

...

สำนักคุ้มภัยฟูเวย

"นี่คือวิชาของเซียนเดินดินงั้นเหรอ? สุดยอดไปเลย!"

หลินผิงจือประคองเม็ดยาไว้อย่างระมัดระวัง สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง

คนไม่รู้ย่อมไม่กลัว

เขาไม่รู้เลยว่าการส่งยาข้ามอากาศมันมีความหมายยิ่งใหญ่แค่ไหน

คิดแค่ว่า ระดับเซียนเดินดินใครๆ เขาก็ทำกันได้

"เม็ดยาเล็กจิ๋วแค่นี้ ไม่รู้ว่าจะเพิ่มกำลังภายในให้ข้าได้สักเท่าไหร่"

ด้วยความตื่นเต้นและคาดหวัง หลินผิงจือค่อยๆ ส่งเม็ดยาเข้าปาก

"ไอ้ลูกล้างผลาญ ไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้!"

จู่ๆ เสียงตวาดของหลินเจิ้นหนานก็ดังลั่นมาจากนอกห้อง

เสียงนี้ทำเอาหลินผิงจือสะดุ้งสุดตัว

มือไม้อ่อน ยาหลุดมือกลิ้งหลุนๆ เข้าไปใต้เตียง

"ยาข้า!"

หลินผิงจือร้องเสียงหลง รีบก้มลงไปควานหา

ประจวบเหมาะกับตอนนั้น

หลินเจิ้นหนานถีบประตูเข้ามา

ภาพที่เห็นเต็มตา คือก้นขาวๆ ของลูกชายที่กำลังส่ายไปมา

และที่ซวยซ้ำซวยซ้อนคือ

ตอนนั้นหลินผิงจือ... ไม่ได้ใส่อะไรเลย...

"ไอ้ลูกทรพี! เจ้าทำบ้าอะไรของเจ้า!?"

เสียงคำรามด้วยความโกรธจัด ดังสนั่นไปทั่วสำนักคุ้มภัยฟูเวย

เรียกสายตาสอดรู้สอดเห็นให้หันมามองเป็นตาเดียว

◉◉◉◉◉

[จบแล้ว]