ตอนที่ 669 น่าผิดหวัง!

“พวกเจ้าทั้งหมดจงรีบคุกเข่าลง และยอมรับความตายเสียแต่โดยดี!”

หวังเสียนนำกลุ่มคนจากสำนักมังกรบินเข้ามา แต่ในทันใดนั้นน้ำเสียงอันเหยียดหยามก็ดังขึ้นมาในเชิงออกคำสั่ง

“คุกเข่าแล้วยอมรับความตายงั้นเหรอ?”

ดวงตาของหวังเสียนเปลี่ยนเป็นเย็นชา เขาชำเลืองมอง ไปยังกลุ่มคนที่อยู่ตรงกลางน้ำตกวิญญาณในทันที

“เจ้าราชามังกรบัดซบ! ข้าจะฉีกเจ้าเป็นชิ้นๆ!”

ในขณะเดียวกันเสียงตะโกนด้วยความโกรธแค้นของชายวัยกลางคนผมสั้นก็ดังขึ้นมา เขาจ้องมองไปยังหวังเสียนด้วยดวงตาที่แดงก่ำอย่างเกลียดชัง

“คนจากโลกใบเล็กงั้นเหรอ?”

หวังเสียนรู้สึกคุ้นเคยกับเสื้อผ้าของชายคนที่ตะโกนและคนรอบข้างสวมใส่ ทันใดนั้นก็มีชื่อในอดีตปรากฏขึ้นในใจของเขา! ฟางฮัวซือ! สำนักแสงศักดิ์สิทธิ์!

‘ข้าไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าสำนักแสงศักดิ์สิทธิ์เล็กๆ จากเมืองเจียงเฉิง จะมีความเกี่ยวข้องกับโลกมิติใบเล็ก ในเวลานั้นตอนที่กวาดล้างสำนักแสงศักดิ์สิทธิ์ เหล่าผู้อาวุโสและเจ้าสำนักเคยพูดเอาไว้ว่าจะมีคนมาล้างแค้นให้กับพวกเขา ซึ่งดูเหมือนว่าน่าจะเป็นคนกลุ่มนี้นั่นเอง!’

ดวงตาของหวังเสียนมีแววประหลาดใจ ตามมาด้วยสีหน้าเย็นชา แต่ไม่ว่าจะเป็นโลกไหนก็ตาม หากมันผู้นั้นเป็นศัตรูกับเขา เขาก็จะสู้ให้ถึงที่สุด!

แม้แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับโลกมิติใบเล็กทั้งเก้าใบ เขาผู้เป็นราชามังกรผู้เป็นเจ้าเหนือหัวแห่งพระราชวังมังกร จะไปกลัวกลุ่มคนระดับนี้ได้อย่างไร!

หากพูดกันตามตรงแล้วเหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาแห่งพระราชวังมังกรของเขามีแม้แต่ระดับเทพเจ้าอมตะด้วยซ้ำไป!

หวังเสียนและคนของเขาบินลงมาหยุดอยู่ตรงข้ามกับคนเหล่านั้น และมองไปที่กลุ่มคนตรงหน้าด้วยรอยยิ้มอันเย็นชา!

ผู้อาวุโสฮัวและกลุ่มของเขามองไปที่หวังเสียน พวกเขาค่อนข้างประหลาดใจที่ชายหนุ่มตรงหน้าอายุน้อยอยู่มาก แต่ก็ไม่ได้ให้ความสนใจอะไรมากนัก เนื่องจากรู้ว่าอีกไม่นานเขาก็จะกลายเป็นคนตาย!

"ราชามังกร ทำไมเจ้าจึงไม่คุกเข่าลงเพื่อทำความเคารพต่อท่านปรมาจารย์ฮัวล่ะ อย่างน้อยๆ นายท่านจะได้เมตตาให้เจ้าได้ตายอย่างสบาย!”

“ฮ่าๆ ราชามังกร จงคุกเข่าลงที่นี่ทันที ท่านปรมาจารย์ฮัวจะได้ฆ่าเจ้าโดยง่าย แล้วเจ้าจะได้ตายอย่างไม่ทรมาน!”

ชายชราแห่งสำนักชิงเฟิงและกลุ่มผู้อาวุโสจากตระกูลซ่งยกริมฝีปากขึ้นเล็กน้อย ขณะที่พูดและหัวเราะด้วยความดูถูกต่อหวังเสียน

พวกเขาเงยหน้าขึ้นและมองไปที่หวังเสียนตรงๆ โดยมีแววตื่นเต้นปรากฏบนใบหน้า

เมื่อหวังเสียนได้ยินเสียงตะโกนของพวกเขา ดวงตาของเขาก็จับจ้องไปที่ผู้ฝึกตนของจีนอย่างเย็นชา

“เฮอะ! มองอะไรวะ! ยังกล้าอวดดีอยู่อีกงั้นเหรอ ไอ้ราชามังกร!”

กลุ่มผู้ฝึกตนของโลกจากแผ่นดินจีน มองไปที่หวังเสียนด้วยสีหน้าด้วยท่าทางที่เยาะเย้ย

“ราชามังกร! ยินดีจะตายเพื่อยอมรับความผิดของเจ้าหรือไม่?”

ชายวัยกลางคนผมสั้นจ้องมองหวังเสียน อย่างเคียดแค้นขนาดที่พูด

“ฮ่าฮ่าฮ่า!”

หวังเสียนหัวเราะออกมาเสียงดัง และกวาดหลายตามองไปยังเหล่าผู้ฝึกตนจากโลกใบเล็กอย่างเย็นชา “พวกเจ้ามาจากโลกไหน?”

“หืม? ดูเหมือนว่าเจ้าจะค่อนข้างรู้จักโลกใบเล็กทั้ง 9 เป็นอย่างดี!”

ผู้อาวุโสฮัวจ้องมองหวังเสียนและกล่าวว่า “น่าเสียดายจริงๆ สำหรับคนที่มีความสามารถเช่นเจ้่า หากไม่ได้ก่ออาชญากรรมที่ไม่อาจให้อภัยได้ ข้าคงจะช่วยพูดให้เจ้า เพื่อให้เจ้าได้เป็นศิษย์ภายนอกของสำนัก แต่ความหยิ่งผยองและอาชญากรรมที่เจ้าก่อนั้นมันมากเกินกว่าที่จะให้อภัยได้!”

“ราชามังกร เจ้าฆ่าพ่อของข้าและเหล่าผู้อาวุโสรวมถึงศิษย์เกือบทั้งหมดของสำนักแสงศักดิ์สิทธิ์! ฉะนั้นวันนี้คือวันตายของเจ้า!”

“ถ้าพวกเราหนีไม่ทัน ข้าคิดว่าเจ้าคงสังหารพวกเราทั้งหมดจนสิ้นแล้ว! แม้ว่าในก่อนหน้านั้นจะมีเรื่องขัดแย้งระหว่างเรา แต่เจ้า! ราชามังกรก็อำมหิตเกินไป! ฉะนั้นไม่ว่าจะอย่างไรแค้นนี้ก็จะต้องได้รับการชำระ หลังจากที่เจ้าตายไปแล้ว ข้าจะส่งเพื่อนๆและญาติของเจ้าตามไปด้วย!”

ชายวัยกลางคนผมสั้นคำรามด้วยน้ำเสียงต่ำพร้อมกับเจตนาฆ่า!

ดวงตาของหวังเสียนค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเย็นชา “ดี! ในเมื่อเจ้าที่นี่ข้าก็จะส่งเจ้าไปพบพ่อของเจ้าในนรก!”

“ยังหยิ่งผยองและอวดดีไม่เปลี่ยนไปเลยนะหวังเสียน! ข้าก็อยากรู้เช่นกันว่าราชามังกรที่เสียงและทรงพลัง! จะรับมือผู้อาวุโสแห่งโลกเหยาติงอันยิ่งใหญ่ได้สักกี่วินาที!”

ชายหนุ่มคนหนึ่งคำรามใส่หวังเสียนด้วยท่าทีที่ดุร้าย

“ฆ่าเขาซะ! เด็กหนุ่มที่อวดดีเช่นนี้! ไม่สมควรได้รับความเมตตาใดๆ!”

เมื่อเห็นว่าหวังเสียนยังคงกล้าที่จะพูดจาโอหัง ผู้อาวุโสฮัวจึงรู้สึกโกรธ เขาจึงออกคำสั่งกับผู้ใต้บังคับบัญชาในทันที!

“หึๆ! ก็แค่ไอ้คนโง่เง่า กบในกะลาที่มีความสามารถระดับจิตวิญญาณเซียน ก็หยิ่งผยอง คิดว่าตัวเองมีความเก่งเหนือโลก!”

ด้านหลังกลุ่มชายวัยกลางคนยิ้มและยกคทาในมือขึ้นช้าๆ

คทาสีแดงเพลิงและคทาสีเขียวมรกตปล่อยประกายแสงอันรุนแรงออกมา!

"ไปลงนรกซะ!"

ปังงง!

หลังจบคำพูดของกลุ่มชายวัยกลางคน ต้นไม้ใบหญ้าที่อยู่บริเวณโดยรอบใกล้ๆหวังเสียน ก็เติบโตด้วยความรวดเร็ว!

ผู้ฝึกตนในระดับจิตวิญญาณเซียนขั้นสูงสุด กว่าสิบคนที่ลงมือพร้อมกันนั้นทรงพลังอย่างน่าสะพรึงกลัว!

พลังงานคุณลักษณะของธาตุไม้อันทำให้ต้นไม้หลายพันต้นเติบโตสูงขึ้นหลายสิบเมตรในพริบตาเดียว!

กิ่งก้านของต้นไม้พันรอบหวังเสียนและเหล่าสาวกของสำนักมังกรในทันที!

และในขณะเดียวกันกลุ่มชายวัยกลางคนเหล่านั้นก็ยิงลำแสงสีแดงออกมาจากไม้เท้าก่อให้เกิดเปลวไฟอันร้อนแรง!

“ไม้ไฟผสาน! เพลิงพิโรธอเวจี!”

ด้วยเสียงตะโกนเบาๆ ลูกไฟขนาดประมาณ 5 หรือ 6 เมตรก็ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า และพุ่งตรงไปที่เครือเถาวัลย์และต้นไม้ที่ล้อมรอบกลุ่มของหวังเสียนไว้!

บึ้มมม! บึ้มมม! บึ้มมม!

หลังจากนั้นกลุ่มผู้ฝึกตนจากโลกเหยาติง จำนวนสิบกว่าคนก็โจมตีออกมาพร้อมๆกัน

ปีศาจต้นไม้ที่น่ากลัวปกคลุมท้องฟ้าและปิดกั้นภูเขาทั้งหมด กิ่งเครือเถาวัลย์ขนาดใหญ่เลื้อยพุ่งพล่านจนคล้ายกับงูขนาดยักษ์ รวมถึงลูกไฟอันร้อนแรงก็พุ่งเข้าใส่กลุ่มคนของหวังเสียนและระเบิดเสียงดังสนั่น

ภูเขาทั้งลูกถูกปกคลุมอย่างสมบูรณ์ และพลังอันน่าสะพรึงกลัวก็เปลี่ยนเป็นเปลวเพลิงภายใต้การจ้องมองของเหล่าฝึกตนจากโลก!

“ตายแล้วงั้นเหรอ? ราชามังกรและคนของเขาตายอย่างแน่นอนแล้วใช่ไหม?”

“เฮอะ! โดนผู้ฝึกตนที่มีความแข็งแกร่งจำนวนมากโจมตีพร้อมกันเช่นนี้! เจ้าคิดว่ามันยังจะรอดอยู่อีกหรือ?”

กลุ่มผู้ฝึกตนจากโลกที่เห็นเหตุการณ์ กำลังพูดคุยกันถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าด้วยความตกตะลึงต่อพลังการทำลายล้างอันยิ่งใหญ่ของกลุ่มผู้ฝึกตนจากสำนักโอสถศักดิ์สิทธิ์!

“ฮึ! น่าเสียดายที่มันจบเร็วไปหน่อย! ข้ายังหวังว่าไอ้เจ้าราชามังกรน่าจะทนได้นานขึ้นอีกนิด ข้ายังไม่ทันจะได้ยืดเส้นยืดสายเสียด้วยซ้ำไป!”

ชายชราถือคทาสีเขียวพูดออกมาอย่างเย้ยหยัน

“ก็นั่นน่ะสิ! เห็นปากดีโอ้อวดโอหัง! ที่แท้ก็เป็นแค่ไอ้เด็กเมื่อวานซืนที่ปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม!”

“ฮ่าๆ พวกเราจากอาณาจักรจิตวิญญาณเซียนขั้นสูงสุด 15 คนโจมตีพร้อมกัน ต่อให้คนพวกนี้มีความแข็งแกร่งขนาดไหนก็คงไม่อาจต้านทานได้!”

ชายวัยกลางคนถือคทาเพลิงพูดพร้อมกับเงยหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ!

“ฮ่าๆ ราชามังกรตายเสียที ในที่สุดไอ้คนหยิ่งผยองนี่ก็ตายเสียที ข้าจะตามหาศพมันแล้วเฆี่ยนมันให้ได้!”

"ภายใต้การโจมตีอันรุนแรงแบบนี้ ข้าเกรงว่าร่างกายจะกลายเป็นเถ้าถ่านไปหมดแล้ว!"

ผู้ฝึกตนจากโลกเหยาติง และโลกหลักภายนอกยังคงพูดคุยกันเกี่ยวกับการโจมตีหวังเสียนและสาวกของเขา

“น่าผิดหวังนิดหน่อย! แต่พวกเจ้าควรไปตรวจดูให้แน่ใจ!”

ผู้อาวุโสฮัวส่ายหัวอย่างเฉยเมย ราวกับว่าเขารู้สึกเบื่อมากที่ราชามังกรถูกฆ่าได้ง่ายๆ

โชคดีที่เขายังมีความระมัดระวังอยู่ในใจ จึงสั่งให้คนของเขาไปตรวจดูเพื่อความแน่นอนอีกครั้ง!

โลกหลักใบใหญ่ที่ขาดซึ่งพลังงานวิญญาณ ผู้ฝึกตนในโลกใบนี้นั้นนับได้ว่าไม่มีอะไรเลยหากเทียบกับพวกเขา มันไม่ต่างจากมดแมลงมากนัก แต่ด้วยลักษณะนิสัยดั้งเดิมของเขา เขาจึงสั่งให้ไปตรวจสอบตามความเคยชิน!

ตู้มมมม!

ทันใดนั้นเองเสียงแรงกระแทกก็ดังเยอะขึ้นอย่างกะทันหัน!

อ๊าาาา!

ตามมาด้วยเสียงร้องอันเจ็บปวดและตื่นตกใจ

“ก็เท่านั้น! ข้าคิดว่าคนจากโลกเหยาติง จะทรงพลังมากกว่านี้! ช่างน่าผิดหวังจริงๆ!”

ในขณะนั้นเองน้ำเสียงอันเย็นชาก็ดังขึ้นมาจากทางด้านหลังผู้โอโซฮัวและกลุ่มคนของเขา

ฉึกก! ฉึกก! ฉึกก!

เสียงของสิ่งมีคมแหวกผ่านเนื้อหนังและกระดูก ทำให้ทุกคนได้ยินเสียงรู้สึกเสียวซ่า จนขนหัวลุกตั้งชัน!

“ไม่จริง…. ทำไมเจ้าจึงมาอยู่ตรงนี้ได้?”

ดวงตาของผู้อาวุโสฮัวเบิกกว้าง มือของเขาสั่นเทา ขณะที่มองไปยังหน้าอกของตัวเองด้วยความไม่เชื่อ!

ดาบยาวสีเงินแวววาวแทงหัวใจของเขาทางด้านหลังจนทะลุหน้าอก!

…………

จบบท