ตอนที่ 42 จัดระบบร้านใหม่

ตอนที่ 42 จัดระบบร้านใหม่

"ผมเชื่อว่าทุกคนคงจะพอทราบมาบ้างแล้วว่าร้านอาหารชั้นหนึ่งของเรานั้นมีบอสคนใหม่แล้ว บอสของเราคนนี้เป็นหนุ่มหล่อผู้ใจดีเพราะฉะนั้นเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา ขอเสียงปรบมือต้อนรับบอสคนใหม่ของพวกเราขอเชิญผู้อำนวยการหวังขึ้นมาบนเวทีครับ"

ภายในร้านอาหารชั้นหนึ่งผู้จัดการ หวาง เรียกประชุมพนักงานทั้งหมดของร้านในทันที หลังจากที่ทำงานในร้านอาหารเสร็จในเวลาประมาณบ่ายสามโมง

"สวัสดีทุกคนผมชื่อหวังเสียนและจะเป็นหัวหน้าของพวกคุณและเป็นเจ้าร้านอาหารแห่งนี้ตั่งแต่วันนี้เป็นต้นไป"

หวังเสียนเดินขึ้นมาบนเวทีและยิ้มให้กับกลุ่มพนักงาน ปัจจุบันร้านอาหารมีพนักงานทั้งหมดห้าสิบคน

จำนวนพนักงานขนาดนี้ถือว่าสูงเป็นอย่างมากเมื่อเปรียบเทียบกับร้านอาหารอื่นๆ

เฉพาะพนักงานเสิร์ฟเพียงอย่างเดียวก็มีถึงสามสิบคนแล้ว

แต่ในทำนองเดียวกันสิ่งนี้ก็ถือว่าเป็นการช่วยรับประกันคุณภาพของการบริการ

“ยังเด็กมากเลย!” พนักงานเสิร์ฟหญิงคนหนึ่งมองไปที่หวังเสียนเธอค่อนข้างที่จะตกใจและไม่สามารถควบคุมมันได้ เสียงอุทานของเธอจึงหลุดออกมา

พนักงานทุกคนในร้านมองไปที่ หวังเสียน ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ถ้าพูดกันตามจริงหวังเสียนก็ยังดูเด็กเกินไป เขาดูไม่เหมือนบอสใหญ่เลยสักนิด ถ้าบอกว่าเป็นนายน้อยลูกชายของบอสยังน่าเชื่อถือมากกว่า เพราะพนักงานทั้งหมดของร้านอาหารนั้น พวกเขาอายุมากกว่า หวังเสียน กันทุกคน

เมื่อสังเกตุเห็นสิ่งนี้และหวังเสียนพอเข้าใจความคิดของพวกเขา หวังเสียน

ก็เงยหน้าขึ้นมาอีกเล็กน้อยและปลดปล่อยออร่าแห่งราชันย์มังกรออกมาขยายควบคุมไปทั่วทั้งร้านอาหาร

"ร้านอาหารจะเปิดดำเนินการตามปกติเหมือนเช่นเคย เนื่องจากผมเข้ามาเป็นเจ้าของร้านแห่งนี้ตั้งแต่วันนี้แล้ว ผมจะก็ถือโอกาสปรับเปลี่ยนอะไรบางอย่างกับร้านอาหารนี้ซักเล็กน้อย…..

การปรับเปลี่ยนอย่างแรกคือการเพิ่มฐานเงินเดือนของพนักงานทั้งหมดทุกคนขึ้นอีก 10% ส่วนกฎอื่น ๆ จะยังคงเหมือนเดิม และผมขอเตือนเอาไว้ซะก่อนอย่าคิดว่าผมเป็นเพียงเด็กหนุ่มและคิดว่าพวกคุณสามารถที่จะหลอกลวงและทำงานกันแบบขอไปทีไม่เต็มประสิทธิภาพ

เพียงเพราะเห็นว่าผมยังเด็ก หากผมต้องจัดการใครสักคนผมจะไม่ไว้หน้า

และใจอ่อนอย่างแน่นอน "

"และผมได้สอบถามเกี่ยวกับงานและเงินเดือนของพวกคุณดูแล้ว

สิ่งที่ผมพยายามจะบอกก็คือค่าตอบแทนของพวกคุณจะมากกว่าตอนที่หัวหน้าหลี่บริหารอยู่อย่างแน่นอน

และผมก็เป็นคนง่ายๆ ไม่เรื่องมากหากพวกคุณปฏิบัติงานกันอย่างเต็มที่ผมขอรับรองว่ารายได้ของพวกคุณก็จะมากขึ้นตามไปด้วยอย่างแน่นอน"

ขณะที่เขาพูดเขาเผยรอยยิ้มบาง ๆ ออกมา

"หากพวกคุณพบปัญหาใด ๆ คุณสามารถมองหาผู้จัดการ หวาง หรือมองหาผมและขอปรึกษาได้โดยตรงทุกๆอย่างสามารถพูดคุยกันได้และผมก็เป็นคนคุยง่าย อย่างไรก็ตามหากใครที่ตั้งใจทำผิดกฏระเบียบหรือจงใจก่อให้เกิดความเสียหายกับร้านโดยตั้งใจ ผมก็จะไม่ใจดีกับพวกคุณเช่นเดียวกัน "

ในขณะที่หวังเสียนพูดออร่าแห่งราชันย์มังกรที่เขาปล่อยออกมาจากร่างกายก็ทำให้บรรยากาศรอบๆบริเวณดูเหมือนจะมีแรงกดดันอันเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที

ราวกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างภายใต้ท้องฟ้าแห่งนี้มีเขาเป็นผู้ปกครอง

เชฟและพนักงานในครัว พนักงานเสิร์ฟ พนักงานแผนกต้อนรับและพนักงานฝ่ายอื่น ๆ ทุกคนเหมือนโดนสะกด นิ่งเงียบและตั้งใจฟังกันอย่างเรียบร้อย

พวกเขามีความรู้สึกเคารพและเชื่อฟังเกือบจะในทันที มันเป็นความรู้สึกที่สัมผัสได้ถึงความเป็นผู้นำและเชื่อมันอย่างแรงกล้าว่าชายหนุ่มคนนี้คือคนที่พวกเขาสามารถที่จะเชื่อใจได้

"เอาล่ะพวกคุณไปพักผ่อนกันได้แล้วหัวหน้าเชฟพาทีมของพวกคุณและผู้จัดการหวางมาพบผมด้วย"

หวังเสียนมองไปที่พวกเขาอีกเล็กน้อยและเดินลงจากเวทีไป

"เฮ้ออ!.." พวกเขารู้สึกผ่อนคลายลงทันทีที่ได้รับคำสั่งให้แยกย้ายกันไป ขณะที่พวกเขาเดินออกไปกัน พวกเขาพูดคุยและแสดงความคิดเห็นกันเบาๆ

"... ทำไมถึงฉันรู้สึกว่าบอสของพวกเราคนนี้มีอำนาจอย่างมากเลยล่ะตอนเขาพูด ฉันไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองเลยละแก มันรู้สึกว่ารอบตัวเขามันมีออร่าที่น่าเกรงขามอยู่ ฉันนี่ทั้งเคารพและกลัวเขามากเลยละตอนที่เขาทำเสียงดุหน่ะ น่ากลัวมากกว่าผู้อำนวยการหลี่ที่ดีแต่เสียงดังนั้นอีก"

"แล้วบอสก็ยังใจดีมากๆเลยน๊า ถึงแม้ตอนทำเสียงเข้มจะดูน่ากลัวไปสักนิดแต่ฉันก็ชอบนะ ใจงี้เต้นไม่เป็นจังหวะเลยเชียว แถมยังเพิ่มเงินเดือนให้เรา อีก 10% แหน่ะ เงินฉันเพิ่มมาอีกตั้ง 400- 500 หยวนเชียวนะ!"

" เขาเป็นเจ้านายที่มีเสน่ห์จริงๆ! ดูจากหน้าตาบอสน่าจะมีอายุประมาณยี่สิบเองนะ อย่างไรก็ตามเขาดูมีอำนาจและดูคุ้นเคยกับการบริหารจัดการธุรกิจมาก เป็นไปได้ไหมว่าเขาอาจเป็นคนรุ่นที่สองของตระกูลใหญ่ที่ร่ำรวย?"

“อย่างอื่นฉันไม่รู้ ฉันรู้แต่ว่าบอสหล่อมาก! ยังหนุ่มแถมหล่อและยังรวยมากอีกด้วย!”

พนักงานสาวของร้านจับกลุ่มคุยกันซุบซิบระหว่างเดินกลับจากการประชุม

……...

"ผอ.หวัง! ผอ.หวัง!"

หัวหน้าพ่อครัวนำพ่อครัวเข้ามาพร้อมกับส่งยิ้มและก้มหัวให้เขาอย่างเคารพ

หวังเสียนมองไปที่พ่อครัวทั้งสองคน เขายิ้มและพยักหน้าให้

นี่คือผลกระทบที่เขาต้องการ ในฐานะเจ้านายเขาต้องสามารถควบคุมพนักงานของเขาได้ เพื่อให้พนักงานทุกคนของเขาเคารพและยำเกรงเขาก่อนเป็นอันดับแรก

มิฉะนั้นเขาจะไม่สามารถบริหารงาน ได้อย่างมีประสิทธิภาพ ปัจจุบันเขาบรรลุเป้าหมายเบื้องต้นแล้ว

"ตอนนี้ผมอยากทราบข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับการดำเนินงานของร้านอาหารปัจจุบันของเราทั้งหมด"

หวังเสียนเชิญให้พวกเขานั่งลงพร้อมกัน

"ผู้อำนวยการหวังนี่คือรายการแหล่งวัตถุดิบและสิ่งของในการจัดหา เพื่อนำส่งโดยตรงเฉพาะร้านของเราครับ"

ผู้จัดการหวางหยิบสมุดจดบันทึกส่งให้กับเขา

หวังเสียนพยักหน้า เขาอ่านสมุดบันทึกคราวๆเกียวกับการส่งสินค้าและวัตถุดิบ

สิ่งที่โดดเด่นของร้านอาหารชั้นหนึ่งคืออาหารทะเลชั้นดีที่มีให้เลือกอย่างมากมาย นอกจากนี้เชฟยังมีทักษะในการทำอาหารที่ยอดเยี่ยมและร้านอาหารก็มีคุณภาพและการบริการที่ดีเยี่ยมพร้อมด้วยสภาพแวดล้อมที่ดี

ตัวอย่างเช่นคาเวียร์,หอยเป๋าฮื้อสองหัวและอาหารทะเลที่มีค่าและหายากก็ยังมีให้ลูกค้าได้เลือกอย่างเพียบพร้อม [1]

ลุงของผู้อำนวยการหลี่ก่อนหน้านี้เป็นผู้นำเข้าวัตถุดิบเกรดพรีเมี่ยมพวกนี้โดยเฉพาะ ตอนนี้ผู้อำนวยการหลี่ขายกิจการไปแล้ว เขาก็ลาออกไปพร้อมกันด้วย

อย่างไรก็ตามช่องทางการสั่งซื้อยังคงมีลงรายละเอียดไว้อย่างครบถ้วน

สินค้าล้ำค่าอย่างคาเวียร์ซื้อจากต่างประเทศโดยตรงและมีราคาที่สูง ส่วนอาหารทะเลธรรมดาทั่วไปหาซื้อได้จากตลาดท่าเรืออาหารทะเล

ปลาโค้กเกอร์สีเหลืองปลาทูน่าขนาดใหญ่และอาหารทะเลล้ำค่าอื่น ๆ จะมีการประมูลริมทะเล ณ จุดที่เรือขึ้นฝั่งเท่านั้น บางทีมันก็ขึ้นอยู่กับโชคด้วยเหมือนกัน

"ผู้อำนวยการหวัง สัญญาของเรากับ บริษัท ผู้จัดการโกล้เดนซ์ รอสเตอร์ กำลังหมดสัญญาลงและจะไม่มีการต่ออายุกับทางเรา ฉะนั้นเราต้องหาช่องทางอื่นโดยเร็วที่สุด นอกจากนั้นเราต้องซื้อคาเวียร์ชุดใหญ่เข้ามาอีกหนึ่งล็อต เนื่องจากในสต็อคสินค้าของเราเหลือไม่เพียงพอ มันจำเป็นและขาดไม่ได้เพราะมันเป็นหนึ่งในอาหารขึ้นชื่อระดับอันดับต้น ๆ ของเรา  "

ผู้จัดการ หวาง กล่าวกับ หวังเสียน

แม้ว่าจะมีลูกค้าไม่มากนักที่สามารถซื้ออาหารระดับพรีเมี่ยมพวกนี้ได้ แต่มันก็เป็นสัญลักษณ์ของความแข็งแกร่งของร้านและเป็นสื่อประชาสัมพันธ์ที่ดีไปในตัว

ตัวอย่างเช่นหากร้านอาหารแห่งหนึ่งมีหอยเป๋าฮื้อ 2 หัวมาร์ลินบลูแอตแลนติกปลาครอสสีเหลืองกุ้งมังกรออสเตรเลียกุ้งก้ามกรามตัวใหญ่และอาหารทะเลคุณภาพชั้นดีชนิดอื่น ๆ วางโชว์และร้านอาหารอื่น ๆ ไม่มีของคุณภาพชั้นเลิศอย่างเดียวกัน ส่วนผสมนี่จะเป็นความแตกต่างที่ชัดเจน ในฐานะผู้ซื้อคนหนึ่งจะรู้สึกว่าร้านแรกดีกว่าและจำนวนลูกค้าที่มาอุดหนุนก็จะมากกว่าอีกร้านที่ไม่มี

ดังนั้นหวังเสียนจึงต้องหาวัตถุดิบชั้นเยี่ยมมาเข้าร้านในตอนนี้

"ปริมาณกุ้งก้ามกรามขนาดใหญ่จากทะเลของเราในแต่ละวันมีน้อยเกินไปนอกจากนั้นเรายังไม่มีส่วนผสมชั้นดีใหม่ๆขึ้นมาเทียบชั้นกับคาเวียร์" หวังเสียนส่ายหัวเล็กน้อย

“ บอสเราต้องไปที่ตลาดท่าเรือตั้งแต่เช้าเพื่อหาวัตถุดิบเหล่านั้น

ส่วนอาหารทะเลคุณภาพดีนั้นมีอยู่ไม่มากและมันไม่เพียงพอในตลาดอาหารทะเลชั้นดี พวกเขาจะไม่คำนึงถึงราคา กุ้งมังกรและปูขนาดใหญ่ ปริมาณมันมี จำกัด บางครั้งเราอาจจะหาไม่ได้เลยด้วยซ้ำถ้าเราใช้วัตถุดิบแช่แข็งรสชาติจะแย่ลงเป็นอย่างมาก” เชฟอธิบาย

" หน้าที่จัดการเกี่ยวอาหารทะเลชั้นเยี่ยมผมจะจัดการเอง"

หวังเสียนพยักหน้าเล็กน้อยและพูดต่อ

"ส่วนที่เหลือทุกอย่างจะเหมือนเดิมนอกจากนั้นร้านอาหารศาลามังกรกำลังจะเปิดให้บริการในเร็ว ๆ นี้

เมื่อพวกเขาเปิดทำการพวกเขาจะต้องจัดโปรโมชั่น อย่างแน่นอน

เราต้องพร้อมและสามารถเล่นกับพวกเขาได้ "

“ บอส แม้ว่าพวกเขาต้องการที่จะได้รับส่วนแบ่งการตลาด แต่เราก็ยังคงมีความได้เปรียบอยู่ ด้วยชื่อเสียงของเรามีมานานมากกว่า ตราบใดที่เราสามารถได้รับอาหารทะเลคุณภาพเยี่ยมเพียงพอและสามารถดึงดูดกลุ่มคนเข้ามาและรักษามาตรฐานคุณภาพของเราไว้ได้

อาหารทะเลธรรมดาของพวกเขาจะไม่สามารถเป็นคู่แข่งกับเราได้เลย "

ผู้จัดการหวางพูดอย่างมั่นใจ

"งั้นก็เยี่ยมมาก ให้ผมจัดการเรื่องวัตถุดิบชั้นยอดเอง หัวหน้าเชฟ

ผมจะฝากเรื่องวัตถุดิบของอาหารทะเลธรรมดาและเรื่องรสชาติของอาหารให้กับทีมของคุณ"

หวังเสียนมอบหมายงาน

“ ขอให้บอสมั่นใจได้เลยครับ

และปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกเราคนครัวเองเราจะรับรองคุณภาพของอาหารทะเลให้เอง”

หัวหน้าเชฟการันตี

"เอาล่ะงั้น ถ้ามีปัญหาอะไรในอนาคตก็มาหาผม ผมยินดีช่วยเหลือพวกคุณทุกคนอย่างเต็มที่ แม้กระทั่งชีวิตส่วนตัวของพวกคุณขอให้มั้นใจได้ ผมจะไม่ทอดทิ้งคนของผมอย่างแน่นอน"

หวังเสียนยิ้มและตบที่แขนของหัวหน้าเชฟเบาๆ

“ขอบคุณครับบอส” หัวหน้าเชฟยิ้มรับ

“แล้วก็กำจัดตู้ปลาพวกนั้นทิ้งไปเสียสำหรับเรื่องปลาสวยงามประดับร้านผมจะจัดการเอง” หวังเสียนสั่งขณะที่เขามองไปที่ตู้ปลาที่ว่างเปล่ากลางร้านอาหาร

ปลาสวยงามในนั้นถูกผู้อำนวยการหลี่นำออกไปแล้ว ตอนแรกมันใช้เพื่อเก็บปลามังกรที่ผู้อำนวยการหลี่ยืมมาจากคนอื่น

หวังเสียน สามารถหาปลาที่สวยงามมากกว่าปลาพวกนั้นได้อย่างมากมาย และมันเป็นเรื่องง่ายมากสำหรับเขา

ในตอนนี้เขากำลังพิจารณาว่าเขาควรใช้ตู้ปลาแบบไหนเพื่อใช้โชว์ปลาราคาแพงพวกนั้น…..

……...

จบบท

………

EndNote:

[1] หอยเป๋าฮื้อ2หัว คือการวัดขนาดและน้ำหนักของหอยเป๋าฮื้อต่อแคตตี้ (1 แคตตี้มีน้ำหนักประมาณ 500-600 กรัม) (กล่าวคือถ้าน้ำหนักรวมของหอยเป๋าฮื้อเท่ากับหรือเกิน 1 แคตตี้แสดงว่าเป็นหอยเป๋าฮื้อ 2 หัว ถ้าหนักเท่ากับหรือเกิน 2 แคตตี้ เรียกว่าหอยเป๋าฮื้อ 3 หัว แต่หายากมาก)

………..