ตอนที่ 41 เริ่มการบริหารร้าน

ตอนที่ 41 เริ่มการบริหารร้าน

“ฉันเดาว่านายทำให้โจวหยวนห่าวนั้นโกรธมากจริงๆเลยในคืนนี้!”

"คุณก็เห็น เขาเป็นคนเริ่มก่อนถ้าไม่ใช่เพราะผมนึกถึงคุณผมคงอัดพวกเขาจนกลับบ้านไม่ถูกแล้ว"

หวังเสียนพูดพร้อมกับท่าทำทางเหมือนอันธพาลน้อย

"หืม!...คำพูดเมื่อกี้ของนาย นายพูดว่าอะไรนะ!?…..ฮึ...ช่างเถอะ"

กวนชูชิงทำแก้มป๋องพองลมเมื่อเห็นว่าหวังเสียนไม่ได้ยินสิ่งที่เธอพูด และเขายังทำท่าทางชกลมเหมือนเด็กน้อยอยู่….

หวังเสียน และ กวนชูชิง เดินออกจากร้านอาหารชั้นหนึ่ง เขาและเธอพูดคุยกันไปเรื่อยเปื่อยบนถนนสายโบราณบางครั้งพวกเขาก็จะหัวเราะกันเสียงดังจนคนผ่านไปมามองพวกเขาแบบแปลก ๆ กวนชูชิงจะแอบบิดเอวเขาตลอดทางเมื่อมีคนมองมาตอนที่หวังเสียนหัวเราะเสียงดัง

………

ก่อนหน้านั้นตอนที่การเลี้ยงสังสรรค์ยังไม่จบ ก่อนที่หวังเสียนจะออกไปพร้อม กวนชูชิงเขาส่งคาเวียร์ชุดที่เหลือให้กับโจวหยวนห่าว พร้อมกับยิ้มและพูดว่า

"คุณโจวนี่คือคาเวียร์ที่คุณร้องขอมาลอง เชิญเลยนะครับ และก็ยินดีต้อนรับสู่ร้านอาหารของผมในอนาคตโอ้ว...แต่ตอนนีร้านนี้ยังไม่ใช่ของผมดังนั้นคุณก็ยังต้องจ่ายค่าอาหารที่คุณสั่งมาเหมือนเดิม ฮึฮึ.. "

เขา'หัวเยาะเราะ'เบาๆหลังจากที่เขาพูดจบประโยค

ตอนนั้นใบหน้าของโจวหยวนห่าวดูบึ้งตึงมาก!

……..

"เอ่อ...กวนชูชิง ผมต้องขอโทษคุณด้วยนะที่ทำให้หัวหน้าของคุณโกรธและคุณต้องออกจากงาน

และดูเหมือนว่าคุณจะไม่ได้รับค่าจ้างจากการทำงานซะแล้วล่ะ คุณเลยต้องทำงานฟรีๆไปเลยตั้งสองวัน

ผมจะชดเชยให้คุณเองนะ"

หวังเสียนพูดพร้อมกับยิ้มให้เธอ

“แน่นอนนายต้องชดเชยให้ฉันอย่างมากเลยด้วย”

กวนชูชิง พูดและหัวเราะเบา ๆ เธอแอบชำเลืองมองข้ามไหล่ของตัวเองเลยไปที่ หวังเสียน และเธอรู้สึกหัวใจของเธออบอุ่นเป็นพิเศษ

นี่เป็นเพื่อนผู้ชายคนแรกของเธอที่เธออยู่ด้วยแล้วรู้สึกมีความสุขและสบายใจรวมถึงมีความอบอุ่นในหัวใจ

ความรู้สึกนี้แม้ไม่ยิ่งใหญ่อะไรมากนัก แต่เธอเสพติดมัน เธอชอบความรู้สึกแบบนี้

"กระโดดขึ้นมาเลยแม่สาวน้อย"

หวังเสียนสตาร์ทรถมอเตอร์ไซค์ฮาร์เล่ย์ของเขา และตะโกนเรียกกวนชูชิง

"ได้เลย!!" กวนชูชิง รู้สึกหัวใจของเธอเต้นแรงมากขณะที่เธอมองเขานั่งรอบนมอเตอร์ไซค์ฮาร์เล่ย์

เธอขึ้นนั่งซ้อนท้ายรถของเขาทันที แต่ก็ยังลังเลเล็กน้อยก่อนที่เธอจะยื่นแขนออกมาและโอบรอบตัวหวังเสียนไว้อย่างแนบชิด

เมื่อรู้สึกถึงร่างกายอันอ่อนนุ่มและอบอุ่นแนบติดอยู่ที่ด้านหลังของเขาร่างกายของ หวังเสียน ก็แข็งขึ้น…(..ผิดๆๆ ขอโทษๆ)

ร่างกายของเขาแข็งเกร็งประหม่าเล็กเล็กน้อย หลังจากนั้นใบหน้าของเขาก็เผยรอยยิ้มอันสดใส

"นั่งให้ดีๆนะครับคุณผู้หญิง รถของเรากำลังจะออกเดินทางแล้ว"

เขาบิดคันเร่งและมุ่งหน้ากลับไปทางมหาลัยทันที หลังจากนั้นไม่นานพวกเขาก็กลับมาถึงที่หน้าหอพักหญิง

"แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะผมจะมารับคุณในตอนเช้า"

หวังเสียน ยิ้มและโบกมือให้กับ กวนชูชิง

"ตกลง" กวนชูชิง พยักหน้ารับและโบกมือกลับมาให้เขา เธอหันหลังกลับและฮัมเพลงเบาๆอย่างลืมแต่เมื่อเธอนึกขึ้นได้ว่าเขายังไม่ได้กลับ ตัวเธอแข็งค้างอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงรีบวิ่งกลับไปที่ห้องของเธอ

หวังเสียนหัวเราะขึ้นเบา ๆ และจึงขับรถกลับไปที่หอพักชายของเขา

ในคืนนั้น หวังเสียน ไม่ได้ฝึกฝนและบ่มเพาะใด ๆ แต่เขากลับหลับแบบสนิทที่สุด

เขาตื่นขึ้นมาอย่างสดชื่นในเช้าวันรุ่งขึ้นเวลา 8.00 น. หวังเสียน นอนเหยียดหลังและบิดขี้เกียจอยู่ครู่นึงก่อนจะลุกจากที่นอน

แต่เมื่อเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเขาก็เห็นข้อความที่ยังไม่ได้อ่าน

" หลาน ชิงเยว่ อย่างนั้นเหรอ?"

หวังเสียนรู้สึกประหลาดใจเมื่อเห็นข้อความ Wechat ของ หลาน ชิงเยว่ อีกครั้ง ข้อความคล้ายๆกับเมื่อวานเธอต้องการชวนเขาออกไปทานอาหารเย็นเพื่อที่จะขอบคุณเหตุการณ์ในวันก่อนนั้น

ข้อความถูกส่งออกมาเมื่อประมาณห้านาทีที่แล้ว

"ผมขอโทษประธาน หลาน ช่วงนี้ผมค่อนข้างยุ่งมากๆเลยและผมไม่มีเวลาว่างเลยจริงๆ"

หวังเสียน พยายามปฏิเสธอย่างสุภาพ ที่สุด เพราะวันนี้เขาจะต้องจัดการธุระเกี่ยวกับร้านอาหารชั้นหนึ่ง และในช่วงอีกหลายวันต่อจากนี้เขาก็คงจะต้องยุ่งอย่างมากอีกเช่นกัน

เขาจำเป็นต้องจัดการบริหารระบบของร้านอาหารและปัญหาทางด้านอื่นๆรวมถึงการจัดประชุมพบปะกับพนักงานทั้งหมดภายในของร้านอาหาร

และร้านอาหารศาลามังกรก็กำลังจะเปิดให้บริการในเร็ว ๆนี้ ซึ่งอยู่ข้างๆจนแทบจะติดกับร้านอาหารของเขาเลยและมันจะเป็นการต่อสู้แย่งชิงลูกค้าที่รุนแรงอย่างแน่นอน

หลังจากที่เขาได้ยินการสนทนาระหว่างผู้อำนวยการหลี่และชายหนุ่มคนนั้นเมื่อวานนี้หวังเสียนรู้ว่าอีกฝ่ายต้องมีความสามารถพอดู ดังนั้นเขาจึงต้องเตรียมตัวให้พร้อม

หลังจากที่หวังเสียนส่งข้อความออกไปเขาก็เก็บข้าวของและนำกุ้งมังกรและปูไปที่ชั้นล่าง

ภายในห้องพักในวิลล่าแห่งหนึ่งทั้งห้องเต็มไปด้วยสีชมพู

บรรดาหนุ่มๆทุกคนใน เมืองเจียงเฉิงคงนึกไม่ถึงว่าราชินีน้ำแข็งชื่อดังแห่งมหาวิทยาลัย เจียงเฉิง อย่างประธานหลาน ชิงเยว่ จะทาสีห้องของเธอด้วยสีที่น่ารักเช่นนี้

มีคนเคยกล่าวไว้ว่าเด็กสาวๆ เกือบจะทุกคนต่างก็ต้องมีความเพ้อฝันเกี่ยวกับเทพนิยายในแบบของตัวเองไม่มากก็น้อย ไม่เว้นแม้แต่ราชินีน้ำแข็งคนนี้

หลาน ชิงเยว่ นอนคว่ำท้องอยู่บนเตียงโดยมีตุ๊กตาหมีสีชมพูตัวใหญ่อยู่ข้างๆเธอ

ติ๊งงง!

เมื่อโทรศัพท์ของเธอดังขึ้นเธอก็รีบเปิด WeChat อย่างรวดเร็ว

“ปฏิเสธอีกแล้ว!! ... เขาปฏิเสธฉันอีกแล้ว!” หลาน ชิงเยว่ หน้าสลดลงไปเล็กน้อย

เมื่อวานเธอเดาว่าเขาอาจจะมีธุระจำเป็นบางอย่างจริงๆและนั่นทำให้เธอผิดหวังเล็กน้อยแต่ก็ยังมีเหตุผลที่รองรับได้อยู่ ดังนั้นเธอจึงถามเขาอีกครั้งในตอนเช้าวันนี้ แต่เธอก็ไม่คาดคิดเลยว่า เธอจะถูกปฏิเสธโดยทันทีอีกครั้ง

ยิ่งไปกว่านั้นเขาตอบมาว่าช่วงนี้คงจะต้องยุ่งอย่างมาก!

“เขาไม่ชอบฉันยังงั้นเหรอ?เขาไม่อยากเจอฉันเหรอ? หรือว่าเขากำลังยุ่งอยู่จริงๆ?”

หลาน ชิงเยว่ ขมวดคิ้วและลุกขึ้นจากเตียงทันทีเพื่อจ้องมองตัวเองในกระจก

แม้ว่าความจริงเธอเพิ่งตื่นขึ้นมาโดยไม่ได้แต่งหน้า แต่ใบหน้าและผิวพรรณที่ละเอียดอ่อนและรูปร่างที่สมบูรณ์แบบของเธอนั้นมีเสน่ห์เย้ายวนใจเป็นอย่างมาก

"เสน่ห์ของฉันไม่ได้ดึงดูดเขาเลยอย่างงั้นเหรอ" นี่เป็นครั้งแรกที่ หลาน ชิงเยว่ นึกสงสัยในเสน่ห์ของตัวเอง

…...

"ไปหาอาหารเช้ากินกันก่อนเถอะคุณอยากกินเกี๊ยวนึ่งไหม"

หลังจากพา กวนชูชิง ขึ้นซ้อนท้ายฮาร์เล่ย์ ของเขาแล้ว หวังเสียนก็มุ่งหน้าไปยังถนนโบราณทันที

"ใช่ นายหญิงคนนี้ต้องการอาหารอันโอชะที่สุด!"

“เจ้าบาปที่ 6 ในบรรดาบาปร้ายแรงทั้ง 7 เจ้าผู้มีลิ้นอันกะล่อน ถ้าข้าอยากกินอะไรเจ้าจะต้องสรรหามาตอบสนองข้าในบัดดล”

(*1)

"นี่คุณผมไม่ใช่ปีศาจ จอมตะกละเบลเซบัฟ ในพระคัมภีร์นะคุณ"

"แต่ฉันคือมารสาวผู้ชั่วร้ายฮ่าฮ่า!"

หวังเสียนและกวนชูชิงหยอกล้อกันขณะขี่รถ พวกเขามาถึงร้านเกี๊ยวนึ่งและทานกันอย่างวางหาย หลังอาหารเช้าก็ได้เวลาไปพบกับผู้อำนวยการหลี่

เมื่อพวกเขาไปถึงร้านอาหารชั้นหนึ่งประตูก็ถูกเปิดรออยู่แล้ว

ผู้อำนวยการหลี่และผู้จัดการหวางรออยู่ที่นี่ก่อนแล้ว

“ผอ. หวัง” เมื่อเห็นการมาถึงของเขาผู้จัดการ หวาง ก็รีบเข้าไปหาเขาทันทีและทักทายเขาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

"อรุณสวัสดิ์ผู้จัดการหวาง!"

หวังเสียนพยักหน้าและมองไปที่ผู้อำนวยการหลี่ที่ยืนอยู่ด้านข้าง

"โฉนดที่ดินและหนังสือโอนกรรมสิทธิ์พร้อมแล้วนอกจากนี้ของทุกสิ่งอย่างรวมถึงสต็อกอาหารในห้องแช่เย็นอุปกรณ์ในออฟฟิตของในร้านอาหารแห่งนี้ทุกๆอย่างเป็นของคุณเราคงจะต้องยุ่งตลอดทั้งเช้าเนื่องจากเราจะต้องไปที่สำนักงานบริหารจัดการทรัพย์สินเพื่อดำเนินการโอนทรัพย์สิน และสิ่งของอื่น ๆ " ผู้อำนวยการหลี่ยิ้มพร้อมกับอธิบายเมื่อเห็นหวังเสียน

"เยี่ยมมากงั้นให้ผมดูสัญญาก่อน" หวังเสียนพยักหน้า

"ได้แน่นอน ผมแน่ใจว่าไม่มีอะไรผิดปกติในสัญญาอย่างแน่นอน"

ผู้อำนวยการหลี่มอบสัญญาให้กับเขา หวังเสียน รับมันมาและอ่านอย่างละเอียดรอบคอบก่อนที่เขาจะพยักหน้าอย่างไม่เป็นทางการ

จากนั้นพวกเขานั่งรถของผู้อำนวยการหลี่ไปที่สำนักงานบริหารจัดการทรัพย์สินของรัฐ สำหรับอุตสาหกรรมและการพาณิชย์ในหน่วยงานบางส่วนจะมีเคาน์เตอร์ของธนาคารเปิดสาขาย่อยอยู่ด้านในด้วยเพื่ออำนวยความสะดวกขั้นตอนการโอนจ่ายรวมถึงการเสียภาษีใบอนุญาตประกอบธุรกิจ

หลังจากยุ่งและวุ่นวายมาตลอดทั้งเช้า หวังเสียน ได้โอนยอดเงินตามข้อตกลงไปยังบัญชีของ ผู้อำนวยการหลี่ ทั้งคู่จับมือกันและข้อตกลงถือว่าเสร็จสมบรูณ์

"บอสครับ ผู้อำนวยการหลี่ไม่ได้นำอะไรติดตัวไปเลยตอนที่เขาจากไปทุกอย่างสามารถดำเนินการตามปกติต่อไปได้เลยในตอนนี้ผมจะพาคุณไปพบกับทีมงานเชฟและบรรดาพนักงานที่เหลือทั้งหมด"

หลังจากกลับมาผู้จัดการ หวาง ซึ่งติดตามคอยช่วยเหลือมาตลอดทั้งเช้าได้พูดคุยกับ หวังเสียน อย่างกระตือรือร้น

"ตกลง เรามาทำความรู้จักกับร้านอาหารแห่งนี้กันดีกว่าและตำแหน่งพนักงานทั้งหมดจะยังคงอยู่เหมือนเดิม"

หวังเสียนพยักหน้า มันเป็นเวลาอาหารกลางวันแล้วเมื่อพวกเขาไปถึงร้านอาหาร หวังเสียนเรียกให้ผู้จัดการหวางและกวนซู่ชิงไปทานอาหารกลางกันก่อนภายในร้าน

ผู้จัดการ หวาง จำ กวนชูชิง ได้เพราะเธอเคยทำงานเป็นพนักงานต้อนรับมานานกว่าครึ่งเดือน

เมื่อพวกเขาพบกันอีกครั้ง

ผู้จัดการหวาง ก็เดาสถานะของเธอทันที เธอคนนี้อาจจะเป็นเลดี้บอสในอนาคตของเขา ดังนั้นเขาจึงกระตือรือร้น และบริการรับใช้กวนชูชิงอย่างดีที่สุด

ด้วยเหตุนี้ กวนชูชิง จึงรู้สึกทำอะไรไม่ถูก เมื่อเจ้านายในอดีตของเธอต้องมาคอยบริการและรับใช้เธออย่างนี้

ทั้งหมดนี้เป็นเพราะผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างๆเธอ

หลังจากรับประทานอาหารกลางวันเรียบร้อยแล้ว หวังเสียน ก็เดินสำรวจไปรอบๆร้านอาหารทั้งหมด เมื่อมองไปที่ร้านอาหารชั้นหนึ่งแห่งนี้ตัวเขารู้สึกมีความภูมิใจในตัวเองขึ้นมาทันที

"หุหุ..ว่ะ ฮ่าฮ่าๆ ฉันนี่มันเก่งจริงๆ"

เขาตกอยู่ในภวังค์และยืนยิ้มอย่างโง่เง่าอยู่คนเดียวตรงนั้น

นี่คือร้านอาหารของเขาและแน่นอนว่าเขาจะสร้างชื่อให้กับร้านอาหารแห่งนี้ใน เมืองเจียงเฉิง มันจะเป็นร้านอาหารที่ดีที่สุดตลอดกาล!...

………..

จบบท

Endnote: (*1) ตามต้นฉบับพวกเขาน่าจะคุยกันเกี่ยวกับคัมภีร์คำสอนของจีน ซึ่งผมไม่รู้และไม่เคยอ่าน

เลยเปลี่ยนให้เป็นแบบคัมภีร์ในบทวิวรณ์ หากผิดพลาดประการใดขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย

………..