ตอนที่ 10 การขายปลา

ตอนที่ 10 การขายปลา

บรูมมม! บรูมมม!

บนถนนวงแหวนรอบที่ 2 ของ มหาลัย

หวังเสียนที่กำลังขี่มอเตอร์ไซค์ฮาร์เล่ย์ เขามีกล่องโฟมที่ผูกไว้ด้านหลังเบาะของเขาขณะที่เขาขี่ไปยังที่ตั้งของตลาดดอกไม้และนก

เพื่อป้องกันเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างเมื่อวานนี้ไม่ให้เกิดขึ้นอีกครั้งเขาได้พยายามหากล่องโฟมที่แข็งแรงมาใช้สำหรับวันนี้และทำให้แน่ใจว่าปลาทองทั้งห้าและ ปลามังกร ได้รับการป้องกันไว้เป็นอย่างดี

ในขณะที่เขาขับรถแล่นไปตามถนนอย่างมีความสุขและเขาอารมณ์ดีมากจนแทบอยากจะกางแขนออกมาและร้องเพลงเลียนแบบหนังฟอร์มยักษ์รักเรือล่ม มันเป็นความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย

อย่างไรก็ตามหวังเสียนไม่ได้ขับเร็วเกินไปและรักษาความเร็วไว้ที่ประมาณ 60 กม. / ชม.

เป็นความรู้สึกที่ดีมากในการที่ขี่มอเตอร์ไซค์คันใหญ่ที่มีราคาสูงกว่า1.5 ล้านหยวน

"โอ้...แย่แล้ว..ฉันลืมทิ้งมอเตอร์ไซค์สกูตเตอร์ของตงไห่ ไว้ใกล้ตลาดดอกไม้และนกเมื่อวานนี้และตอนนี้มันอาจจะหายไปแล้วก็ได้ อย่างไรก็ตามฉันจะให้เขาเอาฮาร์เลย์ของฉันไปใช้เมื่อมหาลัยเปิดเทอม"

หวังเสียนคิดกับตัวเอง เขาสามารถจินตนาการถึงความตกใจและดีใจของ

หวัง ตงไห่ ได้เมื่อเขาเห็นรถฮาร์เลย์คันนี้

ความเร็วของรถจักรยานยนต์นั้นเร็วกว่าการนั่งแท็กซี่มาก หลังจากนั้นประมาณสิบนาทีหวังเสียนก็มาถึงทางเข้าตลาดดอกไม้และนก

เมื่อมาถึงหวังเสียนจอดรถฮาร์เลย์ของเขาไว้ในที่จอดรถก่อนที่จะยกกล่องโฟมและเดินเข้าไปในตลาด

"ผู้คนในวันนี้น้อยกว่าเมื่อวานมากเลย"

หวังเสียนมองผู้คนในตลาดดอกไม้และนกและเห็นป้ายบอกทิศทางต่างๆเขามองป้ายบอกทางไปส่วนของการจัดงานแสดงปลาทอง เขามุ่งหน้าไปหามันทันที

มหกรรมปลาทองจัดขึ้นที่ใจกลางตลาดดอกไม้และนก หลังจากเข้าสู่สถานที่นั้นแล้วหวังเสียนสังเกตว่ามีคนหลายร้อยคนอยู่รอบ ๆ

ณ สถานที่นั้นมีป้ายโฆษณาที่ให้คำแนะนำเกี่ยวกับฟาร์มปลาทองและปลาทองที่จัดแสดงอยู่

หวังเสียนเดินต่อไปและเห็นตู้ปลาวางเรียงกันอยู่บนโต๊ะอย่างประณีต ภายในตู้ปลามีปลาทองทุกชนิดและมีความสวยงามมาก

ที่กลางโต๊ะมีตู้ปลาขนาดใหญ่อยู่สองตู้ ภายในตู้ปลามีปลาทองเพียง 2-3 ตัวเท่านั้น

หวังเสียนเห็นว่ามีปลาทองเรดแค๊ปบราวออเรนด้า อยู่ในนั้นสองตัว เขามองไปที่ป้ายราคาที่ด้านข้างซึ่งมีเงิน  430k

"เฮ้อ.. ดูเหมือนว่าฉันจะคิดค่าเสียหายต่ำเกินไปและสูญเสียครั้งใหญ่เมื่อวานนี้"

หวังเสียนไม่พอใจอย่างชัดเจนหลังจากเห็นราคา เขามองไปรอบ ๆ ตัวเขาและเห็นปลาทองที่อยู่ในช่วง  40k - 50k และบางตัวอยู่ระหว่าง 10k - 20k

(k=มีค่าแทนหลักพันนะครับเช่น"10k=หนึ่งหมื่น"เผื่อคนที่ไม่รู้)

เขามองไปรอบ ๆ ก่อนที่จะมุ่งไปที่เคาน์เตอร์บริการของฝ่ายประชาสัมพันธ์

ในขณะนี้มีคนอยู่สี่ห้าคนนั่งอยู่หน้าแผนกต้อนรับ ในหมู่พวกเขามีชายวัยกลางคนและวัยชรารวมถึงเจ้าหน้าที่สาวสวยรวมอยู่ด้วย

"สวัสดีครับผมรบกวนถามหน่อย... ผมจะทำยังไงถ้าผมต้องการจัดแสดงปลาทองและขายที่นี่?" หวังเสียนถามเจ้าหน้าที่บริการ

"เอ๊ะ...อะไรนะค่ะคุณต้องการแสดงและขายปลาทองของคุณ"

พนักงานบริการมองเขาอย่างไม่น่าเชื่อถือเล็กน้อยและสังเกตว่าเขากำลังถือกล่องโฟมอยู่ในแขนของเขา

"ใช่ครับ" หวังเสียนพยักหน้า

"หากคุณต้องการแสดงปลาทองของคุณและขายปลาทองคุณ คุณจะต้องมีใบรับรองคุณภาพฟาร์มปลาเป็นหลักฐานฟาร์มที่เข้าร่วมทั้งหมดสำหรับงานแสดงสินค้าของเราจะต้องเป็นฟาร์มเพาะพันธุ์ปลาทองที่มีชื่อเสียงและประสบความสำเร็จประการที่สองคุณจะต้องมี ปลาทองที่มีค่าหากคุณสามารถปฏิบัติตามเกณฑ์ได้เรายินดีที่จะจัดให้มีจุดแสดงปลาสำหรับคุณอย่างไรก็ตามเราจะเก็บค่าคอมมิชชั่นหากคุณทำธุรกรรมใด ๆ แล้วเสร็จ "

พนักงานบริการที่สวยงามยิ้มให้เขาและตอบกลับ

หวังเสียนขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำอธิบายของเธอ

"ผมมีปลาทองชั้นดีแต่ผมไม่มีใบรับรองคุณภาพจากฟาร์มปลา และ!... "

"ฟาร์มเพาะพันธุ์ปลาทองที่ไม่ตรงกับเงื่อนไขของเราจะไม่ได้รับการยอมรับให้จัดแสดงในงานมหกรรมปลาทองของเรา"

ก่อนที่หวังเสียนจะสามารถพูดจนจบประโยคต่อไปได้ ชายวัยกลางคนที่นอนบนเก้าอี้ก็ปฏิเสธเขาโดยตรง

"ฉันขอโทษด้วยเกี่ยวกับเรื่องนี้"

บริการสาวยิ้มและขอโทษหลังจากได้ยินสิ่งที่ชายวัยกลางคนพูด

หวังเสียนขมวดคิ้วเล็กน้อยพยักหน้าและเดินออกไป

"ชายหนุ่มคนนี้ถือกล่องโฟมมาที่นี่เพื่อขอจุดแสดงนิทรรศการ ... นี่ชัดเจนว่าเป็นเจ้าของร้านขายปลาทองตัวเล็ก ๆ ที่ต้องการดึงดูดความสนใจในการขายปลาทองของเขาคุณไม่ต้องใส่ใจกับคนอย่างเขา ."

"ค่ะ..ผู้อำนวยการ โจว"

หวังเสียนได้ยินการพูดคุยของพวกเขาในขณะที่เขากำลังจะเดินออกไป

และเขาไม่นำมันมาใส่ใจและส่ายหัวเบาๆ แล้วเดินออกไป

"ลืมมันไปเถอะ ปลาทอง เรดแค๊ปบราวออเรนด้า ของฉันไม่จำเป็นต้องพึ่งงานของคุณเพื่อที่จะขายมัน"

หวังเสียนถือกล่องโฟมขนาดใหญ่ออกมา เขาหยุดที่ทางเข้าและมองไปรอบ ๆ

"ฉันจะตั้งขายที่นี่ได้หรือเปล่าเนี่ย?"

หวังเสียนกำลังมองและใช้ความคิด ในสถานที่แห่งนี้มีคนพลุกพล่าน ยอดเยี่ยมมากเพราะใครก็ตามที่ต้องการจะเข้าไปในงานจะต้องผ่านที่ตรงนี้

และสถานที่เขาจะตั้งขายปลานั้นเป็นริมถนนติดลานกว้างและเปิดโล่งสามารถมองเห็นได้ชัด และไม่กีดขวางทางเดินเข้าสู่งาน

หวังเสียนยิ้มและวางกล่องลงด้านข้างหลังจากนั้นเขาก็เปิดฝากล่อง

ปลามังกร สีเลือดแดงหนึ่งตัวและ ปลาทอง เรดแค๊ปบราวออเรนด้า ห้าตัว ว่ายวนอยู่ในกล่องอย่างสวยงาม

ปลาหกตัวอยู่ในกล่องเดียวกันอาจจะคับแคบเล็กน้อย แต่พวกมันก็มีชีวิตชีวาและว่ายน้ำอย่างต่อเนื่อง

ด้วยการดัดแปลงโดยใช้ พลังงานมังกร พลังของพวกมันแข็งแกร่งกว่าปลาธรรมดาทั่วไปมาก

หวังเสียนนั่งยอง ๆ ณ จุดนั้นขณะที่มองคนเดินที่กำลังเดินไปรอบ ๆ

"อืม...?"

อาจเป็นเพราะเมื่อมองดูแล้วหวังเสียนเหมือนพวกจิ๊กโก๋เล็กน้อย

(หน้ากวนตรี...น ว่างั้นเถอะ)

พร้อมกล่องโฟมขนาดใหญ่ข้างๆเขาและความจริงที่ว่าคนเดินผ่านไปมามองไม่เห็น ปลามังกร และปลาทองในนั้น และไม่มีคนที่เดินผ่านเข้ามาใกล้

"อ่ะแฮ่ม..อ่ะแฮ่ม"

หวังเสียนกระแอมเทสเสียงเบาๆก่อนเปล่งเสียงตะโกนไปทางคนเดินเท้าเพื่อขายปลา "ปลามังกรและปลาทองชั้นดีจ้าา...มาดูเร็วๆเลยจ้าาช้าหมดอดนะจ๊ะ"

คนเดินถนนบางคนสงสัยเล็กน้อยเมื่อพวกเขาเห็นวัยรุ่นตั้งร้านค้าริมถนน หลังจากเห็นกล่องโฟมขนาดใหญ่ข้างเขาพวกเขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสัยเล็กน้อย

"ไปกันเถอะไปดูหน่อยล่ะกัน ว่าเขามีปลาทองชนิดใด"

หญิงสาวสวยคนหนึ่งพูดกับชายหนุ่มด้วยความอยากรู้ขณะที่มือของเธอคล้องกับแขนของชายหนุ่ม

“จะมีอะไรที่ดีให้ดูที่นี่ได้ยังไงถ้าอยากได้ปลาทองดีๆสักตัวเราลองไปหาซื้อปลาที่ในจะดีกว่า” ชายหนุ่มตอบอย่างอดไม่ได้

"ไปดูกันเถอะน่า" เด็กสาวสวยคนนั้นพูดและดึงแขนของชายหนุ่มให้ตามมา

"มันเป็นไปไม่ได้หรอกปลาทองที่ดีแบบไหนที่วางแผงขายริมถนนและใส่ปลาขายในกล่องโฟมที่น่าเกลียดแบบนี้?" ชายหนุ่มพูดด้วยความหงุดหงิดใบหน้าแสดงออกว่าไม่สบอารมณ์ขณะที่เขาเดินไป

“ว้าวสวยจังเลยนี่ใช่ปลามังกรหรือเปล่า? และปลาทองพวกนี้ก็สวยเกินไปแล้ว!” สาวสวยคนนั้นอุทานขณะที่เธอนั่งลงดูด้วยความเบิกบานใจ

“ไม่จำเป็นต้องตื่นเต้นน่า” ชายคนนั้นกล่าวโดยไม่หันมองดู และเขาก็ไม่สนใจที่จะดูภายในกล่อง "ปลาทองทั้งหมดภายในงานนั้นสวยงามและมีคุณค่าของสายพันธุ์ที่มีชื่อ ฉันว่าตอนนี้เราเข้าไปดูที่ในงานกันดีกว่า นั่งดูสินค้าตามริมถนนมันดูไม่ดี"

“แต่ฉันรู้สึกว่าปลาทองของที่นี่สวยงามมาก!” หญิงสาวที่สวยงามไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญในสาขานี้อย่างชัดเจน เธอพูดต่อว่า "และปลามังกรนี้สวยงามจริง ๆ ฉันชอบมันมาก! ฉันต้องการซื้อฉันต้องการซื้อ!"

"ถ้าคุณชอบพวกมัน งั้นก็แค่ซื้อมา" ชายหนุ่มหยิบกระเป๋าเงินของเขาออกมาและทำตัวอย่างใจป๋าสายเปย์ขณะที่เขาพูดว่า "เฮ้..หนุ่มน้อยราคาปลาในกล่องโฟมของนายราคาเท่าไหร่?

หวังเสียนเงยหน้าขึ้นและรู้สึกตกใจเล็กน้อยหลังจากเห็นกระเป๋าเงินของชายหนุ่มคนนั้นที่ทำท่าแบโชว์เงิน มีประมาณสองสามพันหยวนในนั้น

ทำให้เขารู้สึกพูดไม่ออก

"อะไร!! พูดอะไรซักอย่างสิ ปลาพวกนั้นนะราคาเท่าไหร่?" ชายหนุ่มมองหวังเสียนและพูดอย่างหงุดหงิด

"นี่ ...เอ่อ.. " หวังเสียนมองเขาและตอบว่า "ถ้าคุณมีเงินห้าล้านหยวนในบัตรของคุณ คุณโอนเงินเข้ามาและเอาปลาทั้งหมดไปได้เลย"

คำพูดของหวังเสียนทำให้ชายหนุ่มตกใจ เขาขมวดคิ้วจ้องที่วังเสียนอย่างโกรธเคืองและพูดว่า

"เด็กน้อยคุณจะพูดไร้สาระกวนฉันทำไมมันจะเป็นไปได้ที่ไหนที่ปลาทั้งหมดในกล่องโฟมนี้จะราคาแพงขนาดนั้นนะหะ"

"ผมไม่ได้พูดจาไร้สาระผมแค่พูดความจริง"

หวังเสียนเผยรอยยิ้มเมื่อเขาสังเกตเห็นการสนทนาของเขากับชายหนุ่มดึงลูกค้าที่อยากรู้อยากเห็นบางส่วนเข้ามา

……...

จบบท