ตอนที่ 9 เปลี่ยนปลาอีกครั้ง

ตอนที่ 9 เปลี่ยนปลาอีกครั้ง

"มอเตอร์ไซค์และรองเท้าหนึ่งคู่"

หวังเสียนออกมาจากสำนักงานบริหารยานพาหนะด้วยสีหน้าหม่นหมองในขณะที่เขามองมอเตอร์ไซค์ฮาร์เลย์และรองเท้าในมือ

ชายหนุ่มคู่กรณีของเขา นำเอาสินค้ามูลค่าสองล้านดอลลาร์เพื่อชดเชยให้แก่เขาเพราะปลาทองมีมูลค่ามากกว่าสองล้าน มอเตอร์ไซค์ฮาร์เลย์และรองเท้าคู่หนึ่งนั้น ก็ถือว่าเป็นค่าชดเชยที่พอสมเหตุสมผล แม้ว่าตัวเขาจะต้องการเงินสดมากกว่าก็ตาม

"แต่มีสิ่งหนึ่งที่ดีนั้นก็คือปฏิกิริยาการตอบรับที่ดีเกี่ยวกับปลาทองจากตลาดดอกไม้และนก และฉันควรจะสามารถขายปลาทองทั้งหมดของฉันได้"

หวังเสียนพึมพำ

ฝูงชนเริ่มทวีคูณเมื่อผู้คนรอบ ๆ พวกเขาค้นพบเกี่ยวกับปลาทอง ที่ถูกทับตายภายใต้ล้อรถ

ในเวลานั้นมีคนแสดงความสนใจที่จะซื้อมัน แต่เขากลัวว่าปลาที่เหลือจะมีผลกระทบหลังจากเกิดอุบัติเหตุ ดังนั้นเขาจึงไม่กล้าขายมัน

ต่อจากนั้นหวังเสียนได้ติดตามชายหนุ่มไปยังสำนักงานบริหารยานพาหนะเพื่อโอนกรรมสิทธิ์รถจักรยานยนต์ฮาร์เลย์ ในขณะเดียวกันชายหนุ่มก็ได้เพิ่มการชดเชยให้เขาเพื่อให้เขาจะได้รับใบขับขี่รถจักรยานยนต์ผ่านสายสัมพันธ์บางอย่าง

"มอเตอร์ไซค์คันนี้ ... "

หวังเสียนจ้องมองครู่หนึ่งก่อนที่เขาจะขึ้นขี่มัน

เขารู้วิธีขี่มอเตอร์ไซค์ แต่มอเตอร์ไซค์คันนี้เขาคิดว่ามันใหญ่เกินไปสำหรับเขา หวังเสียนสตาร์ทเครื่องยนต์และมุ่งหน้ากลับไปโรงเรียนด้วยความระมัดระวัง

"รถแรงมาก"

หวังเสียนบิดคันเร่งเบา ๆ และรถจักรยานยนต์ก็พุ่งออกไป

ตอนนี้เขาพยายามหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับมอเตอร์ไซค์ ฮาร์เลย์ คันนี้

โดยทั่วไปแล้วรถจักรยานยนต์ฮาร์เลย์ส่วนใหญ่มีมูลค่าประมาณสองสามแสนต่อคัน แต่หนึ่งในคุณสมบัติพิเศษของฮาร์เลย์คือความสามารถในการปรับเปลี่ยนและสามารถแต่งเองตามแบบที่ชอบได้

ฮาร์เลย์ที่สร้างขึ้นเองที่มีราคา 1.5 ล้าน

คุณสมบัติที่เป็นเอกลักษณ์ที่สุดสำหรับรถจักรยานยนต์ของ ฮาร์เลย์ คือพวกเขาเท่ห์และโฉบเฉี่ยวอย่างที่สุด ผู้ชายทุกคนที่ขี่มันจะเต็มไปด้วยความรู้สึกถึงความพิเศษนี้

นอกจากนี้รถจักรยานยนต์ของ ฮาร์เล่ย์ ยังปรากฏตัวในภาพยนตร์

บ็อกบัสเตอร์หลายเรื่องของสหรัฐฯ

หวังเสียนรู้สึกได้ถึงสายตาที่จ้องมองมาจากคนเดินถนนเมื่อเขาขี่จักรยานยนต์ไปตามถนน

ถึงอย่างนั้นเขาก็ชอบมอเตอร์ไซค์ฮาร์เลย์ น้อยกว่ารถยนต์

หวังเสียนคิดกับตัวเอง ท้ายที่สุดแล้วรถยนต์สามารถทำหน้าที่เป็นเกราะป้องกันสำหรับผู้ขับขี่และผู้โดยสารซึ่งรวมถึงการบรรทุกสิ่งของได้มากกว่าในขณะที่รถจักรยานยนต์นี้นั้นอาจจะคล่องตัวกว่าแต่หลักๆแล้วมันใช้ในการขับขี่เพื่อความเทห์

เขาเปรียบเทียบระหว่างการเกิดอุบัติเหตุเขาจะกระเด็นออกจากจักรยานยนต์และบาดเจ็บและเป็นอันตรายมากกว่าการที่เขาจะขับรถยนต์

ในการขี่มอเตอร์ไซค์คันใหญ่เช่นนี้หวังเสียนขี่มันอย่างช้าๆเพราะเขาเห็นคุณค่าชีวิตของเขาเป็นอย่างมาก

อย่างไรก็ตามเขาอยู่ในอารมณ์สบายๆในวันนี้เพราะเขาได้พบวิธีที่จะสร้างรายให้เขาได้อย่างมากมาย

"ชาร์นนายให้รถคันที่นายโปรดปรานที่สุด และนายเพิ่งซื้อรองเท้าลิมิเต็ดที่นายเสาะหามานานกับเขาและฉันรู้ว่านายเก็บเงินลำบากขนาดไหนขณะที่นายเรียนอยู่ในต่างประเทศ"

ชายหนุ่มเพื่อนคนหนึ่งกล่าวกับเขาที่ทางเข้าสำนักงานบริหารยานพาหนะ

"ฉันจะทำอะไรได้อีก?" ชายหนุ่ม ตอบด้วยท่าทางเซื่องซึม

"อืม..มันเป็นเรื่องจริง"

กลุ่มเด็กหนุ่มที่เหลือมองดูเขาด้วยความสงสาร ตระกูลของเขาเป็นที่รู้จักกันดีในเรื่องความมีระเบียบวินัยและยุติธรรม พ่อของเขาจะไม่สนใจแม้กระทั่งว่าจะเป็นลูกของเขาเองก็ตาม เมื่อเขาก่อความผิดพลาดใด ๆก็ต้องโดนลงโทษตามกฎของตระกูล เมื่อก่อนเขาก่อปัญหาใหญ่ และพ่อของเขาเตะเขาออกนอกประเทศเป็นเวลาสามปี ในที่สุดเขาก็พึ่งจะกลับมาได้ หากเขามีปัญหาอีกครั้งเขาจะถูกส่งไปอีกครั้งและไม่รู้จะกลับมาได้เมื่อไหร่

……….

"ฉันควรโทรหาเสี่ยวหยูและขอให้เธอมาที่นี่และเธอก็ไม่จำเป็นต้องทำงานนอกเวลาอีกต่อไป" ห

ลังจากที่หวังเสียนจอดจักรยานยนต์หลังหอพักเขาก็นำรองเท้าคู่นั้นกลับมาเก็บไว้ที่ห้องด้วย

ด้วยความสามารถของเขาการทำงานพิเศษของน้องสาวและตัวเขาเองก็ไม่จำเป็นต้องทำอีกต่อไป

หวังเสียนเข้าห้องของเขาแล้วโยนรองเท้าคู่นั้นไปไว้ที่ข้างเตียงของเขา แล้วเขาก็หยิบโทรศัพท์ออกมาและโทรหาน้องสาวของเขา

"เสี่ยวหยู"

“พี่เหรอ!.มีเรื่องอะไรสำคัญหรือเปล่าฉันกำลังสอนพิเศษนันนัน*1อยู่”

เสียงของเสี่ยวหยูมาจากโทรศัพท์

"ฟังพี่พูดก่อนตอนนี้เธอไม่ต้องทำงานพิเศษนอกเวลาอีกต่อไปแล้วมาหาพี่ได้เลยพี่มีเงินมากพอสำหรับค่าใช้จ่ายต่างๆของเราสองคนมากเกินพอ" หวังเสียนหัวเราะเบา ๆ ขณะที่เขาพูด

“ ไม่ได้หรอกพี่ พ่อแม่ของนันนันเพิ่งให้เงินค่าจ้างล่วงหน้าให้ฉันวันนี้นอกจากนี้การสอนนันนันเป็นงานที่ฉันชอบและสนุกกับมันด้วย

และฉันกับเสี่ยวเม่ยวางแผนที่จะไป มหาวิทยาลัยพร้อมกัน "

เสี่ยวหยูอธิบายแผนของเธอให้เขาฟังทางโทรศัพท์

หวังเสียนยกคิ้วของเขาเล็กน้อย เสี่ยวเม่ยเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเสี่ยวหยูและเซียวหยูพักอยู่ที่บ้านของเสี่ยวเม่ยทั้งคู่ลงทะเบียนเรียนที่มหาวิทยาลัย เจียงเฉิง ด้วยกัน

"เอาล่ะงั้นพี่จะส่งเงินให้น้องดังนั้นน้องไม่จำเป็นต้องประหยัดพี่จะทำให้เธอประหลาดใจเมื่อมาเรียน"

หวังเสียนพูดหลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง

"พี่ไม่ต้องหรอกฉันยังมีเงินอยู่ 5,000  ถ้าพี่โอนมาฉันก็ยังไม่ได้ใช้อยู่ดี

เอาล่ะฉันต้องอธิบายคำถามการเรียนกับ นันนัน ต่อในตอนนี้"

"โอเคจ๊ะ!"

"แม่น้องสาวคนนี้นี่"

หวังเสียนส่ายหัวและหัวเราะ

"เมื่อเธอมาอยู่ที่นี่พี่จะเตรียมของขวัญที่ดีไว้ให้เธอ"

หวังเสียนหัวเราะเบา ๆ ในขณะที่เขาตัดสินใจ

ถ้าไม่ใช่สำหรับชายหนุ่มคนนั้นฉันน่าจะมีรายได้ประมาณสองล้านกว่าๆ!

มีแสงส่องประกายในดวงตาของหวังเสียนขณะกำลังรวบรวมความคิดของเขา เขาตัดสินใจจะขายปลาทอง เรดแค๊ปบราวออเรนด้า ในวันพรุ่งนี้อีกครั้ง

ฉันจะขายปลาทองอีกแค่ครั้งเดียวในวันพรุ่งนี้ ไม่เช่นนั้นคนอื่นๆจะรู้สึกผิดปกติและสงสัยเอาได้ถ้ามันบ่อยเกินไป

หวังเสียนกำลังคิดว่ามันคงจะดีถ้าเขาทำมันแค่ครั้งเดียวหรือสองครั้ง อย่างไรก็ตามเขาจะดึงดูดความสนใจที่ไม่พึงประสงค์อย่างแน่นอนถ้าเขายังคงทำมันอย่างต่อเนื่อง เขาจะเดือดร้อนได้และเขาไม่อยากดึงดูดความสนใจจากคนรอบข้างมากเกินไป

หวังเสียนคิดอย่างถี่ถ้วน

"ใช้เวลาว่างฝึกฝนต่อดีกว่า"

หวังเสียนนั่งลงบนเตียงของเขาและเริ่มฝึกฝนการบ่มเพาะพลังมังกรศักดิ์สิทธิ์ของเขา

เขาสามารถสร้างรายได้หลักล้าน

ด้วยคะแนนจากพลังงานมังกร เนื่องจากการเปลี่ยนแปลงของระบบฝึกฝนมังกรและความสามารถในการเปลี่ยนเป็นราชันย์มังกรศักดิ์สิทธิ์ทำให้หวังเสียนมีความมั่นใจในอนาคตของเขา

ในอนาคตเขาจะไม่ต้องกังวลกับเรื่องของเงินอีกต่อและเขาก็สามารถมีชีวิตที่อิสระและดีขึ้นได้

คืนแห่งการฝึกฝนผ่านไปอีกหนึ่งคืน เมื่อเขาตื่นขึ้นเขาอ่านข้อมูลจากระบบของตัวเขา

ชื่อ: หวังเซียน

เผ่าพันธ์: มนุษย์ (สามารถแปลงเป็นมังกรได้)

ระดับ: ขั้น 1

พลังงานมังกร: 47/1000

ความสามารถพิเศษ: -ปกครองสัตว์น้ำ (สัตว์น้ำทุกชนิดที่ต่ำกว่าระดับความสามารถของคุณ)

-กลืนกินสิ่งมีชีวิต (เพื่อสกัดเปลี่ยนเป็นพลังงานมังกร)

ระบบการฝึกฝน(เพาะปลูก): ราชันย์มังกรศักดิ์สิทธิ์

"มากกว่าสี่สิบคะแนนของพลังงานมังกรฉันรู้สึก ความแข็งแกร่งของฉันเติบโตขึ้นอย่างมากมาย "

หวังเสียนรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงในร่างกายของเขาและเขาก็ยิ้ม

เมื่อพิจารณาถึงสภาพความแข็งแรงปัจจุบันของเขา เขาอาจชนะการต่อสู้กับคนทั่วๆไปที่มีขนาดเท่าๆกับเขาได้เจ็ดหรือแปดคน

ฉันจะไปหาปลาทองก่อน

หวังเสียนใช้ความคิดและดูรองเท้าคู่ที่วางอยู่ ฉันควรหาเวลาขายมันออกไปดีกว่า รองเท้ามูลค่า 700k มันแพงเกินไปที่จะใส่ ...

หลังจากที่เขาก้าวออกจากหอพักเขายืนอยู่หน้ารถจักรยานยนต์ฮาร์เลย์พร้อมกุญแจในมือของเขา มุมปากยิ้มขึ้นเล็กน้อย

"ฮาร์เลย์คันนี้ยอดเยี่ยมจริงถ้าฉันขี่คันนี้หลังจากโรงเรียนเปิดมันจะฉันคงจะเทห์ระเบิดไปเลย ว่ะ...ฮ่าฮ่าฮ่า"

วังเซียงยิ้มขณะขี่จักรยานยนต์และมุ่งหน้าไปยังถนนสายเก่า

ฉันจะหาอาหารเช้ากินก่อนล่ะกัน

เขาเดินเข้าไปในร้านอาหารเช้าที่อยู่ใกล้ๆกับร้านตู้ปลา หลังอาหารเช้าเขาจึงเดินเข้าร้านขายปลาทันที

"ฉันจะซื้อปลาทองสามตัวและ ปลามังกร สักตัว"

หวังเสียนคิดว่าจะอัพเกรดปลามังกรให้เป็น ปลามังกร ระดับพรีเมี่ยมเพื่อใช้ในการขายรอบสุดท้ายของเขา

ปลามังกร มีราคาสามพันหยวนในขณะที่ปลาทองมีราคาเพียงห้าสิบหยวน

หวังเสียนกลับไปที่หอพักของเขาอีกครั้งเพื่ออัพเกรดปลาสวยงามสี่ตัวที่เขาเพิ่งซื้อ

"Premium Chilli Red Arowana

(ทับศัพท์ไปเลยล่ะกันนะ)

ฉันจะไม่ขายปลา Chilli Red Arowana ต่ำกว่าที่ขายในออนไลน์ คือราคาสามล้าน!"

หวังเสียนมองไปที่ Chilli Red Arowana ในตู้ปลาด้วยดวงตาที่สดใสของเขา เกล็ดปลาสะท้อนแสงสีแดงออกมาเปล่งประกายอย่างมีระดับ

ถ้าเขาสามารถขายปลานี้ออกไปได้เขาจะได้ไม่ต้องสนเรื่องเงินให้ปวดหัวอีกต่อไปอีกต่อไปและจะได้มีสมาธิกับการฝึกฝนพลังมังกรของเขา

เพื่อที่เขาจะได้กลายเป็นมังกรศักดิ์สิทธิ์ที่แท้จริงสามารถท่องไปทั่วจักรวาล

………

จบบท

EndNote: (*1ชื่อของเด็กผู้หญิงมั้ง เช่นนันนัน,เมิงเมิง,ปิงปิง,เม่ยเม่ย,เหยาเหยา ประมาณนั้น*)