บทที่ 8 วิชาลี้ลมปราณ

###

ยามค่ำคืน

ลู่เซวียนเดินกลับเข้ามาในบ้านด้วยร่างกายที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

แม้ตอนนี้ในสวนวิญญาณจะมีพืชไม่มากนัก โดยมีหญ้าวิญญาณ ที่กำลังจะโตเต็มที่ 11 ต้น ต้นอ่อน 10 ต้น ต้นซื่อเยว่ 2 ต้น และต้นสนเมฆแดง 1 ต้น

แต่ด้วยวิธีการดูแลอย่างละเอียดและการใช้วิชาเสกฝนวิญญาณ กับวิชาเรียกดิน ต่อเนื่องตลอดวัน ทำให้ถึงแม้ลู่เซวียนจะมีร่างกายของผู้ฝึกปราณ ก็ยังรู้สึกเหน็ดเหนื่อย

อย่างไรก็ตาม เขายังคงมีความสุขที่ได้เห็นพืชวิญญาณของเขาเจริญเติบโตขึ้น ความเหนื่อยเหล่านี้จึงไม่ใช่ปัญหาใหญ่

หลังจากรับประทานอาหารเย็นและพักผ่อนไปครู่หนึ่ง ลู่เซวียนก็นั่งลงบนเตียงไม้ เริ่มต้นฝึกฝนคัมภีร์เพื่อฟื้นฟูพลังปราณในร่างกาย

การที่พลังปราณเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ทำให้การหมุนเวียนพลังปราณภายในร่างกายติดขัดเล็กน้อย จำเป็นต้องปรับตัวให้เข้ากับสถานการณ์นี้

ทันใดนั้นเอง เขาก็รู้สึกได้ว่าแผ่นค่ายกลเริ่มส่องแสงสว่างวาบขึ้น

ม่านพลังปราณขนาดเล็กปรากฏขึ้นบนแผ่นค่ายกล ที่ตำแหน่งหนึ่งของม่านพลังนั้น แสงปราณอ่อนๆ แผ่ซ่านออกมาเป็นคลื่น

ลู่เซวียนทำหน้าจริงจัง จดจำตำแหน่งที่แสงปราณวาบขึ้นไว้ จากนั้นเขาเตรียมพร้อม วิชากระบี่กั่งจินลื่นไหลเข้ามาสู่ฝ่ามือซ้าย ก่อนจะกระโดดพุ่งออกไปยังหน้ากำแพงหินสีเทา

เมื่อข้ามกำแพงออกไป เขามองเห็นเงาดำเล็กๆ ขดตัววิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นเงาดำที่พยายามบุกเข้ามาในสวนของเขา ลู่เซวียนก็โกรธจัด เขาจะปล่อยให้มันหนีไปได้ง่ายๆ ได้อย่างไร

เขารวบรวมพลังปราณอย่างรวดเร็ว ก่อเกิดเป็นกระบี่พลังสีทองอ่อนๆ ทันใดนั้นกระบี่กั่งจินก็บินพุ่งไปยังเงาดำอย่างรวดเร็ว

เงาดำนั้นราวกับถูกตรึงด้วยพลังกระบี่ ความเร็วของมันช้าลงอย่างมาก ก่อนจะถูกฟันขาดเป็นสองท่อนด้วยกระบี่สีทอง

เมื่อแสงพลังสลายไป บริเวณรอบๆ ก็มืดลงอีกครั้ง

ลู่เซวียนกำแน่นที่คาถากระบี่พลัง ก่อนจะมองสำรวจไปรอบๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีสิ่งผิดปกติอื่นใด เขาก็ถอนหายใจยาว

เขาเดินเข้าไปใกล้ร่างของเงาดำที่ถูกฟันขาด เก็บเศษร่างที่เหลือ แล้วเดินกลับเข้าไปในบ้าน

ทันทีที่เขาเข้ามาในบ้าน เชือกหญ้าสีเทาดำเส้นหนึ่งคล้ายมีชีวิต เคลื่อนตัวมาหาเขา มันแตะที่เข่าของเขาเบาๆ เป็นสัญญาณบอกว่ามีสิ่งแปลกปลอมบุกรุกเข้ามาในสวน

“ข้าจัดการไปแล้ว เจ้าเพิ่งมาเตือน ช่างเป็นการตอบสนองที่ไวจริงๆ”

ลู่เซวียนพูดพร้อมกับหัวเราะพลางมองหุ่นฟางที่หดกลับไปหลังจากเตือนเขา

ภายใต้แสงเทียนสีเหลืองซีด ลู่เซวียนสามารถเห็นรูปร่างของเงาดำที่อยู่ในมือได้ชัดเจน

มันมีลำตัวสีดำสนิท ขนาดเท่านิ้วมือ มีรอยพับลึกตื้นกระจายอยู่บนตัว ซึ่งเหมือนกับหนอนเมล็ดดำ ที่ลู่เซวียนเคยอ่านเจอใน “คู่มือการรับมือกับแมลงปีศาจ”

“มาอีกแล้วรึ นี่คิดจะทำสวนข้าเป็นสวนหลังบ้านเจ้ารึ”

ลู่เซวียนใช้คาถากระบี่กั่งจินตัดร่างหนอนเมล็ดดำออกเป็นชิ้นๆ แล้วใช้วิชาลูกไฟ เผาให้กลายเป็นเถ้าถ่าน เขาถึงจะระงับความโกรธได้

“โชคดีที่ค่ายกลป้องกันนี้ทำงานได้ดี ป้องกันหนอนเมล็ดดำจากการบุกรุกได้ทันเวลา ไม่อย่างนั้นผลที่ตามมาคงไม่อาจคาดคิดได้”

เมื่อนึกถึงพืชในสวนที่อาจถูกไข่ของหนอนเมล็ดดำเจาะเข้าไป แล้วส่งผลกระทบต่อรางวัลจากลูกกลมแสง เขาก็รู้สึกหนาวสั่นในใจ

เขายิ่งรู้สึกว่าการลงทุนซื้อค่ายกลมือสองนี้เป็นการตัดสินใจที่ชาญฉลาดมาก

การปรากฏตัวของหนอนเมล็ดดำเพียงแต่ทำให้ชีวิตของลู่เซวียนสะดุดไปเล็กน้อย หลังจากนั้นไม่กี่วัน ก็ไม่มีอะไรผิดปกติเกิดขึ้นอีก

ชีวิตของลู่เซวียนยังคงเรียบง่ายและเต็มไปด้วยความสุข เขาใช้วิชาเสกฝนวิญญาณและวิชาเรียกดินในการดูแลพืชวิญญาณอย่างละเอียด และบางครั้งก็ใช้วิชาลูกไฟในการกระตุ้นต้นสนเมฆแดง

เขาไม่ออกไปข้างนอกหลายวัน มีเพียงจางหงที่มาเยี่ยมครั้งหนึ่ง

จางหงจะออกเดินทางไปยังแดนรกร้างพร้อมกับผู้ฝึกวิญญาณของตระกูลหวังและพวกพเนจรกว่าพันคน เพื่อสำรวจดินแดนลับที่เพิ่งปรากฏขึ้น ก่อนจะออกเดินทาง เขาได้มาบอกลาลู่เซวียนและขอให้ช่วยดูแลภรรยาและลูกของเขา

นอกจากนั้น ลู่เซวียนแทบไม่ได้ติดต่อกับคนอื่นอีก

เวลาผ่านไปห้าวัน ลู่เซวียนเก็บเกี่ยวหญ้าวิญญาณได้อีกสองรอบ รวมทั้งหมด 8 ต้น ขณะนี้ในสวนเหลือหญ้าวิญญาณที่กำลังจะโตเต็มที่เพียง 3 ต้น

ในบรรดาหญ้าวิญญาณ 8 ต้นนี้ มี 3 ต้นที่มีคุณภาพปกติ และอีก 5 ต้นที่มีคุณภาพดี

ลูกกลมแสงสีขาวทั้ง 8 ลูกที่ปรากฏออกมา 3 ลูกเป็นรางวัลพลังปราณ เพิ่มพลังให้ลู่เซวียนอีกหนึ่งปี ทำให้พลังปราณภายในร่างกายของเขาเพิ่มขึ้นอย่างมาก

ส่วนอีก 5 ลูก เป็นคาถาเรียกดินและคาถากระบี่กั่งจิน ทำให้เขามีความเข้าใจในสองวิชานี้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ปล่อยวิชาได้เร็วขึ้น และมีพลังมากขึ้น

สำหรับอีก 3 ลูก เป็นคาถาขั้นหนึ่งทั้งหมด ประกอบด้วยคาถากระบี่พลัง คาถาเพิ่มความเร็ว และคาถาป้องกันเกราะดิน ซึ่งลู่เซวียนเก็บไว้ใช้ในยามจำเป็น

หลังจากเก็บเกี่ยวหญ้าวิญญาณทั้ง 8 ต้นแล้ว สวนก็ว่างเปล่าพื้นที่หนึ่ง ลู่เซวียนจึงปลูกเมล็ดหญ้าวิญญาณที่เหลืออีก 10 เมล็ดลงไป ไม่นาน เมล็ดเหล่านั้นก็แตกหน่อ กลายเป็นต้นอ่อนที่สั่นไหวเบาๆ ในสายลม

สำหรับต้นอ่อนหญ้าวิญญาณ 10 ต้นที่ปลูกไว้ก่อนหน้านี้ ก็เจริญเติบโตขึ้นอย่างมาก แต่ละต้นสูงประมาณสามนิ้ว ใบมีสีเขียวเข้ม แสงวิญญาณที่ปล่อยออกมาชัดเจนมากขึ้น

หญ้าวิญญาณที่เหลืออีก 3 ต้นก็ไม่ทำให้ลู่เซวียนต้องรอนานนัก หลังจากที่รดน้ำ

ด้วยวิชาเสกฝนวิญญาณลงไปแต่ละครั้ง เส้นความคืบหน้าที่ใต้หญ้าวิญญาณก็ค่อยๆ เต็มไปจนสุด

เมื่อรวมจิตดู ลู่เซวียนพบว่ามีสิ่งที่น่ายินดีเกิดขึ้น

“หญ้าวิญญาณคุณภาพดีเยี่ยม” *2

“หญ้าวิญญาณคุณภาพชั้นเลิศ”

“ในที่สุดก็ได้หญ้าวิญญาณคุณภาพชั้นเลิศมาสักต้น”

ลู่เซวียนรู้สึกดีใจมากขณะที่ถือหญ้าวิญญาณที่ส่องแสงมากกว่าต้นอื่นๆ

หญ้าวิญญาณทั้งหมด 24 ต้นที่เขาได้ปลูกไว้ ในที่สุดก็มีต้นที่เติบโตเป็นคุณภาพชั้นเลิศจากการดูแลอย่างละเอียดของวิชาเสกฝนวิญญาณและวิชาเรียกดิน

ถึงแม้โอกาสจะน้อยมาก แต่ลู่เซวียนก็เข้าใจดี

เพราะสวนของเขามีปราณที่บางเบา พืชบางชนิดนั้นอยู่ในช่วงปลายของการเติบโตแล้ว จึงยากที่จะทำให้คุณภาพของมันดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ

“หากต้องการให้พืชวิญญาณคุณภาพสูงหรือพืชวิญญาณชั้นเลิศปรากฏบ่อยๆ หรือต้องการคุณภาพที่สมบูรณ์แบบ จำเป็นต้องมีสองเงื่อนไขสำคัญ”

“ความเข้มข้นของพลังปราณ และการดูแลพืชวิญญาณตั้งแต่ปลูกจนถึงเก็บเกี่ยว”

ลู่เซวียนคิดทบทวน

ในสวน พลังแสงสีขาวจากลูกกลมแสง 3 ลูกค่อยๆ กระพริบ ดึงดูดความสนใจของลู่เซวียน

“เก็บเกี่ยวหญ้าวิญญาณหนึ่งต้น ได้รับพลังปราณฝึกฝนครึ่งปี”

“อีกแล้วพลังปราณ ข้าจะขยันฝึกปราณทำไมเล่า เมื่อมีแต่พลังแบบนี้”

ลู่เซวียนรู้สึกถึงพลังปราณที่ทะลักเข้าสู่ร่างกายพลางบ่นไป

“เก็บเกี่ยวหญ้าวิญญาณหนึ่งต้น ได้รับคาถาขั้นหนึ่ง คาถาขับไล่ปีศาจ”

แผ่นคาถาสีเหลืองหม่นปรากฏขึ้นในมือของลู่เซวียน ตรงกลางมีลวดลายปีศาจที่ถูกล่ามโซ่เอาไว้ด้วยลวดลายพิเศษ

“คาถาขับไล่ปีศาจ ขั้นหนึ่ง เมื่อใช้จะสามารถขับไล่และชำระล้างพลังปีศาจในบริเวณใกล้เคียงได้ ช่างหายากนัก”

ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจของลู่เซวียน เขาจึงเก็บแผ่นคาถาที่มีลวดลายปีศาจไว้อย่างระมัดระวัง

สุดท้าย ลูกกลมแสงสีขาวจากหญ้าวิญญาณคุณภาพชั้นเลิศนั้นให้รางวัลที่น่าตื่นเต้นมาก

กลมแสงค่อยๆ สลายเป็นแสงนับพันเส้น พุ่งเข้าสู่จิตของลู่เซวียน ความคิดหนึ่งผุดขึ้น และภายในจิตสำนึกของเขาก็มีวิชาหนึ่งปรากฏขึ้น

“วิชาลี้ลมปราณ เมื่อฝึกฝน จะสามารถซ่อนลมหายใจและพลังปราณของตนได้ มีความสามารถในการซ่อนตัวอย่างดีเยี่ยม”