บทที่ 71 แผนที่ซ่อนคมมีด

ณ ท้องพระโรงอันกว้างใหญ่ไพศาล ขุนนางทั้งฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ยืนเรียงแถวแยกซ้ายขวา บรรยากาศเงียบสงัดไร้สรรพเสียง ทันใดนั้นเสียงประกาศอันดังกังวานของขันทีหน้าพระที่นั่งก็ดังขึ้น

“ทูตแคว้นเยียนมาถึงแล้ว”

เมื่อได้ยินเสียงประกาศ ทุกคนต่างกระตือรือร้นขึ้นมาทันที ชายหนุ่มผู้หนึ่งเดินเข้ามาอย่างเชื่องช้า ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มที่แฝงความดื้อรั้นและหยิ่งยโส ในมือประคองถาดใบหนึ่งซึ่งไม่รู้ว่าบรรจุสิ่งใดไว้

“กระหม่อม อวิ๋นเคอ ทูตแคว้นเยียน ถวายพระพรฝ่าบาท”

ทูตผู้ขานนามตนเองว่าอวิ๋นเคอเดินมาหยุดอยู่เบื้องหน้าเหล่าขุนนาง แล้วถวายความเคารพฉู่เสินซิ่วจากระยะไกล

ฉู่เสินซิ่วประทับอยู่บนบัลลังก์เหนือท้องพระโรง เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ลุกขึ้นเถิด...มิทราบว่าแคว้นของท่านตั้งใจจะแก้ไขเรื่องนี้อย่างไร”

“ท่านอ๋องของกระหม่อมรู้สึกเสียใจต่อเหตุการณ์ครั้งนี้เป็นอย่างยิ่ง เพื่อเป็นการดับโทสะของฝ่าบาทจึงขอมอบ สิบหกเมืองเยียนอวิ๋น เป็นการไถ่โทษ...ขอฝ่าบาทโปรดรับไว้ด้วยพะยะค่ะ”

อวิ๋นเคอกล่าวเสียงดัง

สิ้นคำกล่าว ไม่ว่าจะเป็นฉู่เสินซิ่วหรือขุนนางทั้งหลายในที่นั้นต่างก็ตื่นตระหนกตกใจ สิบหกเมืองเยียนอวิ๋นเป็นดินแดนที่เชื่อมต่อกับดินแดนที่แคว้นฉินยกให้ ถือเป็นหัวใจสำคัญของแคว้นเยียน

สิบหกเมืองเยียนอวิ๋นมีชัยภูมิธรรมชาติมากมาย ง่ายแก่การตั้งรับ ยากแก่การรุกราน เพราะมีสิบหกเมืองนี้อยู่แคว้นอื่นๆ จึงยากที่จะบุกโจมตีแคว้นเยียน ในอดีตแคว้นฉินพยายามใช้สารพัดวิธีเพื่อยึดครองสิบหกเมืองเยียนอวิ๋นแต่สุดท้ายก็คว้าน้ำเหลว การมีอยู่ของดินแดนแห่งนี้เปรียบเสมือนหลักประกันว่าแคว้นเยียนจะรอดพ้นจากการรุกรานของศัตรูภายนอก

นี่คือปราการด่านสุดท้ายและเป็นพื้นที่ที่อุดมสมบูรณ์ที่สุดของแคว้นเยียน เพราะถัดจากสิบหกเมืองเยียนอวิ๋นออกไปก็คือทุ่งหญ้าทางเหนืออันเวิ้งว้างซึ่งมีประชากรเบาบางและถูกรุกรานจากชนเผ่าต่างถิ่นอยู่เสมอ

บัดนี้แคว้นเยียนกลับยอมยกสิบหกเมืองเยียนอวิ๋นออกมา นั่นหมายความว่าแคว้นทั้งแคว้นจะต้องเปิดโล่งต่อหน้าแคว้นหวาซวี ในอนาคตหากแคว้นหวาซวีต้องการใช้กำลังทหารกับแคว้นเยียนก็สามารถกรีฑาทัพเข้าไปได้อย่างราบรื่นและง่ายดาย เรื่องนี้ช่างเหนือความคาดหมายของทุกคน

หรือจะพูดให้ถูกคือพวกเขาไม่เข้าใจการกระทำเช่นนี้เลย แคว้นเยียนทำไมถึงตัดสินใจเลือกทางนี้ การยกสิบหกเมืองเยียนอวิ๋นให้ก็ไม่ต่างอะไรกับการยกแคว้นให้คนอื่น

ฉู่เสินซิ่วหรี่ตาลง หรือว่าอีกฝ่ายจะตั้งใจหลีกเลี่ยงการปะทะกับแคว้นหวาซวีจริงๆ ต่อให้ต้องเสียสิบหกเมืองเยียนอวิ๋นก็ยอมแลกเพื่อความสงบสุขชั่วคราว นี่ไม่ใช่การเสียน้อยเสียยาก เสียมากเสียง่ายหรอกหรือ

แน่นอน...หากแคว้นเยียนยอมยกสิบหกเมืองเยียนอวิ๋นให้จริงๆ เขาก็ไม่ขัดข้องที่จะเลื่อนเวลาจัดการแคว้นเยียนออกไป ถือว่าไว้หน้าพวกเขาบ้าง ในเวลานี้ฉู่เสินซิ่วเริ่มรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา เมื่อเทียบกับแคว้นเยียนทั้งแคว้น ความสำคัญของสิบหกเมืองเยียนอวิ๋นนั้นชัดเจนยิ่งกว่า

“ท่านอ๋องของกระหม่อมรู้สึกผิดต่อการล่วงเกินฝ่าบาทเป็นอย่างยิ่ง ขอฝ่าบาทโปรดรับของขวัญชิ้นใหญ่นี้ไว้ด้วยเถิด ในมือกระหม่อมคือแผนที่ของสิบหกเมืองเยียนอวิ๋น...เชิญฝ่าบาททอดพระเนตรพะยะค่ะ” อวิ๋นเคอกล่าวต่อ

“หวังเฉิงเอิน” ฉู่เสินซิ่วเรียก

หวังเฉิงเอินก้าวเข้าไป รับถาดมาถวายตรงหน้าฉู่เสินซิ่ว ตอนนี้ความสนใจของทุกคนจดจ่ออยู่กับแผนที่จนไม่มีใครสังเกตเห็นสีหน้าของอวิ๋นเคอ

ฉู่เสินซิ่วกางแผนที่ออก และในชั่วพริบตานั้นเองเข็มเงินจำนวนนับไม่ถ้วนก็พุ่งทะลักออกมา เสียงดังฟุ่บฟับหนาแน่นจนน่าขนลุก แม้แต่ตัวฉู่เสินซิ่วเองก็ยังตกใจในชั่วขณะ

แต่ด้วยความแข็งแกร่งที่เหนือชั้นเขาจึงไม่ตื่นตระหนก พลังปราณจำนวนมหาศาลพรั่งพรูออกมาสร้างเกราะป้องกันขึ้นทันที

ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ!

เข็มเงินเล่มเล็กละเอียดเหล่านั้นดูเหมือนจะสร้างจากวัสดุพิเศษ สถานการณ์นี้ช่างเหนือความคาดหมาย เข็มเงินพุ่งทะลุเกราะป้องกันของฉู่เสินซิ่วตรงเข้าสู่ใบหน้าของเขา

“ทรราช...เปล่าประโยชน์ เข็มเงินนี้สร้างจากเหล็กนิลกาลเก้าสวรรค์ สามารถทะลวงลมปราณได้ วันตายของเจ้ามาถึงแล้ว!” อวิ๋นเคอตะโกนลั่น พร้อมกับพุ่งตัวเข้าหาฉู่เสินซิ่ว

ฉู่เสินซิ่วไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกใดๆ เพราะด้วยความแข็งแกร่งของเขาต่อให้การโจมตีของอีกฝ่ายจะพิเศษพิสดารเพียงใดก็ไร้ผล เขาเพียงสะบัดชายเสื้อคลุมสลายเข็มเงินจำนวนมหาศาลให้หายไป ความเร็วของพวกมันลดลงแล้วสลายหายไปในอากาศ

วินาทีถัดมา อวิ๋นเคอถือมีดสั้นพุ่งเข้าประชิดตัวในพริบตา เห็นได้ชัดว่าคนผู้นี้เชี่ยวชาญวิชาตัวเบา ความเร็วนั้นน่าทึ่งมาก

“ตายซะ!”

อวิ๋นเคอคำรามต่ำ มีดสั้นอันคมกริบส่องประกายเจิดจ้า ฟาดฟันลงมาที่ฉู่เสินซิ่ว แมลงเม่าบินเข้ากองไฟ รนหาที่ตายแท้ๆ

ในชั่วพริบตา สีหน้าของฉู่เสินซิ่วเปลี่ยนเป็นเย็นชา เขาเข้าใจแล้วว่าเจตนาของแคว้นเยียนคืออะไร ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ได้ตั้งใจจะจบเรื่องนี้ด้วยดีตั้งแต่แรก แต่หารู้ไม่ว่านี่เข้าทางเขาพอดี เขาต้องการแบบนี้อยู่แล้ว

แสงสว่างเจิดจ้าปะทุขึ้นจากร่างของฉู่เสินซิ่ว การโจมตีของอวิ๋นเคอถูกสกัดกั้นไว้อย่างจัง จากนั้นพลังมหาศาลก็ระเบิดออก อวิ๋นเคอถูกกระแทกจนกระอักเลือดปลิวกระเด็นออกไป พละกำลังไม่ใช่จุดเด่นของอวิ๋นเคอ สิ่งที่เขาถนัดคือวิชาตัวเบา ความเร็ว และการลอบสังหาร หากเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ทั่วไปภายใต้แผนการที่รัดกุมหลายชั้นเช่นนี้คงสำเร็จไปแล้ว แผนการที่รอบคอบขนาดนี้เจ้าแคว้นทั้งหกคงมีไม่กี่คนที่รอดไปได้

แต่ดังคำกล่าวที่ว่าคนเก่งย่อมใจกล้า โชคร้ายของอวิ๋นเคอที่มาเจอกับฉู่เสินซิ่ว จุดจบจึงถูกกำหนดไว้แล้ว

ตุบ!

ร่างของเขาร่วงลงกระแทกพื้นหินในท้องพระโรงอย่างแรง เสียงดังสนั่นหวั่นไหว แม้อวิ๋นเคอเองก็ยังตะลึงงัน ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป เขายังไม่ทันตั้งตัวก็พ่ายแพ้เสียแล้ว เรื่องนี้เป็นสิ่งที่เขาไม่อาจเชื่อได้

เป็นไปได้อย่างไร...ในชั่วพริบตาดวงตาของเขาฉายแววตื่นตระหนกและย่ำแย่ สำหรับเขาแล้วนี่เป็นเรื่องที่เหลือเชื่อเกินไป

อวิ๋นเคอไม่คิดหน้าคิดหลัง พลิกตัวเตรียมจะหลบหนี แต่พอหันกลับไปก็พบว่าฉู่เสินซิ่วมายืนอยู่ด้านหลังอย่างเงียบเชียบ จากนั้นปราณสีทองสายหนึ่งก็พุ่งทะลุหน้าอกของเขา มอบความตายให้อย่างเด็ดขาด

อวิ๋นเคอหมดสภาพการต่อสู้ในทันที