บทที่ 60 กฎหมายมิอาจลงโทษคนหมู่มาก

เมื่อกลับถึงวังหลวง ฉู่เสินซิ่วเรียกประชุมคณะเสนาบดีทันทีเพื่อหารือเกี่ยวกับวิธีการจัดการเชลยศึกแคว้นฉินนับหมื่นนาย อันที่จริงเขาเองก็มีคำตอบในใจอยู่แล้ว แต่เรื่องเช่นนี้จำเป็นต้องระดมความคิดเห็นจากหลายฝ่าย

“พวกท่านลองว่ามาซิ เชลยศึกแคว้นฉินนับหมื่นนี้เราควรจัดการอย่างไรดี” ฉู่เสินซิ่วให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มาก

สมาชิกคณะเสนาบดีทั้งห้าคน รวมถึงซูฉินต่างสบตากัน ในเรื่องนี้คำตอบของทุกคนตรงกัน

“ทูลฝ่าบาท กระหม่อมเห็นว่าควรเน้นการเกลี้ยกล่อมให้ยอมสวามิภักดิ์พะยะค่ะ กระหม่อมเคยอาศัยอยู่ในแคว้นฉินมานานจึงรู้ดีว่ากองทัพนี้มีศักยภาพเพียงใด พลังการรบของพวกเขานั้นยอดเยี่ยม หากสามารถดึงตัวมาเข้าร่วมกองทัพของเราได้จะเป็นประโยชน์ต่อแคว้นหวาซวีอย่างมหาศาล ไม่เพียงแต่จะเป็นการตัดกำลังข้าศึก แต่ยังช่วยเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้กองทัพของเราเพื่อปูทางสู่การพิชิตหกแคว้นในอนาคตด้วยพะยะค่ะ”

ซูฉินรีบเสนอความเห็น เขาเคยอยู่ในแคว้นฉินมาก่อนย่อมรู้ซึ้งถึงอานุภาพของกองทัพนี้ดี ไม่มีอะไรจะน่าตื่นเต้นไปกว่าการได้พวกเขามาร่วมทัพ และนี่ก็เป็นความเห็นที่ตรงกันของสมาชิกคณะเสนาบดีคนอื่นๆ

“ทูลฝ่าบาท กระหม่อมก็เห็นด้วยกับการเกลี้ยกล่อม แต่ทหารเหล่านี้จะยอมสวามิภักดิ์ต่อเราหรือพะยะค่ะ นี่ดูเหมือนจะเป็นปัญหาใหญ่ ประการแรก...สิ่งที่ทหารห่วงใยที่สุดคือครอบครัว หากพวกเขายอมจำนนต่อแคว้นหวาซวี แคว้นฉินย่อมไม่ปล่อยครอบครัวของพวกเขาไปแน่ จุดนี้สำคัญยิ่งนัก เพราะมีความกังวลเหล่านี้กระหม่อมจึงมั่นใจว่าการจะเกลี้ยกล่อมให้พวกเขายอมสวามิภักดิ์คงไม่ใช่เรื่องง่ายพะยะค่ะ”

เฉินฉางเซิงชี้ให้เห็นถึงแก่นแท้ของปัญหา ฉู่เสินซิ่วหรี่ตาลง นี่แหละคือประเด็นสำคัญ หากลองเอาใจเขามาใส่ใจเราถ้าเป็นตัวเขาเองก็คงคิดเช่นนั้น

“ดังนั้นนี่จึงเป็นบททดสอบสติปัญญาของพวกท่าน แต่ละคนมีหน้าที่ต้องรับผิดชอบ เราทำหน้าที่เพียงวางนโยบายภาพรวม หากพวกท่านขาดแคลนเสบียงเราจะจัดหาให้ ขาดเงินเราให้เงิน ขาดคนเราให้คน แต่การลงมือปฏิบัติจริงยังต้องอาศัยการวางแผนของพวกท่าน”

ฉู่เสินซิ่วกล่าวด้วยความรู้สึกทอดถอนใจ ทุกคนย่อมมีความถนัดแตกต่างกันไป เขาเข้าใจเรื่องนี้ดี ดังนั้นขั้นตอนต่อไปต้องพึ่งพาความสามารถของพวกเขาแล้ว นี่ไม่ใช่งานถนัดของเขา

“ทูลฝ่าบาท กระหม่อมเห็นว่าควรแก้ปัญหาให้ตรงจุด กระหม่อมจะลองไปหยั่งเชิงอู่หยางดูก่อน หากสามารถแก้ปัญหาเรื่องอู่หยางได้ จากนั้นค่อยเสนอเงื่อนไขอื่นๆ การเกลี้ยกล่อมก็น่าจะไม่ใช่เรื่องยาก ทหารส่วนใหญ่ก็น่าจะเชื่อฟังคำสั่งของอู่หยาง เว้นเสียแต่ว่าพวกเขาอยากตาย เรื่องนี้มอบให้กระหม่อมจัดการเอง หากอู่หยางไม่ยอมตกลงพวกเราค่อยมาหาวิธีอื่นกันพะยะค่ะ” ซูฉินกล่าวอย่างมั่นใจ

ฉู่เสินซิ่วพยักหน้าเบาๆ “ดี ในเมื่อท่านเสนาบดีซูมั่นใจเช่นนี้ ก็มอบหมายให้ท่านเป็นผู้จัดการและแก้ไขปัญหานี้”

สำหรับความสามารถของซูฉิน ฉู่เสินซิ่วค่อนข้างเชื่อมั่น คาดว่าคงไม่เป็นปัญหา หัวข้อนี้จึงจบลงเพียงเท่านี้

ฉู่เสินซิ่วมอบหมายให้ซูฉินและคณะเสนาบดีเป็นผู้ดำเนินการทั้งหมด เชื่อว่าด้วยความสามารถของพวกเขาจะต้องจัดการเรื่องนี้ได้เรียบร้อย เขามั่นใจในตัวพวกเขามาก แน่นอนว่าจุดประสงค์ของการทำเช่นนี้ก็เพื่อทดสอบความสามารถในการทำงานของคนเหล่านี้ด้วย สำหรับเขาแล้วเรื่องนี้มีความจำเป็นอย่างยิ่ง

ผู้แข็งแกร่งอยู่รอด ผู้พ่ายแพ้คัดออก!

โดยเฉพาะคนที่ทำงานภายใต้บังคับบัญชาของเขา หากไม่แสดงความสามารถที่แท้จริงออกมาจะมีคุณสมบัติอะไรมารับใช้เขาได้ ฉู่เสินซิ่วถือโอกาสนี้ต้องการดูว่าความสามารถในการทำงานของพวกเขาเป็นอย่างไร หวังว่าจะไม่ทำให้เขาผิดหวัง

และในเวลานี้เอง ขันทีคนสนิทหวังเฉิงเอินเข้ามารายงาน ขุนนางจำนวนมากขอเข้าเฝ้าฉู่เสินซิ่ว

“มีใครบ้าง” ฉู่เสินซิ่วถามอย่างไม่ใส่ใจ

“นี่คือรายชื่อ เชิญฝ่าบาททอดพระเนตรพะยะค่ะ!” หวังเฉิงเอินเตรียมพร้อมไว้แล้ว จึงส่งรายชื่อถวายฉู่เสินซิ่ว

ฉู่เสินซิ่วเปิดดูผ่านๆ จากนั้นก็โยนฎีกาทิ้งลงพื้น เขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา คนพวกนี้คิดว่าเขาโง่หรืออย่างไรถึงได้กล้าทำเช่นนี้ ช่างเป็นเรื่องที่คาดไม่ถึงจริงๆ ไม่รู้ว่าพวกเขาเอาความกล้ามาจากไหนถึงกล้าพูดจาเช่นนี้ น่าขบขันสิ้นดี

“ฝ่าบาท คือพวกขุนนางที่ไม่มาเข้าเฝ้าเมื่อเช้าใช่ไหมพะยะค่ะ ขอฝ่าบาทโปรดมอบหมายให้กระหม่อมจัดการเรื่องนี้ด้วยเถิด!” เฉินเป่ยเสวียนอาสา

สำหรับเขาแล้วผลลัพธ์ถูกกำหนดไว้แล้ว เขารู้เรื่องนี้ดี เพราะการขาดประชุมเช้าถือเป็นการล้ำเส้นของฉู่เสินซิ่วไปแล้ว ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดเส้นทางขุนนางของพวกเขาก็มาถึงทางตัน และนั่นยังไม่ใช่ที่สุด

ฉู่เสินซิ่วไม่มีทางให้โอกาสพวกเขาเด็ดขาด โทษฐานกบฏขายชาติถือว่ายังเบาไปด้วยซ้ำ หากจะเอาเรื่องให้หนัก ประหารเก้าชั่วโคตรก็ยังได้

นอกกำแพงวัง ขุนนางนับไม่ถ้วนคุกเข่าตัวสั่นเทาอยู่บนพื้น โชคดีที่มีคนจำนวนมาก ทุกคนต่างเข้าใจสัจธรรมข้อหนึ่ง...นั่นคือ กฎหมายมิอาจลงโทษคนหมู่มาก

และในยามนี้บ้านเมืองกำลังต้องการคน หวังว่าฉู่เสินซิ่วจะยอมหลับตาข้างหนึ่งปล่อยผ่านไป มิฉะนั้นหากจัดการขุนนางจำนวนมากพร้อมกันการบริหารราชการแผ่นดินคงสะดุดหยุดลง นี่คือสิ่งที่ทุกคนไม่อยากเห็น

แต่ในเวลานี้ความคิดของพวกเขาช่างไร้เดียงสายิ่งนัก ต่อให้ขุนนางทั้งราชสำนักล่วงละเมิดขีดจำกัดของเขา ก็จะถูกสังหารจนหมดสิ้นไม่เหลือแม้แต่คนเดียว หากคิดจะใช้จำนวนคนมาบีบให้ฉู่เสินซิ่วยอมผ่อนปรนก็คงเป็นความคิดที่ตื้นเขินเกินไป อย่างน้อยฉู่เสินซิ่วก็จะไม่ปล่อยให้ใครรอดไปได้แม้แต่คนเดียว!