บทที่ 3 แผนปั้นเพื่อนสาวคนสวย

บทที่ 3 แผนปั้นเพื่อนสาวคนสวย

"ไซคลอปส์ สกอตต์!"

"แล้วนั่นไอซ์แมน บ็อบบี้ กับโร้ค แอนนาใช่ไหม?"

ทันทีที่หลี่ฮ่าวเทียนก้าวเท้าเข้ามาในโรงอาหาร เขาก็เห็นใบหน้าคุ้นเคยมากมาย

คนเหล่านี้ล้วนเป็นเอ็กซ์เมนที่มีชื่อเสียง

เขาเคยดูหนังมานับครั้งไม่ถ้วน แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นตัวเป็นๆ

ให้ความรู้สึกเหมือนได้เจอดาราหนังเลยแฮะ!

"น่าสนใจจริงๆ!"

หลี่ฮ่าวเทียนอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา

ไม่นานเขาก็เดินไปที่เคาน์เตอร์โรงอาหารและสั่งอาหารฟาสต์ฟู้ด

"อาหารที่นี่หน้าตาดีใช้ได้ ไม่ด้อยไปกว่าแมคโดนัลด์หรือเคเอฟซีข้างนอกเลย"

"อยากรู้จริงแฮะว่าศาสตราจารย์แกมีเงินเท่าไหร่กันแน่!"

หลี่ฮ่าวเทียนอดถอนหายใจไม่ได้

นักเรียนมนุษย์กลายพันธุ์ทั้งโรงเรียนเยอะขนาดนี้ ศาสตราจารย์รับผิดชอบค่ากินอยู่ทั้งหมด

ค่าใช้จ่ายต่อเดือนคงมหาศาลน่าดู

เขากวาดตามองไปรอบๆ และรีบหาที่นั่งที่คนไม่พลุกพล่านเพื่อเตรียมตัวจัดการมื้ออาหาร

"หือ?"

ทันใดนั้น เด็กสาวผมดำวัยรุ่นคนหนึ่งก็เดินเข้ามา

และนั่งลงที่โต๊ะตรงหน้าหลี่ฮ่าวเทียน

"เธอคือ?"

ความทรงจำบางอย่างผุดขึ้นในหัวของหลี่ฮ่าวเทียนทันที

"คลาริส เฟอร์กูสัน!"

เขานึกออกแล้ว นี่น่าจะเป็นเด็กสาวเจ้าของฉายา บลิงค์

"จากความทรงจำของร่างเดิม คลาริสดูจะไม่ค่อยป็อปปูลาร์เท่าไหร่แฮะ"

แต่หลี่ฮ่าวเทียนก็เข้าใจจุดนี้ดี

ที่ไหนมีคน ที่นั่นย่อมมีการแบ่งพรรคแบ่งพวก

และเมื่อมีการแบ่งพวก ก็ย่อมมีวงสังคม

คลาริสผู้โชคร้ายจึงถูกกีดกันออกจากกลุ่มเล็กๆ เหล่านั้น

อีกอย่าง ในโรงเรียนมนุษย์กลายพันธุ์แห่งนี้มีคนผมสีดำอยู่ไม่กี่คน

"พลังของเธอน่าจะเป็นการเทเลพอร์ตใช่ไหมนะ!"

หลี่ฮ่าวเทียนเคยดู X-Men: Days of Future Past

ดังนั้นเขาจึงรู้เรื่องความสามารถของบลิงค์เป็นอย่างดี

แน่นอนว่าเรื่องพวกนั้นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ

สิ่งที่หลี่ฮ่าวเทียนสนใจคือ แม้เธอจะชื่อคลาริส

แต่ตอนโตเป็นผู้ใหญ่ เธอคือสาวสวยหมวยอินเตอร์พิมพ์นิยม

ก็แหงล่ะ ต้นแบบคือฟ่านปิงปิงนี่นา!

"หลี่ ทางนี้ยังมีที่ว่างนะ มานั่งกินด้วยกันสิ!"

ตอนนั้นเอง นักเรียนคนอื่นๆ ก็เดินเข้ามาในโรงอาหาร

"โทษที ฉันได้ที่นั่งแล้ว ขอบใจที่ชวนนะ!"

หลี่ฮ่าวเทียนยิ้มและโบกมือปฏิเสธ ก่อนจะเดินตรงไปหาคลาริส

โรงเรียนมนุษย์กลายพันธุ์แห่งนี้หาคนผมดำยากจริงๆ

นอกจากเหตุผลที่ว่าคลาริสโตขึ้นแล้วจะสวยหยาดเยิ้ม เหตุผลหลัก... ก็คือผมสีดำของเธอนี่แหละที่ทำให้เขารู้สึกคุ้นเคย

ไม่อย่างนั้น เพิ่งจะทะลุมิติมาหมาดๆ แล้วต้องมาเจอพวกมนุษย์กลายพันธุ์ที่เป็นฝรั่งหัวทองกันหมด

หลี่ฮ่าวเทียนคงรู้สึกเกร็งและไม่ชินอยู่เหมือนกัน

"เพื่อน ขอนั่งทานข้าวด้วยคนได้ไหม?"

เขาเดินเข้าไปหาคลาริสแล้วถามด้วยรอยยิ้ม

"เอ๊ะ!"

"ฉัน... นาย... ได้... ได้สิ!"

ดูเหมือนจะไม่เคยมีใครเป็นฝ่ายเดินเข้ามาขอนั่งกับเธอมาก่อน คลาริสจึงดูกระวนกระวายและทำตัวไม่ถูก

"แววสวยออกแต่เด็กจริงๆ ด้วย!"

หลี่ฮ่าวเทียนนั่งลงและลอบสังเกตคลาริส

ตาโตฟันขาว ใบหน้ารูปไข่ เครื่องหน้าจิ้มลิ้มตามแบบฉบับสาวงามเอเชียตะวันออก

เพียงแต่เพราะยีนเอ็กซ์ ดวงตาของเธอจึงไม่ใช่สีดำ แต่เป็นสีเขียวอ่อน

ซึ่งมันกลับช่วยเสริมเสน่ห์ให้ดูสวยแปลกตาเข้าไปอีก

"โชคดีที่โตขึ้นไม่ขี้เหร่ ยังสวยเหมือนเดิม!"

หลี่ฮ่าวเทียนแอบคิดในใจ

เพราะเขาเคยดูภาค Days of Future Past มาแล้ว จึงรู้ว่าในอนาคตบลิงค์จะเป็นสาวงามสะพรั่ง ไม่ได้โตมาแล้วหน้าตาแย่ลง

อย่างว่าแหละ หลายคนตอนเด็กน่ารักมาก แต่พอโตขึ้นกลับดูดีน้อยลง

ตัวอย่างที่เห็นชัดๆ ก็ดาราเด็กที่เล่นเป็นแฮร์รี่ พอตเตอร์ ที่มักจะโดนล้ออยู่บ่อยๆ นั่นไง

"ไม่ต้องเกร็งนะ ฉันไม่ได้มาร้าย แค่อยากเป็นเพื่อนกับเธอ"

"ฉันชื่อ หลี่ฮ่าวเทียน!"

เขาสังเกตเห็นอาการประหม่าของคลาริส จึงยิ้มให้และยื่นมือออกไป

โชคดีที่ทั้งคู่มีผมสีดำเหมือนกัน ทำให้ดูมีความคล้ายคลึงกันอยู่บ้าง

สิ่งนี้ช่วยให้คลาริสผ่อนคลายลงได้มาก

"นะ... นาย... สวัสดี ฉันชื่อ คลาริส เฟอร์กูสัน"

แม้ในภาคอนาคต บลิงค์จะใช้พลังช่วยเหลือผู้คนมากมาย ถึงขนาดต้านทานหุ่นเซนติเนลได้หลายครั้ง จนมีออร่าความเก่งกาจและห้าวหาญ

แต่ตัวเธอในตอนนี้ยังขี้อายและเก็บตัวมาก

ดังนั้นหลี่ฮ่าวเทียนจึงไม่รุกเร้าเธอมากเกินไป

การจะผูกมิตรกับคนที่ขี้อายและเก็บตัวแบบนี้ ช่วงแรกห้ามกระตือรือร้นจนเกินงาม

ไม่อย่างนั้นอีกฝ่ายจะปรับตัวไม่ทัน และสัญชาตญาณจะสั่งให้ปฏิเสธและหลีกหนี

หลี่ฮ่าวเทียนยิ้มให้คลาริสแล้วเริ่มลงมือทานอาหาร

เขารู้สึกหิวขึ้นมาหน่อยๆ แล้วเหมือนกัน

เมื่อเห็นหลี่ฮ่าวเทียนเริ่มทาน คลาริสก็ค่อยๆ ทานอย่างช้าๆ

ครู่ต่อมา เธอก็ทานเสร็จ เช็ดปาก แล้วค่อยๆ เงยหน้าขึ้น

พบว่าหลี่ฮ่าวเทียนกำลังยิ้มและมองมาที่เธอ

"มี... มี... มีอะไรติดหน้าฉันเหรอ?"

คลาริสตกใจจนลนลาน รีบหยิบทิชชู่มาเช็ดหน้าอีกรอบ

"ไม่มีหรอก!"

"ฉันแค่เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า เธอสวยตรงตามสเปกบ้านเกิดฉันเป๊ะเลย"

"เธอดูเหมือนนางฟ้าตัวน้อยชัดๆ!"

หลี่ฮ่าวเทียนพูดพร้อมรอยยิ้ม

"เอ๊ะ!!"

ใบหน้าของคลาริสแดงซ่านทันที แต่ไม่นานแววตาเศร้าสร้อยก็ฉายชัดขึ้นมา เธอพูดเสียงเบา

"ฉะ... ฉัน... ไม่หรอก ใครๆ ก็ว่าฉันขี้เหร่..."

"เป็นไปได้ยังไง!"

"ที่พวกเขาบอกว่าเธอขี้เหร่ ก็เพราะพวกเขาดูความสวยแบบเอเชียไม่เป็นต่างหาก!"

หลี่ฮ่าวเทียนส่ายหัว

อย่าว่าแต่บลิงค์ในอนาคตเลย คลาริสในตอนนี้ก็นับว่าเป็นสาวน้อยที่น่ารักมากแล้ว

วัยนี้กำลังเป็นวัยรุ่นตอนต้น

ถ้าอยู่ที่เมืองจีน ป่านนี้คงทำให้หนุ่มน้อยแตกเนื้อหนุ่มฮอร์โมนพุ่งพล่านกันเป็นแถว

"จริงเหรอ?"

พอได้ยินหลี่ฮ่าวเทียนพูดแบบนั้น คลาริสก็เงยหน้าถามด้วยความคาดหวัง

"จริงสิ!"

"ฉันบอกแล้วไงว่าอยากเป็นเพื่อนกับเธอ แล้วฉันจะโกหกเธอทำไม?"

"อีกอย่าง ถ้าเธอขี้เหร่จริง ฉันคงไม่มาขอเป็นเพื่อนหรอก!"

หลี่ฮ่าวเทียนตอบกลั้วหัวเราะ

"ขอบคุณนะ!"

คลาริสเงยหน้ามองเขา แววตาเต็มไปด้วยความซาบซึ้งและเอ่ยขอบคุณแผ่วเบา

"แล้วเจอกันนะ!"

เขาลุกขึ้นทันทีและไม่พูดอะไรต่อ

การผูกมิตรน่ะ ต้องค่อยเป็นค่อยไป

เพราะคลาริสมีความสงวนเนื้อสงวนตัวและขี้อายตามแบบฉบับสาวเอเชีย

ไม่เหมือนสาวตะวันตก ที่พอหยอดคำชมชุดใหญ่แล้วขอช่องทางติดต่อ

ถ้าอีกฝ่ายไม่รังเกียจ และดวงดีหน่อย

คุณก็อาจจะได้ค่ำคืนที่แสนวิเศษ!

แล้ววันรุ่งขึ้น ต่างคนก็ต่างแยกย้าย

อิสระเสรีสุดๆ!

"ขอบคุณนะ หลี่!"

มองแผ่นหลังของเขาที่เดินจากไป ขอบตาของคลาริสก็แดงระเรื่อ

เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่มีคนชมเธอ ให้เกียรติเธอ และเห็นคุณค่าของเธอ...

หลังจากออกจากโรงอาหาร หลี่ฮ่าวเทียนก็ตรงไปที่ห้องสมุด

"ถึงแม้ฉันจะเดาว่าเอ็กซ์ยีนของฉันคือพลังประเภทการสร้างกฎเกณฑ์"

"แต่จะมีพลังรูปแบบอื่น หรือมีความสามารถย่อยอะไรอีกไหม ฉันยังต้องตรวจสอบให้แน่ใจ"

หลี่ฮ่าวเทียนครุ่นคิดในใจ

ยังไงซะ เอ็กซ์ยีนก็ยังมีความลึกลับซับซ้อนเกินไป

ไม่ใช่สิ่งที่จะทำความเข้าใจได้ง่ายๆ ในทันที