บทที่ 2: สร้างระบบ

บทที่ 2: สร้างระบบ

"แล้วฉันล่ะ?"

เอ็กซ์ยีนเดิมของหลี่ฮ่าวเทียนนั้นทรงพลังมาก ต่อให้ไม่ใช่ระดับโอเมก้าที่แกร่งที่สุด อย่างน้อยก็ต้องเป็นระดับอัลฟ่า

แต่ด้วยความรู้และประสบการณ์ตอนนี้ เขาแยกไม่ออกหรอกว่ามันอยู่ระดับไหน

แถมความสามารถกลายพันธุ์ของเขายังค่อนข้างเฉพาะทาง พูดง่ายๆ คือ... การสร้าง 'พลังแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม' ตามตรรกะแห่งจิตสำนึก!

แต่หลี่ฮ่าวเทียนเข้าใจดีว่า นี่ดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับกฎเกณฑ์บางอย่างในระดับตื้นๆ แล้ว

ถ้าใช้ให้ดี มันต้องเป็นความสามารถที่ทรงพลังแน่นอน

"ยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกว่านี่มันคือต้นแบบของระบบชัดๆ!" หลี่ฮ่าวเทียนครุ่นคิด

"แล้วจะสร้างระบบแบบไหนดีล่ะ?"

ภาพระบบต่างๆ ที่พระเอกในนิยายและมังงะเคยใช้ ต่างแวบเข้ามาในหัวเขาเป็นฉากๆ

ระบบฟันดาบเดียว 999?

ระบบอัปเลเวลอมตะ?

ระบบล็อกอินรายวัน?

ระบบตกปลาข้ามภพ?

"..."

ชื่อระบบมากมายไหลผ่านสมองของหลี่ฮ่าวเทียน

แต่ของหลายอย่างมันเสกขึ้นมาเฉยๆ ไม่ได้

อย่างระบบตกปลาข้ามภพ ตามในนิยายมันตกของได้จากจักรวาลนับไม่ถ้วน ทั้งยาเม็ด อาวุธเทพ วิชาเซียน สารพัดจะนึกออก

แต่ในความเป็นจริง เอ็กซ์ยีนของหลี่ฮ่าวเทียนยังเจาะกำแพงจักรวาลไปตกของข้ามมิติไม่ได้

ตรรกะแห่งจิตสำนึกจินตนาการได้ไม่รู้จบ แต่พลังแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียมนั้นมีจำกัด

และมันไม่อาจทำลายขีดจำกัดของจักรวาลได้

อย่างน้อยตอนนี้หลี่ฮ่าวเทียนก็ยังทะลวงจักรวาลมาร์เวลนี้ออกไปไม่ได้

"ฟันดาบเดียว 999 นี่ก็เหลวแน่ๆ"

"พลังงานมันเพิ่มรวดเดียวขนาดนั้นไม่ได้ แถมเลเวล 999 มันต้องมีตัวเทียบว่า 1 คือใครอีก"

ปัญหานี้ยังซับซ้อนอยู่มาก

การสร้างระบบไม่ได้ง่ายแค่มีเสียง 'ติ๊ง' แล้วบอกว่า 'ระบบของคุณมาแล้ว' หรือขึ้นข้อความลึกลับว่า 'โหลดระบบสำเร็จ'

"หลี่ ตื่นแล้วเหรอ!"

ทันใดนั้น เสียงนุ่มนวลก็ดังขึ้น

หลี่ฮ่าวเทียนเงยหน้ามอง เห็นชายคนหนึ่งนั่งรถเข็นโดยมีคิตตี้เป็นคนเข็นตรงมาทางเขา

"เขานั่นเอง!"

คนคนนี้จำง่ายเกินไป

แววตาลึกซึ้ง สีหน้ามั่นใจ และความฉลาดระดับ 'สูงสุด' ใบหน้าเปื้อนยิ้มที่เต็มไปด้วยความเป็นมิตร

"ศาสตราจารย์เอ็กซ์!"

หลี่ฮ่าวเทียนมองชายตรงหน้าอย่างระแวดระวังนิดๆ

เพราะพลังจิตของอีกฝ่ายแข็งแกร่งเกินไป ขนาดแมกนีโตที่ว่าแน่ ยังต้องใส่หมวกกันน็อกเพื่อกันการควบคุมและการอ่านใจ

เขากลัวความลับจะแตก

"ติ๊ง!"

"ระบบป้องกันจิต สร้างสำเร็จ"

"ตรวจพบการสัมผัสพลังจิตในระยะใกล้ ระบบเปิดใช้งานโล่ป้องกันจิตอัตโนมัติ"

เสียงใสกังวานดังขึ้นในหัวหลี่ฮ่าวเทียน

ระบบสร้างเสร็จง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ?

มันเกิดขึ้นได้ยังไง!

เดี๋ยวสิ... เมื่อกี้ฉันแค่คิดว่าไม่อยากให้ศาสตราจารย์เอ็กซ์อ่านใจได้ ไม่อยากให้เขารู้ความลับ แล้วระบบก็โผล่มาเลย

"หรือว่า!"

หัวใจหลี่ฮ่าวเทียนกระตุกวูบ เขาเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่าง

"สร้างพลังแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียมตามตรรกะแห่งจิตสำนึก มันเป็นแบบนี้นี่เอง!"

ในที่สุดเขาก็เก็ต

"หืม?"

ศาสตราจารย์เอ็กซ์ขมวดคิ้วเล็กน้อย มองหลี่ฮ่าวเทียนด้วยความแปลกใจ แต่ก็ยังพูดด้วยสายตาอ่อนโยน

"หลี่ ไม่ต้องระแวงขนาดนั้นหรอก"

"ถึงฉันจะควบคุม ลบ ดู หรือแม้แต่สร้างความทรงจำคนอื่นได้ง่ายๆ แต่ปกติฉันไม่ทำกับคนทั่วไปหรอกนะ"

"อีกอย่าง เราไม่ใช่ศัตรูกัน ทุกคนควรมีพื้นที่ส่วนตัว!"

ได้ยินแบบนั้น หลี่ฮ่าวเทียนก็ยิ้มเจื่อนๆ ด้วยความเกรงใจ

"ศาสตราจารย์เข้าใจผิดแล้วครับ ผมแค่จู่ๆ ก็นึกถึงวิธีใช้พลังได้เลยลองดู ไม่ได้ตั้งใจระแวงศาสตราจารย์หรอกครับ"

"ทุกคนในโรงเรียนเคารพคุณทั้งนั้น"

พูดถึงตรงนี้ หลี่ฮ่าวเทียนก็ยิ้ม "ผมก็ด้วย..."

"สมเป็นศาสตราจารย์เอ็กซ์ แค่สร้างระบบปุ๊บก็รู้ปั๊บเลย"

พลังโทรจิตของอีกฝ่ายเจ๋งจริง

แต่ตอนนี้หลี่ฮ่าวเทียนโล่งใจแล้ว

ไม่ใช่เพราะคำพูดของศาสตราจารย์เอ็กซ์หรอกนะ แต่เพราะเอ็กซ์ยีนของเขาทำงานต่างหาก

มีระบบป้องกันจิตคอยคุ้มกันอยู่

ต่อให้เป็นมนุษย์กลายพันธุ์หรือยอดมนุษย์สายพลังจิตหน้าไหน ก็ไม่มีทางเจาะเข้ามาในหัวเขาได้อีก

ความมั่นใจพุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที

"เธอเป็นนักเรียนของฉัน สงสัยอะไรถามได้ตลอดนะ"

"การถ่ายทอดวิชา สอนความรู้ และไขข้อข้องใจ คือหน้าที่ของฉัน!" ศาสตราจารย์เอ็กซ์พูดอย่างใจดี

"ครับผม!"

หลี่ฮ่าวเทียนพยักหน้า

"งั้นไม่กวนแล้ว พักผ่อนให้หายไวๆ แล้วมาทำกิจกรรมกับพวกเรานะ" ศาสตราจารย์เอ็กซ์ทิ้งท้าย

"ครับ!" หลี่ฮ่าวเทียนรับคำ

เขาเพิ่งทะลุมิติมา โรงเรียนมนุษย์กลายพันธุ์แห่งนี้เปรียบเสมือนหลุมหลบภัยชั้นดี

โดยเฉพาะเมื่อเขารู้แล้วว่ายุคนี้มันเลวร้ายแค่ไหน

อันตรายอยู่รอบตัว!

"ต้องรีบใช้เอ็กซ์ยีนสร้างระบบให้ไวที่สุด" หลี่ฮ่าวเทียนสูดหายใจลึก คิดในใจ

เอ็กซ์ยีนของเขาทรงพลังแน่ๆ อย่างต่ำก็ระดับอัลฟ่า เผลอๆ อาจถึงระดับตำนานอย่างโอเมก้าด้วยซ้ำ

แต่ถ้าใช้ไม่เป็น มันอาจจะกากกว่าระดับแกมม่าก็ได้

"เมื่อกี้นี้..."

พอเห็นศาสตราจารย์เอ็กซ์ไปแล้ว หลี่ฮ่าวเทียนก็รีบนึกย้อนถึงความรู้สึกวูบหนึ่งเมื่อครู่

"ตอนนั้นฉันแค่คิดว่าไม่อยากให้ศาสตราจารย์เอ็กซ์อ่านใจ ไม่อยากให้เขาล่วงรู้ความลับ ความรู้สึกนั้นมัน..."

มันเหมือนแรงกระตุ้นพิเศษเวลาถึงขีดสุดตอนทำเรื่องอย่างว่า

นั่นคือจุดเปลี่ยน!

ถ้าปลดปล่อยได้ ชีวิตก็เหมือนเกิดใหม่!

ถ้าอั้นไว้ ก็ทรมานเจียนตาย!

ถึงเปรียบเทียบจะดูแปลกๆ ไปหน่อย แต่หลี่ฮ่าวเทียนรู้สึกว่าตอนสร้างระบบ มันมีพลังประหลาดพลุ่งพล่านในตัวเหมือนแรงกระตุ้นนั่นแหละ

พอกระตุ้นติดปุ๊บ ระบบก็มาปั๊บ

"ติ๊ง!"

นั่นไง!

พอนึกถึงความรู้สึกเมื่อกี้ บวกกับเทคนิคที่ฝึกปรือมาด้วยมือตัวเองตั้งแต่อายุสิบห้า หลี่ฮ่าวเทียนก็สร้างระบบสำเร็จอีกครั้ง

"ระบบแข็งแกร่งด้วยการอาบแดด สร้างสำเร็จ!"

วูบ!

พอระบบนี้โผล่มา หลี่ฮ่าวเทียนก็ตัวสั่นสะท้าน เหมือนมีอะไรบางอย่างในร่างถูกสูบออกไป

เขารู้สึกเพลียนิดๆ

แต่จิตใจกลับเข้าสู่ภวังค์แห่งผู้รู้แจ้ง

ในสภาวะนี้ สมองของหลี่ฮ่าวเทียนนิ่งสงบสุดขีด แต่ความคิดกลับแล่นฉิว การอนุมานและตรรกะพุ่งทะยาน

"เป็นอย่างนี้นี่เอง!"

จากที่แค่เดาและลองผิดลองถูกจนฟลุคสร้างระบบได้ ตอนนี้เขาเข้าใจถ่องแท้แล้ว

และยิ่งเข้าใจเอ็กซ์ยีนของตัวเองชัดเจนขึ้นไปอีก

"ดูเหมือนพลัง 'กฎ' พิเศษในเอ็กซ์ยีนจะมีจำกัด ถ้าใช้หมดต้องรอเวลาฟื้นฟู"

"ยิ่งระบบเทพเท่าไหร่ ก็ยิ่งกิน 'พลังกฎ' มากเท่านั้น"

สำหรับหลี่ฮ่าวเทียน นี่คือข้อเสีย

"แต่ตอนฟื้นฟูพลัง 'กฎ' จะเข้าสู่สภาวะ 'รู้แจ้ง' ชั่วคราว สมองแล่นเร็วปรู๊ดปร๊าดอย่างกับนักปราชญ์"

หลี่ฮ่าวเทียนเข้าใจแจ่มแจ้ง

"ระบบแข็งแกร่งด้วยการอาบแดดงั้นเหรอ?"

"จริงๆ กะจะสร้างระบบแข็งแกร่งด้วยการนอน แต่ดันมีฉากหนังเอวีญี่ปุ่นแวบเข้ามาในหัว แล้วธงของหมอนั่นก็โผล่มาเฉย"

"เลยกลายเป็นอาบแดดแทน?"

"ดูท่าการแทรกซึมทางวัฒนธรรมจะน่ากลัวแฮะ เผลอแป๊บเดียวก็โดนต้มจนเปื่อยไม่รู้ตัว"

หลี่ฮ่าวเทียนมองระบบแล้วอดบ่นพึมพำไม่ได้

ระบบนี้ก็ไม่เลว ขอแค่อาบแดด พละกำลัง ความอึด ความทนทาน ต้านทานความเย็น ต้านทานไฟ ฯลฯ ก็จะเพิ่มขึ้น

แทบจะอัปเกรดทุกค่าสถานะเลย!

ติดอยู่อย่างเดียวคือต้องอาบแดดตอนกลางวัน ซึ่งไม่สะดวกเท่าแผนเดิมที่จะสร้างระบบแข็งแกร่งด้วยการนอน ที่นอนยาวได้ทั้งวัน

"ช่างเถอะ ไว้พลัง 'กฎ' เต็มเมื่อไหร่ค่อยสร้างระบบใหม่ละกัน"

หลี่ฮ่าวเทียนเลิกคิดเรื่องหยุมหยิม

"ชักหิวแล้วสิ ไปหาอะไรกินดีกว่า!"

เขาลุกจากเตียงเดินออกจากห้องนอนทันที

แม้จะมีความทรงจำเกี่ยวกับโรงเรียนอยู่ในหัว แต่ความทรงจำมันสู้การได้เห็นกับตาไม่ได้หรอก

ต่อให้ครูในคลิปจะสอนดีแค่ไหน ก็สู้ของจริงราคา 200 หยวนไม่ได้อยู่ดี

ไม่นาน หลี่ฮ่าวเทียนก็เดินตามความทรงจำมาถึงโรงอาหาร

"นั่นมัน...?"

ทันทีที่ก้าวเข้าไป ตาของเขาก็ลุกวาว