ตอนที่ 38 สำนักของเรา... ได้พบมังกรแล้ว!

หยูเส้ารีบเดินมาถึงที่ทางเดิน หยุดอยู่ตรงหน้าหลี่คัง แล้วกล่าวทัก “อาจารย์หลี่ครับ”

หลี่คังพยักหน้าน้อยๆ ใช้สายตาที่บรรยายเป็นคำพูดได้ยากมองมาที่หยูเส้า

เป็นสายตาที่ทั้งตกใจ ปะปนด้วยความยินดี ยินดีแต่ก็ยังมีความประหลาดใจ และในความประหลาดใจก็ยังแฝงความสงสัย...

หลี่คังอ้าปากเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะทำเป็นพูดอย่างเรียบเฉย “เธอเล่นโกะได้ดีขนาดนี้เลยเหรอ เล่นมานานแค่ไหนแล้ว?”

ก่อนหน้านี้ตอนที่หยูเส้ามาหาเขาเพื่อสมัครเข้าแข่งโกะ เขาก็รู้สึกประหลาดใจอยู่แล้วที่หยูเส้าเล่นโกะเป็น

แต่ตอนนั้นหลี่คังก็แค่คิดว่าหยูเส้าอาจจะเล่นเป็นเท่านั้น ไม่เคยนึกเลยว่าหยูเส้าจะสามารถชนะอู๋ซูเหิงได้

ถึงจะเป็นการแข่งขันแบบต่อหมากสองเม็ด แต่ยังไงฝ่ายตรงข้ามก็เป็นนักเล่นโกะอาชีพ!

จริงๆแล้วถ้าก่อนหน้านี้มีนักเรียนคนอื่นในห้องอาสาสมัครเข้าร่วมแข่ง หลี่คังมีแนวโน้มที่จะไม่ให้หยูเส้าลงแข่งขัน ถึงแม้หยูเส้าจะเป็นคนแรกที่สมัครก็ตาม

เพราะในความทรงจำของเขา ต่อให้หยูเส้าเล่นโกะเป็น ก็คงไม่ใช่คนที่เล่นได้ดี

แต่ความแตกต่างอย่างมากนี้ ทำให้หลี่คังรู้สึกซับซ้อนเป็นพิเศษ

“ก็เล่นมาสักพักแล้วครับ”

หยูเส้าตอบพลางรู้สึกไม่เข้าใจว่าหลี่คังเรียกตนออกมาเพื่อถามเรื่องพวกนี้หรือ?

หลี่คังมองออกว่าหยูเส้ากำลังสงสัย เดิมทีกะจะอธิบาย แต่สุดท้ายก็กลืนคำพูดกลับไป พูดเพียงสั้นๆ “ตามฉันมา”

พูดจบ หลี่คังก็หันหลังเดินจากไป

หยูเส้าชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วจึงได้สติ รีบเดินตามหลี่คังไป

เดิมทีหยูเส้าคิดว่าหลี่คังจะพาไปที่ห้องพักอาจารย์ แต่ไม่นานหยูเส้าก็รู้ว่าไม่ใช่ เพราะห้องพักอาจารย์อยู่ชั้นเดียวกันนี้ แต่หลี่คังกลับพาเขาลงบันไดไปทันที

ในเวลาไม่นาน หลี่คังก็พาหยูเส้ามาหยุดอยู่หน้าห้องผู้อำนวยการโรงเรียน

“เข้าไปเถอะ ผอ.มีเรื่องจะคุยกับเธอ”

หลี่คังหันมามองหยูเส้า แล้วอธิบายสั้นๆ

“ผอ.เรียกผม?”

หยูเส้ากะพริบตาปริบๆ แล้วเดินไปข้างหน้า เคาะประตูห้องผู้อำนวยการ

“เข้ามา”

ไม่นาน เสียงของผู้อำนวยการก็ดังขึ้นมาจากในห้อง

หยูเส้ากำลังจะเปิดประตู แต่ก็เห็นว่าหลี่คังยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม จึงถามด้วยความสงสัย “อาจารย์หลี่ แล้ว...ไม่เข้าไปด้วยกันเหรอครับ?”

“ผอ.เรียกหาเธอ ไม่ได้เรียกหาฉัน”

หลี่คังเหลือบมองหยูเส้าแวบหนึ่ง แล้วก็หันหลังเดินจากไปทันที

หยูเส้าจึงเพิ่งเข้าใจ ว่าหลี่คังแค่เป็นคนมาส่งสารเท่านั้นเอง

“ผอ.เรียกเขามาทำไมกันนะ?”

หยูเส้ารู้สึกงุนงง แล้วจึงผลักประตูเข้าไปในห้องผู้อำนวยการ

ทันทีที่เดินเข้ามาในห้อง หยูเส้าก็เห็นว่าภายในห้องมีมากกว่าผู้อำนวยการ ยังมีซูจื่อจิน และนักเรียนอีกสี่คนที่เพิ่งเข้าแข่งขันโกะด้วยกัน

และยังมีชายวัยกลางคนคนหนึ่ง สวมแว่นกรอบทอง มีบุคลิกสุขุม ยืนอยู่ในห้องผู้อำนวยการด้วย

เขาน่าจะเป็นอาจารย์ในโรงเรียน เพราะหยูเส้าเคยเห็นหน้าอยู่บ้าง แต่ไม่รู้ว่าเขาสอนวิชาอะไร หรือสอนชั้นไหน รู้แค่ว่าไม่ใช่ชั้นม.4

เมื่อหยูเส้าเดินเข้ามาในห้อง ทุกสายตาก็หันมาจ้องมองเขา แม้แต่ซูจื่อจินก็หันหน้ามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไป

“อ้อ เป็นหยูเส้านี่เอง”

ผู้อำนวยการมองมาที่หยูเส้า ตาหยีด้วยรอยยิ้มเอ่ยทัก “เธอมาถึงพอดีเลย พวกเรากำลังรอเธออยู่พอดี”

รอผม?

จนถึงตอนนี้หยูเส้าก็ยังไม่รู้เลยว่าผู้อำนวยการเรียกเขามาทำไม เขาจึงมองผู้อำนวยการด้วยความสงสัย

“ฮ่าๆ”

ผู้อำนวยการมองซูจื่อจิน แล้วก็หันมามองหยูเส้า ความรู้สึกภายในใจสดชื่นขึ้นมาอย่างประหลาด รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยิ่งสดใสขึ้นอีก

เดิมทีเขาเชิญอู๋ซูเหิงกลับมาโรงเรียนเพื่อจัดบรรยายโกะ จุดประสงค์ก็เพื่อสร้างแรงบันดาลใจให้กับนักเรียน โดยเฉพาะนักเรียนสามคนที่กำลังจะเป็นตัวแทนโรงเรียนเจียงหลิงแข่งขันในรายการโกะระดับมัธยมปลาย

เขาหวังว่าทั้งสามคนนี้ จะได้เรียนรู้จากการแข่งขันครั้งนี้ ให้รู้สึกละอายใจแล้วลุกขึ้นสู้อีกครั้ง เพื่อคว้าผลงานดีๆในรายการที่กำลังจะมาถึง

แต่สิ่งที่เขาไม่คาดคิดก็คือ...

ในรุ่นนี้ กลับมีนักเรียนใหม่ชั้นม.4 ถึงสองคน ที่สามารถเอาชนะอู๋ซูเหิงได้ในการแข่งขันโกะ!

โรงเรียนเจียงหลิงของพวกเขาในครั้งนี้...

เรียกได้ว่าพบของล้ำค่าแล้วจริงๆ!

หากจะใช้คำในนิยายแนวแฟนตาซี ก็คงจะพูดว่า…สำนักของเรา... ได้พบมังกรแล้ว!

ผู้อำนวยการกล่าวขึ้นด้วยรอยยิ้ม “ในเมื่อทุกคนมากันครบแล้ว ฉันจะพูดตรงๆเลยนะ”

“เดือนหน้า การแข่งขันโกะระดับมัธยมปลายประจำปีจะเริ่มขึ้นแล้ว ช่วงสองสามปีที่ผ่านมา โรงเรียนของเราผลงานไม่ค่อยดีเท่าไหร่”

เมื่อได้ยินแบบนั้น นักเรียนม.5 หนึ่งคน ม.6 สองคนที่อยู่ในห้อง สีหน้าก็หม่นลง พร้อมกับก้มศีรษะลงเงียบๆ

เมื่อปีที่แล้ว พวกเขาก็เป็นตัวแทนโรงเรียนไปแข่งโกะ แต่ผลลัพธ์ที่ได้... พูดว่าไม่ค่อยดี ยังถือว่าพูดให้สวยแล้ว

“ปีนี้ โรงเรียนเราเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขัน ฉันจึงหวังว่าจะได้ผลลัพธ์ที่ดี เพื่อเพิ่มเกียรติให้กับโรงเรียนของเรา”

ผู้อำนวยการหันไปมองนักเรียนทั้งสามแล้วกล่าว “และจากการแข่งขันต่อเนื่องก่อนหน้านี้ ทั้งหยูเส้า ซูจื่อจิน และจงอวี้เฟย พวกเขาทั้งสามแสดงฝีมือได้อย่างชัดเจน”

“แน่นอน พวกเธอเองก็เล่นได้ดี เพียงแต่ยังมีช่องว่างให้พัฒนา เพื่อเกียรติยศของโรงเรียน ฉันอยากให้พวกเขาทั้งสามเข้าร่วมการแข่งขันโกะในปีนี้แทนพวกเธอ พวกเธอคิดเห็นอย่างไรบ้าง?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ นักเรียนทั้งสามนั้นก็เงียบไปทันที

ความจริง ตอนที่พวกเขาถูกเรียกมาที่ห้องผู้อำนวยการ แล้วได้เห็นว่าซูจื่อจินและพวกเขาทยอยเข้ามาด้วย พวกเขาก็เริ่มเตรียมใจไว้แล้ว

แม้ว่าผู้อำนวยการจะพูดเหมือนถามความคิดเห็น แต่พวกเขาทุกคนรู้ดีว่า... ปฏิเสธไม่ได้

จะให้ทำยังไงล่ะ?

ฝีมือไม่ถึง ก็ต้องถอยให้คนที่ดีกว่า

แต่ถึงอย่างนั้น พวกเขาก็ยังรู้สึกไม่ยอมรับอยู่ดี

เพราะตั้งแต่พ่ายแพ้อย่างราบคาบเมื่อปีก่อน พวกเขาก็มุ่งมั่นฝึกฝนอย่างหนัก หวังจะได้แก้ตัวในปีนี้ แต่ตอนนี้กลับไม่มีโอกาสจะแก้ตัวเลยงั้นเหรอ?

แต่ฝีมือไม่ถึงก็คือไม่ถึง

เมื่อได้เห็นกระดานโกะของซูจื่อจินและหยูเส้า พวกเขาก็รู้ดีว่า ความต่างระหว่างกันนั้นห่างไกลแค่ไหน!

ครู่หนึ่งต่อมา นักเรียนม.6 คนหนึ่งจึงส่ายหัวแล้วกล่าวเบาๆ “ผมไม่ขัดข้องครับ”

“ฉัน... ก็ไม่ขัดข้องค่ะ”

“ผมก็เหมือนกัน...”

เมื่อเห็นว่าทั้งสามคนตอบตกลง ผู้อำนวยการก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ แล้วหันไปหาทั้งสามคนที่ได้รับเลือก กล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “แล้วทั้งสามคนล่ะ ยินดีจะเป็นตัวแทนโรงเรียนเรา ไปแข่งโกะในปีนี้ไหม?”

“ไม่มีปัญหา!”

จงอวี้เฟย ซึ่งเป็นนักเรียนม.5 ที่ยืนหยัดจนถึงตาสุดท้ายก่อนยอมแพ้ เมื่อได้ยินคำถามนี้ ก็รับปากทันทีด้วยความมั่นใจ “ผมรับรองว่าจะทุ่มเทเต็มที่ เพื่อคว้าแชมป์กลับมาให้โรงเรียน!”

ผู้อำนวยการหันไปมองซูจื่อจิน ซูจื่อจินคิดอยู่พักหนึ่ง แล้วจึงพยักหน้าเบาๆ

สุดท้าย ผู้อำนวยการก็หันไปมองหยูเส้าด้วยสายตาเปี่ยมความคาดหวัง

หยูเส้ารู้สึกกดดันขึ้นมาในทันที

คนอื่นเขาตอบตกลงกันหมดแล้ว จะให้เขาปฏิเสธอยู่คนเดียวได้ยังไง? ไม่งั้นก็โดนตราหน้าว่าไร้จิตสำนึกร่วมกับโรงเรียนแน่ๆ แบบนั้นชีวิตในโรงเรียนคงอยู่ยากแล้ว

ดังนั้น หลังจากลังเลอยู่พักใหญ่ หยูเส้าก็พยักหน้าตอบตกลงเช่นกัน

“ดีมาก! ฉันเชื่อว่าพวกเธอต้องทำผลงานได้ดีแน่นอน!”

ผู้อำนวยการดีใจสุดๆ แล้วหันไปมองชายวัยกลางคนผู้มีบุคลิกสุขุม แล้วกล่าวแนะนำ “นี่คืออาจารย์เฉินเจียหมิง สอนฟิสิกส์ชั้นม.5 และยังเป็นนักเล่นโกะสมัครเล่นระดับ 5 ดั้งด้วย”

“จากนี้ไป หลังเลิกเรียนทุกวัน พวกเธอจะไปที่ห้องกิจกรรมเพื่อฝึกซ้อมโกะ 2 ชั่วโมง โดยมีอาจารย์เฉินเป็นคนดูแล และฉันจะโทรบอกผู้ปกครองของพวกเธอให้ทราบเรื่องนี้เอง”