ตอนที่ 37 โกะสุดจัด ฉันจะเล่นจนแกแพ้หมดรูป!

“ทำไมฉันถึงเล่นโกะไม่เป็นวะ! ทำไมกัน?!”

โจวเต๋อร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดจากใจ เขารู้สึกว่าอู๋จื่อซวนยอมแอด WeChat หยูเส้า เป็นเพราะหยูเส้าเล่นโกะเก่ง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเกลียดตัวเองที่เล่นโกะไม่เป็น

“ทรยศ! นายแอบเก็บความลับไว้นี่เอง ไม่เพียงแค่เล่นโกะเป็น แต่ยังเล่นเก่งขนาดนี้ นายมันอดทนเกินไปแล้ว!”

โจวเต๋อพูดด้วยความเคียดแค้น “ก่อนหน้านี้ฉันยังนึกว่านายลงชื่อแข่งโกะเพราะคะแนนความประพฤติ ที่ไหนได้ จริงๆนายลงเพื่อโชว์เก๋า ให้ตายสิ ดันโชว์ได้จริงๆด้วย! แถมโชว์แบบสุดๆอีก!”

“พอเถอะ เลิกขายขี้หน้าได้แล้ว ไปโรงอาหารกินข้าวกลางวันกันเถอะ นายไม่หิวรึไง?”

หยูเส้ารู้สึกพูดไม่ออก เดินมุ่งหน้าไปยังโรงอาหาร

“ไม่ใช่นะ หยู ทำไมกันล่ะ?”

โจวเต๋อเดินตามหลังหยูเส้าไปด้วยความสงสัย “ฉันเพิ่งรู้ว่าซูจื่อจินก็เล่นโกะเป็น แถมยังเก่งอีกด้วย หรือว่านักเล่นโกะหญิงทุกคนจะหน้าตาดีกันหมดเลย?”

เมื่อได้ยินคำถามนี้ หยูเส้าก็คิดอยู่สักพัก

ดูเหมือนว่า…

จะจริงด้วย?

ในชาติก่อน นักเล่นโกะหญิงส่วนใหญ่หน้าตาก็ไม่ได้แย่ ส่วนในชาตินี้ ถ้ามองจากซูจื่อจินกับอู๋จื่อซวน ก็ดูเหมือนว่านักเล่นโกะหญิงจะยิ่งหน้าตาดีขึ้นอีก?

แต่ว่าหยูเส้าเองก็ไม่ได้รู้จักนักเล่นโกะหญิงในโลกนี้มากนัก จะตัดสินจากอู๋จื่อซวนกับซูจื่อจินแค่สองคนก็คงเร็วเกินไป

ดังนั้นสุดท้ายหยูเส้าจึงส่ายหัว “อันนี้ฉันตอบไม่ได้นะ อาจจะก็ได้”

“ฉันตัดสินใจแล้ว ฉันจะเรียนโกะ โกะแบบสุดจัด! ฉันจะเล่นจนแกแพ้หมดรูป!” โจวเต๋อกัดฟันพูดอย่างจริงจัง “ฉันจะไม่ยอมให้นายเป็นคนเดียวที่โชว์อีกแล้ว ฉันก็จะโชว์บ้าง!”

แย่แล้ว!

หยูเส้ารู้สึกตกใจ เขาดันรู้สึกว่าโจวเต๋อเอาจริงขึ้นมาซะงั้น!

พลังของสาวสวยนี่มันน่ากลัวจริงๆ!

“หยู นายต้องช่วยฉันนะ!”

ขณะนั้นเอง โจวเต๋อมองหยูเส้าอย่างแน่วแน่ พูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ให้ปฏิเสธ

หยูเส้ารู้สึกคิ้วกระตุก “ฉันปฏิเสธได้ไหม?”

“ฉันยอมสละอู๋จื่อซวนให้แล้ว แต่นายยังไม่ยอมช่วยฉันอีกเหรอ?”

โจวเต๋อแสร้งทำเป็นโกรธที่โดนแย่งคนรัก “พี่น้องที่ตกหลุมรักได้ยากสักครั้ง กลับโดนนายชิงไปแบบนี้ นายนี่ยังนับว่าเป็นพี่น้องอยู่ไหม?”

“อย่างแรก นายตกหลุมรักทุกวัน ไม่ใช่เพิ่งครั้งแรก”

หยูเส้าวิเคราะห์อย่างมีเหตุผล “อย่างที่สอง ฉันแค่แอด WeChat กับเธอเอง อีกอย่างเธอก็ไม่ได้อยู่โรงเรียนเรา นายจะได้เจออีกไหมก็ไม่แน่”

โจวเต๋อถึงกับพูดไม่ออกอยู่พักหนึ่ง “อย่าบังคับให้ฉันต้องขอร้องเลย”

“ถึงจะขอ ฉันก็ไม่ช่วยหรอก”

โจวเต๋อใช้ไม้ตาย “ท่านพ่อ!”

หยูเส้ายอมแพ้อย่างน่าอัปยศ

ก็แน่ล่ะ บนโลกนี้ผู้ชายคนไหนจะปฏิเสธเพื่อนที่ขอเป็นลูกบุญธรรมได้ลง?

ทั้งสองมาถึงโรงอาหาร หลังจากตักข้าวเสร็จก็หาที่นั่งว่าง แล้วเริ่มกินข้าวกลางวันกัน

โจวเต๋อเปลี่ยนความเศร้าเป็นความหิว กินอย่างรวดเร็วเหมือนอดอาหารมา 3 วัน

กินได้ครึ่งทาง อยู่ๆก็มีนักเรียนหญิงหน้าตาน่ารักคนหนึ่ง หน้าแดงด้วยความเขิน เดินเข้ามาอย่างประหม่า

“เพื่อน ขอแอดช่องทางติดต่อได้ไหม?”

เมื่อได้ยินคำนี้ โจวเต๋อถึงกับตัวเกร็ง หยุดตะเกียบทันที ใช้แขนเสื้อเช็ดปาก แล้วพยักหน้าถาม “ได้สิ  WeChat หรือ QQ?”

“เอ่อ…”

นักเรียนหญิงคนนั้นรู้สึกกระอักกระอ่วน ชี้ไปที่หยูเส้า “ฉันหมายถึงเขา”

โจวเต๋อชะงักไปในทันที ถึงกับรู้สึกว่าอาหารตรงหน้ากลายเป็นของเน่าไปเลย

ส่วนหยูเส้าก็แทบจะกลั้นขำไว้ไม่อยู่

หยูเส้าฝืนยิ้ม มองนักเรียนหญิงคนนั้น พยักหน้าแล้วกล่าว “ได้สิ แอดมาเลย”

พูดจบ หยูเส้าก็บอกไอดี WeChat ของตัวเองออกไป เพราะถึงอย่างไรก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นเดียวกันและเขาเองก็ไม่ได้มีแฟน ไม่จำเป็นต้องปฏิเสธ

โจวเต๋อกัดฟันแน่น ก้มหน้ากินข้าวต่อ หวังใช้การกินกลบความเขินเมื่อครู่

แต่ปรากฏว่า มื้อนี้ยังไม่จบดี ก็มีนักเรียนหญิงอีกสามสี่คนมาหาหยูเส้าเพื่อขอช่องทางติดต่อ

โจวเต๋อถึงกับรู้สึกว่าอาหารมันเปรี้ยวจนกินไม่ลง!

“อะไรวะ โกะมันมีเอฟเฟกต์ทำหน้าด้วยเหรอ?”

หลังจากมีนักเรียนหญิงอีกคนมาขอ WeChat จากหยูเส้าแล้วเดินจากไป โจวเต๋อก็สุดจะทน “ไม่ใช่ว่าความตลกคือมีดหมอของผู้ชายเหรอ? ฉันไม่ตลกหรือไง?”

“นายก็ตลกดีอยู่หรอก”

หยูเส้าให้คำชมกับโจวเต๋อ

“ใช่ไหมล่ะ แล้วทำไมไม่มีใครมาแอดฉันวะ?”

โจวเต๋อเริ่มงง แต่จู่ๆก็รู้สึกว่าคำพูดของหยูเส้าเมื่อครู่แปลกๆ “เดี๋ยว นายแอบเหน็บฉันอยู่ใช่ไหม?”

หยูเส้าตกใจมาก ไม่คิดว่าโจวเต๋อจะจับได้ รีบปฏิเสธ “เปล่าเลย”

“จริงนะ?”

“จริงสิ”

หยูเส้าพยักหน้า

โจวเต๋อครึ่งเชื่อครึ่งสงสัย แต่ก็ไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อ ทำให้หยูเส้าโล่งอกขึ้นมาหน่อย

ไม่นาน หลังจากกินข้าวกลางวันเสร็จ หยูเส้ากลับถึงห้องเรียน ห้องก็แทบระเบิดขึ้นมาทันที ทุกสายตาพุ่งตรงมาที่หยูเส้า

ตกใจ ทึ่ง สงสัย ชื่นชม และ… อิจฉา!

จางเหวินป๋อที่ปกติชอบชวนคนไปเล่นเกมก็มาถึงตัวทันที พูดอย่างคับแค้น “หยู นายมันลึกลับจริงๆ! แอบซ่อนฝีมือไว้รอสร้างเซอร์ไพรส์ใช่ไหมล่ะ?”

“ฉันไม่เคยรู้เลยว่านายเล่นโกะเป็น แถมยังเก่งโคตรๆ นายแอบซ่อนฝีมือนี่มันน่าเจ็บใจจริงๆ นายแอบแข่งกันลับๆกับพวกเราใช่ไหม?!”

“ใช่เลย ตอนแรกก็บอกว่าจะเล่นพอหอมปากหอมคอ สุดท้ายนายดันแอบตั้งใจเกินหน้าไปไกล น่าชังจริงๆ!”

นักเรียนชายแถวหน้าก็เข้าร่วมด่าหยูเส้าด้วย “บ้าชะมัด เห็นนายชนะแล้ว รู้สึกทรมานยิ่งกว่าตัวเองตายอีก! จนถึงตอนนี้สมองฉันยังเบลออยู่เลย!”

“ใช่ ถ้าเพิ่มคะแนนความประพฤติแต่ต้องโดนยำบนเวที ฉันก็ยังพอรับได้ แต่นายคนนี้ดันชนะซะงั้น!”

คำว่า “กลัวเพื่อนลำบาก แต่ก็กลัวเพื่อนรวยก่อน” มันชัดเจนแบบนี้แหละ

หยูเส้าพูดเบี่ยงประเด็นไปสองสามประโยค หัวเราะกลบเกลื่อน ไม่อย่างนั้นพวกเด็กพวกนี้คงจะสวดยับจนไม่เหลือชิ้นดี

แต่พวกเขาก็ไม่ยอมปล่อยหยูเส้าง่ายๆ สาดคำด่าแบบรัวๆ

“อาจารย์มาแล้ว!”

ในที่สุด ก็มีนักเรียนชายคนหนึ่งวิ่งเข้าห้องมาแล้วตะโกนขึ้น ทำให้ทุกคนหยุดด่าหยูเส้าแล้วรีบกลับไปนั่งที่

ไม่นาน หลี่คังก็เดินมาถึงหน้าห้องเรียน มือยังถือกระบอกน้ำใบโปรดของเขาเหมือนเดิม

สายตาของหลี่คังกวาดไปรอบห้องด้วยแววตาเฉียบคม ทุกคนที่โดนมองถึงกับนั่งตัวตรง…แสดงให้เห็นว่าห้อง 4/7 นั้นหวาดกลัวหลี่คังขนาดไหน

หลังจากกวาดสายตามองทั้งห้องแล้ว หลี่คังก็ล็อคสายตาไปที่หยูเส้า

“หยูเส้า ออกมาหน่อย” หลี่คังพูดขึ้น

หยูเส้ารู้สึกงุนงง ไม่เข้าใจว่าหลี่คังเรียกตนออกไปทำไม โดยปกติแล้วถ้าถูกหลี่คังเรียกออกไป มักจะไม่มีเรื่องดีนัก

แต่เมื่ออาจารย์พูดแล้ว หยูเส้าก็ทำได้แค่ลุกขึ้นจากที่นั่ง แล้วเดินไปหาหลี่คังที่ยืนรออยู่หน้าห้องเรียน