ตอนที่ 23 การให้แต้มและเสินอี้

เช้าวันถัดมา

หยูเส้าเพิ่งเดินเข้าห้องเรียนก็พบว่าโจวเต๋อดูมีอะไรแปลกๆไป เอาแต่ยิ้มกว้างอยู่คนเดียวอย่างกับคนบ้า

“เหล่าโจว นายเป็นบ้ากำเริบหรือไง?” หยูเส้าถาม

“พูดให้มันเพราะๆหน่อยได้ไหม?”

โจวเต๋อกลอกตา แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “บอกเลยนะ เมื่อวานเราลุยกันเต็มที่ ตอนนี้ฉันได้เลื่อนขึ้นเป็นระดับแพลตินัมผู้สูงส่งอีกครั้งแล้ว”

หยูเส้าตกใจ “จริงเหรอ?”

ทีมแจกแต้มทีมนี้มีวันได้แต้มด้วยเรอะ?

“เมื่อวานนายไม่อยู่ เราก็ชนะตลอดเลย”

โจวเต๋อพูดอย่างโอ้อวด “จากนี้จะเห็นเลยว่า ที่ผ่านมานายแหละตัวถ่วง ถ้าไม่มีนาย ฉันน่าจะขึ้นระดับไดมอนด์ได้ตั้งนานแล้ว”

“พวกนายไปจ้างคนเล่นแทนมารึไง?” หยูเส้าถามขึ้น

“อะไรนะ? เปล่าเลย ใช้ฝีมือล้วนๆ ไต่ระดับขึ้นมาเอง”

หยูเส้าจ้องโจวเต๋อแน่นิ่ง ใบหน้าเขียนคำว่า “ไม่เชื่อ” ชัดเจน

เมื่อเห็นสีหน้าหยูเส้าแล้ว โจวเต๋อก็ของขึ้นทันที “เหล่าหยู นายไม่เชื่อว่าฉันจะเล่นโกะได้ก็แล้วไป แต่นี่นายยังไม่เชื่อว่าฉันเลื่อนขึ้นแพลตินัมอีกเหรอ? ดูถูกเพื่อนเกินไปละนะ! ไม่อยากเห็นเพื่อนดีขึ้นใช่ไหม?”

“ฉันก็ไม่ได้ไม่เชื่อสักหน่อย”

หยูเส้าหยิบหนังสือภาษาอังกฤษออกมาแล้วกล่าว “เมื่อวานฉันก็พูดไปแล้วว่าฉันเชื่อนายนะว่านายเล่นโกะได้”

“นั่นเรียกว่าเชื่อเรอะ?!”

“ไม่ใช่เหรอ?”

“ใช่ตรงไหนกัน!”

หยูเส้าตั้งใจพยักหน้าแบบจริงจัง แต่พอนึกภาพโจวเต๋อที่กล้ามใหญ่ล่ำกำลังนั่งเล่นโกะ เขาก็กลั้นไม่อยู่ หลุดหัวเราะออกมา

“เดี๋ยวเถอะ!”

โจวเต๋อรู้สึกเหมือนโดนดูถูก ทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็คิดจะเลิกอ่านหนังสือ “โกะพื้นฐานสามสิบแปดบท” ที่ปวดหัวนั่นแล้ว แต่ตอนนี้ก็ของขึ้นทันที ดึงหนังสือออกจากลิ้นชัก

“รอดูได้เลย! พอฉันเล่นโกะเก่งเมื่อไหร่ ฉันจะลุยจนแกต้องร้องเรียกพ่อ!”

โจวเต๋อพลิกหนังสือไปพลาง พูดเสียงดุดันไปด้วย

“จริงดิพี่ชาย เล่นใหญ่เลยนะนั่น?”

หยูเส้าทำท่าเป็นห่วง แล้วเตือน “เพื่อนรัก ฉันไม่เคยดูถูกสติปัญญานายเลยนะ แต่ฉันว่าลองตั้งเป้าเล็กๆก่อนดีไหม อย่างเช่น ‘หาเงินให้ได้หนึ่งร้อยล้านก่อน’ อะไรแบบนี้”

“รอดูเลย นายไม่รู้หรอกว่าเสินอี้จากเจียงหลิงมีคุณค่าขนาดไหน”

โจวเต๋อฮึดขึ้นมา

“เสินอี้?”

หยูเส้าชะงักเล็กน้อยแล้วถาม “นั่นใคร?”

“นายไม่รู้จักเสินอี้?”

คำถามนี้ทำเอาโจวเต๋องงไปชั่วครู่ ตาโตตกใจ “เหล่าหยู ฉันเกือบจะเชื่อแล้วนะว่านายเล่นโกะเป็น แต่นายทำได้ทุกอย่างเพื่อคะแนนความประพฤติเลยจริงๆนะ!”

“ฉันเล่นเป็นจริงๆนะ”

หยูเส้าทำหน้างุนงง “ทำไม เล่นเป็นต้องรู้จักเขาด้วยเหรอ?”

“แน่นอน เขาคือเซียนโกะนะพี่ชาย!”

โจวเต๋อชูหนังสือ “โกะพื้นฐานสามสิบแปดบท” ในมือแล้วกล่าว “ถึงฉันเพิ่งเริ่มเรียนโกะก็ยังรู้จักเสินอี้เลย ฉันถามหน่อยเถอะ นายรู้จักการให้แต้มไหม?”

“นี่มันคำถามไร้สาระชัดๆ”

หยูเส้าพยักหน้าด้วยสีหน้าประหลาดใจ “แน่นอนว่ารู้สิ”

“รู้อยู่แล้ว แต่นายดันไม่รู้จักเสินอี้? เป็นไปไม่ได้เลย!”

โจวเต๋อไม่ค่อยเชื่อ “งั้นบอกมาสิ การให้แต้มคืออะไร?”

“ในโกะ หมากดำได้เล่นก่อน จึงได้เปรียบเล็กน้อย ดังนั้นเพื่อให้ยุติธรรม หลังจบกระดาน หมากดำต้องคืนแต้มให้หมากขาวตามจำนวนที่กำหนดไว้ เรียกว่า ‘การให้แต้ม’ หรือ ‘แต้มคืน’ ก็ได้”

หยูเส้ากล่าว “เช่น ถ้าให้แต้ม 7.5 แต้ม แล้วหมากขาวได้ 50 แต้ม หมากดำต้องได้อย่างน้อย 58 แต้มถึงจะชนะ”

พูดจบ หยูเส้าก็ชะงัก

ว่าแต่…โลกนี้ให้แต้มเท่าไหร่กันนะ?

เขาเองก็ไม่แน่ใจนัก เพราะในการแข่งกับเจิ้งฉินสองกระดาน เขาใช้การให้แต้ม 7.5 แต้มมาตรฐานที่ใช้ในชาติก่อน

จำนวนแต้มที่ให้แบบนี้ เกิดจากการทดลองจริงจำนวนมากของผู้เล่นระดับสูง ก่อนจะยอมรับว่าเป็นแต้มที่ยุติธรรมที่สุด

“นายรู้จริงๆเหรอ?”

โจวเต๋อไม่เข้าใจนัก “แต่นั่นนายไม่ควรรู้จักเสินอี้เหรอ? เพราะในหนังสือเขาบอกเลยนะ ว่ากฎให้แต้มก็เกิดขึ้นเพราะเสินอี้นั่นแหละ!”

“อ้อเหรอ?”

หยูเส้าขมวดคิ้วนิดๆแล้วถาม “ยังไงเหรอ?”

“ในหนังสือบอกว่า ร้อยกว่าปีก่อน เกมโกะยังไม่มีระบบการให้แต้ม และเสินอี้ก็เป็นนักเล่นในยุคนั้น”

โจวเต๋อคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเล่าต่อ “เขาเริ่มเรียนโกะตั้งแต่เด็ก หมกมุ่นกับโกะตลอดชีวิต พอฝึกสำเร็จ ก็ครองวงการโกะในยุคนั้นแบบไร้เทียมทาน”

“ตอนหนุ่มๆ เสินอี้เคยแพ้บ้าง แต่พอถึงอายุ 23 ปี ฝีมือของเขาก็ถึงจุดสูงสุด ไม่ว่าเล่นหมากดำหรือหมากขาว ก็ไม่เคยแพ้อีกเลยแม้แต่ครั้งเดียว”

“จากนั้น เขาก็รู้สึกเหงา ไม่มีใครสู้ได้ เลยเสนอการให้แต้มขึ้นมา บอกว่าหมากดำได้เปรียบตอนเริ่มต้น เลยเสนอให้แต้ม 4.5 แต้ม”

พูดถึงตรงนี้ โจวเต๋อก็ส่ายหน้าแล้วร้องออกมา “โดดเด่นไร้ผู้เทียม แม่งเท่ชะมัด!”

หยูเส้านั่งฟังเงียบๆไม่พูดแทรก

โจวเต๋อหยุดเล็กน้อย แล้วเล่าต่อ “แล้วเสินอี้ก็เชิญยอดฝีมือจากทั่วแผ่นดิน มาแข่งโกะโดยใช้กฎให้แต้ม เขาบอกเลยว่าถ้าเขาเล่นหมากดำ แล้วใครสามารถชนะด้วยหมากขาวได้ เขาจะมอบทรัพย์สินทั้งหมดให้เลย”

“ข่าวนี้พอแพร่ออกไปก็สร้างความฮือฮาไปทั่ว เหล่ายอดฝีมือมากมายต่างมาตามคำเชิญ ทั้งเพื่อชื่อเสียงและผลประโยชน์ มาแข่งกับเขา แล้วรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น?”

โจวเต๋อจู่ๆก็โน้มตัวเข้าใกล้หยูเส้า ทำท่าลับลมคมใน

หยูเส้ามองโจวเต๋ออย่างไร้คำพูด คำตอบมันแทบจะเขียนอยู่บนหน้าของโจวเต๋ออยู่แล้ว ยังจะมาเล่นเป็นปริศนาอีก?

แต่เพื่อเอาใจโจวเต๋อ หยูเส้าก็แกล้งทำเป็นเดาไม่ออกแล้วถามออกมา “ยังไง เขาไม่แพ้เหรอ?”

“ใช่! ไม่แพ้เลย! ซักกระดานก็ไม่แพ้!”

โจวเต๋อพูดอย่างตื่นเต้นสุดๆ “เสินอี้เล่นภายใต้เงื่อนไขให้แต้ม 4.5 แต้ม ยังไม่แพ้เลยซักกระดาน!”

“หลังจากนั้น เสินอี้ก็พูดว่า การให้แต้ม 4.5 แต้มยังน้อยไป หมากดำยังได้เปรียบอยู่ เลยเสนอเพิ่มเป็น 7.5 แต้ม ใครชนะเขาได้ ก็ยังสามารถเอาทรัพย์สินเขาไปได้อยู่ดี”

“ตอนนั้นเหล่านักเล่นโกะทั้งหลายไม่ได้อยากแข่งเพราะชื่อเสียงหรือผลประโยชน์อีกแล้ว แต่เพราะโกรธ รู้สึกว่าเสินอี้ดูถูกคนอื่น ก็ 7.5 แต้มขนาดนั้น พวกเขาน่าจะชนะได้แน่!”

“แต่ผลลัพธ์ทำให้ทุกคนเงียบหมด แม้แต่ให้แต้ม 7.5 แต้ม ก็ยังไม่มีใครชนะเสินอี้ได้เลยในยุคนั้น!”

พูดถึงตรงนี้ อารมณ์ของโจวเต๋อก็เริ่มคึกคักขึ้นมา

“จากนั้น เสินอี้ก็เสนอการให้แต้ม 10.5 แต้มอีกครั้ง แล้วก็มีผู้เล่นมากมายมาแข่งกับเขา แต่สุดท้าย… ทุกคนก็แพ้กลับไปเหมือนเดิม!”

“จนกระทั่งมีนักเล่นโกะนามว่าฟางซินปรากฏตัวขึ้น ถึงได้มีคนเอาชนะเสินอี้ได้ในที่สุด”

“อืม… พูดว่า ‘เอาชนะ’ ก็ไม่ถูกนักหรอก”

โจวเต๋อพูดอย่างมีอารมณ์ “เพราะกระดานยังไม่จบดี ตอนที่ฟางซินกำลังจะชนะ… เขากลับวางหมากยอมแพ้เสียก่อน”

ได้ยินถึงตรงนี้ หยูเส้าก็อดสะดุ้งเล็กๆไม่ได้

“เหล่าหยู อยากรู้ไหมว่าทำไมเขาถึงยอมแพ้?” โจวเต๋อมองหยูเส้าอย่างโอ้อวดพลางถามขึ้น