ตอนที่ 22 วงการโกะที่ยังไม่ถูก AI ทรมาน

อีกด้านหนึ่ง

หยูเส้ากลับถึงบ้าน หลังจากทำการบ้านเสร็จ ภาพกระดานโกะที่เล่นกับเจิ้งฉินในชมรมโกะช่วงบ่ายก็ผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง

“กระดานนั้นดันมีความเสี่ยงที่จะแพ้ด้วย แม้ว่าหลักๆจะเป็นเพราะประมาทไปหน่อยก็เถอะ แต่ดูท่าฉันยังขาดความสามารถในด้านการโจมตีอยู่มากจริงๆ”

หยูเส้าในชาติก่อนก็รู้จุดอ่อนของตัวเองดี นั่นก็คือเขาไม่ถนัดด้านการโจมตี หมากของเขาเน้นแน่นหนา มักวางเพื่อไม่ให้แพ้ แล้วรอจังหวะให้คู่ต่อสู้พลาด

เขาถนัดใช้อิทธิพลกดดันฝ่ายตรงข้าม ค่อยๆยึดพื้นที่ผ่านการบั่นทอนและเปลี่ยนรูปแบบการล้อมพื้นที่ ค่อยๆรัดคอฝ่ายตรงข้าม การบุกโจมตีอย่างรุนแรงและชัดเจนเป็นจุดอ่อนของเขา

ที่จริงในเกมโกะมีปรากฏการณ์หนึ่งที่ขัดกับสัญชาตญาณ นั่นก็คือในการแข่งขันส่วนใหญ่ ฝ่ายที่มักเป็นฝ่ายรุก กลับกลายเป็นฝ่ายที่อ่อนกว่า

เพราะในโกะ การบุกไม่ใช่กลยุทธ์ชั้นยอด มันจะเผยให้เห็นจุดอ่อนของรูปทรงหมากตัวเอง การแข่งขันของผู้เล่นระดับสูงมักจะเต็มไปด้วยความอ้อมค้อม และมีความลึกซึ้งน่ากลัว

เพราะผู้เล่นระดับสูงคำนวณได้ลึกไกล มีแผนการมากมาย เชี่ยวชาญการวางแผนภาพรวมทั้งหมด คำว่า “หากไม่วางแผนระยะยาว ก็ไม่อาจจัดการเรื่องเฉพาะหน้าได้” ก็หมายถึงเรื่องนี้

แต่เพราะพวกเขาวางแผนภาพรวม จึงทำให้หมากของพวกเขามักจะดูเหมือนไม่เน้นการโจมตี เพราะไม่ได้แย่งชิงความได้เปรียบแบบฉาบฉวย แต่แย่งความได้เปรียบระยะยาว จัดการทุกอย่างอย่างครอบคลุม

และเมื่อผู้เล่นแบบนี้เป็นฝ่ายรุก มักจะมีแค่สองเหตุผล หนึ่งคือสถานการณ์เริ่มไม่ดี กำลังตกเป็นรอง อีกอย่างก็คือเขาคำนวณทุกอย่างจนแน่นอนแล้ว จึงถึงเวลาสังหารมังกร

แน่นอนว่า ยังมีผู้เล่นอีกประเภท คือพวกที่ถนัดโจมตีโดยเฉพาะ

พวกเขาอาจไม่ได้เก่งด้านภาพรวมเท่าหยูเส้า แต่มีสัญชาตญาณในการโจมตีที่เฉียบขาด ความเข้าใจเรื่องหมากตาย รูปทรงหมาก และความหนาบางเหนือกว่าคนทั่วไป

พวกเขาสามารถหาจุดสำคัญของกระดานได้อย่างแม่นยำ แล้วเริ่มการโจมตีที่ดุเดือดราวกับพายุฝน จนอีกฝ่ายตั้งรับไม่ทัน ใช้การบุกเพื่อคุมจังหวะเกมและควบคุมกระดาน

แต่ผู้เล่นประเภทนี้ในหมู่นักเล่นระดับสูงมีไม่มาก และเมื่อเจอกับผู้เล่นแบบหยูเส้าที่เน้นความแน่นหนา ผลการแข่งขันก็แค่ห้าสิบห้าสิบ

เพราะถึงแม้จะเก่งด้านการโจมตี แต่เมื่อเจอกับระดับเดียวกัน ยิ่งโจมตีดุดันเท่าไหร่ ช่องโหว่ก็ยิ่งเยอะ ยิ่งโดนสวนกลับง่ายขึ้นเท่านั้น

หยูเส้ารู้สึกว่าตัวเองไม่ถนัดโจมตี ก็เพราะเทียบกับพวกผู้เล่นแบบนั้น ถ้ากระดานวันนี้กลายเป็นเกมที่แข่งกันด้วยพื้นฐานแบบเต็มๆ เจิ้งฉินก็แทบไม่มีโอกาสสู้กลับเลย

ส่วนผู้เล่นที่ทั้งวางแผนภาพรวมอย่างรอบคอบ และยังมีความสามารถโจมตีที่โหดที่สุดในเวลาเดียวกัน หยูเส้ารู้จักเพียงหนึ่งเดียว นั่นก็คือ... AI โกะ

ดูหมากของ AI แล้ว จะเห็นว่ามันวางหมากได้ครอบคลุมทั้งกระดาน และในขณะเดียวกันก็สามารถสังหารอย่างบ้าคลั่งได้ด้วย

โดยเฉพาะเวลาที่ AI แข่งกับ AI ด้วยกัน บางทีทั้งสองฝ่ายจะบุกกันชนิดที่แสงเดือนแสงตะวันดับวูบ ทำเอานักเล่นโกะมนุษย์เหงื่อตก

คิดมาถึงตรงนี้ หยูเส้าก็พลันนึกถึงปฏิกิริยาแปลกๆของคนในชมรม ตอนที่เขาวางหมากแถวที่ 3 ช่องที่ 3

“อย่าบอกนะว่า โลกนี้ยังไม่มี AI โกะ?”

หยูเส้าเริ่มลังเลอยู่ในใจ

เทคโนโลยีของโลกนี้ก็ไม่ต่างจากตอนที่เขาเกิดใหม่เลย มีทั้งคอมพิวเตอร์ สมาร์ตโฟน แว่นตา VR หยูเส้าจึงไม่เคยคิดเลยว่าโลกนี้จะไม่มี AI โกะ

เขาคิดแล้วก็เดินเข้าห้องหนังสือ เปิดคอมพิวเตอร์ แล้วเริ่มค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับ AI โกะในอินเทอร์เน็ต

แต่หลังจากเปิดดูหลายหน้า หยูเส้าก็ยังไม่เจอข่าวอะไรที่เกี่ยวกับ AI โกะเลย

ที่พอจะเกี่ยวข้องนิดหน่อย ก็เป็นกระทู้ในเว็บบอร์ดโกะแห่งหนึ่ง มีคนตั้งคำถามว่า ถ้าคอมพิวเตอร์เล่นโกะ จะสามารถชนะมนุษย์ได้ไหม

คอมเมนต์ที่ตอบกลับแทบทั้งหมดเป็นคำปฏิเสธอย่างสิ้นเชิง

[ฉันชนะฟ้าไปครึ่งหนึ่ง：น้องเอ๊ย เป็นไปไม่ได้หรอก เกมอื่นอาจพอได้ แต่โกะไม่มีทาง!]

[บันทึกความหลังภรรยา：ลองวิเคราะห์แบบมีเหตุผลดูนะ รู้ไหมว่าความเป็นไปได้ในโกะมีเท่าไหร่? 10 ยกกำลัง 170! มากกว่าจำนวนอะตอมที่รู้จักในจักรวาลรวมกันอีก! คอมพิวเตอร์บ้านนายประมวลผลจนไหม้ก็ยังคิดไม่หมด]

[กุนซือลงสนาม：โกะมันซับซ้อนเกินไป ถ้าเป็นหมากประเภทอื่น คอมจะคำนวณได้หมด แต่โกะนั้นไม่ใช่ พอนึกแบบนี้แล้ว คนที่เล่นโกะเก่งๆนี่มันสุดยอดจริงๆ]

“ไม่มีจริงๆเหรอเนี่ย?”

หยูเส้าแทบไม่อยากเชื่อ สิ่งที่คนในฟอรั่มพูดนั้นเขาคุ้นตามาก เพราะในยุคก่อนที่ AI โกะจะถือกำเนิด คนส่วนใหญ่ก็ไม่เชื่อว่า AI จะชนะมนุษย์ได้ เหตุผลก็เหมือนกับที่อ่านเจอในฟอรั่มนี้เป๊ะ

ซึ่งก็จริงอยู่ แม้แต่ AI โกะที่เก่งที่สุดในชาติก่อน ก็ยังห่างไกลจากการคำนวณความเป็นไปได้ทั้งหมดในเกมโกะ

แต่ AI โกะไม่จำเป็นต้องคำนวณหมดทุกแบบ มันไม่จำเป็นต้อง “ดีที่สุด” ขอแค่ “ดีกว่า” ก็สามารถกวาดล้างวงการโกะทั้งหมด ทำให้นักเล่นโกะมนุษย์ก้มหน้ากราบได้แล้ว

หยูเส้ายังไม่ยอมแพ้ จึงเริ่มค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับรูปหมากและรูปแบบวางหมากต่างๆอีกครั้ง

ผลลัพธ์สุดท้ายคือ...

รูปหมากและวิธีวางหมากทั้งหมดในยุค AI ยังไม่มีปรากฏเลย รูปแบบหลายอย่างที่โดน AI ล้มล้างไปแล้ว กลับยังคงเป็นกระแสหลักในโลกนี้!

นี่คือวงการโกะ ที่ยังไม่เคยถูก AI ทรมานมาก่อน!

หยูเส้าจ้องคอมพิวเตอร์นิ่ง

ในโลกก่อนที่เขาเคยอยู่ ซึ่งมี AI โกะ เขายังสามารถติดหนึ่งในห้าของโลก แล้วในโลกนี้ที่ยังไม่มี AI โกะ แบบนี้ไม่ใช่ว่าเขาจะฆ่าล้างบางได้สบายๆเหรอ?

แต่สิ่งที่เหนือความคาดหมายของหยูเส้าก็คือ เขากลับไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นนัก

จริงอยู่ เขาสามารถใช้ความรู้จากยุค AI ผสมกับฝีมือตัวเอง บดขยี้คนในยุคนี้ได้สบายๆ แต่แบบนั้นมันจะมีความหมายอะไรล่ะ?

โกะจะสนุกได้ก็ต้องมีคู่แข่งที่ทัดเทียมกัน เพราะหมากกระดานงามๆไม่เคยเกิดจากคนเพียงคนเดียว

“ไม่สิ มันก็ไม่เชิงแบบนั้น…”

ในหัวของหยูเส้าก็มีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา

การโจมตีเป็นจุดอ่อนของเขามาตลอด ส่วนหนึ่งก็เพราะเขาไม่ค่อยกล้าทำ เขาแบกความคาดหวังของหลายคนไว้ในชาติก่อน เขาไม่กล้าแพ้และไม่สามารถแพ้ได้ด้วย

แต่ชีวิตใหม่นี้ เขาจะพยายามเป็นผู้เล่นแนวโจมตีดูก็ได้ เพื่อเติมเต็มจุดอ่อนของตัวเอง?

“ถ้าเป็นแบบนั้น ฝีมือของฉัน…จะไปถึงระดับใหม่ได้ไหมนะ?”

แม้ในชาติก่อนเขาก็เคยพยายามจะก้าวข้ามจุดอ่อนนี้ เพื่อพัฒนาตัวเองขึ้นไปอีกขั้น แต่พอถึงการแข่งขันสำคัญๆ เขาก็ยังเลือกเส้นทางที่ตัวเองถนัดอยู่ดี

แต่การได้เกิดใหม่ครั้งนี้ อาจเป็นโอกาสเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง?

กลายเป็นนักเล่นแนวโจมตี?

หยูเส้านิ่งคิดอยู่นาน ก่อนจะกะพริบตาปริบๆ

“เดี๋ยวนะ เมื่อกี้เราคิดอะไรอยู่เนี่ย?”

“เล่นโกะทั้งชีวิตในชาติก่อน พอเกิดใหม่แล้ว ก็ต้องสนุกกับชีวิตวัยรุ่นก่อนสิ!”

“สงสัยเราจะติดนิสัยจากโจวเต๋อไปแล้ว สมองเลยเบลอหมดเลย”

หยูเส้าส่ายหัว ยืดแขนบิดขี้เกียจ แล้วลุกขึ้น ปิดคอมพิวเตอร์ เตรียมตัวไปอาบน้ำเข้านอน