บทที่ 6 - แม่คุณดีจริงๆ ตอนนี้กลายเป็นแม่ผมแล้ว

วนไปวนมา สุดท้ายชานมแก้วที่ควรจะเป็นของเธอก็ตกมาอยู่ในมือเธอจนได้

อวิ๋นซูเฉี่ยนรู้สึกเหมือนได้กำไรมหาศาล

รสชาติหอมหวานอบอวลไปทั่วปาก ยิ่งได้เห็นหน้าบอกบุญไม่รับของซ่งเจียมู่เป็นเครื่องเคียง อารมณ์ของอวิ๋นซูเฉี่ยนก็ดีขึ้นทันตาเห็น

พอเห็นเธอทำหน้าฟินขนาดนั้น ภารกิจทวงคืนความเหนือกว่าจึงเป็นเรื่องเร่งด่วน

ซ่งเจียมู่แกล้งทำหน้าตกใจถามว่า "ไหนบอกไปดูตัวไง ทำไมกลับมาเร็วจัง? หรือว่าเขาไม่เอา?"

"ใครบอกนายว่าฉันไปดูตัว"

อวิ๋นซูเฉี่ยนค้อนขวับ เดินไปพลางเถียงไปพลาง "ฉันแค่ไปเอาของกับเพื่อนเฉยๆ ย่ะ เขาตัวสูงกว่านาย แถมยังหล่อกว่านาย เป็นสุภาพบุรุษสุดๆ"

"เรารู้จักกันมาสิบกว่าปี เพื่อนคนไหนของเธอที่ฉันไม่รู้จัก แล้วไอ้ที่หล่อกว่าฉันเนี่ย โม้ไม่เนียนไปเรียนมาใหม่นะ"

พอได้ยินแบบนี้ ซ่งเจียมู่ก็โล่งอก นี่แหละคือความมั่นใจ

อวิ๋นซูเฉี่ยนอาจจะมีเพื่อนที่เขาไม่รู้จักจริงๆ แต่เรื่องหล่อกว่าเขาเนี่ย ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด

"หน้าไม่อาย"

อวิ๋นซูเฉี่ยนขี้เกียจต่อล้อต่อเถียง ยกชานมขึ้นดูดสองอึก ดวงตากลมโตกลอกกลิ้งอย่างซุกซน ก่อนจะถามกลับด้วยความอยากรู้

"แล้วนายล่ะ? แต่งตัวซะหล่อเฟี้ยว นัดสาวไว้รึไง?"

เธอแกล้งลากเสียงสูง ทำท่าตกใจเว่อร์ "กลับมาเร็วขนาดนี้ หรือว่าโดนสาวเทซะแล้ว?"

กำปั้นในกระเป๋ากางเกงของซ่งเจียมู่กำแน่น แต่ใบหน้ายังคงปั้นยิ้มทำท่าไม่ยี่หระ เขาหัวเราะหึๆ แล้วทำเสียงจิ๊จ๊ะ

"เป็นไปได้ไง! คนอย่างฉันต้องนัดสาวด้วยเหรอ? ถึงน้องเขาจะสวยกว่าเธอ พูดจาหวานหูกว่าเธอ แถมยังตัวสูงกว่าเธอ..."

แค่พูดถึงเรื่องความสูง อวิ๋นซูเฉี่ยนก็เหมือนแมวโดนเหยียบหาง เธอยืดตัวเขย่งส้นเท้าขึ้นมาเถียงทันควัน "ฉันไม่เตี้ยนะ! ฉันสูงร้อยหกสิบห้าแล้ว!! ตอน ม.1 นายยังเตี้ยกว่าฉันเลย!!"

ร้อยหกสิบห้าสำหรับผู้หญิงถือว่าไม่เตี้ยเลย แต่ซ่งเจียมู่เจ้าของความสูงร้อยแปดสิบสามชอบเอาเรื่องนี้มาโจมตีเธอ เพราะโตมาด้วยกัน ช่วงที่เธอโตเร็วกว่า เธอชอบเอาความสูงที่มากกว่าแค่นิดเดียวมาข่มให้เขาเรียกว่าพี่สาว

ผลกรรมเลยตามทันตอน ม.2 ส่วนสูงของทั้งคู่สลับขั้วกันอย่างรุนแรง

อวิ๋นซูเฉี่ยนที่สูงร้อยหกสิบสองแทบจะหยุดสูงไปดื้อๆ จนตอนนี้สิบเก้าปีแล้วก็เพิ่มมาแค่สามเซนฯ

ส่วนซ่งเจียมู่เหมือนหน่อไม้ได้รับฝน จากเด็ก ม.1 สูงร้อยหกสิบ พอขึ้น ม.2 ปีเดียวยืดไปแปดเซนฯ ม.3 อีกแปดเซนฯ พอขึ้น ม.ปลาย อวิ๋นซูเฉี่ยนต้องแหงนคอคุยกับเขาแล้ว

ช่วงนั้นอวิ๋นซูเฉี่ยนถึงกับสงสัยว่าน้าหลี่แอบผสมฮอร์โมนให้ลูกชายกินรึเปล่า ตอนนั้นเขายืดเอาๆ จนตัวผอมเกร็งเหมือนไม้เสียบผี เพิ่งจะมาเริ่มมีเนื้อมีหนังดูสมส่วนหล่อเหลาเอาตอนนี้เอง

"เธอยังโตได้อีกเหรอ?" ซ่งเจียมู่มองหน้าอกหน้าใจที่ดูตูมตามสมวัยของเธออย่างพินิจพิเคราะห์

พอเห็นสายตาของเขา อวิ๋นซูเฉี่ยนก็ปรี๊ดแตก ยืดอกเชิดใส่ "นายจะสื่ออะไร?"

"...เปล่า"

ซ่งเจียมู่สัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิต แต่ก็อดแขวะไม่ได้ "แน่นอน ฉันมีข้อเสนอแนะนะ แทนที่จะมาคอยจับผิดฉัน เธอรีบไปหาแฟนสักคนดีกว่า เผื่อว่าจะช่วยให้โตขึ้นได้อีก งานวิจัยบอกว่าการมีความรักจะกระตุ้นการหลั่งเอสโทรเจน ซึ่งจะช่วยให้... โอ๊ย!"

พูดยังไม่ทันจบ เนื้ออ่อนๆ ตรงเอวก็โดนโจมตีอย่างหนักหน่วง

อวิ๋นซูเฉี่ยนดูตัวเล็กๆ แต่แรงบิดเนื้อคนนี่ไม่ธรรมดา นิ้วโป้งกับนิ้วชี้คีบเนื้อเขาแล้วบิดเป็นเกลียว

"เตรียมตัวขึ้นคานไปตลอดชีวิตเถอะย่ะ ดูซิว่าใครจะตาบอดมาแต่งงานกับนาย!"

ซ่งเจียมู่ใส่เกียร์หมาวิ่งหนี อวิ๋นซูเฉี่ยนมือหนึ่งชูแก้วชานม อีกมือดึงสายกระเป๋า วิ่งไล่กวดอย่างเอาเป็นเอาตาย

ลุงยามหน้าหมู่บ้านลดหนังสือพิมพ์ลง มองดูหนุ่มสาววิ่งไล่จับกันเข้าไปข้างใน

ภาพเหตุการณ์แบบนี้ สิบกว่าปีมานี้เห็นจนชินตาแล้ว

ลุงส่ายหน้า ยกหนังสือพิมพ์ขึ้นมาปิดหน้าเหมือนเดิม

อวิ๋นซูเฉี่ยนไล่กวดซ่งเจียมู่จากหน้าหมู่บ้านมาถึงหน้าลิฟต์ ซ่งเจียมู่รัวนิ้วกดปุ่มลิฟต์ยิกๆ แต่ลิฟต์เจ้ากรรมก็ไม่ยอมลงมาสักที

สุดท้ายก็โดนเธอทุบหลังดังปั้กๆ ไปสองที

"โอ๊ย...! ซี๊ด...! โอ๊ย...! เบาๆ หน่อย! หยุดก่อน... แม่ฉันมา!"

"ใครจะไปเชื่อนาย!"

"จริงๆ! ...โอ๊ย! อย่าตีตรงนั้น!"

"ถ้านายหลอกฉันได้อีก ฉันยอมเป็นหมาเลย!"

หลี่หยวนที่เพิ่งเลิกงานกลับมาถึงบ้าน ก็ได้เห็นฉากลูกชายตัวเองโดนแม่สาวน้อยในชุดกระโปรงสวยยืนทุบเอาๆ

"อะแฮ่ม"

ได้ยินเสียงกระแอมจากด้านหลัง อวิ๋นซูเฉี่ยนถึงได้หันไปมอง มือเล็กๆ ที่ยังกำชายเสื้อซ่งเจียมู่ไว้รีบปล่อยออกทันที

เธอก้มหน้าแก้มแดงแปร๊ด ถอยไปยืนสงบเสงี่ยมอยู่มุมกำแพง มือบิดสายกระเป๋าด้วยความประหม่า "ครูหลี่..."

ซ่งเจียมู่ที่เจอระฆังช่วยชีวิตไม่ปล่อยโอกาสทองให้หลุดมือ เขาจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ทำหน้าตาแบบ 'เธอเสร็จแน่' แล้วฟ้องแม่ทันที

"แม่ ดูลูกศิษย์แม่สิ! เจอหน้าผมก็ใส่เอาๆ!"

"ครูหลี่คะ... มะ ไม่ใช่นะคะ!"

"ไม่ใช่อะไร แม่ก็เห็นอยู่คาตาว่าเธอรังแกฉัน เมื่อก่อนฟ้องแม่แม่ก็ไม่เชื่อ..."

ซ่งเจียมู่เดินเข้าไปหาแม่ นึกไม่ถึงว่าหลี่หยวนนอกจากจะไม่ช่วยแล้ว ยังตีแขนเขาดังเพี๊ยะ "ถ้าแกไม่ไปกวนประสาทหนูเฉี่ยน เขาจะมาสั่งสอนแกเหรอ?"

"?"

คุณแม่ครับ! ผมลูกแม่นะ! โดนซ้อมทำไมกลายเป็นโดนสั่งสอนไปได้ล่ะ?

ใช่แล้ว แม่ของซ่งเจียมู่เคยเป็นครูประจำชั้นตอน ม.2 และอวิ๋นซูเฉี่ยนก็เป็นนักเรียนคนโปรดของแม่

และ ม.2 ปีนั้นที่ต้องเรียนในห้องแม่ตัวเอง ก็เป็นปีที่ซ่งเจียมู่ทรมานที่สุดในชีวิต...

"วันๆ ทำตัวเหลวไหล ดูหนูเฉี่ยนเขาสิ ได้ทุนการศึกษาของมหาวิทยาลัยแล้ว แกยังไม่รู้จักขยันให้มันทันเขา ถ้าไม่รู้จักเอาอย่างเขา แม่นี่แหละจะตีแกซ้ำ..."

หลี่หยวนบิดหูลูกชายไปทีหนึ่ง อวิ๋นซูเฉี่ยนที่ยืนอยู่ข้างๆ ตาเป็นประกาย รีบงับหลอดดูดชานมกลบเกลื่อนรอยยิ้มสะใจที่มุมปาก

น้าหลี่ดีที่สุดเลย

ซ่งเจียมู่หมดอาลัยตายอยาก ไม่กล้าหือแม้แต่คำเดียว

ทีใครทีมัน! จำไว้เลยนะอวิ๋นซูเฉี่ยน สักวันฉันจะจับเธอมา...

"ยังไม่ขอโทษเขาอีก!"

"...ครับ นักเรียนอวิ๋นซูเฉี่ยน ผมผิดไปแล้ว ผมไม่ควรไปกวนโมโหคุณ"

"ไม่เป็นไรๆ ฉันก็ผิดเหมือนกัน"

"..."

เหมือนมีมดไต่ยิบๆ ไปทั้งตัว!

พอแม่ปรากฏตัว ซ่งเจียมู่ก็กลายเป็นหมาหัวเน่า ยืนผิวปากรอลิฟต์แก้เก้ออยู่คนเดียว

หลี่หยวนคุยกับอวิ๋นซูเฉี่ยนอย่างออกรส ถามเรื่องการเรียนบ้าง ถามเรื่องความเป็นไปในมหาวิทยาลัยบ้าง เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย

ลิฟต์ลงมาแล้ว

ซ่งเจียมู่กลายสภาพเป็นพนักงานเปิดประตู กดปุ่มค้างไว้ให้ท่านผู้นำทั้งสองเข้าไปก่อน ตัวเองยืนกุมเป้าสงบเสงี่ยมไม่กล้าหันไปมอง

"หนูเฉี่ยนวันนี้แต่งตัวสวยจังเลยลูก กระโปรงตัวนี้เพิ่งซื้อเหรอ สวยมากเลยนะ ไปเที่ยวมาเหรอจ๊ะ?"

"ค่ะ หนู..."

ได้ยินบทสนทนาข้างหลัง ซ่งเจียมู่อดไม่ได้ที่จะแทรกขึ้นมา

"วันนี้ยัยนั่นไปเดตกับผู้ชายมาครับ!"

(จบแล้ว)