บทที่ 19 เจียงซินเยว่ถูกเปลี่ยนตัว

บทที่ 19 เจียงซินเยว่ถูกเปลี่ยนตัว

"งั้นก็ใช้ชาแทนเหล้า หวังว่าการร่วมมือของเราจะเป็นไปอย่างราบรื่นนะครับ"

ผมยกถ้วยชาขึ้นชนกับเสิ่นเจียอัน

มื้ออาหารนี้เป็นไปอย่างเพลิดเพลิน ผมกับเสิ่นเจียอันต่างรู้สึกเหมือนเจอกันช้าไปเสียด้วยซ้ำ

กว่าจะทานมื้อค่ำเสร็จก็ดึกมากแล้ว เสิ่นเจียอันปฏิเสธคำชวนของเสิ่นซิงโจวที่จะขับรถไปส่ง

เขาโบกมือลาผมแล้วจากไป

ผมกับเสิ่นซิงโจวกลับขึ้นมาบนรถของเขาอีกครั้ง

"ครั้งนี้ต้องขอบใจนายมากจริงๆ ที่ช่วยฉันได้เยอะเลย" ผมพูดพลางตบไหล่เสิ่นซิงโจว

เสิ่นซิงโจวเกาหัวแก้เขิน "ฉันก็แค่เปรยๆ กับลูกพี่ลูกน้องไปเท่านั้นแหละ ที่เหลือมันเป็นความสามารถของนายเองที่โน้มน้าวเขาได้ ลูกพี่ลูกน้องฉันน่ะเป็นคนพิถีพิถันจะตายไป"

ผมพยักหน้าอย่างเห็นด้วย จากนั้นผมกับเสิ่นซิงโจวก็สบตากันแล้วหัวเราะออกมาทั้งคู่

หลังจากส่งผมถึงบ้าน เสิ่นซิงโจวก็ขับรถกลับไป

เดิมทีผมคิดว่าเรื่องนี้ต้องใช้เวลาจัดการนานกว่านี้ แต่ไม่คิดเลยว่าจะคลี่คลายได้เร็วขนาดนี้

เช้าวันรุ่งขึ้น ผมไปทำงานด้วยใบหน้าที่สดใสเปล่งปลั่ง

เมื่อคืนนี้ เสิ่นเจียอันได้ขอช่องทางติดต่อของผมไปจากเสิ่นซิงโจวแล้ว

และเขาบอกผมว่าจะเข้ามาเซ็นสัญญาในวันนี้

เมื่อมาถึงบริษัท สิ่งแรกที่ผมทำคือสั่งให้เลขาฯ จัดเตรียมเอกสารทั้งหมดให้พร้อม

ที่เหลือก็แค่รอให้เสิ่นเจียอันมาถึง

"ท่านประธานฟู่ครับ ประธานเสิ่นมาแล้วครับ!" ผู้ช่วยเข้ามารายงานด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

ตั้งแต่มาถึงบริษัทเมื่อเช้า ผมมัวแต่ยุ่งอยู่กับการเตรียมเอกสารสัญญา เลยยังไม่ได้บอกข่าวนี้กับผู้ช่วย

เห็นสีหน้าตื่นเต้นของเขา ผมก็ยิ้มแล้วสั่งให้คนพาเสิ่นเจียอันไปที่ห้องรับรอง

"พาเขาไปที่ห้องรับรองก่อน เดี๋ยวผมตามไป"

เมื่อยืนยันได้ว่าเสิ่นเจียอันมาหาผมจริงๆ เสียงตอบรับของผู้ช่วยก็ดังขึ้นกว่าเดิมด้วยความฮึกเหิม

ผมถือเอกสารเดินไปยังห้องรับรอง

ข่าวการมาเยือนของเสิ่นเจียอันแพร่สะพัดไปทั่วบริษัทอย่างรวดเร็ว และแน่นอนว่าฟู่เฉินเองก็ได้รับข่าวนั้นแล้วเช่นกัน

ผมกับเสิ่นเจียอันนั่งตรงข้ามกัน

เนื้อหาส่วนใหญ่เราคุยกันจบไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ดังนั้นการเซ็นสัญญาขั้นสุดท้ายจึงราบรื่นมาก

"ท่านประธานฟู่ ก่อนเซ็นสัญญา มีเรื่องหนึ่งที่ผมต้องแจ้งให้ทราบล่วงหน้า ในการร่วมมือกันหลังจากนี้ นางแบบที่จะขึ้นเดินแบบทั้งหมดจะต้องผ่านการอนุมัติขั้นสุดท้ายจากทางเราครับ"

ผมชะงักไปครู่หนึ่งแล้วขบคิด

นอกจากเจียงซินเยว่แล้ว คนอื่นผมก็ไม่จำเป็นต้องกังวลอะไร

ส่วนจะคว้างานของแบรนด์นี้มาได้หรือไม่ ก็ต้องขึ้นอยู่กับความสามารถของเจียงซินเยว่เองแล้ว

"เรื่องนั้นแน่นอนอยู่แล้วครับ"

เห็นผมตกลง เสิ่นเจียอันก็วางสัญญาลงตรงหน้าผม

เอกสารสามฉบับ

"ท่านประธานฟู่ ยินดีที่ได้ร่วมงานครับ"

เสิ่นเจียอันลุกขึ้นยื่นมือมาทางผม ผมจับมือกับเสิ่นเจียอันแน่น

"ผมยังมีธุระอื่นต้องไปจัดการ ไว้ว่างๆ ค่อยนัดทานข้าวพร้อมเสิ่นซิงโจวนะครับ"

ผมเดินออกมาส่งเสิ่นเจียอันที่หน้าห้องรับรองด้วยตัวเอง

"เชิญประธานเสิ่นไปทำธุระเถอะครับ ไว้ว่างเมื่อไหร่ผมจะเป็นเจ้ามือเลี้ยงเอง"

หลังจากส่งเสิ่นเจียอันกลับไป ผมก็กลับมาที่ห้องทำงาน ซึ่งผู้ช่วยยืนรออยู่ก่อนแล้ว

"ท่านประธานฟู่ครับ หุ้นส่วนใหม่ที่คุณหามาได้คือประธานเสิ่นเจียอันงั้นเหรอครับ?" น้ำเสียงของผู้ช่วยเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

ผมพยักหน้า แล้วยื่นสัญญาที่เซ็นเสร็จแล้วให้เขาดู

เมื่อเห็นว่าเซ็นสัญญาเรียบร้อยแล้ว ผู้ช่วยแทบจะร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ

"นึกไม่ถึงเลยครับว่าท่านประธานฟู่จะสามารถเกลี้ยกล่อมให้ประธานเสิ่นมาร่วมมือกับเราได้ ดูเหมือนว่าการที่หุ้นส่วนรายเก่าขอยกเลิกสัญญาจะเป็นเรื่องดีในเรื่องร้ายสินะครับ"

ผมพยักหน้า รู้สึกว่าคำพูดของผู้ช่วยก็มีเหตุผล

หลังจากตื่นเต้นกันเสร็จ ผู้ช่วยก็ไม่ลืมที่จะคุยเรื่องงานกับผม

"อ้อ ท่านประธานฟู่ครับ เรื่องที่คุณให้ผมไปตรวจสอบ ผมเจอเบาะแสแล้วครับ ยืนยันได้ว่าเป็นฝีมือของผู้อำนวยการฟู่เฉินที่คอยสร้างปัญหาอยู่เบื้องหลังจริงๆ"

แฟ้มเอกสารปึกหนึ่งวางลงตรงหน้า ผมหยิบขึ้นมาเปิดดู

ข้างในเป็นข้อมูลทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับฟู่เฉิน

อ่านผ่านๆ ตาไปรอบหนึ่ง ผมก็ปิดแฟ้มลง

"เก็บหลักฐานพวกนี้ไว้ให้ดี วันหน้าต้องได้ใช้ประโยชน์แน่"

ผู้ช่วยกอดเอกสารไว้แน่น "ครับท่านประธานฟู่ งั้นครั้งนี้คุณไม่คิดจะเอาเรื่องเหรอครับ?"

ครั้งนี้ถือว่าโชคช่วยกู้สถานการณ์ไว้ได้ อีกอย่าง อำนาจที่แท้จริงในมือผมช่วงไม่กี่ปีมานี้มีไม่มากนัก ผู้ถือหุ้นส่วนใหญ่ถูกฟู่เฉินซื้อตัวไปหมดแล้ว

ต่อให้ผมอยากเอาเรื่อง ก็คงทำอะไรไม่ได้มาก

ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือกุมอำนาจที่แท้จริงของบริษัทเอาไว้ในมือ

ไม่ว่าจะยังไง ผมจะไม่มีวันยอมให้ฟู่เฉินสมหวังเด็ดขาด

"เรื่องนี้ปล่อยไปก่อน คุณไปแจ้งพวกผู้ถือหุ้นว่าเราหาหุ้นส่วนใหม่ได้แล้ว"

ผู้ช่วยรับคำ เขาเองก็แทบรอไม่ไหวที่จะเห็นปฏิกิริยาของฟู่เฉิน ผู้อำนวยการหวัง และผู้ถือหุ้นคนอื่นๆ แล้ว

เมื่อปัญหาได้รับการแก้ไข ผมรู้สึกโล่งใจอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

บางทีเจียงซินเยว่อาจจะยังโกรธอยู่ หลายวันมานี้ผมไม่เห็นเธอที่บ้านเลย

แต่ในโพสต์ของเฉินจู มักจะมีเงาร่างของเจียงซินเยว่ปรากฏอยู่เสมอ

แถมในคอมเมนต์ยังมีแฟนคลับคู่จิ้นมาเชียร์กันยกใหญ่

เห็นสิ่งเหล่านี้ ผมก็แค่กวาดตามองผ่านๆ ราวกับว่าใจของผมไม่ได้รู้สึกอะไรอีกแล้ว

ผ่านไปอีกไม่กี่วัน ทางฝั่งเสิ่นเจียอันก็ส่งรายชื่อนางแบบสำหรับงานเดินแบบมาให้

ผมดูรายชื่อแล้ว ไม่มีชื่อของเจียงซินเยว่อยู่ในนั้น

ตัวเลือกที่คัดมาล้วนยอดเยี่ยม ผมไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ

เจียงซินเยว่เองก็ได้รับข่าวนี้อย่างรวดเร็วเช่นกัน

พอรู้ว่าตำแหน่งของตัวเองถูกแทนที่ เธอก็รีบมาที่บริษัททันที

แต่ตอนที่เธอมาถึง ภาพโปรโมตทั้งหมดได้ถูกถ่ายทำเสร็จสิ้นแล้ว

ภาพตัวอย่างถูกปล่อยลงโลกออนไลน์ พอเห็นว่าไม่มีตัวเองอยู่ในนั้น เจียงซินเยว่ถึงได้รู้ตัวว่าเธอโดนปลดแล้วจริงๆ

"อาหวาย ทำไมฉันถึงไม่ได้เป็นพรีเซนเตอร์ของแบรนด์หรูล่ะคะ?" เจียงซินเยว่มองผมด้วยความน้อยใจ

"บริษัทได้หุ้นส่วนใหม่แล้ว และทางนั้นเป็นคนรับผิดชอบในการหาพรีเซนเตอร์"

"ผมให้ผู้ช่วยส่งข้อความบอกคุณแล้ว คุณอาจจะไม่ทันสังเกต"

วันที่เซ็นสัญญา ผมให้ผู้ช่วยส่งข้อความไปหาเจียงซินเยว่แล้วจริงๆ

แต่ผมไม่ได้รับข้อความตอบกลับจากเธอเลย

"อาหวาย ฉันไม่ทันเห็นข้อความน่ะค่ะ คุณช่วยไปคุยกับหุ้นส่วนให้หน่อยได้ไหม? ฉันบอกแฟนคลับในเน็ตไปหมดแล้วนะ" เจียงซินเยว่ขยับเข้ามาใกล้ผม น้ำเสียงอ่อนลงมาก

ทำราวกับว่าก่อนหน้านี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

มองดวงตาที่ใสซื่อบริสุทธิ์คู่นั้น ผมเอ่ยขึ้น "เรื่องนี้ผมตัดสินใจเองไม่ได้ ถ้าคุณเห็นข้อความแล้วพยายามไขว่คว้าดูสักหน่อย ก็อาจจะยังมีหวัง"

"อาหวาย... ช่วยคิดหาวิธีหน่อยสิคะ!" เจียงซินเยว่เขย่าแขนผม ออดอ้อนอย่างเอาแต่ใจ

เธอมักจะรู้วิธีทำให้ผมใจอ่อนเสมอ

แต่ครั้งนี้ เธอคงต้องผิดหวังแล้วล่ะ

ภาพโปรโมตถูกปล่อยออกไปแล้ว ไม่มีช่องว่างให้แก้ไขอะไรได้อีก

"ครั้งนี้ผมช่วยอะไรไม่ได้จริงๆ... เอาเป็นว่าผมจะลองดูงานพรีเซนเตอร์ตัวอื่นให้คุณแทนแล้วกัน" เมื่อสบตาเธอ สุดท้ายผมก็ยังใจอ่อนอยู่ดี

เจียงซินเยว่ยังคงไม่พอใจอยู่บ้าง แต่ก็รู้ดีว่าเรื่องนี้คงแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว

เธอจึงจำยอมตกลงอย่างฝืนๆ "อาหวายดีที่สุดเลย ถ้ามีความร่วมมือพรีเซนเตอร์ดีๆ อาหวายต้องจำไว้นะคะว่าต้องนึกถึงฉันก่อน"

พูดจบ เจียงซินเยว่ก็ประทับจูบลงบนแก้มของผม

มองดูแผ่นหลังของเธอที่เดินจากไป ผมรู้สึกเหม่อลอยเล็กน้อย

ดูเหมือนจะนานมากแล้วที่ผมไม่ได้ใกล้ชิดกับเจียงซินเยว่แบบนี้

ผมยกมือขึ้นแตะใบหน้า ความอบอุ่นจากริมฝีปากของเจียงซินเยว่ดูเหมือนจะยังคงจางหายไปไม่หมด