บทที่ 15: มรดกแห่งเผ่าหลีฮื้อ มังกรขอขมา

บทที่ 15: มรดกแห่งเผ่าหลีฮื้อ มังกรขอขมา

ตอนนี้บนหน้าผากของเซี่ยหยวนเต็มไปด้วยเส้นเลือดดำปูดโปน

เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? ทำไมถึงเล่นใหญ่เบอร์นี้?

"เจ้าเฒ่าราชามังกร เป็นเจ้าใช่ไหมที่รังแกศิษย์น้องเซี่ยหยวนของข้า?"

ตัวเป่าจ้องมองอ๋าวจงอย่างดุดัน บรรดาศิษย์สำนักเจี๋ยเจี้ยวคนอื่นๆ ก็จ้องเขม็งไปยังเหล่าเผ่ามังกรด้วยสายตาอาฆาต

พวกเขาทุกคนล้วนเคยได้รับความช่วยเหลือจากเซี่ยหยวน พอได้ยินว่าเกิดเรื่องกับเขา ก็รีบรุดมาทันทีโดยไม่ลังเล

"ขะ...เข้าใจผิด...เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้ว..."

อ๋าวจงตัวชาดิก ทำอะไรไม่ถูก และหวาดกลัวสุดขีด

เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมแค่ศิษย์ในนามคนหนึ่งถึงได้มีอิทธิพลขนาดนี้

สามารถเรียกรวมพลศิษย์สำนักเจี๋ยเจี้ยวได้มากมายขนาดนี้ แถมยังมีศิษย์สายตรงระดับหัวกะทิของสำนักเจี๋ยเจี้ยวหลายคนมาให้ท้ายอีกต่างหาก

ถ้ารู้แบบนี้ ต่อให้ตายเขาก็ไม่กล้าทำกร่างใส่แน่!

"ราชามังกรแห่งทะเลตะวันออก ปล่อยสมาชิกเผ่าหลีฮื้อของข้าทั้งหมดเดี๋ยวนี้ และตั้งแต่นี้ไป ห้ามพวกเจ้ายุ่งเกี่ยวกับเผ่าหลีฮื้ออีก ได้ยินไหม?" เซี่ยหยวนตะโกนเสียงดัง

"ได้ยินแล้ว" อ๋าวจงรู้สึกอัดอั้นตันใจอย่างที่สุด เจ็บแค้นเหลือเกิน

แต่เมื่ออยู่ใต้ชายคาบ้านคนอื่น ก็จำต้องก้มหัวให้!

"ไสหัวไป!"

สิ้นเสียงเซี่ยหยวน อ๋าวจงก็นำสมาชิกเผ่ามังกรล่าถอยไปอย่างทุลักทุเล

ตอนมา มาอย่างยิ่งใหญ่หมายจะอวดศักดาเผ่ามังกร

ตอนกลับ กลับอย่างกระเซอะกระเซิง ศักดิ์ศรีเผ่ามังกรถูกเหยียบย่ำจนป่นปี้

"ขอบคุณศิษย์พี่หญิงศิษย์พี่ชายทุกท่านที่มาช่วยทันเวลา ข้าซาบซึ้งใจยิ่งนัก" เซี่ยหยวนประสานมือคารวะ

"ศิษย์น้อง เกรงใจกันเกินไปแล้ว วันหน้าถ้ามีปัญหาอะไรอีก บอกมาได้เลย" ตัวเป่าหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดีแล้วจากไปเป็นคนแรก

ศิษย์สำนักเจี๋ยเจี้ยวคนอื่นๆ ก็ทยอยเข้ามาทักทายเซี่ยหยวนแล้วแยกย้ายกันกลับไป

ทิ้งให้สมาชิกเผ่าหลีฮื้อทั้งหมดยืนงงเป็นไก่ตาแตก อยู่ในอาการตื่นตะลึง

พวกเขาตกใจกันจริงๆ

แน่นอนสิ

ขนาดระดับไท่อี้จินเซียนอย่างอ๋าวจงยังต้องผงะ แล้วนับประสาอะไรกับเผ่าหลีฮื้อที่ถูกกดขี่มาตลอด

"สวรรค์เมตตา ในที่สุดเผ่าหลีฮื้อของข้าก็จะรุ่งโรจน์เสียที"

จินหลินตื่นเต้นจนน้ำตาคลอเบ้า พร่ำขอบคุณสวรรค์ไม่หยุดปาก

ในขณะเดียวกัน ณ ดินแดนบรรพชนเผ่ามังกรแห่งทะเลตะวันออก

"ใครบังอาจมารบกวนการหลับใหลของข้า?"

บรรพชนกึ่งนักบุญของเผ่ามังกรถูกปลุกให้ตื่นขึ้น

ต่อให้เผ่ามังกรตกต่ำลงแค่ไหน ก็ยังมีมรดกตกทอดหลงเหลืออยู่ และบรรพชนกึ่งนักบุญท่านนี้ก็คือหนึ่งในมรดกที่ว่า

และในเวลานี้ เขาถูกปลุกด้วยพลังอำนาจบางอย่าง ทำให้อารมณ์บูดบึ้งไม่น้อย

"เจ้ามังกรเฒ่า เผ่ามังกรของเจ้าช่างกำเริบเสิบสานนัก! กล้าดียังไงมารังแกศิษย์ที่ข้าให้ความสำคัญ? หรืออยากให้เผ่ามังกรสูญสิ้นเผ่าพันธุ์?"

เสียงนี้มาพร้อมกับแรงกดดันมหาศาล บรรพชนเผ่ามังกรสะดุ้งโหยงทันที

นักบุญ!

"นักบุญไท่ชิง โปรดระงับโทสะ เจ้ามังกรเฒ่าผู้นี้ไม่รู้เรื่องราวมาก่อน ต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิดแน่ๆ" บรรพชนเผ่ามังกรพูดจาประจบประแจง

ในใจก่นด่าลูกหลานเผ่ามังกรตัวต้นเหตุให้ตายตกไปตามกัน

ไอ้ลูกหมาตัวไหนมันหาเรื่องใส่ตัว ถึงขนาดไปแหย่หนวดเสือนักบุญเข้าให้?

"ศิษย์ของข้าเสียขวัญ เผ่ามังกรของเจ้าต้องรับผิดชอบ!" ทงเทียนกล่าวต่อ

บรรพชนเผ่ามังกรกัดฟันกรอด ส่งแสงแห่งจิตวิญญาณสายหนึ่งออกไป

"นี่คือสมบัติวิญญาณโดยกำเนิดระดับสูง 'หม้อสยบสมุทร' ถือเป็นค่าทำขวัญให้ศิษย์ของท่าน ท่านนักบุญเห็นเป็นอย่างไร?"

"ดี!"

หลังจากสัมผัสได้ว่าแรงกดดันสลายไป มังกรเฒ่าก็ถอนหายใจโล่งอก

ตามมาด้วยความเจ็บปวดและโกรธแค้น ใครกัน? ใครมันไปก่อเรื่องไม่ดูตาม้าตาเรือ ทำให้เขาต้องเสียสมบัติวิญญาณระดับสูงไปหนึ่งชิ้น?

"เผ่ามังกรนี่ตายยากตายเย็นจริงๆ ตอนแรกข้ากะว่าจะไถแค่สมบัติวิญญาณระดับต่ำ แต่ไม่นึกว่าจะได้ระดับสูงมาเลย แบบนี้ตอนรับเซี่ยหยวนเป็นศิษย์สายตรง ก็ไม่ต้องกังวลแล้วว่าจะเอาสมบัติชิ้นไหนให้ดี" ทงเทียนหมุนหม้อสยบสมุทรเล่นในมือพลางยิ้มกริ่ม

ถ้าบรรพชนเผ่ามังกรรู้ความคิดของทงเทียน คงได้กระอักเลือดออกมาสามลิตรแน่

"บัดซบ มันเกินไปแล้ว"

หลังจากอ๋าวจงกลับมาถึงเผ่ามังกร เขาก็รู้สึกอัดอั้นตันใจแทบระเบิด

มันทนไม่ไหวแล้ว

ตั้งแต่รับตำแหน่งราชามังกรแห่งทะเลตะวันออก เขาไม่เคยรู้สึกอัปยศอดสูขนาดนี้มาก่อน!

"อ๋าวจง ออกมานี่!"

ขณะที่อ๋าวจงกำลังนั่งหน้ามุ่ย จู่ๆ ก็มีเสียงตวาดดังลั่น ทำเอาอ๋าวจงสะดุ้งเฮือก

"ท่านบรรพชน มีธุระอันใดหรือขอรับ?"

"ยังจะมาถามอีกว่ามีอะไร? ไม่รู้ตัวหรือไงว่าทำอะไรลงไป? เจ้าหลีฮื้อเก้าสีนั่นเป็นศิษย์ที่นักบุญไท่ชิงให้ความสำคัญ ท่านนักบุญไท่ชิงถึงกับออกปากเตือนเผ่ามังกรของเราด้วยตัวเองเชียวนะ" บรรพชนเผ่ามังกรตวาดด้วยความโมโห

อ๋าวจง: ???

อะไรนะ?

ถึงกับทำให้นักบุญต้องออกโรง

เจ้าปลาคาร์ปสวรรค์ตัวจ้อยระดับเสวียนเซียนนั่นมันมีดีอะไรกัน?

เสียใจ

ตอนนี้อ๋าวจงรู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง

"ข้าเห็นว่าเจ้าไม่มีความสามารถพอที่จะรับตำแหน่งราชามังกรแห่งทะเลตะวันออก ตั้งแต่วันนี้ไป ตำแหน่งราชามังกรแห่งทะเลตะวันออกจะตกเป็นของอ๋าวกวง" บรรพชนเผ่ามังกรพูดจบก็กลับไปเก็บตัวบำเพ็ญเพียรต่อ

ราชามังกรทั้งสี่สมุทรล้วนมาจากการแต่งตั้งของบรรพชน อ๋าวจงครองตำแหน่งราชามังกรทะเลตะวันออกมากว่าหมื่นปีโดยไม่มีความผิดร้ายแรง แต่ตอนนี้ เขาได้สูญเสียทุกอย่างไปแล้ว

"ฝ่าบาท นี่คือดินแดนบรรพชนของเผ่าหลีฮื้อเรา ตามบันทึกเก่าแก่ของเผ่า ตราบใดที่สายเลือดหลีฮื้อเก้าสีปรากฏขึ้นในเผ่า ก็จะสามารถรับการสืบทอดมรดกที่นี่ได้ แต่มันก็นานมากแล้วที่ไม่มีสายเลือดหลีฮื้อเก้าสีปรากฏขึ้นในเผ่าเรา" จินหลินนำทางเซี่ยหยวนลึกเข้าไปในเขตแดนของเผ่า

เซี่ยหยวนสัมผัสได้ถึงค่ายกลจิตวิญญาณหลายชั้นเบื้องหน้า

ค่ายกลเหล่านี้ทรงพลังอย่างยิ่ง แม้แต่ด้วยความรู้ด้านค่ายกลของเซี่ยหยวน ก็อาจจะปลดล็อกไม่ได้

อย่างไรก็ตาม เซี่ยหยวนไม่จำเป็นต้องปลดล็อกค่ายกลเหล่านี้ เพราะพวกมันจะไม่ขัดขวางสายเลือดหลีฮื้อเก้าสี

หลังจากเซี่ยหยวนเข้าไป เขาเห็นว่าพื้นที่ภายในสว่างไสวด้วยแสงที่ไหลเวียน ดูงดงามตระการตา และเบื้องหน้าคือรูปปั้นหลีฮื้อเก้าสีขนาดมหึมา

รูปปั้นดูเหมือนกำลังร้องเรียกหาเซี่ยหยวน

"วูบ!"

วินาทีถัดมา รูปปั้นก็ระเบิดแสงเก้าสีออกมา ห่อหุ้มร่างของเซี่ยหยวนไว้ทั้งตัว

ไม่ใช่แค่นั้น แม้แต่ทั่วทั้งอาณาเขตเผ่าหลีฮื้อก็เปล่งแสงเก้าสีเจิดจ้าออกมาพร้อมกัน

หลังจากหลีฮื้อจำนวนมากสัมผัสโดนแสงนั้น พลังสายเลือดของพวกมันก็เริ่มพุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่ทราบ แสงเก้าสีจึงจางหายไป

ร่างกายของเซี่ยหยวนเปล่งประกายแสงสีทอง ทะลวงผ่านระดับย่อยสองระดับ เข้าสู่ขั้นปลายของระดับจินเซียน

ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่เซี่ยหยวนได้รับไม่ได้จำกัดอยู่แค่การเลื่อนระดับพลัง

ในขณะที่รับสืบทอดมรดกของเผ่าหลีฮื้อ เขายังได้เรียนรู้มหาอิทธิฤทธิ์จากมรดกของเผ่าหลีฮื้ออีกด้วย

【ทำนายชะตา】

อิทธิฤทธิ์นี้เป็นสายสนับสนุน ไม่ได้เพิ่มพลังการต่อสู้มากนัก

แต่มันสามารถทำนายโชคชะตาและความโชคร้ายได้

ทว่าไม่อาจพึ่งพามหาอิทธิฤทธิ์นี้มากจนเกินไป

บรรพบุรุษของเผ่าหลีฮื้อก็ครอบครองมหาอิทธิฤทธิ์นี้เช่นกัน แต่พวกเขาก็ยังต้องดับสูญเมื่อถึงคราว

ท้ายที่สุด อิทธิฤทธิ์ก็ไม่อาจฝืนลิขิตสวรรค์

"เผ่าหลีฮื้อให้กำเนิดบุคคลเหนือธรรมดาเสียแล้ว!"

อ๋าวกวงกำลังพาสมาชิกเผ่าหลีฮื้อทั้งหมดกลับมาส่งตามสัญญา

ทันทีที่เขาเห็นปรากฏการณ์ผิดปกติของเผ่าหลีฮื้อ เขาก็รู้ทันทีว่าเผ่าหลีฮื้อกำลังประสบกับปรากฏการณ์สายเลือดย้อนคืนสู่บรรพชน

หากเผ่าพันธุ์ใดต้องการให้สายเลือดย้อนคืนสู่บรรพชน จะต้องมีตัวตนที่ทัดเทียมหรือเหนือกว่าบรรพบุรุษปรากฏขึ้น

อ๋าวกวงมั่นใจว่าปรากฏการณ์นี้ต้องเกิดจากหลีฮื้อเก้าสีตัวนั้นแน่ และเขาก็อดรู้สึกสะท้อนใจไม่ได้

เผ่าหลีฮื้อมีแนวโน้มที่จะกลับมารุ่งเรืองอีกครั้ง แต่เผ่ามังกรของเขา...

"ท่านหัวหน้าเผ่า ราชามังกรแห่งทะเลตะวันออกองค์ใหม่ของเผ่ามังกรได้นำสมาชิกเผ่าหลีฮื้อของเรากลับมาส่งทั้งหมดแล้ว เขาประสงค์จะเข้าเฝ้าฝ่าบาทเพื่อขอขมาด้วยตนเองขอรับ" หลีฮื้อตนหนึ่งเข้ามารายงาน

"ข้าจะไปพบเขาเอง" เซี่ยหยวนเพิ่งรับสืบทอดมรดกเสร็จสิ้น และเดินออกมาจากดินแดนบรรพชน