บทที่ 627 สามปรมาจารย์แห่งเต๋าผู้ยากจะหยั่งถึง

ศาสตราวุธวิเศษรูปทรงเมฆหมอกสว่างวาบผ่านไป เผยให้เห็นพลังอาคมอันเข้มข้นที่แผ่ออกมาจากศาสตราวุธวิเศษอย่างชัดเจน ทั้งยังปรากฏสีเขียวอมฟ้าจางๆ

ชาวนาในทุ่งนาต่างมองไปยังเมฆหมอกนั้น อดไม่ได้ที่จะแสดงแววตาเคารพยำเกรง

กระทั่งมีชาวนาหลายคนคุกเข่าลงกับพื้น อธิษฐานขอให้เซียนคุ้มครองลูกเล็กเด็กแดงในบ้าน หรือขอให้ปีหน้าฟ้าฝนเป็นใจ

พวกเขาอาจจะไม่ได้พบเห็นผู้ฝึกตนเลยสักครั้งในช่วงชีวิตหลายสิบปี ย่อมต้องปฏิบัติดั่งเป็นเซียน อยากจะนำสัตว์สามชนิดมาเซ่นไหว้บูชาเสียเดี๋ยวนั้น

แม้ว่าโลกหล้าแห่งนี้สำนักเต๋าจะรุ่งเรือง แต่สำนักต่างๆ ล้วนตั้งอยู่ในป่าลึกภูเขาสูง คนธรรมดาน้อยนักที่จะได้พบเจอเซียน อีกทั้งยังสร้างกระแสที่ยิ่งใหญ่เพียงนี้ มองปราดเดียวรู้ว่าพลังบำเพ็ญของท่านเซียนสูงล้ำเพียงใด

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว…

มีกระบี่บินอีกหลายเล่มหายลับไปสุดขอบฟ้า หมู่เมฆถูกตัดขาดออกจากกันอย่างเป็นระเบียบ

ชาวนาพลันตระหนักถึงความผิดปกติ หรือว่าทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือมีปีศาจจุติสู่โลก จึงได้ดึงดูดเหล่าเซียนจำนวนมากให้มุ่งหน้าไปรวมตัวกัน?

ขบวนรถม้าและผู้คนบนถนนหลวง ต่างหยุดฝีเท้าลงโดยพร้อมเพรียง สนทนากันถึงเรื่องราวของเหล่าเซียน

พ่อค้าเร่บางคนที่ข่าวสารว่องไว พลันนึกถึงข่าวลือเมื่อครึ่งเดือนก่อนได้ รีบหันหลังกลับและล่าถอยไปในทิศทางตรงกันข้ามทันที

พวกเขาได้ยินมาว่าอารามสามชิงเพราะเรื่องปีศาจ ประตูสำนักถึงได้ปิดตายโดยสมบูรณ์ และตำแหน่งที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ

บางทีสำนักเต๋าอาจจะกำลังเคลื่อนไหวครั้งใหญ่เพราะปีศาจจริงๆ เพียงหวังว่าจะไม่พัวพันมาถึงคนธรรมดา

ความจริงเป็นดั่งที่คนธรรมดาคาดการณ์ไว้ ลำแสงแห่งการเหินหาวทีละสายมุ่งเข้าใกล้อารามสามชิง รวบรวมยอดฝีมือของสำนักเต๋าจากทั่วสารทิศมาไว้ด้วยกัน

พวกเขาหยุดฝีเท้าลงนอกประตูสำนัก หลังจากแลกเปลี่ยนคำพูดกันอย่างง่ายๆ มองไปยังอารามสามชิงอยู่ไกลๆ กลับพบว่าประตูสำนักถูกหมอกหนาปกคลุมไปนานแล้ว

นักพรตสุ่ยเหิงขมวดคิ้วแน่น หันหน้าไปมองนักพรตเฒ่าฮว่าเฟิงที่อยู่ข้างกาย

นักพรตสุ่ยเหิงคือเจ้าสำนักชิงเฉิง เมื่อสามร้อยปีก่อนก้าวเข้าสู่ระดับเซียนเหนือพื้นดินแล้ว

ส่วนนักพรตเฒ่าฮว่าเฟิงนั้นมาจากสำนักกระบี่เซวียนหยวน มีสถานะเทียบเท่าปรมาจารย์อาวุโส อายุพันปีแล้ว เช่นเดียวกันเป็นเซียนเหนือพื้นดิน

พวกเขาในฐานะตัวแทนของสำนักเต๋า ยืนอยู่บนยอดหน้าผา

เหล่านักพรตที่เหลือแม้ว่าจะเป็นผู้บริหารระดับสูงของแต่ละสำนัก แต่ยังห่างไกลจากขอบเขตเซียนเหนือพื้นดินอยู่มาก ดังนั้นจึงจงใจถอยหลังอยู่หลายเมตร ไม่กล้าแทรกคำพูดแม้แต่น้อย

ได้รับสาสน์จากชิงเสวียนซ่างเหรินเมื่อสิบกว่าวันก่อน

พวกเขาเดิมทีคิดว่าแค่เกี่ยวข้องกับผู้ฝึกตนสายมารของอารามอู่จวงกวน จึงทำให้เจดีย์ผนึกมารเกิดการอาละวาด ไม่เชื่อเรื่องไร้สาระอย่างปีศาจจุติสู่โลกเลยแม้แต่น้อย จึงไม่ได้รีบร้อนเดินทางมายังอารามสามชิง

คาดไม่ถึงว่า อารามสามชิงจะสูญเสียการติดต่อกับโลกภายนอกไปอย่างกะทันหัน

พวกเขาจึงรีบรุดมา ถึงได้รู้ว่าประตูสำนักของอารามสามชิงปิดตายไปแล้ว จะติดต่อชิงเสวียนซ่างเหรินอย่างไรไร้ผล

“อีกเพียงไม่กี่ลี้จะถึงอารามสามชิง แต่ที่นี่กลับมีบางอย่างไม่ถูกต้องนัก”

นักพรตสุ่ยเหิงอดกล่าวไม่ได้ สภาพแวดล้อมของเทือกเขาโดยรอบนั้นแปลกประหลาดอย่างยิ่ง เห็นได้ชัดว่าเป็นฤดูใบไม้ผลิ แต่กลับไม่มีสีเขียวแม้แต่น้อย

ดินปรากฏเป็นสีดำสนิท ราวกับแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายที่ไม่อาจล่วงรู้ได้

“ไอปีศาจช่างรุนแรงนัก”

สีหน้าของนักพรตเฒ่าฮว่าเฟิงเคร่งขรึม เค้นเสียงสี่คำออกมาจากไรฟัน จากนั้นใช้นิ้วเกี่ยว หยวนภูตจางๆ สายหนึ่งตกลงบนฝ่ามือ

หยวนภูตเดิมทีมีคุณสมบัติกัดกร่อน เมื่อปะทะกับพลังอาคมพลันส่งเสียงดังฉ่าๆ

“เฮือก”

หากไม่ใช่นักพรตเฒ่าฮว่าเฟิงตอบสนองได้ทันท่วงที หยวนภูตเกรงว่าคงจะกัดกร่อนผิวหนังไปแล้ว แม้แต่พลังอาคมของเซียนเหนือพื้นดินยังไม่อาจต้านทาน

แววตาของเขาฉายประกายประหลาด หยวนภูตสายนั้นเมื่อครู่ยังไม่นับว่าเป็นการฝึกปราณเปลี่ยนเป็นชี่ด้วยซ้ำ อย่างมากที่สุดแค่ระดับเพิ่งจะเริ่มต้น แต่กลับสามารถทำให้พลังอาคมของตนเองตกอยู่ในภาวะพ่ายแพ้ได้

หากเขาสามารถค้นพบความลับของหยวนภูตได้ เช่นนั้นแล้วจะสามารถก้าวหน้าต่อไปได้อีกขั้นหรือไม่

นักพรตเฒ่าฮว่าเฟิงนึกถึงการที่ตนเองติดอยู่ในระดับเซียนเหนือพื้นดินมาหลายร้อยปี หยวนภูตจะเกี่ยวข้องกับปฐมแห่งเซียนดินหรือไม่นั้นไม่สำคัญอีกต่อไป กระทั่งเขายังเคยแอบพยายามค้นหาซากกระดูกของปฐมแห่งเซียนดินด้วยซ้ำ

เพียงแต่ซากกระดูกปฐมแห่งเซียนดินนั้น ไม่เข้ากับวิชาสายหลักของฝ่ายธรรมะ

“น่าสนใจ น่าสนใจจริงๆ…”

นักพรตเฒ่าฮว่าเฟิงคิดจะเก็บหยวนภูต แต่กลับพบว่าศาสตราวุธวิเศษเก็บของถูกทำลายทันทีที่สัมผัส ไม่ต้องพูดถึงการใช้พลังอาคมห่อหุ้มเลย

หยวนภูตราวกับเป็นพลังอาคมของเซียน คนธรรมดาสามัญไม่อาจควบคุมได้

เมื่อเทียบกับนักพรตเฒ่าฮว่าเฟิง นักพรตสุ่ยเหิงกลับหวาดเกรงหยวนภูตอย่างยิ่ง

ทั้งสองคนสงสัยว่าอารามสามชิงอาจจะล่มสลายไปแล้ว มิฉะนั้นคงไม่เต็มไปด้วยกลิ่นอายประหลาดเช่นนี้ สัตว์ป่าแมลงต่างๆ ล้วนไม่เห็นร่องรอย

“ท่านอาวุโสฮว่าเฟิง พวกเราเรียกสหายร่วมเต๋ามาเพิ่มอีกหน่อยแล้วค่อยไปยังอารามสามชิงจะดีกว่า เผื่อว่าจะได้พบเจอกับปีศาจชั่วร้ายที่ยากจะรับมือไหว…”

นักพรตสุ่ยเหิงยังพูดไม่ทันจบ นักพรตเฒ่าฮว่าเฟิงกลายเป็นแสงสว่างวาบหายไปในทันที มุ่งหน้าไปยังอารามสามชิงด้วยความเร็วสูงสุด

“สำนักเต๋าตกอยู่ในภาวะวิกฤตแล้ว ยังจะคิดถึงแต่ประโยชน์ส่วนตนอีก”

นักพรตสุ่ยเหิงส่งเสียงฮึดฮัดอย่างเย็นชา แต่หัวใจกลับเต้นเร็วขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ไล่ตามร่างของนักพรตเฒ่าฮว่าเฟิงไปโดยไม่ลังเล

ทั้งสองคนไม่ทันได้ตระหนักว่า ยิ่งพวกเขาเข้าใกล้อารามสามชิงมากเท่าใด ความละโมบราวกับจะถูกขยายใหญ่ขึ้นอย่างไร้ขีดจำกัด

ความคิดฟุ้งซ่านผุดขึ้นมาในใจ มีทั้งความปรารถนาที่จะสำเร็จเป็นเซียนบรรลุเต๋า มีทั้งความกลัวตาย หรือกระทั่งความอาฆาตมาดร้ายที่คิดจะเหยียบย่ำซ้ำเติม

เหล่านักพรตที่เหลือแม้จะมีเซียนเหนือพื้นดินสองคนคอยคุมเชิงอยู่ แต่จิตใจแตกต่างกันไปนานแล้ว ทอดทิ้งจุดประสงค์ที่มาในตอนแรกไปจนหมดสิ้น

พวกเขาใช้เวลาเพียงครู่เดียว มาถึงอารามสามชิง

จนกระทั่งเมื่อเผชิญหน้ากับประตูสำนักอารามสามชิงที่พังพินาศยับเยิน เหล่านักพรตถึงได้สติกลับคืนมาอย่างกะทันหัน สีหน้าอดไม่ได้ที่จะเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เกิดความรู้สึกอยากจะหันหลังกลับและจากไป

เห็นเพียงยอดเขาทั้งลูกกลับขยายใหญ่ขึ้นหลายเท่า ดินกลายเป็นสีแดงเข้ม พื้นผิวยังปกคลุมไปด้วยเถาวัลย์คล้ายเส้นเลือดทีละเส้น หยวนภูตสีเทาดำแผ่กระจายไปทั่วทุกหนแห่งในหุบเขา

สิ่งปลูกสร้างไม่ดีไปกว่ากัน ล้วนปรากฏร่องรอยการกลายเป็นเลือดเนื้อมีชีวิต ทำให้ผู้คนขนหัวลุก

สิ่งที่ทำให้พวกเขาหวาดผวาที่สุดคือ ศิษย์หลายพันคนของอารามสามชิงไม่มีผู้ใดรอดพ้น กลับกลายเป็นไข่โลหิตสีดำแดงทีละฟอง ข้างในนั้นสามารถมองเห็นร่างมนุษย์กำลังฟูมฟักอยู่ลางๆ

เจดีย์ผนึกมารในฐานะต้นตอของภัยพิบัติ เอนเอียงล้มลงอยู่บนพื้น ที่เดิมเหลือเพียงหลุมลึกขนาดหลายร้อยเมตร เห็นได้ชัดว่ามีสัตว์ประหลาดยักษ์คลานออกมาจากส่วนลึกของใต้ดิน

ในรัศมีร้อยเมตรจากหลุมลึก วางกระถางสำริดสามขาทองเหลืองทีละใบ ธูปเทียนข้างในเพิ่งจะมอดดับไปไม่นาน เห็นได้ชัดว่าใช้สำหรับบูชาตัวตนที่ไม่อาจบรรยายได้ซึ่งอยู่ในหลุมลึก

ยากที่จะจินตนาการได้ว่า ปีศาจที่ถือกำเนิดขึ้นมานั้นจะน่าสะพรึงกลัวเพียงใด ขนาดตัวอย่างน้อยร้อยเมตร สามารถทำให้ศิษย์อารามสามชิงยอมศิโรราบได้อย่างเต็มใจ

นักพรตเฒ่าฮว่าเฟิงสูดหายใจเข้าลึกอย่างหนาวเหน็บ อดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปสัมผัสกระถางสำริดทองเหลือง

กระถางสำริดทองเหลืองยังคงแผ่ไออุ่นออกมา เห็นได้ชัดว่าเพิ่งจะมีธูปเทียนลุกไหม้ไปไม่นาน เวลาที่มาถึงของพวกเขา อาจจะไม่ต่างกันเกินหนึ่งชั่วยาม

“ผีอะไรกันวะ?”

นักพรตสุ่ยเหิงยิ่งคิดยิ่งหวาดกลัว หรือว่าปีศาจตนนั้นจะสามารถรับรู้ได้ว่าพวกเขากำลังจะมาถึง? ปุ ปุ ปุ…

ในขณะนั้น เสียงไข่เลือดเนื้อแตกออกดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ศิษย์อารามสามชิงทีละคนเจาะออกมาจากไข่ ร่างกายอาบชุ่มไปด้วยของเหลวหนืดข้น

สีหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความสับสนงุนงง ลืมเลือนความทรงจำในช่วงหลายวันที่ผ่านมาไปแล้ว

เหล่านักพรตรีบตรวจสอบศิษย์อารามสามชิง พบว่าร่างกายของอีกฝ่ายไม่มีความผิดปกติใดๆ แม้แต่น้อย พลังอาคมดูเหมือนจะไม่ได้รับความเสียหาย

“ชิงเสวียนเล่า ชิงเสวียนเล่า?!!”

นักพรตสุ่ยเหิงตะโกนถาม รีบร้อนค้นหาชิงเสวียนซ่างเหริน

นักพรตเฒ่าฮว่าเฟิงจ้องมองเข้าไปในประตูสำนักอย่างเหม่อลอย จากนั้นหลับตาสัมผัสถึงความอัศจรรย์ของหยวนภูต สีหน้าเริ่มพร่ามัว

ในตอนที่นักพรตสุ่ยเหิงสังเกตเห็นชิงเสวียนซ่างเหริน อีกฝ่ายเพิ่งจะทะลวงออกมาจากไข่เลือดเนื้อพอดี

ในปากของชิงเสวียนซ่างเหรินพึมพำถ้อยคำว่า “ปรมาจารย์แห่งเต๋ามาถึงแล้ว” สภาวะจิตใจไม่มั่นคงอย่างยิ่ง แต่ร่างกายและวิญญาณกลับไม่ได้รับความเสียหาย

“ปรมาจารย์แห่งเต๋ามาถึงแล้ว? พวกเจ้าไปสัมผัสกับปีศาจชั่วร้ายอะไรมากันแน่?”

นักพรตสุ่ยเหิงไล่ต้อนถาม ชิงเสวียนซ่างเหรินพอได้สติกลับคืนมาบ้าง แต่เพิ่งจะคิดตอบ กลับพบว่าความทรงจำสับสนวุ่นวายอย่างยิ่ง

ภายใต้แรงกระตุ้นของความเจ็บปวด สติของเขาตกอยู่ในความพร่ามัว สองมือกุมศีรษะทุบตีอย่างบ้าคลั่ง เลือดกำเดาไหลออกมาจากโพรงจมูก

จากนั้น เรื่องที่ทำให้เหล่านักพรตต้องตะลึงเกิดขึ้น

การกลายสภาพเป็นเลือดเนื้อของตำหนักในอารามสามชิงกลับถดถอยอย่างรวดเร็ว สิ่งปลูกสร้างกลับคืนสู่สภาพเดิมในพริบตา ต้นไม้ใบหญ้าที่เหี่ยวเฉากลายเป็นเถ้าธุลี และมีหน่อใหม่งอกเงยขึ้นมาจากผืนดิน

หยวนภูตที่แผ่กระจายไปทั่วฟ้าดิน ราวกับไม่เคยปรากฏมาก่อน

“ไม่! ไม่!! ไม่!!!”

“วาสนาเซียนของข้า โอกาสสำเร็จเป็นเซียนบรรลุเต๋าของข้า ปรมาจารย์แห่งเต๋า ปรมาจารย์แห่งเต๋า!!!”

นักพรตเฒ่าฮว่าเฟิงคำรามอย่างสิ้นหวัง สองมือปล่อยพลังอาคมมหาศาลออกมา พยายามที่จะรวบรวมหยวนภูตของอารามสามชิง แต่กลับพบว่าหยวนภูตนั้นราวกับเม็ดทรายระหว่างนิ้วมือ ไม่อาจคว้าจับไว้ได้เลย

“เฒ่าสารเลว เจ้าบ้าไปแล้วหรือ?!!”

นักพรตสุ่ยเหิงคว้าชุดคลุมเต๋าของนักพรตเฒ่าฮว่าเฟิงไว้ บังคับควบคุมอีกฝ่ายไว้ เพื่อไม่ให้ทำลายรากฐานหลายพันปีจนพังพินาศ

“ข้าบ้าไปแล้ว?”

“เจ้าลืมตาดูเถิด พวกเขาเห็นได้ชัดว่ากำลังผ่านการชำระล้างของวาสนาเซียน เพียงเพราะปรมาจารย์แห่งเต๋าไม่ต้องการปรากฏกาย จึงได้เป็นเพียงฝันข้าวฟ่างเหลืองเท่านั้น”

นักพรตเฒ่าฮว่าเฟิงสะบัดนักพรตสุ่ยเหิงออกอย่างดื้อรั้น ไล่ตามหยวนภูตที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด

นักพรตสุ่ยเหิงมองไปรอบๆ อย่างสับสน ศิษย์อารามสามชิงต่างฟื้นคืนสติขึ้นมาทีละคน เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ไม่มีผู้ใดรู้แน่ชัด

ปีศาจชั่วร้าย หรือว่าปรมาจารย์แห่งเต๋า?

พวกเขาหารู้ไม่ว่า เหตุและผลทั้งหมดล้วนมาจากเหรินชิง

และตัวเหรินชิงเองยืนอยู่บนยอดเจดีย์ผนึกมาร ใช้มุมมองของบุคคลภายนอก เฝ้าดูการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในอารามสามชิง

เขายืนยันว่าไม่มีสิ่งใดตกหล่นแล้ว จึงได้ใช้วิชามารฟ้าเข้าสิงหายไปในทันที

ในสายตาของเหรินชิง อารยธรรมผู้ฝึกตนที่สามปรมาจารย์แห่งเต๋าเริ่มต้นขึ้นมาใหม่นั้น ไม่อาจเทียบเคียงกับยุคก่อนหน้าได้ สิ่งที่เรียกว่าเซียนเหนือพื้นดิน อย่างมากที่สุดเป็นเพียงผู้ฝึกตนระดับเทพหยางเท่านั้น

กระทั่งเพราะการพัฒนาการหลอมอาวุธที่ล้าหลัง เซียนเหนือพื้นดินยังด้อยกว่าระดับเทพหยางอยู่มาก

แต่เหรินชิงสังเกตเห็นสถานที่ที่ผิดปกติอยู่หลายแห่ง

อย่างแรกคือซ่งจงอู๋และคนอื่นๆ ความแข็งแกร่งของพวกเขาเห็นได้ชัดว่าอยู่เหนือโลกหล้าแห่งนี้ แต่เหตุใดหลายพันปีจึงได้สร้างเพียงอารามอู่จวงกวนที่แตกเป็นเสี่ยงๆ ขึ้นมา และตัวพวกเขายอมสยบอยู่ในความมืด

เหรินชิงเพราะต้องฝึกฝนวิชาอาคมใหม่ จึงไม่สามารถติดต่อพวกเขาได้โดยตรง ทำได้เพียงรับรู้ตำแหน่งของคนไม่กี่คนได้ลางๆ เท่านั้น

นอกจากนี้ โลกที่สามปรมาจารย์แห่งเต๋าสร้างขึ้นมาใหม่อย่างยากลำบาก เหตุใดจึงรู้สึกว่าไร้ความหมายเช่นนี้

สามปรมาจารย์แห่งเต๋าไม่มีทีท่าว่าจะแทรกแซงต่อไปเลยแม้แต่น้อย ดูเหมือนว่าจุดประสงค์ในการมาถึง เป็นเพียงเพื่อทำลายโลกเดิม และสร้างโลกใหม่ขึ้นมาเท่านั้น

เหรินชิงเต็มไปด้วยความงุนงง

ในช่วงที่เขาว่างเว้นอยู่ที่อารามสามชิง ได้อ่านตำรามาไม่น้อย สังเกตเห็นว่าประวัติศาสตร์ของสำนักเต๋านั้นแปลกประหลาดอย่างยิ่ง กลับสามารถสืบย้อนไปได้ถึงยุคดึกดำบรรพ์เมื่อสิบกว่าหมื่นปีก่อน

แต่ในช่วงหนึ่งหมื่นปีที่ผ่านมา สำนักเต๋ากลับมีช่วงเวลาที่ว่างเปล่าอย่างเห็นได้ชัด

เหรินชิงขบคิดอย่างละเอียด ช่วงเวลาที่ว่างเปล่านั้นคือหลายพันปีหลังจากที่สามปรมาจารย์แห่งเต๋ามาถึง อารยธรรมในปัจจุบันอาจจะเป็นอีกโลกหนึ่ง มิฉะนั้นคงเป็นไปไม่ได้ที่จะมีประวัติศาสตร์ที่ต่อเนื่องยาวนานเช่นนี้

สามปรมาจารย์แห่งเต๋าล้วนเป็นมารนอกพิภพ เขาจึงยากที่จะใช้ความคิดปกติทำความเข้าใจได้

เหรินชิงส่ายหน้า ตัดสินใจว่าจะหาที่สักแห่งเพื่อสะกดข่มการกลายสภาพให้หมดสิ้นก่อน แล้วจึงค่อยฝึกฝนวิชากำเนิดวิถีสวรรค์ให้บรรลุถึงขั้นเซียนสลายศพที่สมบูรณ์

ความเคลื่อนไหวที่เขาก่อขึ้นในอารามสามชิง ตราบใดที่ผู้ฝึกตนของหอผู้คุมไม่ได้กำลังปิดด่าน ย่อมต้องมาสืบหาข่าวคราวอย่างแน่นอน

เหรินชิงสุ่มหาถ้ำในเทือกเขาแห่งหนึ่ง หลังจากขับไล่สัตว์ป่าโดยรอบแล้ว เริ่มฝึกฝนวิชากำเนิดวิถีสวรรค์อย่างไม่หยุดพัก

โลกหล้าแห่งนี้หลังจากที่ถูกสามปรมาจารย์แห่งเต๋าสร้างขึ้นมาใหม่ โลหะเหลือเพียงแร่ทองแดง จึงทำให้ผลิตภัณฑ์ทองแดงแพร่หลายทั้งในโลกเซียนและโลกมนุษย์

เหรินชิงรู้สึกว่า หากทรัพยากรยังคงจำกัดเพียงนี้ต่อไป โลกหล้าแห่งนี้ย่อมไม่นับว่าสมบูรณ์

อารยธรรมผู้ฝึกตนขาดโอกาสที่จะก้าวหน้าต่อไป เซียนเหนือพื้นดินระดับเทพหยางคือขีดจำกัดแล้ว กระทั่งยังด้อยกว่าโลกในกระเพาะเสียอีก

อย่างน้อยโลกในกระเพาะอยู่ภายใต้การคุ้มครองวิชาอาคมของเหรินชิง ความเป็นไปได้ที่สิ่งมีชีวิตจะเกิดการกลายสภาพของร่างกายและวิญญาณถูกลดลงจนต่ำที่สุดแล้ว ต่อให้มีการกลายสภาพ ยังมียาเม็ดที่ใช้สะกดข่มการกลายสภาพ

บัดนี้เหรินชิงแทบจะไม่ได้เข้าไปแทรกแซงโลกในกระเพาะแล้ว

ญาติสนิทมิตรสหายที่คุ้นเคยในตอนนั้น ถ้าไม่ใช่อายุขัยหมดสิ้นนั่งสมาธิมรณภาพไป กำลังฝึกฝนวิชาศพอย่างขมขื่นอยู่ในยมโลก ทุกสิ่งทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปนานแล้ว

แม้แต่สภาวะจิตใจของเขาเอง ไม่อาจหลีกเล้นการชะล้างของกาลเวลาได้

เหรินชิงยากที่จะหาความมุทะลุในตอนที่เพิ่งจะสัมผัสกับการฝึกตนในอดีตกลับคืนมาได้อีกแล้ว แต่ในขณะเดียวกันยิ่งยึดติดกับการหลุดพ้นจากวิถีสวรรค์มากขึ้น

ความยึดติดของเขามาจากความสับสนในแผนการของสามปรมาจารย์แห่งเต๋า และมาจากความอัดอั้นตันใจที่ต้องอยู่ภายใต้การควบคุมของผู้อื่น วิธีการแก้ไขปัญหาทั้งหมด ล้วนต้องก้าวข้ามคอขวดของเซียนสลายศพนั้นไปให้ได้

เหรินชิงโคจรจิตวิชากำเนิดวิถีสวรรค์ กลิ่นอายไหลเวียนไปทั่วร่างในเส้นลมปราณพิเศษแปดสาย

หลังจากที่วิชากำเนิดวิถีสวรรค์มาถึงระดับเทพหยาง การสะสมกลิ่นอายวิถีสวรรค์ไม่สำคัญอีกต่อไป สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการจารึกกฎเกณฑ์ของวิถีสวรรค์ลงในเลือดเนื้อและกระดูก ทำให้ร่างกายและวิญญาณเกิดเสียงสะท้อน

สิ่งที่เหรินชิงต้องทำคือ ทำให้ร่างกายและวิญญาณค่อยๆ ใกล้เคียงกับพฤกษาวิถีสวรรค์

เขานั่งขัดสมาธิอยู่ในถ้ำ ผิวหนังเปล่งแสงจางๆ สะท้อนอยู่บนผิวผนังหิน ก่อเกิดเป็นลวดลายวิถีสวรรค์ที่ซับซ้อนอย่างยิ่ง

แม้ว่าเหรินชิงจะไม่ได้ตรวจสอบกระแสข้อมูล รู้ดีว่าพลังบำเพ็ญกำลังลึกซึ้งขึ้นอย่างต่อเนื่อง

กระทั่งพฤกษาวิถีสวรรค์ในโลกในกระเพาะ เริ่มเติบโตรอบใหม่ บนกิ่งก้านพลันปรากฏตำแหน่งเซียนสวรรค์นับไม่ถ้วน

อย่าเห็นว่าสามภพเป็นดั่งน้ำนิ่ง แต่มีเฒ่าชราเจ้าเล่ห์ซ่อนตัวอยู่ในความมืดมากมาย

พวกเขาสังเกตเห็นความผิดปกติของพฤกษาวิถีสวรรค์ ตระหนักได้ในทันทีถึงการกลับมาของเหรินชิง และรีบลงมือเตรียมการเผชิญหน้ากับเคราะห์กรรมอัสนีของต้าหลัวจินเซียนในทันที

ทันทีที่บรรลุต้าหลัวจินเซียน หมายความว่าจะผูกพันกับโลกในกระเพาะอย่างลึกซึ้ง

ก่อนหน้านี้เหรินชิงไม่รู้เป็นตายร้ายดี พวกเขาย่อมไม่กล้าเผชิญหน้ากับเคราะห์กรรมอย่างบุ่มบ่าม เพราะกลัวว่าจะต้องกลายเป็นเครื่องสังเวยในตอนที่โลกในกระเพาะพังทลาย

นี่ไม่ใช่ว่ามีภัยไม่ร่วมต้าน แต่เป็นกฎที่เหรินชิงตั้งไว้

เหรินชิงทิ้งประตูสู่โลกในกระจกไว้ในโลกในกระเพาะ หากตนเองประสบอุบัติเหตุ หอผู้คุมจะจัดการอพยพ

แต่ตอนนี้คนตาสว่างย่อมมองออกว่า เหรินชิงได้ขจัดข้อเสียของวิชาอาคมไปแล้ว

ภายในวังเมฆาวิถีสวรรค์ที่รุ่งเรืองอย่างยิ่ง ชายชราสองคนที่กำลังสนทนากันอยู่ข้างทางสบตากันยิ้มๆ หลังจากเล่นหมากกระดานตรงหน้าจบหายตัวไป

ในยมโลกมีโลงศพหลายใบสั่นสะเทือนขึ้นมาอย่างกะทันหัน ไอหยินที่ไร้ขอบเขตหลั่งไหลเข้าไปในนั้น

ในโลกมนุษย์เกิดปรากฏการณ์ประหลาดขึ้นอย่างต่อเนื่อง ในทะเลสุรามีเสียงมังกรคำรามดังขึ้น ในภูเขาไฟที่ยังคุกรุ่นมีบุรุษร่างสูงใหญ่ก้าวเดินออกมา ในป่าลึกมีอสูรนับหมื่นวิ่งพล่าน ในวังเมฆามีแสงกระบี่นับไม่ถ้วนพุ่งทะยาน…

ที่พวกเขาต้องรวมตัวกันเผชิญหน้ากับเคราะห์กรรม เพราะยังคงจดจำคำพูดของเหรินชิงได้

วิถีสวรรค์ที่มาถึงไม่ได้มีเพียงสามปรมาจารย์แห่งเต๋า ความสงบสุขในปัจจุบันอาจจะเป็นความเงียบสงบก่อนพายุจะมาถึง และกำลังจะนำมาซึ่งเคราะห์กรรมที่พัวพันถึงวิถีสวรรค์

จอมมารไร้เทียมทานอาจจะมาถึงโลกหล้าภายในหนึ่งพันปีเป็นได้

โลกในกระเพาะสามารถต้านทานพลังทำลายล้างของภัยพิบัติได้เพียงบางส่วนเท่านั้น หากวิถีสวรรค์ต่อสู้กัน เกรงว่ามีเพียงต้าหลัวจินเซียนถึงจะมีโอกาสรอดชีวิต

เหรินชิงหลับตาครั้งหนึ่งลืมตาครั้งหนึ่ง เวลาหลายสิบปีผ่านไป

วิชากำเนิดวิถีสวรรค์ทะลวงผ่านสู่ระดับเทวะประหลาดได้อย่างราบรื่น แต่สหายเก่าเหล่าเทพเซียนของหอผู้คุม กลับไม่มีผู้ใดติดต่อมาแม้แต่คนเดียว ไร้ซึ่งข่าวคราวโดยสิ้นเชิง

(จบตอน)